Skip to main content
Internet Archive's 25th Anniversary Logo

Full text of "Opera quae feruntur omnia"

See other formats


Ρ7>8$ 



ΡΙ^ΑΤΟ.'ΝΙδ 






ΟΡΕΚΑ 

<3ϋΑΕ ΙΈΚΙΤΝΤϋΒ ΟΜΝΙΑ. 



Αϋ 00ΌΙ0Ε8 ΌΕΝϋΟ ΟΟΕΕΑΤ08 



ΕϋΙϋΙΤ 



ΜΑΚΤΙΝϋ8 80ΗΑΝΖ 



ΥΟΕ. Ι. 



ΕΧ ΟΓΓΙΟΙΝΑ ΒΕΚΝΗΑΚΌΙ ΤΑϋΟΗΝΙΤΖ. 
ΕΙΡ8ΙΑΕ ΜϋΟΟΟΚΧΧν. 































































- 









•ί£ 



ΡΕΑΤ0ΝΙ8 



ΕϋΤΗΥΡΗΙΙΟ, ΑΡΟΕΟαίΑ, 
ΟΚΙΤΟ, ΡΗΑΕϋΟ. 



ΕϋΙΟΙΤ 



ΜΑΕΤΙΝϋ8 80ΗΑΝΖ. 



ΕΧ ΟΡΡΙΟΙΝΑ ΒΕΚΝΗΑΙΙϋΙ ΤΑυβΗΝΙΤΖ. 
ΙΙΡ8ΙΑΕ ΜϋΟΟΟΚΧΧΥ. 



ϋίςΐιΐιζθοί ύγ ΙΙίθ Ιπϊθγπθϊ ΑΓοΙιϊνθ 

ϊη 2011 ννϊΙΙι ίυηόϊη9 ίΓΟΠΊ 

υηϊνθΓδϊΐγ οί ΤογοπΙο 



ΙιΙΙρ://νννννν.3Γ0ΐΊϊνθ.0Γ9/€ΐθΐ3ΪΙδ/ρ1 ρ2ορθΓ3ςυ3θίθ1 ν2ρΐ3ΐ 



Ύ 



ΗΕΝΚΙΟΟ ΚΕΙΟΟ 



Ό. Ό. Ό. 



ΕΌΙΤΟΚ. 



£ 



^ 



ΡΚΑΕΡΑΤΙΟ. 



Ρΐαίοηίδ ορει-α ηυ&πίφΐίΐιη ηοη 
δεπιεί ίη Ιιιοειη ρΓοάίεπιηί:, ίαηιεη 
Ϊ3.1Ϊ5 εοπιπι εάίίίο, ίη φΐα αρραΓΗ- 
ΐυ5 οπίίοιίδ ίεχίηί δυοίεοίιΐδ δΐί ίη- 

Ϊ6§6Γ ίδΟμίΟ €Χ ρΓ3.εθερίίδ 3.ΓΙΪ5 ΟΟΙ1- 

δΐίΐυΐυδ, ηυο ο>υίά β Ιίοπδ ρεΐίίυιη 
δΐί, ςυίά ο οοηίεαίιιπδ, υοίνίδ ίαοίΐε 
ροδδίΐ οο^ηοδοί, 3.άηυο 3.0 ηοηιί- 
ηίουδ άοοίϊδ άεδίάεΓΕΐιΐΓ. ΙίΕ^υε 
δροΓΟ ίοΓβ υί ϋδ ηαοο πιεα δίυάΪ3 
η3.υά ίη^ΓΕΐΕ δίηί, ηιοάο Γεοίε ίη 
ϊίδ δίηι ν6Γδ3.ίιΐδ. (^ιΐ3 άε γο υί 
Γοοίο ροδδίί άϋυοΙίοΗΠ, Γ3ίίοηεηι 
Γοοοηδίοηϊδ πιοεθ ραυοίδ εχροηεΓε 
αΐ^ηο ί11υδΐΓ3.Γ6 ηεοεδδ3πιηη νίάε- 
ϊιιγ εδδε.* 

Τεχίυδ θ;υί νοοαίυΓ Ρΐαίοηίουδ οχ 
άιιοουδ ίοηίίουδ οοηδύίιιεηάιΐδ 65ί, 
βχ Ιίοπδ ηιαηη δοπρίίδ, ςμιί ίοηδ 
ρπηΐ3πιΐδ οδί, 6ί οχ ΐεδίϋηοηϋδ νε- 
ίεπιπι, ηιη Ρΐ3ίοηίδ νει•ΐ>3. εχδοπ- 
ρδεπιηί. 

Ιλοπ' ΡΙ&ίοηίοί δυηΐ ρεπτιιιΐΐί, 
ρΐεπςυε τεοεηΐοδ Είηυε εχί§αιί 
ρΓΟΐίί, ραποί νείιΐδίί Είομιε οοηί. 
Ιη ηοπιπι ηυηιείΌ ηΐ3χίιηε εχοεί- 
Ιυηΐ άηο Ιίοπ, ηιιί ορίϋηίδ οπιηίηο 
θΓ3.εοίδ οοάίείουδ 3άηιιηιεΓ3ηάί 
δΐιηί, ΟΙατΜαπηΒ (Β) βί ΡατίείπηΒ 
(Α), ίΠο ςυεηι αεουταίε Εί^ηε άίΐί- 
£οηίθΓ άεδοπρδί Νον. (Ιοιηιηεηΐ:. 
ρ. 105 — 11 %> & Ιοαηηο 03ΐ1ί£Γ3ρηο 
3. 896 ίη ιΐδίπτι ΑγοΛεο, ίυηι ά\3.- 
οοηί, ροδίεα ΗΓοηίερίδοορί €3εδ3- 
Γοεηδίδ δοπρίυδ ηοοίδ εχηίοεί δοχ 
ρπηΐ3.δ ΤηΓ3.δγ11ί ΙεΐΓ3ΐθ£Ϊ3δ, 3.1ίθΓ 
Ραπδίηηδ (Α), ηυεηι ΒεΜζεπίδ εοΙοο 
ίΐΐί νοίυδίο-Ιβ ΕηΙεοεάεΓΟ οοηίεηάϋ, 
οοηίίηεΐ: οοίαναηι ηοηΕίηηυε ΙείΓ3- 
1θ£ΐ3ΐη, ηυίοιίδ 3<ζοεδδεηιη1: άεϋηί- 
Ιίοηοδ αΐ^υε ββρίβηι δρυπί άΐαΐο^ί. 

* Οιιπι άε ε&άειτι Γε ϊη Πβεΐΐο, ςυί ΐηδΟΓΐΙ^ϊ- 
Ιπγ ,,δΐυάϊεη ζπγ ΟεδοΗίοΗΐε άε§ Ρΐ3.1οηΪ5ο1ιεη 
Τεχίεδ λνϋΓζ^υΓ^ 1874" οορϊοδίιΐδ θϊδρυΐανε- 
ηιη, ϊη Ηλο ρΓ&εΓαΐίοηε ηοΐο Ιοη^ϊοΓ ε55ε. 



Ιηάο νίάεδ δορίίηιαηι Ιε1τ3ΐθ£ί3ΐη, 
ςιίΕο οχ Ηίρρΐ3 υίΓοςυο, Ιοηο ε£ 
Μεηεχεηο οοηδίαί, ίη ηίδ 1ίΐ3Πδ ίη- 
ίεΓοίάίδδβ εαηιηαε 3.ά αυοΐοπίαίειη 
Ιί^Γοηιπι άεΙεΓΪΟΓυηι εδδε εχρΓΪ- 
ηιεηάΕηι. ^υ3. άε τε δ3.ηε εδί ηυοά 
νεηεηιεηίεΓ άο1ε&τηιΐδ,ιηίι•υηι εηίηι 
ηυΕηΐυηι άίδΐ3.ηΙ: 3. Ιίο-πδ ηιε1ίοπΐ3ΐΐδ 
άείεποΓΟδ. ΙΙΙί, ηί δίηιίΐί ιιΙβ,γ, νιύ- 
ηεΓ3. Ερεπυηί, ηί οΐ)Ι姕υη1:, ίΐΐί δ3.- 
ΐίδ ίϊπηιιιη ηο1)ίδ ρΓ3.εΒεηΙ ίηηάα- 
ηιβηίυηι εηιεηάαηάί, ηί Ιιιοπουηι 
αίςυε ίηοεΓίυηι, ίΐΐί ίη τεουδ ηυαε 
3.ά ίοιτηαδ νεΛοΓυηι ρεΓίίηεηί, βάί 
ηοοίδ άυοεδ δΐιηί, ηί ίη τεοιίδ Ιαΐί- 
ουδ ροΐίδδίηιυηι Εεΐαίίδ δυίΐε οοη- 
δΐιείυάίηί ίηάυ1§•εη1;. ^υΕε ουηι ίί3. 
δίηί, εΐί^ηι €ΐ3.Γΐ<;ί3.ηιΐδ εί Ρα,πδίηιΐδ 
δοΐί 3.ρΐί εδδε νίάεηΙυΓ, εχ ομιίουδ 
ΙίοΓΟΓυηιοηιηίηηιςυί 3.οίηυο εχδί3.η1; 
οοηιηιηηίδ ίοηΐίδ ίηΐ3.§Ό ^υίΐεάΗηι 
οοηιρΕΓείιΐΓ. Αο ρπηιυηι ηυίάεηι 
εχ ίΐΐίδ άυοουδ νεΐιΐδΐίδ Ιίοπδ ηοο 
δίΕΐυεηάυηι νίάείυΓ, ίη πτοΐιείγρο 
ΙείΓ3.1ο§Ϊ3.δ ΤηΓαδγΙΙί δεοιιηάυηι ογ- 
άίηειη, οηίιΐδ ίΐΐε ίΊιίί αυοίΟΓ, ίυϊδδε 
ρΓοΙαίαδ, άείηάε άεβηίίίοηεδ ίηδε- 
οιιίΕδ εδδε εο ββρίβηι δρηποδ άία- 
Ιο^οδ. ^υ3.ε δεηίεηίία άεΐεποπουδ 
ΙίοΓίδ ηαοηπε οοη^ΓηιαΙηΓ ; η^ηι ίη 
ϋδ 3.ρρ3.Γεί ηυΐΐυδ 3.1ίυδ ηυ^ηι ΤΙιγε- 
δγΐΐί ΟΓάο ηυΕηινίδ δπ,ερε ρεΓίιΐΓ- 
03.1υδ, ίη ϋδ ίηδυηΐ άεϋηίίίοηεδ 
εαεάεηι, ίη ϋδ ϋάεηι δερίειη δρυπί 
άΪ8.1οσί. 5εά ίοΓίαδδε εΐίαηι τεδ 
3.1ίεΓ3. άε ατοηείγρο ΙίοΓΟΓαηι Ρΐα- 
ΙοηίοοΓυηι ε Οαι•1α3.ηο εί ΡαΓίδΐηο 
είϋοί ροΐεδί. Οιηι εηίηι ίηΡα,πδίηο 
άΪ3ΐο§•ί ίΐ3. ηυηιοΓΕίί δίηί, υί ρπιΐδ 
νοίιιηιεη αηΐεοεδδίδδε ριιίαηάυηι δίΐ 
δερίειη ρποΓΟδ ίεΙΐΈΐο§Ί£δ οοηιρίε- 
χυηι, ^υοά ουηι δΐιππηο ηοδίΓΟ άο- 
Ιογο ηοη ίοΐυηι εχϋίοεί ΟαΓΙνίΕηυδ, 
ςιιίάοοδίο.ΐ,ςμιοηιίηυδ είίαηι ΕΓοηε- 
Ιγριιηι ίη ηαδ άυαδ ρατίεδ ίιιίδδε 



ΥΙΙΙ 



ΡΚΑΕΓΑΤΙΟ. 



άΐνΐδυηι δί3.ίυαηιυδ? Αίςυε ηυΐε 
δεηίεηίΐαε ηονυηι 3.ε ηιΐηΐηιε δρει - - 
ηεηάυιη Ευχΐΐΐυηι ΐηάε η3.δεΐίυΓ, 
φΐοά Μεηεχεηο ΐη ναίίεαηο Θ εί 
ΐη Αη^εΐΐεο Ο Ι 4 νεΓΟΕ δυοδεπρία 
νΐάεηΐυδ τέλος του πρώτον βιβλίου, 
ψιζιηψιζϊΏ. ηοπιηι ΙΐοΐΌΓυηι ΐΐΐε 
άΐπ,Ιο^υδ ηοη εδί βηΐδ. 

Ροδί ηαηε υηίνεΓδΕηι άΐδρυίΕίΐο- 
ηειτι ίΓ3.ηδε3.ιηυδ 3x1 ίίιηάαιηεηίυιη 
επίΐευηι εοΓυιτι άΪ3.1ο§ΌΓυηι, φαοδ 
Ιιοε νοίυιηΐηε εοιηρΓεηεηδΟδ εάΐάΐ- 
ηυδ, εχρΙοΓαηάυηι. 

Ιη άΪ3.1ο§ΐδ ΐ^ΐίυΓ ΕυίΗγρηίΌηε, 
ΑροΙο^ΐΕ, Οτΐίοηε, ΡηΗ,εάοηε, εχ 
ηυίουδ ρπηΐ3. ΐείΓ3.1θ£Ϊ3. ΤηΓ3.δγ11ΐ 
εοηδίαί, Οαι•1α3.ηο δυιηηΐΕ αυείοπ- 
ΐ3.δ εδί αίίπουεηάα εοηυε ροίΐδδΐ- 
ηιυιη άυεε νεΛα. δεπρίοπδ τεοεη- 
δεηάΕδυηί. Οιΐί3.ηιεη]ΐοΐΌε§τε£Ϊο 
ηΐ 1ίΙ>π ηπ3δΐ εοηιΐίεδ 3.άάΐίΐ δυηί : 

Οηΐ8ΪαηΗ8 8ΐυβ ΤηΜη^6η8Ϊ8 ^ δ. 
XI νεί XII. Ιη ηοε Ιϊογο, ηυειη ε§ο 
άεδεπρδί Νον. Οοηιιηεηί. ρ. 158 — 
1 6ο, Τευίΐεΐηΐδ ιηυδ. ι-ηεη&η. νοΐ.29 
ρ. 175 — : 79> ίηδίιηί Ευίηγρηι-ο, 
Οΐίο, Ρηαεάο, Ραπηεηΐάεδ, Αΐεΐ- 
οΪΕάεδ Ι εί II, Τΐπιαευδ. 

ναίίοαηΐί8 πγ. 225, 226 δ. XII, ευ- 
ΐυδ άυο νοΙυιτπηΒ. Βε^εΓυδ Ιΐίεπδ 
§Γ3.εάδ ΛΘ ΐηδΐ^ηΐνΐί, εοηίΐηεί δε- 
ρίειη ρπηίΕδ ΙεΐΓ3.1θ£ΊΗ.δ οεί3ν3.εο[υε 
Οΐίορηοηίειη, ΚεπιρυΜΐεαιη εί Τΐ- 
ηΐ3.ευιηείάΪ3.1θ£θδ δερίειη δρυποδ; 
νΐάε άε Ιιοε Ιϊοιό, ηυεηι Βεΐίΐίεηΐδ 
ίυηάοηιεηίυιη Γεεεηδΐοηΐδδυ3.εεδδε 
νοίυΐί, ψΐ3.& άΐχΐ δίυάίεη ρ. ι. 

ν&ηβΐΗ8 Ό (Βεΐίΐίεπ Π) ηι\ 185 δ. 
XII, άε ηυο ΐη εοάειη Ιϊογο υοεπυδ 
άΐδρυί3.νΐ ρ. 5, εοιηρΙοείΐίυΓ ψιζί- 
ΐυοΓ ρπηίΕδ ίείΓ3.1ο§ϊα.δ οείανΒ,εηυε 
Οΐίορηοηίεηι εί Κειηρυβίΐεαιη. 

ν3.ίΐθ3.ηυδ εί 0-υδΪ3.ηυδ ηΐίΐάε εί 
ευπι επτά δεπρίΐ δυηί, νεηείυδ ίυι - - 
ρΐίεΓ Η,ίηυε ηε£ΐΐ§"εηίεΓ. Ιηάε ηιυΐ- 
ΐ3.ε Ιεείΐοηεδ εΓ3.ηί εχ ηοε Ιϊογο 
εηοίαηάαε ηυΐΐυιτι ρΐΌΓδυδ ίτυείυηι 
ηαοεηίεδ, ίοΓίαδδε ηιείΐυδ ίη αΐΐα- 
γιιπι ίείΓ3.1ο£Ϊ3.Γυηι άΪ3.1θ£ΐδ αοΐ- 
εΐεηάαε. 

Ηοδ ΐχεδ ΙϊοΓΟδ δυπιηΐ3.ε ηεεεδ- 
δΐίυάΐηΐδ νΐηευΐο ευιη Ο&Γίααηο 
εδδε εοηΐυηείοδ υί ηεηιο πεδεΐί, 
ϊία εχ φα3.νίδ τρΆξ'ιηζ ροΐεδί ε崙ηο- 
δεϊ. Ταηίιΐδ εδί εοηιπι ίη τεουδ 



ρΐεπδ^υε εοηδεηδυδ. δεάναίϊεαηο 
εί νεηείο εΐΐαπι Εΐϊυά ϊηιρπηιΐδ 
Ιυευΐεηίυηι ΕΓ^υπιεηίυηι Εοεεάΐί:, 
ηυο εοηιηι εο^ηαίίο ευηι ΟΙ^Γΐίίαηο 
ροδδϊί άεηιοηδίΓαπ ; ΐη ΤηεΕείεΙο 
εηίηι (ΐδ 3.υίεηι άΐα1ο§-υδ άεδίάε- 
ταίυΓ ίη ΟΓυδίαηο) εαηάεηι ψΐ3.πι 
ΟΙαΛϊαηυδ οδίεηάαηί Ιαευηαηι δα- 
ΐΐδ αηιρίαηι, ςυαε οοηιρΙεείΐίυΓ 
νεΓΟα ίηάε 3.208Ό πάνυ μεν ονν ιΐδ- 
ς[αε αά 209 Α τον σον λόγον. 5εά υί 
Γεεεηδίοηϊδ ίίΓηιυηι ίαηάαηιεηΐυηι 
ΪΕεεΓεΙυΓ, εΐίαπι £Γ3.α!ιΐδ ηεεεδδίία- 
άϊηΐδ εΓαί εχρΙοΓαηάυδ. (^αοά ειιηι 
ίη ΙίοΓΟ ίΐΐο „ δίικϋεη" ίεείδδε ηιίηί 
νίάε3.Γ, δαίίδ ηαΙ)εο εχ ίΐΐα αηιρϋοΓε 
αϋδραίΕίίοηε ηαεε άυο εχεεΓρδίδδε : 

ι) ν^ΐίοαηυδ //6>, δι εχοερεπδ ρΓΐ- 
τι\3.τη ίβίΓ3.1ο^ία.ιτι εί ΟοΓ^ίαηι,ίη ηαί- 
οιΐδ άΪ3.1崙ίδ1ίοπ ίηΐΐίυηιίΕοΐεηίΐοαδ 
ίοηίεδ άείεποΓεδ δεφίίίυι•, οηιηεδ 
άΐ^ΐο^οδ, ηυί εί ευηι Ο2τ1α3.ηο 
εοηιηιυηεδ δυηί, ηαΙ)εί εχ εο άε- 
δΟΓίρίοδ. Ηοε 3.Γ§-αΐΉεηίίδ ίΐΐίε άε- 
ηιοηδΐΓ3.νί, άε ηυίβιΐδ ηεηιο δ3.η3.ε 
ηιεηίίδ ροδδίί άυ!)ίί3.Γε. 

ι) νεηείυδ εί ΟΓυδίαηυδ ΐη (1Ϊ3.- 
1崙ΐδ, (^υοδ αεο[υε ηο,οεηί αί^υε 
0ΐ3.ΓΐίΪ3.ηυδ , ίΙυχεΓυηί εχ εοάεηι 
ίοηίε υηάε ΐδ ΙΛεΓ, δεά ΐί3., υί τυΓ- 
δυηι εοΓυηι εοηιηιυηΐδ ίοηδ δία- 
ίυεηάυδ δΐί. 

Ιηάε δε^υΐίυΓ, υί ΐη άΐαΐο^ΐδ ηοε 
ρΓΐηΊο νοίυιηΐηε ΐηείυδΐδ 03.γ1:ϊη.- 
ηυδ, 0Γυδΐ3.ηυδ, νεηείυδ ορίΐηιαπι 
ίαΐ"ηΐ1Ϊ3.ηι είβεΐα,ηί, ευΐυδ ιτιαχΐηΐΗ. 
ηοΐίΐδ δΐί ΓΗ,ίΐο ηαϊϊεηάα. ΗοΓυηι 
3.υίεηι ίπυπι 1ΐΐ3Γ0Γυηι υί νείυδίΐδ- 
δΐηιυδ, ΐί3. ορίΐηιυδ Οα.ΓΐίΪ3.ηυδ. 
ΌυοΓυιτι νεΓΟ Εΐίοπιηι ΙΐοΓΟΓυηι 
ηο,εε εδί ηΐΕχΐηΐΒ. υίΐΐΐίαδ, ηυοά 
ορεΓΕίη ηοδίΓαηι Ιεείΐοηεδ 3τεηε- 
ίγρΐ,υηάε ηΐ ίΓεδ Ιίοπ ρΓοίεείΐ δυηί, 
επιεηάΐ ηΐ3.χΐηιε δυοίεναηί. Οητ- 
Ιίΐαηο εηΐπι αεεΐάΐί, ρΓΐηιυπι υί ηια.- 
ηυδ ίυΓρΐδ τεεεηδςυε ίοΐΐα ηΐίΐάοΓε 
νεί 3-Ιΐα Ιαοε εοιτυρΐΗ. τεηον3.Γεί, 
άείηάε υί ηιαηυδ εοιτεείπχ δαερε 
νείεΓεδ Ιεείΐοηεδ ει*αάεΓεί ΐη 1ο- 
ευιτιηυε εΓ3δ3.Γυηι άείεποΓεδ δυ!> 
δίΐίυεΓεί. Ηαε άυ3.Γυηι ιηαηυυηι 
ορεΓα ΐηίεηιρεδίΐνα. ίαείυηι εδί, υί 
ηυΐά ΐΐΐΐδ Ιοεΐδ ΐη <Ζ\Άχ\ά-ζη.ο αηίεα 
δεπρίυηι ίυεπί, ηυηιηυΒ,ηι ίεΓε ηο- 
άΐε εεΓίυπι δΐί. Ιίαςυε ΐυδία. δαηε 



ΡΚΑΕΓΑΤΙΟ. 



IX 



€5ΐ ΟΕΙΪδΕ, 011Γ £ΕΙΐάεΕΐηΐ1δ ΠΟΟίδ 
άΕίΟδ €556 ΕΐίΟδ άΐΙΟδ ΙίΟΓΟδ ουηι 

ΟΕΓίαΕηο εχ εοάειη Γοηίε άεπνΕ- 
ΐοδ, ηυί ΠΙε άΆτητίΆ ηιυΐίο ρΕΓοίιΐδ 
ίεοεηιηί, ίη ηυίοιίδ Γεάίηίε^τΕηίεδ 
ηΐΕηιΐδ ηίο ίΠίο ΐΕηίυιη άερΓεΙιεηάί- 
ηιιΐδ, οοπτεοίποεδ δΕερίιΐδ ομιίάεηι, 
5β<1 ηιίΕε γειό νεΛίδ δοπρίοπδ άε- 
ΐπηιεηίυηι ΐηίιιΐβπηί. Νεπι ίη νε- 
ηείο οοιτεοίΟΓεδ Ιεοΐίοηεδ Γεοεηίίο- 
Γβδ ρΐεπιιτιηιιε νεί ίη ηΐΕΓ^ίηε νεί 
δυρΓΕ νεΓδυιη Εάαϋάεηιηΐ ρπδίίηΕδ 
Ιεοΐίοηεδ οοϋίεΓΕΓε νεπίί, ίη Οτιι- 
δίαηο ΕυΙεηι γειό οηιηΐηο οοιτεοΐίο- 
ηεδ ΕάηίοίΐΕε δΐιηί, εΙ υοί ίά ίαοίυηι 
εδί, δεηιρεΓ ίεΓε δίηε άΕΐηηο. Ργο- 
ρίβΓ ηοο ηιυίαυηι ηιίΕίίυοΓ 1ίοπ> 
πιπι ΕυχιΚυπι ε! ΐη Γεοιίδ ρΐεπδομιε 
οοηδεηδυηι εΙΪΕπι οίε ίοηΐίδ ίρδίιΐδ 
ίηάοίε Εΐίςμπά δΐΐδρίοΕΠ ροδδυηιιΐδ ; 
Ιεοίίοηεδ βηΐηι εοπιηι ίηΐεΓ δε οοηι- 
ρΕΓαηίβδ ίΐΐυιη Ιίοπιηι Γερεπιηυδ 
νίίΐΕ ροΐίδδίιηυιη δίοί οοηίΓΕχίδδε 
εχ ηιαίβ νεί οοηδοοΪΕΐίδ νεί άίδδο- 

ΟΙΕίίδ νΟΓΟΪδ 6ί δΕβρβ ρΓΟρίβΓ ΕΪ)6Γ- 

ΓΕίίοηειη Ιϊογεπϊ οουίοπιηι Ιεοπ- 
ηΕδ δυοϋδδε. Αά ηυΕδ εχρΙεηάΕδ 

1ΪΟΠ Γ€0€ηίίθΓ€δ Εί^Ιΐε οΙεΙείΊΟΓεδ 

Εάδοίδοεηάί δυηί, ςμιί Εά ίοηΐεηι 
ΓβάΐΓβ νίάεηίιΐΓ ηεηυε ΠΙε ΤηεΕε- 
ίείί Ιεοιιπε ηεηυε Εΐϋδ ΐαηι δΕερε 
άείοπηεηι. Αΐοριε άείεποπδ ίΕίτιί- 
1Ϊ3.6 ΙίοΐΌπιηι υίίΙίΐΕδ ροΐίδδίηιυηι 
ίη Ιιεο Γ6 ροδίΐΕ €δΐ; ίΕηίιΐδ βδΐ ίη 
ϋδ ίηΙεΓροΐΕίίοηυιη ηυηιεηΐδ, Εάεο 
οοηοχίί ίυεηιηΐ: Ιίοίαΐίηί Εΐηυε δία- 
<ϋο ΙεπιεΓε οοιτί^εηΐίιιιη. Ιηάε αρ- 
ρΕΓεί ίυηάαηΊβηΙυηι, ιιοί ίϊπηε δυο- 
δίδίβΓο ροδδΐδ, ϋΐοδ ΙίοΓΟδ Εάεο ηοη 
ρΓΕεοεΓε, ιιΐ εοδ ΕάηίοεηΙεδ ηοδ 
δεηιρεΓ ίη άυοίο δίιηιΐδ, ηιιίά ηιεπι- 
ΟΓΕηίδ άεοεΕίιΐΓ, ςμιίά ίη^εηϋδ 1ί- 
ΐ3ΓΕΠοηιηι. Αο ουηι ίαΐί Γεοεηίίο- 
τυηι οοάίουηι οοηάίίίοηβ ραΓν^ηι 
ιιίίΙίίΕίεηι εχ ίίδ ρβΓοίρί ροδδβ ίη 
αρεΓίο δίί ροδίΐυηι, ηβίαδ άυχί δ€- 
ουηάαβ ίαπιίΙίΒΌ οοηιρΙυΓβδ 1ίΙ)Γ0δ 
οοηίβΓΓβ ΙεοΙίοηυηιηυβ ίηάο θχοογ- 
ρίΕπιηι νΕΓίείΕίε αρρΕΓΕίυηι οπίί- 
ουηι οηβΓΕΓβ ροΐίυδ ςυ^ηι Ιοοιιρίε- 

13.Γ6, δΕίίδ €δδβ ΕΓΪ)ίΐ:Γ3.1:υ5 €Χ 6Ε 

ηηυηι Ιίοηιηι ηαυά Ϊ13. ηιυΐίίδ νίίϋδ 
οοΓΓυρίυηι ςυαδί Ιοίίιΐδ ίαηιίΙίΕε 
εχεηιρίΕΓ ρΓοροηί. Ιδ Εΐιίειη 1ίΐ36Γ 
6δΙ νβηβΙιΐΒ Ε (Βεΐίΐίβπ Ξ) ην. 184 



ίη ιίδυηι Ββδδαποηίδ δοπρίυδ, ίη 
ςυο οπιηΐΕ ΡΐΕίοηίοα ίηδαηΐ; ρΓ3.ε- 
ί6Γ ΕΓγχίαιτι δρυπυηι άίαΐο^υηι οί. 
δίυάίβη ρ. 4• 

Εχ ϋδ, ς[ΐΐΕ6 άβ πε^ηγε άυΕΓυηι 
ίΕηιίΙίΕΓυηι άίχίηιυδ, είΐΕΐη εΐυοεί, 
δί 6Ε6 ίηίβΓ δβ άίδδεηίίυηΐ:, ηυΕβ 

ρΓΕ60€ρΪΕ δίηί ΟΟδβΓνΕηάΕ. Ηοο 

υοί^αε νίάθηάυηι βδί, ηε ΙίοΓΕΓίο- 
ηιηι οοηίεοίυπδ ίεηιεΓΕπίδ άεοίρίΕ- 
ηιπΓ. ΙΐΕ^υε δί ηβηυίί άυοίίΕπ, 
ηυίη Ιβοίίο ΙίοΓΟΓυηι ορΙίηιΟΓυηι δίί 
νίίίοδΕ, Ιεοίίο δβουηάΕΠΕ (\\ΐ3.ζ ηυΐ- 
Ιεπι εΙιεπι ΙιεοθεΙ; οίϊβηδίοηοπι, Ιαηι 
άεηιυηι δίηε ροπουΐο τεοίρί ροίβδί, 
δί 6Ε εχ νεδίί^ϋδ ίη Ιίοπδ ορίίηιίδ 
ίΓΕίϋΙίδ ίΕοίΙο βΐίαΐιπ•; δίη Εαίβηι 
άυΕ6 ΙεοίίοηβδΕάβο ίηί€Γ δβάίδΐΕηΐ, 
υί ηυοηιοάο υηΕ βχ εΙϊογε ηΕίΕ δίΐ 
\ϊ3.\ιά ρεΓδρίοΐΕδ, Ιεοίίοηε δβουηάΕ- 

ΓΪΕ ηυΕΠίνίδ 6ΐ6£Εηΐί ΕΟίβΟίΕ ΕΟ 

ορΙίηιοΓυηι ΙίοΓΟΓυηι Ιεοίίοηβ ρΓΟ- 
βοίδοεηάαηι 65ί, δί ς[ΐηά ίοΓίΕδδε 
ίηάβ ροδδίΐ εχίυηάί ηεομιβ ε δβηδη 
ηε^υε εο ιΐδα Εΐίεηυηι, ίηνβηίυηι- 
0[υ6 ΐΕΐβ ΙίοΓΟΓυηι άείβΓίοΓυηι 1β- 
οίίοηί ρΓΕβίβΓεηάυηι. 8ί (ϋεηί^υε 
άυΕ6 Ιεοΐίοηβδ ίΐΕ δυηί οοηιρΕΓΕ- 

ίΕ6, υί ρ€Γ δβ δρβΟίΕίΕΟ ΕΠ10Ε6 

νβΓΕβ 6δδ6 ροδδίηί, ίά (^υοά δΕβρβ 
ίη οοΙΙοοΕίίοηβ νβΛοηιιη 6ί ίη 

Εΐίίδ Γ6Ϊ>11δ ήϊ, ηΐβΙίΟΓίδ ίΕηΐίΙΪΕΘ 

Ιοείίο ΓβαρίεηοίΕ βδί ιιΐροίε ήτ- 
ηιίοΓΟ ίυηάΕπιεηΙο ηίχΕ. Ηίδ ρΓΕβ- 
οερίίδ οΟδβΓνΕίίδ ηιίηί νίάβΟΓ ίη- 
οοηδίΕηΙίΕΟ οπηιεη είΓυ^ίδδβ ίβχ- 
ίυηι^ηβ οχηίουίδδβ ηΐΕ^ίδ ηυΕηι 
ΕηίβΕ Εά ορίίπιοδ ΙίοΓΟδ Εοοοηιηιο- 
άΕίαηι. ΙπιρΓίηιίδ εχ ΡηΕεάοηε ηοο 
1Ϊ061 νίάεΓΟ, ηυί (ιιί ΕρβΓίο άίοΕηι 
ηυοά δβηίίο) ηυηο ρπηιυηι δβοαη- 
άυηι ίΕηιίϋΕηι ηιεΙίοΓεηι ουηι οοη- 
δίΕηΐίΕ εχρΓβδδυδ δίί. Ηεο ίη τε ηί 
ροδδεηι δυρεποΓεδ εάίίΟΓεδ δυρε- 
ΓΕΓε, ηονΕ ΕΟΟίίΓΕίΕ^υε ΙίοΓΟΓυηι 
ορίίηιοπιηι οοΙίΕίίοηε, ςυΕπι ηιίηί 
ίρδε ρΕΓΕνί, είϊεοΐυηι εδΐ. 

δεοί εΙΪΕηι τερεπυηίυΓ Ιίοπ, ςιιο- 
ηιηι Ιεχίυδ εχ άυΕΟυδ ίΕηιϋϋδ οοη- 
ΗΕΐυδ δίί. Οιιίιΐδ ηυοηυε §εηεπδ 
ΙίοΓΟΓυηι υί εχίΕΓεΐ δρεοίηιεη, ίη 
ΑροΙο^ΐΕ, υοί ΟΓυδίΕηο άεδΐίίαίί 
δυηιυδ, ναίίοαηιιηι Υ (Βεΐίΐίεπ χ) ηι\ 
1029, ο!ε ηυο άίδριιίΕνί δίιιάϊεη ρ. 8, 
Εθ!1ιίοεηάαηι ριιίΕνί. 



ΡΚΑΕΓΑΤΙΟ. 



ΑΙίβΓ Γοηδ ίεχίιΐδ οοηΙίηείιΐΓ Ιβείί- 
πιοηίΪΒ νείεηιιη, ςιΐ3ε ουιτι ηυηιείΌ 
ρ3εηε ίηίίηί1:3 5ίη1:,η3ηο ηιίηί Ιε^ειη 

ρΓ3.650Πρ5Ϊ, 11 ΐ 63. 5θΐ3.ΐηάίθ3.Γ6ΙΤ13.1;- 

ομιε 3άηίοεΓειη, ςιιίουδ νεΓ03 ίρδ3 
δοπρίοπδ 6ίΪ3.πΐ5Ϊ ηίο ϋΐίε ρ3ΐι1υ1υηι 
ιηυΐΕίΒ. βχδοπρΐα δυηί, ϊΙΙε, ομιίουδ 
δεηΐεηΐίο. Ι3ηίιιηι δοπρίοηδ ΐαη^ί- 
ϊπγ, υίροίε ϊη Γεηι ηθδίΓ3.ιη ρ3πιηι 
ίάοηε3 οηιίΐίεΓειη. 5εά είί3ηι εο- 
πιηι φααβ Γεεερίηιυδ ίεδίίιηοηίο- 
πιπι, ιι£ 3.ρ6Γί6 άίθ3ηι, δ3ηε εχί^υιΐδ 
βδί ίΓαοΐυδ; 3άεο 503ίεηί νίίίίδ, 
Είΐεο ίηίεΓροΜίοηίουδ δυηί ΓείεΓ- 
Ια; ρΐεππηοηιε οιπη Ιίοπδ άεΐεπο- 
ποιίδ οοηδρίΓΕηΙ;, Γ3ΓΟ 3 ιηείίοπουδ 
δΐ3ηί, είΪ3ΐη Γ3πιΐδ ηοοίδ δυρρεαίί- 
Ι3η£ Ιεοΐίοηεδ, (\\ΐ3.ο, ίη Ιίοπδ Ρΐ3ίο- 
ηίείδ ηοη ΓερεΓί:3ε ί3πιεη νίαΙεηίιΐΓ 
6δδον6Γ3β. Αοεεάίί, υί δοπρΐοηπη, 
ςυίοιίδ άεοειηιΐδ ΐ6δΐίηιοηΪ3, δ3ερε 
ηυ1ΐ3δ 1ΐ3063ΐηιΐδ εάίΐίοηεδ, ομιίοιίδ 
υίροίε εχ Ιε^ίοιίδ 3.τύ5 ρ3Γ3ίίδ ροδ- 
δίιηιΐδ οοηβάβΓβ. Ιη ηίδ ί^ίίιΐΓ 1ε- 
οίίοηϊοπδ εχδοποεηάίδ ηιοάο εΓ3ί 
ορυδ 31411ε άείεοίιι, ηε Ιε^εηΙίοιίδ 
ηίηιίυηι ί3εάίυηι ηαδεειτείιΐΓ Ιεοΐίο- 
ηυηι ρΐΌΓδίΐδ ΐηαίίϋυηι ηιοΐε. Ηοε 
3αΐεηι ιηυηεΓε εϋ^εηαϋ ΐί3 ίυη- 
αίπδ εδδε ιηίηί νίάεοι•, ιιί ρεΓδΐΐ3- 
άειτε δίοί ροδδίηί Ιε^εηΙεδ ηιε ηυΐ- 
ΐ3ΐη Ιεοΐίοηειη, ς[υ3ε 3ΐίο ι υ3ΐη υΐίΐί- 
ΐ3ΐεηι Π3θεΓε νίάεΓείιΐΓ,ηε^Ιεχίδδε. 

Η3εε δΐιηΐ £αηά3ηιεη1:3,α 1 υΐοαδΓε- 
εεηδίοηειη ^υαΙΙυοΓ άΪ3ΐθ£οηιηι 
ηίΐί νοίυί. Όε ϋδ ηοδίπιηι ίυάίαυηι 
(Ιεοιιίί: εδδε οεΓίιιηι 30 βπηιιιη, 
ρπιΐδομ^ιη 3ά οίβοΐυηι βπιβηάαηάί 
ροδδεηιυδ ίΓ3ηδΪΓε. Ιηηυοοοευηάο 
ίΐ3ηο πιίηί Ιε^εηι οοδει•ν3ηά3ΐη 
άυχί, πί ρπιηιιιη ςμίΕεΓεΓεηι, ηιίηί 
νεΓΪ>3 δ3ΐίδ ϊσίοηεΐδ ίεδίίηιοηϋδ 
οοπΌθθΓ3ί3 εί δεηδίι οι•3ίίοηίδ εί 
ιΐδα 1ίη£ΐΐ3ε δΐ3Γε ροδδεηί, άείηάε 
φΐοίΐεδουηφίε νίάειτειη υηυιη νεί 



3ΐίεηιηι οοδί3Γε, ηιεάεΐ3ηι δίνε 
ηιε3ηι δίνε 3ΐίοπιηι 3α!ηΐοεηά3πι 
ρυί3Γειτι ε3ΐηο 1 ιιε ηιΐ3ε ρΓοχΐηιε 3 
νεδίΐσϋβ ίΓ3.<ϋΐΐ5 3.1)65364. Αΐίοπιηι 
3ΐιίειη εηιεηά3ηάΐ εοηαίυδ υί ρεΓ- 
ηοδοεΓεηι, εάίΐίοηεδ Ρΐ3ί;οηΐθ3δ, 
(1Ϊ3ΓΪ3, ΙΐϋΓΟδ εαΐυδνίδ §•εηεΓΪδ ρεΓ- 
ειΐΓΠ, δϊ ψλίά ίηάε εηιοΐαηιεηίί 
εν3<1εΓεί: 3ά Ρΐ3ίοηεηι εχρυΓ§3η- 
άυπι. ΟοηϊεεΙιΐΓ3Γυηι ΐηνεηί3πιηι 
ε35, ςυίοαδ Ιε^εηάϊδ 3ΐίο 1 υϊά Ιυοπ 
ί3εεΓε ροδδεηΐ ηοιηΐηεδ Ρΐ3ίοηΐδ 
δίυάίοδΐ, ίη ηοίίδ ρΓΟίυϋ, ε3δ νείΌ, 
ψΐ3.ε £υηά3ηιεη1;ο £3ΐδο δαρεΓδίΓα- 
εΐ3ε δυηί νεί νίίίο 3ρεΓΐο ΐ300Γ3η£ 
νεί 3ΐί3ηι οο 03ΐΐδ3ηι ίηερί3ε δυηί, 
οΐ)1ίνίοηί ίΓ3(1εΓε £3δ άυχί. δεά άε 
οοηίεοΙυΓΪδ ίη Ιεχΐαηι Γεοίρίεηάίδ 
εΐΐ3ΐη ηΐ3Ϊ0Γ άίϋ^εηΐία 3ί(πιε 03η- 
ίίο εΓ3ΐ 3άηίοεηά3, ε35 ΐαηίυηι, 
0[υ3ε νεΓίδίιηϋεδ εδδε νίάεΓεηΐιΐΓ, 
άί^η35 ρυί3νί, ςυ3ε ίη εοηίεχίιιηι 
θΓ3ΐίοηΪ5 ΕάηιίίΙεΓβηΙυΓ. 
Εηιεηά3ΐ0Γίδ είΪ3ηι ηοο 65ί, νεΓ- 

1)3 ίηοαΓΪ3 1ίθΓ3ΠΟΓΙΐηΐ θηΐΪ553 3ά- 

άεΓε, νεΛ3 Ιίοίάίηε ίηΙεΓρΓεΙαη- 
ίίαιη ίηιιηί5δ3 εχοΙυάεΓε. Ηοο νί- 
ίίυηι ΐΏ3^ίδ ΙίοΓΟδ Ρΐ3ίοηίοοδ άείοΓ- 
ιη3δδε ο ι υ3ηι ίΐΐυά, ιιοεπιΐδ άεηιοη- 
δίΓ3νί δίυάίεη ρ. 30 — 45• ΙηΐεΓ- 
ροΐ3ίίοηυηι ίη Ρΐ3ίοηίοίδ οοάίείουδ 
οονΐ3Γαηι ηΐ3^ηηδ δ3ηε εδί ηυηιε- 
τυδ. Νοη δοΐυηι δί秕υΐ3 νεΛ3, δεά 
εΐΐ3ηι αηίνεΓδ3ε εηαηΐΪ3ΐ:ίοηεδ ρεΓ- 
ρεΓ3ηι ίη ίεχίυηι ίΓΓερδεΓυηί. Ηίδ 
εχοΐαάεηάίδ ηΐ3Ϊ0Γεηι ορεΓ3ηι η3- 
ν3νί ψΐ3ΐα δυρεΓΪΟΓεδ εάίίοΓεδ, ηυί 
ηίηιίυηι νεΓεθ3ηίυΓ υηοοδ 3άηίοεΓε 
ηεηιίηί ηοχίοδ. Αϊ Γ3πυδ ί&είιιπι 
εδί, ηί νεΐ"03 εδδεηί 3άίοίεηά3 ίη 
ΙίοΓίδ οηιηίουδ οηιίδδ3. ^υ30 υΐ 
δί3ίίηι οεαίίδ οεοαΓΓεΓεηί:, δίεΐΐαΐίδ 
είΓουηΐ5ερίεηά3 ευΓ3νϊ. 

5υρεΓ6δί, ηί οοητρεηαΐίοπιηι, ηιιί- 
οιΐδ ίιΐ3άηο1;3ΐ;ίοηεοπΐίθ3 υδαδ δυηί, 
ί30ΐιΐ3ηι ρΓοροη3ηι. 



ΝΟΤΑΚυΜ ΙΝϋΕΧ. XI 



ΝΟΤΑΚυΜ ΙΝΌΕΧ. 

Β (Βεΐίΐίεπ 21) ΟαΓίίίΒ,ηυδ δίνε Οχοηίεηδίδ δίνε Βοάΐείαηιΐδ» 

Οπίδίαηιΐδ δίνε Τυβίη^εηδίδ. 

Ό (Ββΰεβπ Π) νεηεΐιΐδ 185. 

Ε (Βεΐ^επ Ξ) Βεδδαποηίδ ΙίβεΓ δίνε νεηείαδ 184. 

Γ (ΒβΜίθπ χ) ναΐΐεαηιΐδ 1029. 

ΚεοεηίίοΓεδ πΐ3.ηαδ ΙηοΓοηιηι Β Ο Ό Ε Γ δί^ηίίΐοανί Ιίίεπδ β ε ά. β ί. 

Νοΐίδ ο 1 ά 1 ίηάίεανί ηιαηιΐδ ρπηΐ3.δ (ναΜε Γεεεηίεδ) Γοΐίοπιηι Ιίβπδ 
Ο Ό ΐηδβΓίΟΓυιη, ηοίϊδ ο 2 ά 2 ηΐ3.ηυδ εοπιηι δεευηάαδ. 

Κείίη^εηδ β, Γείίη^εηδ ο, Γείϊη^εηδ ά δοπρδί, δι ηιαηιΐδ τεοεηδ νεΛα, 
ομιαε Ιαβεηι 3.1ίο[ΐΐ3.ηι ρεΓρεδδα. άΐίβαΐία εΓΕηί Ιεείιι, ΐία Γεάίηίε^Γανίΐ 
ιηαχίηιαηι ρΕΓίειη δεευία Ιΐΐ^ΓΟδ άείεποΓεδ, υί ρπδΐίηαδ ΙεεΙίοηεδ 
ρΓΟΓδυδ οΜίίεΓαΓεί:. 1(1 ίπιρπηιίδ ίη Οαι-ΐάαηο Γαεΐιιηι εδδε νεηεηιεη- 
ΐίδδίηιε άοΐεηάυηι εδΐ. εί". Νον. Οοιτιηιεηΐ. ρ. 1 1 8. 

Ηοδ 1Ϊ13Γ05 ίρδε οοηίιιΐΐ; αΐίςμιοί Οατίίίαηί Ιοεοδ, άε ςμιίβιΐδ ροδίεα 
άυβίΐανί, άεηυο ίηδρεχεπιηί Κϋηΐ εί ίηΐεΓοεάεηΐε Νιιίί ειΐδίοάε 1)ίΐ>1ίο- 
ίηεε&ε Βοάΐείαηαε Ιη^Γαηι ΒγνναΙεΓ. 

Ιη ΙεεΙίοηίβυδ ΙίβΓοηιηι 3.ίϊεΓεηάίδ άίΐί^εηΐίδδίηιιΐδ ίυί; δεοίηαεο πιϊΐιί 
δππίδΐ, υί δι ιιηιΐδ ΙίβεΓ νεΛυπι ευηι ίοία Εάδοπρίο ηαβεί, αΙίεΓ δίηε 
ίοία αάδοπρΐο, Ιεείίοηεηι εαηι ίοία αάδοπρίο άυοβυδ Ιίβπδ ίπβυεΓεπι 
εί 3.εοεηΐυδ νεί δρίπΐιΐδ οηιΐδδοδ γο,γο Ιαηΐυηι ίηάϊεατειη. 

δίεΐΐυΐα ίη ηοίίδ δί§ηίηο3.1: ιιηαιτι ΙίίεΓαιη εΓαδαιη. 

δίεΐΐυΐα ίεχίαί ίηδεΓΐα Ιαευηαηι νειΐ>οπιιη δί^ηανί. 

Μ5 δαερε ιηεΐδ εοηίεεΐυπδ Η,άδεπρδί. 

νεΛΕ, φΐαε δίηε Ι&γοπιπι ορε ίη Ιεχίιιηι τεοερί, δίεΐΐιιΐίδ ίηείυδί. 

(^ιιοΐίεδευηφΛε άε νεπίΕίε εοΐΐ&ΐίοηίδ πιεαε άαΐπίαοΕίη, ηοίαδ ΙΠογο- 
ηιηι υηείδ ( ) είΓειπηάεάί. 

ΝοΐΕδ εχ εηιεηά. Β, ίη ταδ. Β ηοΐίηι δίε ίηίεΓρΓείεπδ, ςυαδί εηιεη- 
άαίίο νεί ΓΕδίηα ρππΐ3.ε ηΐΒ,ηιΐδ δίί; άεβείατ, ηίδί εοηίΓαπυπι αάηοΐαίυηι 
εδί, δεηιρεΓ Γεεεηΐίοπβιΐδ ιηαηίβιΐδ. 



XII ΝΟΤΑΚυΜ ΙΝϋΕΧ. 

Αά Ιΐβεΐΐοδ ιηεοδ ϊηάίοαηάοδ Ηΐδ οοιηρβηάϋδ υδΐΐδ δίπη: 

5ρβο. αΐί. δρεαιηεη οπίϊουπι. ζά ΡΙεϊοποπι βί (Γεηδοπηιιπι ρβΓ- 
ίΐηεηδ ΟοΙίΐη^. 1867. 

Ο. Ρ1. Οοπιηιβηίαΐΐοηβδ ΡΙαΙοηίοαβ 1ϊΐ3Γ0 ομπ ίηδοπβΐίιΐΓ Γεδί^ηίδδ 
ΛΥϋΓζΙ). 1 868 ϊηδεΓίαβ. 

Ν. €. Νοναβ ΟοηίΓηεηΙαίίοηβδ Ρΐαίοηίοαβ \νΪΓ06ΐ). 1 87 1. 

δΐυάίεη. δίιιάΐεη ζιιγ ΟοδοΙιίοΙιίΘ άεδ Ρΐαίοηϊδοΐιεη Τεχίβδ \ΥϋΓζ1}. 
ι8 7 4• 



ΕΥΘΥΦΡΩΝ 

[// ττερϊ οσίον, πειραστικόζ\ 



ΤΑ ΤΟΓ ΔΙΑΛΟΓΟΓ ΠΡΟΣΩΠΑ 

ΕΤΘΥΦΡΩΝ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ [δί.Ι] 

ρ. 2 

Ι. Τι νεώτερον, ώ Σώχρατες, γέγονεν, οτι συ τάς εν Α 
Ανκε'ιω χαταλιτΐών διατριβάς έν&άδε νυν διατρίβεις περί 
την τον βασιλέως στοάν ; ου γαρ που χαι σοι γε δίχη τις 
ονσα τυγχάνει προς τον βασιλέα ωσπερ έμοί. 
5 ΣΩ. Ούτοι δη αθηναίοι γε, ώ Εν&ύίρρον, δίχην αυτήν 
χαλοΰσιν, άλλα γραφήν. 

ΕΥΘ. Τι φής; γραφήν σέ τις, ώς εοιζε, γέγραπται; 
ου γαρ εν.εϊνό γε καταγνώσομαι, ως συ έτερον. Β 

ΣΩ. Ου γαρ ούν. 
ίο ΕΤθ. ^ίλλά σε άλλος; 

ΣΩ. Πάνυ γε. 

ΕΤΘ. Τις ούτος; 

ΣΩ. Ονδ 3 αντος πάνυ τι γιγνώσχω, ώ Ευ&ύφρον, τον 

άνδρα ' νέος γάρ τις μοι φαίνεται και άγνώς' όνομάζουσι 

1 5 μεντοι αυτόν, ώς έγωμαι, Μέλητον. εστί δε των δήμων 

II ιτ Ο- ευ ς, ει τίνα νω έχεις Πιτ&έα Μέλητον, οίον τέτανο - 

τρίχα ν.αϊ ου πάνυ ενγένειον, επίγρυπον δέ. 

εύ&νφρων η περί οσίον ΒΌΕο, οί. Ν. ^. ρ. ιιι, 1 6ο, δΐυάΐεη ρ. 4? 5> 
Πλάτωνος ρΓ3.6ΐτιΪ5Ϊί: Β, ττειραστικόζ Β,άά. Ε 61 υΐ νΐάβίυΐ" Ο 

5 Ουχοί — 6 γραφήν ΤΗοιη. Μ^ΐδίβΓ 5. ν. δίκη ρ. 83 Κ.. 

3 σοι γε ΒΟΏ: σοι Ε 5 οντ** Β: οντ ι ο | νοοΕίίνιιηι ενΟ"ΰ- 

ψρων ρΓ3.€06Πΐ; 56ΓΠρ6Γ ΒΟΏ, εν&νφρον ΟΟΓΠ^ΙΐηΙ; 56ΓΠρ6Γ οά, οοη- 

δίαηΙβΓ εν&νφρον Ε, πίδϊ ιιοΐ οοηίΓαπυιη ηοΐΕΟΐίιΐΓ 8 γάρ ΒΟΌ : 

γάρ που Ε | έκεϊνό γε ΒΟΕά : εκείνο Ό | σον καταγν. ΗΪΓδοΙίϊ^ 3.11- 
οίΟΓβ δΐβρ1ΐ3ηο, ηιιί ίαιτιβη σον εχ ττον οοιτοχίί | σν ΒΟΟ : σύ γε 
Εά, σνγ ο 13 ιι Β^^ : τοι Ε | γιγνώσκω ΒΟϋ : γιΐ'ωσκω Ε, 

γιγνώσκων Ο 15 μέλητον Β^^6: μέλιτον Εθ | των σημίον Έ>^ά: 

τον δημον Εθ, τον δήμων (<\\ι\ά 5ΐφΓ3 η, ηοη Ιίςΐΐβί) Ό, θί. Οοοβί 
ναι•. Ιβοί. ρ. 3δ5).ηον. Ιεοί. ρ. 671, ΒεπιηαΓάγ ραΓαϋρ. ρ. 63 
1 6 εϊ τ ιν ίη Γ35. Έ.\νφ ϋΟΌ : εν νώ Ε, 3.1 θί. άε Γ6ρ. VI 490 Α ει νω 
ί'χεις | μέλητον Ε, 56(1 η 6Χ 6111611(1. 

ΙΊαΙο νοί. Ι. \ 



2 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 3 

ΕΥΘ. Ονχ εννοώ, ώ Σώχρατες' άλλα δη τίνα γραφήν 

£ σε γέγραπται; 

ΣΩ. Ηντινα; ούχ άγεννη, εμοιγε δοχει' το γαρ νέον 
οντά τοσούτον πράγμα εγνωχέναι ου φαϋλόν εστίν ' εκείνος 
γάρ, ως φησιν, οίδε, τίνα τρόπον οί νέοι διαφθείρονται 5 
χαι τίνες οί διαφθείροντες αυτούς, χαι κινδυνεύει σοφός 
τις είναι' χαι την έμην άμαθίαν χατιδών ώς διαφθείρον- 
τος τους ηλιχιώτας αυτού, έρχεται χατηγορήσων μου ώς 
προς μητέρα προς την πόλιν. χαι φαίνεται μοι των 

Ό πολιτιχών μόνος άρχεσθαι όρθώς' ορθώς γάρ εστί των ίο 
νέων πρώτον έπιμεληθηναι, όπως έσονται ο τι άριστοι, 
ωσπερ γεωργόν αγαθόν τών νέων φυτών είχός πρώτον 
έπιμεληθηναι, μετά δε τούτο χαι τών άλλων' ν.αϊ δη χαι 
3 Μέλητος ϊσως πρώτον μεν ημάς έχχαθαίρει, τους τών 
νέων τάς βλάστας διαφθείροντας, ως φησιν ' έπειτα μετά ι$ 
τούτο δήλον οτι τών πρεσβυτέρων επιμελΊ]θεις πλείστων 
χαι μεγίστων αγαθών αίτιος τη πόλει γενήσεται, ως γε 
το είχός ξυμβηναι εχ τοιαύτης άρχης αρξαμένω. 

II. ΕΤΘ. Βουλοίμην αν, ώ Σωχρατες, αλλ* όρρωδώ, 
μη τουναντίον γένηται. άτεγνώς γάρ μοι δοχεί αφ εστίας 2ο 
άρχεσθαι χαχουργείν την πόλιν, έπιχειρών άδιχειν σέ. 
χαι μοι λέγε, τι χαι ποιούντά σέ φησι διαφθείρειν τους 
νέους; 

Β ΣΩ. ^ίτοπα, ώ θαυμάσιε, ώς ούτω γ άχούσαι. φησι 
γάρ με ποιητην είναι θεών, χαι ώς χαινούς ποιούντά 25 
θεούς, τους δ 3 αρχαίους ου νομίζοντα, έγράψατο τούτων 
αυτών ενεχα, ως φησιν, 

ΕΤΘ. Μανθάνω, ώ Σώχρατες' ότι δη συ το δαιμόνιον 
φης σαυτώ εχάστοτε γίγνεσθαι, ώς ούν χαινοτ ο μουντός 
σου περί τά θεία γέγραπται ταύτην την γραφήν, χαι ως 30 

19 βονλοίμην — 26 ίγράψαχο 3ΐοΐ>. ίϊοπ1ε£. 4. Φ 

3 εμοιγε ΒΟΌΕ: ώζ εμοιγε οά η κατιδών (ΖΤ>, ΟΟΓΓ. 0(1 8 

μον 5ΐφΓ3. νεΓδίιηι 3χ1α1. Ε | ώζ ΒΟϋ : ωσπερ Εά 9 ί^ 003 ! τ ν ν 

(ϋοβεί:, ηαΐ ρΓαεροδΐΙϊοηεηι α1ε1ε£ υοίθ|ΐιε, δϊ οοηιρ3.Γ3.ί:ΐο ΕπΙεοεάΐί, 
οί. ν3.Γ. Ιεοί. ρ. 1 64 ίο ρπυδ όρ9~ώ3 &άά. \ιί νΐάείιΐΓ ο 14 μέ- 

λητος ΒΟϋε: μέλιτος Εθ | έκκα&αρεί ΗΪΓ50ΓΠ§• 15 το μετά 

ΗΪΓ50ΓΠ£" 1 6 δηλον οτι ΒΕ: δηλονότι ΟΌ 1 8 ονμβηναι Ε 

19 όρρωδώ Ό, 5βά ό εχ επιεηά. δοπρδίί εί ρποΓειη ρ ζ,άά. ά 

20 δοκεϊ* Ό 24 οντωξ άκονοαι 5ίθΐ)3.εΐΐδ 25 γάρ με ποιητην 
είναι ΒΟΌ: γάρ ποιητην είναι με Ε 27 ψηοιν Β: ψηοίν (3, ψηοί* 
Ό, ψηοί Ε 3° σον .5ΐφΓ3..νεΓ5ΐιιη αχίά. Ε υΐ νίάείιΐΓ | &εία Ό, 

ΟΟΓΓ. ά 



3 ΕΤΘΥΦΡΩΝ 3 

διαβαλών δη έρχεται εις το δικαστή ριον, ειδώς ότι ενδιά- 
βολα τα τοιαύτα προς τους πολλούς, και έμον γαρ τοι, 
όταν τι λέγω εν τη εκκλησία περί των θείων, Ίΐρολέγων <Ζ 
αντοϊς τα μέλλοντα, καταγελώσιν ώς μαινόμενου, καίτοι 
5 ονδεν ο τι ουκ αληθές εϊρηκα ών προεϊπον, άλΚ όμως 
φθονοϋσιν ημΐν πάσι τοις τοιούτοις. άλλ' ουδέν αυτών 
χρη φροντίζειν, αλλ 3 δμόσε ίέναι. 

III. ΣΩ. Ώ φίλε Ευθύφρον, άλλα το μεν καταγελα- 
σθήναι ίσως ουδέν πράγμα. ^ίθηναίοις γαρ τοι, ώς εμοϊ 

ίο δοκεϊ, ου σφόδρα μέλει, αν τίνα δεινόν οϊωνται είναι, 
μη μέντοι διδασκαλικον της αυτού σοφίας' ον δ 3 αν και 
άλλους οαονται ποιεϊν τοιούτους, θυμούνται, εΧτ ούν Ό 
φθόνω, ώς συ λέγεις, εϊτε δι άλλο τι. 

ΕΥΘ. Τούτου ούν πέρι όπως ποτέ προς έμέ έχονσιν, 

15 ου πάνυ έπιθνμώ πειραθηναι. 

ΣΩ. "ίσως γαρ συ μεν δοκεϊς σπάνιον σεαυτον παρ- 
έχειν και διδάσκειν ουκ εθέλειν την σεαυτον σοφίαν' 
εγώ δε φοβούμαι, μη υπό φιλανθρωπίας δοκώ αντοϊς 
ό τι περ έχω έκκεχνμένως παντι ανδρΐ λέγειν, ου μόνον 

2ο άνευ μισθού, άλλα και προστιθεϊς αν ηδέως, εϊ τις μον 
εθέλοι άκούειν. ει μεν ούν, ό ννν δη ελεγον, μέλλοιέν 
μον καταγελάν, ώσπερ συ φης σαντού, ουδέν αν εϊη αηδές Ε 
παίζοντας και γελώντας εν τώ δικαστηρίω διαγαγεϊν, εϊ 
δέ σπουδάσονται, τούτ ηδη όπη άποβήσεται αδηλον πλτν 

25 νμΐν τοις μάντεσιν. 

ΕΥΘ. ^λλ 3 ίσως ουδέν εσται, ώ Σώκρατες, πράγμα, 
άλλα σύ τε κατά νουν αγωνιεί την δίκην, οίμαι δέ καϊ 
έμέ την ε μην. 

9 Ά9ψαίοις — 13 άλλο ΐι 5ΐοΐ>. ήοπΐ6£. 4, 97 

Ι διαβαλών ιιΐ νίάείυτ Ε: διαβαλ.ών Β€Όβ, εν άλλω διαβάλλων 
ίη ιη&Γ£. 3.άά. ο 3 * ν τ ν εακληοί^ ίη ΓΕ5. Ε \ μαινόμενου 

καίτοι] ίηο1ΐΐ53. ίη ΓΕ5. Ε 6 πάσι (πάσιν Ό) τ. τ. ΒΟϋ : και πάσι 

τοίς Ίοιούτοις ίη Γ3.5. Ε η χρη Β(ΙΓ): δει Ε | όμόοε ΒΕοά: ομόσω 
υί νϊάοίιΐΓ <Ζ, όμόσοε κί νίάεΙιΐΓ ϋ 8 ψίλ\ε εΰ&νφρον] ίη Γ3.5. Ε 

ίο δεινών υί νίάείυτ Ό, οογγ. αϊ 1 1 μ[η μέντοι] ίηο1ιΐ53. ίη Γ3.5.Ε| 
αντον ΒΕαΙ: αυτοΰ (Ζ, αυτόν ϋ 19 οτι περ εγω Σ): οτι παρέχω ά\ 

έκκεχνμμένο)* υί νίάεΙίΐΓ Ό, ΟΟΙΎ. ά 22 καταγελάν, 56ΓΠρ6Γ Ιΐί 

ϊηίίηίίίνί 03.Γ6ηΙ ίοία ααΐδοπρίο ίη Β | αυτού Ό, οοιύ. α! 23 δια- 

γαγεϊν Ε, δβά ν ίη Γ3.5. 24 σπουδάσονται Εοοά: σπουδάζοντας 

Β(Ζϋ | όπτ] Β^^ : οποί Ε | παντι πλην λΥοηΐΓ&ο ίη Εΐεοΐίβίδ. αηηαΐ. 
νοί. 107 (1873) Ρ• 33 2 ^ ί'οαίδ ουδέν εσται ΒΟΏ: ουδέν [ίσως εσται] 
ίηοΐιΐδα ίη ταδ. Ε 27 συ γε δίερηαηυδ Ι αγωνιεί Βϋ : άγωνιη ΟΕά 

1* 



4 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 4 

IV. ΣΩ. 'Έστιν δε δη σοι, ώ ΕυΟύφρον, τις η δίχη; 
φεύγεις αυτήν η διώχ.εις; 

ΕΤΘ. Λιώχ.ω. 

ΣΩ. Τίνα; 
4 ΕΤΘ. "Ον διώχων αν δοχώ μαίνεσ&αι. 5 

ΣΩ. Τι δέ; πετόμενόν τίνα διώχεις; 

ΕΤΘ. Πολλού γε δει πέτεσ&αι, ος γε τυγχάνει ων εν 
μόλα πρεσβύτης. 

ΣΩ. Τις ούτος; 

ΕΤΘ. Ό εμος πατήρ. ίο 

ΣΩ. '0 οός, ώ βέλτιστε; 

ΕΤθ. Πάνυ μεν ούν. 

ΣΩ. ^Εστιν δε τι το έγκλημα χαι τίνος η δίχη; 

ΕΤΘ. Φόνου, ώ Σιόχρατες. 

ΣΩ. ( Ηράχλεις\ ή που, ώ Ευ&ύφρον, αγνοείται υπό ι$ 
των Ίίολλών οπτ] 7ΐοτε ορ&ώς έχει.* ου γαρ οίμαί γε του 
Β επιτυχόντος όρ&ώς αυτό πράξαι, άλλα πόρρω που ηδη 
σοίρίας ελαύνοντος. 

ΕΤθ. Πόρρω μέντοι νη ζ/ία, ώ Σωχρατες. 

ΣΩ. "Εστίν δε δη των οίχείων τις δ τείϊνεώς υπό τον ίο 
σον πατρός; η δήλα δή' ου γαρ αν πού γε νπερ άλλο- 
τρίον επεξήεισ&α φόνον αυτω. 

ΕΤΘ. Γελοϊον, ώ Σωχρατες, οτι οίει τι διαφέρειν, 
είτε αλλότριος είτε οιχεΐος ό τε&νεώς, άλλ 3 ου τούτο 
μόνον δεϊν (ρυλάττειν, είτε Ιν δίχτ] εχτεινεν 6 χτείνας εϊτε 25 

ι εστί* (/' 6Γ3.50.) Βϋ : έ'υτι ^Ε 6 «5 1 * Β: δαι ο η ος γε 

Ί^^ΌΚ: ος γε δη ά ίο όμος (Ζ, ον ίη ηΐ£ΐΓ§. ^, δεά οοηχοίΟΓ νο- 
Ιυϊδδβ νίάείιΐΓ ον, υ Ι 6δδ6ί ονμόίΐ 13 εστί* [ν 6Γ3.δ3.) Βϋ : εστί 

ΟΕ | δέ Β^^: 5ε δη Ε 15 η Ο, οοιτ. ο 1 6 ,,Εχείάίΐ νειτοί 

ίηήηίΐΐνιΐδ 6ίΐηι Γ6ΐη δϊ^ηΐίιεΣίηδ, φααε ηυαϋδ 511 Εΐιί ηυοιηοαίο Γεείε 
βαί, ^οοΓαΙβδ η姣ΐ1: ναΐ^ο ίηίεΐΐε^ΐ, ΕυΐηγρηΓΟ-ηειη αεεΛε ΐπ-ΐάεηδ, 
φΐί ειηη ραΐτειη 3.εειΐδε1:, ία! 56 ϊηίε11ε§εΓε δεΐΐίεεί: οδίεηάαί; ηαηι 
ηεομιε οχ δΐιρεποπουδ ίΐυάΐπ ροΐεδί; νβΓοί έχει διιοίεείιιηι ηεφίε 
ηυοά δεςυϊίιΐΓ όρ&ώς αντο πράξαι ψιο ΓείεΓΕίυτ Ιιαοεί. Εϊεπ 
οΐΐαιη ροΐεδΐ, ιιί ίη Ιοαιητ. νοείδ εχΐηΐδίΐε (δίνε εα ενσεβείν δίνε 
Σΐΐΐα ίυίί) δΐιεεεδδεπΐ ηυε εχ ρΓοχίηιο νοΓΟυιη ΓείΓ3.ε1:ιιηΐι όρΰ-ώς" 
Μαάνί™- ΣΐάνβΓδ. Ι ρ. 366. (^ιιίά ίηίεΓείάεπΙ:, αρραΓεί εχ ϋδ, ηυ3.6 
Ιε^ίηιυδ 9 Α 15 ϋ, εί• δίυαϋεη ρ. 43 1 7 επιτυχόντος ΒΟϋ : 

επιτυχόντος είναι Εά, εί. Ν. (Ζ. ρ. 133 1 8 έλαννοντος ϋ, 56(1 ος ϊη 
Γ3.5. 19 δια. ΒΟΌΕ 20 έ'υτι * (ν 6Γ&53.) Βϋ : εστί ^Κ Ι ^£ δη 

Β€Ό : δέ Ε, €Ϊ. Ν. €. ρ. 104 1 τείτνεώε Ό : τε&νειώς ΒΟΕά 2 1 η Εοά ': 
/} Β 6ί υΐ νϊάείΐΐΓ Ό \ δηλαδή ΒΟΌΕ Ι ττον γεΌ: τιοτε ά \ ττον νπερ 
γε Ε 22 έττεζήιεισΟ'α Β: έπεςήεισ&α (2Ό, έπεζίησ&α τώ πατρί Ε, 

56(1 Υ6Γ0Λ τώ πατρί ριΐηοίϊδ ηοίανϊί 24 τε&νειώς Β(3ϋΕ 

25 δεί Έ., ΟΟΓΓ. 6 



4 ΕΥΘΤΦΡΩΝ 5 

μη, και ει μεν εν δίκη, εάν, ει δε μη, επεξιέναι, εάν περ 
6 κτείνας σννέστιός σοι και ομοτράπεζος η. ίσον γάρ το € 
μίασμα γίγνεται, εάν ξυνης τω τοιούτο) ξυνειδώς και μη 
άφοσιοΐς σεαντόν τε και εκείνον τη δίκη επεξιών. έπει 
5 ο γε αποθανών πελάτης τις ην εμός, και ώς έγεωργονμεν 
εν τη Νάξω, εθήτενεν εκεί παρ ημΐν. παροινήσας ονν 
και οργιστείς των ο ικετών τινι των ημετέρων άποσφάττει 
αυτόν ' 6 ονν πατήρ σννδήσας τους πόδας και τάς χείρας 
αυτού, καταβαλών εις τάφρον τινά, πέμπει δενρο άνδρα 

ίο πενοόμενον τον εξηγητον ο τι χρείη ποιεϊν. εν δε τοντιρ 
τω χρόνω τον δεδεμένον ωλιγώρει τε και ημέλει ώς αν- Ό 
δροφόνον και ονδεν ον πράγμα, εϊ και άποθάνοι' όπερ 
ονν και επαθεν. υπό γαρ λιμού και ρίγονς και των δεσ- 
μών αποθνήσκει, πριν τον άγγελον παρά τον εξηγητον 

1 5 άφικέσθαι. ταύτα δη ονν και αγανακτεί ο τ ε πατήρ 
και οι άλλοι οικείοι, ότι εγώ ύπερ τον άνδροφόνου 
τιο πατρϊ φόνου έπεξέρχομαι, ούτε αποκτείναντι, ώς 
φασιν εκείνοι, οντ ει ο τι μάλιστα άπέκτεινεν, άνδρο- 
φόνον γε οντος τον αποθανόντος, ον δείν φροντίζειν 

20 νπερ τον τοιούτον, άνόσιον γάρ είναι το νίον πατρϊ Ε 
φόνον επεξιέναι' κακώς εϊδότες, ώ Σώκρατες, το θείον 
ώς έχει τον οσίου τε πέρι και τον άνοσίον. 

ΣΩ. Σν δε δη προς ζ/ιός, ώ Ευθύφρον, ούτωσι ακρι- 
βώς οϊει επίστασθαι περί τών -θείων, οπη έχει, και τών 

25 οσίων τε καϊ άνοσίων, ώστε τούτων οντω πραχθέντων, 
ώς σν λέγεις, ον φοβεΐ δικαζόμενος τω πατρί, όπως μη 
αν σν άνόσιον πράγμα τνγχάνης πράττων; 

ΕΤΘ. Ονδεν γάρ αν μου όφελος εϊη, ώ Σώκρατες, 

5 έγεωργονμεν — ■ 6 ημΐν ΤΗοπι. Μ^βΙεΓ 5. ν. -9 ης ρ. 176 Κ. | ίο Λεν- 
οόμενον — τΐοιεϊν διπά&5 5. ν. χρή | 23 ον όέ — 27 τύγχανες πράττων δίοβ. 
ήοπ1ε§. 79» 35 

2 Ισον ^^ 3 γίνεται (Ζ\ζννης ΒΟϋ : ζννίης Ε ^ σε αυτόν 
Τ), οοιτ. ά 5 αποθανών ά: ατιο&ανών υΐ νϊάεΙιΐΓ Ό 8 σνν- 

δήσας ΒΕ: ξννδήσας Οϋο ίο χρείη Ό, δυίάαδ, ς[υοά Γεδΐίΐιπί: 

Μ5, χρ** Β: χρη ΟΪ\)ά 14 άπο&ιηισκει Βϋ : αποθνήσκει ^Ε(^ 

15 ταντηι Β, 56ά ηι 6Χ εΐΊΙβηά. \η τω ττατρι φόνου Οϊϊΐ. ^, 3.άά. Ο 
ι8 μάλιστα ΒΟϋ : ιιάλιστ Ε 19 δέον δίερΙίΕηιΐδ, ΗΪΓ5θ1"Π£, δεϊν 

ρ3.Λίαρίυηι, ηοη ϊηίϊηΐίΐνυιη 6556 6°;γ6£Ϊ6 άεηιοηδίΓανϊΙ: Η. ΌδεπεΓ 
ϊη Εΐ6θ1ί6Ϊ5. αηη3.1. νοί. 105 (1872) ρ. 74 1 2Ι το ^εΐον ώς έχει §1θ5- 
56Γηα 6556 ραΐο 23 οντωσϊν Ε 24 Όπτβ έχει ΒΟϋ: οποί ε'χοι Ε 
26 ψοβεΐ ϋβ: ψοβ* Β, ψοβη ΟΚά ϊη τνγχάνης €Κ, 56ά ης ίη Γ3.5. 
28 αν οϊώ.. Β<ΖΌ, 3.άά. Εοά [ μον Ηειίδάε δρεο. οπί. ρ. 6: μσι 
Β^^Ε | εϊη ώ σωκρατες Β^^: ώ σώκρατες εϊη Ε 



6 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 5 

5 ουδέ τω αν διαφέροι Εύ&νφρων των πολλών ανθρώπων, 
ει μή τα τοιαύτα πάντα ακριβώς ειδείην. 

V. ΣΩ. ^ίρ ονν μοι, ώ θαυμάσιε Ευθνφρον, χράτι- 
στόν έστι μαθητή σφ γενέσθαι χαι προ της γραφής ττς 
προς Μέλητον αυτά ταύτα προχαλεΐσθαι αυτόν λέγοντα, 5 
οτι εγωγε 'λαϊ εν τω έμπροσθεν χρόνω τα $εϊα περί 
πολλού εποιονμην ειδέναι, χαι νυν επειδή με έχεϊνος 
αύτοσχεδιάζοντά φησι χαϊ χαινοτ ο μουντά περί τών θείων 
έξαμαρτάνειν, μα&ητής δη γέγονα σός' χαϊ ει μεν, ώ 

Β Μέλητε, φαίην αν, Ευθύφρονα ομολογείς σοφόν είναι τα ίο 
τοιαύτα, χαϊ ορθώς νομίζειν έμέ ήγον χαϊ μή διχάζον' 
ει δε μή, έχείνω τω διδασχάλω λάχε δίχην πρότερον ή 
εμο'ι, ώς τους πρεσβυτέρους διαφθείροντι, εμε τε χαι τον 
αυτού πατέρα, εμε μεν διδάοχοντι, έχείνον δε νουθ-ετοΰντί 
τ ε χαι χολάζοντι' χαι αν μή μοι πείθηται μηδ* άφίη τής 1 5 
δίχης ή άντ εμοΰ γράφηται σέ, αυτά ταϋτα λέγειν εν τω 
διχαστηρίω α προυχαλούμην αυτόν. 

ΕΤΘ. Ναι μά Λία, ώ Σώχρατες, ει άρα με έπιχει- 

£ ρήσειε γράφεσθαι, ευροιμ αν, ώς οίμαι, οπη σαθρός 
εστίν, χαϊ πολύ αν ήμίν πρότερον περί εκείνον λόγος ίο 
εγένετο εν τω διχαστηρίω ή περί εμοΰ. 

ΣΩ. Και εγώ το ι, ώ φίλε εταίρε, ταϋτα γιγνώσχων 
μαθητής επιθυμώ γενέσθαι σός, είδώς οτι χαι άλλος 
που τις χαι 6 Μέλητος ούτος σε μεν ουδέ δοχεί οράν, 
εμε δε ούτως οξέως χαι ραδίως χατεϊδεν, ώστε ασεβείας 25 

Ι ευ&νγρων Ό, 5€(1 ω ίη Γ3.5. 2 ν6Γ03. τοιαύτα — 1 5, 24 

άγόμενον ουδέ ηυαίβΓηίοηβ πιαηα ΓεοεηΐίδδίηΐΣΐ Ιϊογο Τυοίη^εηδί 
ίη5€ΐ"ίΌ οοηιρΓοηεηαΙυηΐιΐΓ | ειδείην Ε : είδείη β 3 "°' -^Ο 1 : άρ' Β, 
άρα Ό, άρα ά\ ενΟ'νγρων ηίο Ε, εν&νφοον οοη5ί:3.η1;6Γ ο 1 5 μέλητον 
Ε, 56(ί η ίη Υ3.5., μέλιτον Ο 1 6 εν ΟΠ1. ϋ 8 φησι ΟΙΪ1. Ο 1 9 <$η 

ΟΙΏ. Ε, 3.άά. Βϋθ 1 ΙΟ μέλητε ΌΚ, 50(1 ε 6ΧίΓ€ΙΠΕ ίη Γ3.5. Ό, 61 η 

ίη Γ3.5. Ε, μέλιτε Ο 1 II εμε Βϋ : και έμέ ΕοΜ, εν άλλα)' και όρ&ώς 
νομίζειν και εμε ήγοϋ και μή ίη Γη^ΐ^. 3.άά. Ό, και άβΐθνίί Μδ ίη 
ρΓθ1ε§". 3.ά Ευίηγά. ρ. XXVI 1 2 έκ ...ωιΒϊη ηοο ίοΐίο ρ6ΓΓθΓ3.1ιΐ5 

13 ττρεσ ους Β, πρεσβυτέρους ίη ηΐΕΓ§•. ίΐάά. Ο 14 αυτόν 

Όο 1 | διδάσκοντι Εο 2 , άΕΐίνυηι δοΐιιηι ρΓΟοανίί Μαάνί^ αάνοΓδ. Ι 

ρ. 367: δι οντά Β, διδάσκοντα Όθ ι , ίη ηΐ3.Γ§". 3.άά. Ο | νου&ετουντι 

και κ ο λάζο ντ /Εο 1 , 5θά τι ίηΓΒ.5.0 1 , ιονΟ'ετουντά τ ε και κολάζονταΒΤ) 
15 και αν Β: και έάνΌΈ.Ο ι \ μηδέ ΒΌΕθ ι \άφιηι Β 1 6 η άντ ΙΏ. ΓΕ5.Ό 
1 8 δια ΒϋΕο 1 | με ΒΌ: έμέ Εο 1 19 οττη Ό 20 έστιν Β, έστι* 

Ό: έστι Εο 1 2 1 έγένετο ΒΌ : γένοιτο Εο 1 , 3.άά. ίη ηΐ3.Γ§. ο βί 

δυρπι νβΓδυηι ά, 5βά ΗβΓηιαηη οοηιρΕΓανίΐ Μοηοη. 89 Β 22 γιγνώ- 
σκων Ε: γινφσκων Βϋθ 1 24 μέλιτος Ο 1 , μέλητος Ε, 5βά η ίη Γ3.5. 

25 ούτως όξέο>ς και ραδΐα)ς Βϋ : οντο>ς οξέως άτεγνώς και ραδίως οΐά, 
ίη Τϊ\ΖΥ£. γρ. 6, ουτοις άτεχνώς και οξέως και ραδίως Ε 



6 ΕΥΘΤΦΡΩΝ 7 

εγράχρατο. νυν ονν προς ζίιος λέγε μοι, ο νυν δη 
σαφώς είδέναι διισχυρίζου' ποιόν τι το ευσεβές φης 
είναι και το άσεβες και περί φόνου και περί των άλλων; 
η ου ταυτόν εστίν εν πάση πράξει το οσιον αυτό αύτώ, Ό 
5 και το άνόσιον αυ του μεν οσίου παντός εναντίον, αυτό 
δε αυτώ ομοιον ν.αϊ έχον μίαν τινά ιδέαν [κατά την 
οσιότητα\ πάν, ο τι περ αν μέλλγ] άνόσιον είναι; 
ΕΥΘ. Πάντως δήπου, ώ Σωκρατες. 
VI. ΣΩ. Λέγε δη, τι φης είναι το οσιον ν.α\ το 

ίο άνόσιον; 

ΕΥΘ. Λέγω τοίνυν, οτι το μεν οσιόν εστίν όπερ εγώ 
νυν ποιώ, τω άδικοϋντι η περί φόνους η περί Ιερών 
ν.λοπάς η τι άλλο τών τοιούτων έξαμαρτάνοντι επεξιέναι, 
εάν τε πατήρ ών τυγχάνη εάν τε μητηρ εάν τε άλλος 

ϊ5 δστισοϋν, το δε μη επεξιέναι ανόσιον' έπεί, ώ Σώκρατες, Ε 
&έασαι, ώς μέγα σοι ερώ τεκμήριον του νόμου οτι ούτως 
έχει, ο ν.αϊ άλλοις ηδη είπον, ότι ταΰτα όρ&ώς αν εϊη 
ούτω γιγνόμενα, μη επιτρέπειν τω άσεβοϋντι, μηδ' αν 
οστισοΰν τυγχάνη ών αυτοί γαρ οι άν&ρωποι τυγχάνουσι 

2ο νομίζοντες τον Λία τών &εών άριστον και δικαιότατον, 
ν.αϊ τούτον ομολογοϋσι τον αυτοΰ πατέρα δησαι, οτι τους 6 
υϊεϊς κατέπινεν ουκ εν δίκη, κάκεϊνόν γε αυ τον αυτοΰ 
πατέρα εκτεμεϊν δι έτερα τοιαΰτα' έμοι δε χαλεπαίνου- 
σιν, οτι τω πατρι επεξέρχομαι άδικοϋντι, ν.αϊ ούτως 

25 αυτοί αυτοϊς τα εναντία λέγουσι περί τε τών ϋεών και 
περί ε μ ου. 

ΣΩ. Ιίρά γε, ώ Ευ&ύφρον, τοΰτ εστίν, ου ένεκα την 
γραφην φεύγω, οτι τα τοιαύτα επειδάν τις περί τών 

19 (χνχοϊ — 8, 2ο εκτΐλαγ^σει Ειΐδεβ. ρΓ3.ερ3.Γ. εν&η§. 13, 4 

ι ο νυν δη ΒΟ : ο νυν Εο 1 2 τζοϊόν τι ΒΌ : ποϊον δη τι Εο 1 

4 αυτό οιτι. Ό, δυρΓΕ νβΓδίιπι 3.άά. ά | αύτώ Ο, οοπ*. ά. 5 π " ν 

εναντίον Μ8 ρ1ιϊ1ο1崙. νοί. 28 (1869) ρ. 555 6 <?£ ΒΌο 1 : <?' Ε 

7 όσιότητα ΒΌ, ηυοά ρΓθ03.νϊί ΒαΐίβΓ : άνοσιότητα Εο 1 ^; κατά την 
όσιότητα ίηοΐΐΐδΐΐ Μ5 9 οσιον Ο 2 : δίκαιον Ο 1 | και το ΒΌ : και τι 
το Εΐκ^ά 12 τω ε 1 : το τω ο 2 ; το άδικοϋντι η ΖβΐΐΠθ, ΗίΓ5θ1ΐΪ£, 
και η ΕΪ5θΙΐ6Γ, άδικονντι άβίβνίΐ: Μ5 1. Ο. ρ. 54^ € °Μ• ΌεπίΟδίϊΐ. 
54? 2 5 ι & νόμον^\ οσιον ΗίΓ5θ1ιΪ£ ΐ8 δυρΓΟ. έπιτοέτιειν 
3.άά. σνγχο)ρεϊν Ο 2 19 τνγχάνονσι* Ό 21 τοντο Ο 1 , τούτω 
€ 2 | αντον Οο 1 22 νιους Ο 1 | κάκεϊνόν ΒΌ : και εκείνον Εο 1 1 
αντου Οο 1 24 έττεξέο. Β, δβά ξ ΐη ταδ. 25 αντοϊς ΒοΌΙ: 
αντοϊ^ Τ), έαυτοΐς Ε | λέγονσι * * * * Ο 27 άρα ΕοΜ: άρα ΒΌ [ 
ου ένεκα Εο 1 : ου ουνεκα Βα!, ου ουνεκα Ό 



8 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 6 

&εών λέγη, δυσχερώς πως αποδέχομαι; δι α δη, ως 
εοιχε, ψήσει τις με εξαμαρτάνειν. νυν ονν ει και σοι 
Β ταύτα ξυνδο'/.εΐ τφ εν είδότι περί των τοιούτων, ανάγκη 
δη, ώς εοιζε, και ημΐν ξνγχωρεΐν. τι γαρ και φήσομεν, 
οι γε αυτοί ομολογοϋμεν περί αυτών μηδέν ειδέναι; αλλά 5 
μοι είπε προς Φιλών, συ ώς άληδ-ώς ήγεί ταντα όντως 
γεγονέναι; 

ΕΤΘ. Και ετι γε τούτων Ψαυμασιωτερα, ώ Σών.ρατες, 
α οι πολλοϊ ονν. ϊσασιν. 

ΣΩ. Και πόλεμον άρα ήγεί συ είναι τώ οντι εν τοις ίο 
&εοϊς προς αλλήλους, και εχ&ρας γε δεινάς και μάχας 
και άλλα τοιαύτα πολλά, οία λέγεται τε νπο τών τνονη- 
^ τών, και νπο τών άγα&ών γραφέων τά τε άλλα ιερά ήμϊν 
καταπεποίκιλται, και δή και τοις μεγάλοις Πανα&ηναίοις 
6 πέπλος μεστός τών τοιούτων ποιχιλμάτων ανάγεται 15 
εις την άκρόπολιν ; ταντα άλη&ή φώμεν είναι, ώ Εν&ύ- 
ίρρον; 

ΕΤΘ. Μη μόνον γε, ώ Σώλρατες' αλλ* όπερ άρτι 
ειπον, και άλλα σοι εγώ πολλά, εάνπερ βούλΐβ, 7ΐερϊ τών 
&είων διηγήσομαι, α σν άκούων εν οίδ* οτι έκπλαγήσει. 2ο 

VII. ΣΩ. Ονκ αν &ανμάζοιμι. αλλά ταντα μέν μοι 
εϊσαν&ις επί σχολής διηγήσει, νννι δε, όπερ άρτι σε 
Ό ήρόμην, πειρώ σαφέστερον ειπείν, ον γάρ με, ώ εταίρε, 
το πρότερον ίκανώς εδίδαξας έρωτήσαντα το όσιον, ο τι 
ποτ είη, αλλά μοι είπες, οτι τούτο τνγχάνει οσιον ον, ο 25 
σν νύν ποιείς, φόνον έπεξιών τω πατρί. 

ΕΤΘ. Και άλη&ή γε ελεγον, ώ Σώχρατες. 

Ι λίγοι Ε | δι «} ϊδια Μ3.άνΐ§• 3.άν6Γ5. Ι ρ. 367, δι α δη — εξα- 
μαρτάνειν ίηοΐυδΐί Ηοπηαηη ιιΐροΐβ ίηΙοΓρΓείαηιοηΙυιτι Επΐεοεάεπ- 
ΐΐυηι νοΓΟοηιιη ου — φεύγω 2 γη... Β, νΐάε 6, 12 3 % υν - 

δοκεϊ Βϋ : σ. Εο 1 | τω .... δότι Β 4 ξνγχωρεΐν ά, ίη ίθΓ3.ΐηΐη6 

ΟΠ1. Β : ξυνχωρείν Τ) 5 αντοι Βϋ : και αντοι Εο 1 6 ου 

οιτι. Ό, 5αρΓ3. νβΓδυιη 3.άά. ά | ηγεί Β : ηγτ} ΌΕο 1 1 όντως Β, οντω * Ό : 
ούτω Ο 1 ; γεγονέναι όντως Ε 9 πολλοί Βϋ, ίη ηΐ&Γ§". γρ. Ο 1 : λοι- 

τίοι Εο 1 | ϊοαοιν Βο 1 , ϊοαοι* Τ): ΐοασι Ε ΙΟ άρα ΒΕ | ηγεϊ Β, 

ήγ*# Ό: ηγτ} Εο χ ά ιι γε 3.άά. ΒΌ: οηι. Εο 1 ΐ2τί αάά. 

Βϋ: ΟΠ1. Εο 1 ΐ6 ταντα ΒϋΕο 1 ΐδ ιιόν** Β, μόνον Ό, 

Γ65ίΐΐυΐί; Μδ, νίάε Μεηοη. 71 £, ΗοίηάοΗ" αά Ρηαεάοη. § 129: μόνα 

ΕθΟ χ ά 19 βονλτ] Βά: βονλει Ε, βονλειΟ 1 , βονλ** Ό \τών &'εώνΚ\Χ5β- 
1)Ί\ΐ5, ίη ηΐΕΓ§". δίερηαηυε, ΗίΓδοηί^ 20 έκπλαγήσει ο: έκπλαγήστ] 
ΏΕθ ι , έκπλαγήο* Β 22 εις ανΟΊς ΒΏ | διηγήσει θ: διήγηση 

ΌΕο 1 , διηγήο* Β 24 το ** οσιον Ό 25 ποτ ΒϋΕ: ποτέ ο 1 



7 ΕΤΘΤΦΡΩΝ 9 

ΣΩ. 'ϊσω$. άλλα γάρ, ώ Ευ&νφρον, χαι άλλα πολλά 
φης είναι, όσια. 

ΕΤΘ. Καϊ γαρ εστί. 

ΣΩ. Μέμνησαι ούν, οτι ου τοντό σοι διεχελευόμην, 
5 εν τι η δύο με διδάξαι των πολλών οσίων, αλλ 3 έχεϊνο 
αυτό το είδος, ω πάντα τα όσια οσιά εστίν; ετρησ&α γάρ 
που μια ιδέα τά τε ανόσια ανόσια είναι χαι τα όσια Ε 
οσια' η ου μνημονεύεις; 

ΕΤΘ. 'Έγωγε. 

ίο ΣΩ. Ταντην τοίννν με αυτήν δίδαξον την ίδέαν, τις 

ποτέ εστίν, Υνα εις έχείνην αποβλέπων /.αϊ γρώμενος αύτη 

παραδείγματι, ο μεν αν τοιούτον η, ών αν η συ η άλλος 

τις πράττη, φώ όσιον είναι, ο δ 3 αν μη τοιούτον, μη φώ. 

ΕΤΘ. ^/λλ' ει οντω βούλει, ώ Σώχρατες, χαι ούτω σοι 
ΐ5 φράσω. 

ΣΩ. ^ίλλά μην βούλομαί γε. 

ΕΤΘ. 'Έστι τοίνυν το μεν τοις ΰεοϊς προσφιλές οσιον, 
το δε μη προσφιλές άνόσιον. 7 

ΣΩ. Παγχάλως, α Εν&ύφρον, χαι ώς εγώ εζήτουν 
20 άποχρίνασ&αί σε, ούτω νυν άπεχρίνω. ει μέντοι άλη&ώς, 
τοϋτο ούπω οίδα, άλλα συ δηλον οτι έπεχδιδάξεις ώς 
εστίν άλη$η α λέγεις. 

ΕΤΘ. Πάνυ μεν ούν. 

VIII. ΣΩ. Φέρε δη, επισχεψώμε&α, τι λέγομεν. το 
^5 μεν θεοφιλές τε χαι 6 θεοφιλής άν&ρωπος όσιος, το δε 
&εομισες χαι 6 Ψεομισης άνόσιος' ου ταυτον δ 3 εστίν, 
άλλα το εναντιώτατον το οσιον τω άνοσίω' ουχ ούτως; 

ΕΤΘ. Ούτω μεν ούν. 

[ΣΩ. Και ευ γε φαίνεται είρήσΰαι. 

2 είναι Όσια ΕεΜ: είναι ΒΌ 3 £σΤί Εε 1 : έοτιν όσια ΒΌ, 

δεά όσια άείενίί ά: εηιπαΐεηι όσια Λη ΒΌ Ιοεο δυο πιοίιιπι ρυίο, εί. 

Ν. ^. ρ. 104 6 ώ Ό 8 ή Ό, ή μν. γε Ο 1 II χρώμενος Ο 1 , δεά 

μένος ΐη Γ3.5., χρω μένος ΰέλει ίη Π13.Γ§•. 3.άά. ο 2 1 2 γ ΒΌε 1 : εϊη Ε 
13 τοιούτον ο 1 , δεά ρππιο άνόσιον, οίείηοίε οσιον δΐιρΓα νΘΓδυπι 
Β,άά. Ο 2 20 άπεκρίνω ΒΌε 1 : άπεκρίνον Ε | άλη&ώς ΒΌ : ώς αλη- 

θώς ΕεΜ 21 δηλον οτι Βϋ : δηλονότι ΕεΜ 26 ό 5υρΓ3. νβΓδίιιη 
2ίάά. Κ\δε έστιν Ό ΐη όντως ΒΌ : οντω Εε 1 29 και οηΐ. Ο 1 , και — 
ίο, ι γάρ ίηείυδϊί Μδ; Ηειΐδάε δρεε. επί. ρ. ι άείενϊί ι ο, ι εϊρηται 
γάρ εί ονκονν — γάρ αηίε και εν γε ίΓίίηδρΟδΙίϊί ; εϊρηται γάρ ίίεΐϊΐ 

ίηείυδϊί Ηειτηαηη, αί Σΐάηοίανΐί : ,,Ηευδάϋ ίΓΕηδροδίίϊοηε ί&είϋιΐδ 
εαΓεοΐδ, υοΐ εϊρηται ροδί Ηηίεεεάεηδ όντως ϊηδεπιεπδ." εί. είίαηι 
Ηοεηεοεείί αηϊιτιααΐν. επί. ρ. 48. Αδί νει*οα οντω — Σώκοατες 
ΕυίηγρηίΌηί, νεΛα εϊρηται γάρ. ονκονν είε. δοεΓαίΐ ίποιιίί 



10 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 7 

Β ΕΤΘ. Αοκώ, ώ Σώκρατες' είρηται γάρ.~\ 

ΣΩ. Ονκούν και ότι στασιάζονσιν οι &εοί, ώ ΕυΒ-ν- 
φρον, καϊ διαφέρονται άλλήλοις και εχ&ρα εστίν εν αντοϊς 
προς αλλήλους, και τούτο εϊρηται; 

ΕΤΘ. Έϊρηται γάρ. $ 

ΣΩ. 'Έχ-ϋ-ραν δε και οργάς, ώ άριστε, ή περί τίνων 
διαφορά ποιεί; ώδε δε σκοπώμεν. άρ 3 αν ει διαφεροίμεΰ-α 
εγώ τε και σν περί άρι&μον, οπότερα πλείω, ή περί 
τούτων διαφορά εχ&ρονς αν ημάς ίιοιοϊ και όργίζεσ&αι 
άλλήλοις, η επί λογισμον ελ&όντες περί γε των τοιούτων ίο 
ταχν αν απαλλαγεί μ εν; 
€ ΕΤΘ. Πάνυ γε. 

ΣΩ. Ουκούν καί περί τον μείζονος και ελάττονος ει 
διαφεροίμε&α, επί το μέτρον ελ&όντες ταχύ ιιαυσαίμεϊ/ 
αν της διαφοράς; ι$ 

ΕΤΘ. *Έστι ταύτα. 

ΣΩ. Και επί γε το ιστάναι ελ3•όντες, ώς εγώμαι, περί 
τού βαρύτερου τε καί κουφότερου διακριϋεΐμεν αν; 

ΕΤΘ. Πώς γάρ ον; 

ΣΩ. Περί τίνος δε δη διενεχ&έντες καί επί τίνα 2ο 
κρίσιν ον δυνάμενοι άφικέσ&αι εχ&ροί γε αν άλλήλοις 
είμεν καί όργιζοίμε&α; ϊσως ου πρόχειρόν σοι εστίν, 
Ό αλ)1 εμού λέγοντος σκοΊίει, εϊ τάδε εστί τό τ ε δίκαιον 
καί το άδικον και καλόν και αίσχρόν και άγα&ον και 
κακόν, άρα ον ταύτα εστίν, περί ών διενεχ&έντες και 2$ 
ον δυνάμενοι επί ικανην κρίσιν αντών ελ&εϊν εχ&ροί 
άλλήλοις γιγνόμε&α, όταν γιγνώμεΰα, και εγώ και σν 
και οι άλλοι άνθρωποι πάντες; 

ΕΤΘ. ^ίλΤ. εστίν αντη ή διαφορά, ώ Σώκρατες, και 
περί τούτων. 3°• 

2 ώ ενθ". και δ. α. ΒΌ : καϊ δ. α. ώ ενβ'. Εο 1 6 εχθ'ρ^αν 8ε] 

ϊηοΐιΐδα ίη Γ&5. Ε η ώιδε Β: ώδε ΌΈ.ο 1 \αο« ο 1 9 ^οιοϊ Β, ποι** 
Ό: ποιη Εθ'(1 II άτταλ/.αγείιιε/• ΒΟ, γρ. β: άπαλλαγείημεν Έ,ά, 

άπαλλαγοϊμεν Ο 1 , διαλλαγεΐμετ ΗΪΓ5θ1ΐί§' 13 έλάττοιο- ΒΌο 1 : 

τον έλ. Ε 14 μέτρον Ό, ΓβδΙϊίυϊ ΐη ρπ)1裕. 3.ά Ειιίηγα!. ρ. XXV: 

με'τριον Β, μετρεϊι• Εο 1 ^ ΐ8 διακριθεί ι/ε/' ΒΌ : δικκρι^είημεΐ' 

Εο'ά 20 δε δή ΒΌο 1 : <?£ Ε | έπίτινα Ο, οοπ*. ά, τίνα ϊηοΐυδίί 

Βο,ΐίβΓ 2ΐ γε ΒΌ: τε Ε, τ' ε 1 22 ε'ψεν β, ημει ΒΌΕ, 

εϊημεΐ' ο 1 | όργιζόμβ&ϊι Ο, οοπ\ ά | ον ίη Γίΐδ. Ό 23 τάδε ΒΌ: 

τάιΥ Εο 1 | έοτι* Ό 25 άαα ΒΕο'ά: άρα Ο | έοτιν Β, έοτι* Ο: 

έοτι Εο 1 26 γε άτ ρ05ί εχθροί 3.άά. ά ίη γινόμενα — γινόμενα 
ΒΌο 1 29 κηϊ Ο: και τα ά 



8 ΕΤΘΤΦΡΩΝ 11 

ΣΩ. Τι δέ; οι Ό-εοί, ώ Εν&νφρον, ονκ εϊπερ τι δια- 
φέρονται, διά ταύτα διαφέροιντ άν; 

ΕΤΘ. Πολλή ανάγκη. 

ΣΩ. Καϊ των &εών άρα, ώ γενναίε Ενΰ-ύφρον, άλλου Ε 
5 άλλα δίκαια * καϊ άδικα * ηγούνται κατά τον σον λόγον, 
και καλά και αισχρά και άγα&ά καϊ κακό' ον γάρ αν 
που έστασίαζον άλλήλοις, ει μη 7ΐερϊ τούτων διεφέροντο* 
ή γάρ; 

ΕΤΘ. 'Ορ&ώς λέγεις. 
ίο ΣΩ. Ονκούν άπερ καλά ηγούνται έκαστοι καϊ άγα&ά 
καϊ δίκαια, ταντα καϊ φιλούσιν, τά δε εναντία τούτων 
μισούσιν; 

ΕΤΘ. Πάνυ γε. 

ΣΩ. Ταύτα δέ γε, ώς σν φης, οι μεν δίκαια ηγούνται, 
1 5 οι δε άδικα' 7ΐερϊ α καϊ αμφισβητούντες στασιόζονσί τε & 
καϊ πολεμούσιν άλλήλοις' άρα ονχ ούτω; 

ΕΤΘ. Οντω. 

ΣΩ. Ταντ άρα, ώς εοικεν, μισείται ύπο των $εών 
καϊ φιλείται, καϊ &εομισή τε καϊ θεοφιλή ταντ άν εϊη. 
20 ΕΤθ. "Εοικεν. 

ΣΩ. Καϊ Όσια άρα καϊ ανόσια τά αυτά άν εϊη, ώ 
Εν&νφρον, τούτω τω λόγω. 

ΕΤΘ. Κινδννεύει. 

IX. ΣΩ. Ουκ άρα ο ηρόμην άπεκρίνω, ώ ΰανμάσιε. 
25 ον γάρ τούτο γε ηρώτιον, ω τνγχάνει ταντόν ον οσιόν τε 
καϊ άνόσιον, ο δ* άν ΰεοφιλες ή, καϊ ΰεομισές έστιν, ώς 
εοικεν. ώστε, ώ Εν&ύφρον, ο σν νυν ποιείς τον πατέρα 
κολάζων, ονδέν ϋ-ανμαστόν, ει τούτο δρών τω μεν ζΐιι Β 
προσφιλές ποιείς, τω δε Κρόνω καϊ τω Ονρανω εχ$ρόν, 

Ι (?*Β : §αί Ο 2 δια ταντα ΒΌ : δι αντά ταντα Έ.Ο^ά \ διαφέ- 

ροιτ αν Ό, οογγ. ά 4 <*(? α Ε | Εύ&νφρον άείενίΐ: Ν3.06Γ 005. ΟΓΪΙ. 
ρ. 12 5 καί άδικα ζάά. ΗΐΓ5<:ηϊ§• ρηί1ο1崙. νοί. ίο (1855) Ρ• 1 86: 
οηι.ΒΌΕο 1 ; ίίβιη καί άδίκοις Τη63.6ί. 172 Β οπι. Β, οί. δίυάΐεη ρ. 42 
8 ή ά: η Ό 1 1 φιλοΐσιν ΒΌ: ψιλοΰσι Εο 1 12 μισονσιν Β, μι- 

σονσι* Ό: μισονσι Ε, καί μισονσιν ο 1 14 ταντα Όο 1 ΐ6 αρα 

ΒοΜ: αρα Ό, άρ' Ε | οντω — οντω ΒΕ: οντω* — οντω Ό, όντως — 
οντω Ο 1 1 8 ταντ Β, ταντα Ο, ταντα Εά, ταντ Ο 1 | εοικεν Β: 

εοικε* Ό, εοικε ΕοΜ; υΐ ηίο, ΐη ν6Γ5. 20 | μισείται ΒΟΕο 1 : μισείται 
τε ά 19 ταντ Β, 56(1 Γ3.5. διιρΓα αν^ ταντ ΌΕο 1 €ΐ ΐη γπεγ^. ο 2 ι 
ταντα αν ο 1 24 άπεκρίνον Ε 25 ω Μ8 ΖβΐίδοΙίΓ. ί. δδίβΠ". Ογηΐη. 
νοί. 20 (1869) ρ. 86: ο ΒΌΕο 1 , ρΓορίΘΓ ίΐΓίίουΙυιη οηιίδδΐιηι οί. Ρι•ο£α§•. 
51 Ε εάν το αντό ψαίνηται ηδύ τε καί άγαΟ'όν 26 έστιν οίτΐ. Ο 1 



12 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 8 

και τω μεν Ήφαίστφ φίλον, τγ\ δε α Ηρα εχΟρόν' και ει 
τις άλλος τών &εών έτερος έτέρω διαφέρεται ινερϊ αυτού, 
και εκείνοις κατά τα αυτά. 

ΕΥΘ. Αλλ οίμαι, ώ Σώκρατες, περί γε τούτου των 
&εών ούδένα έτερον ετέρω διαφέρεσΟ-αι, ώς ου δεί δίκην 5 
διδόναι εκείνον, ος αν αδίκως τινά άποκτείντ], 

ΣΩ. Τι δε; άν&ρώπων, ώ Ευ&όφρον, ηδη τίνος ηκον- 
^ σας αμφισβητούντος, ώς τον αδίκως άποκτείναντα ]) άλλο 
αδίκως ποιούντα δτιοΰν ου δεϊ δίκιων διδόναι; 

ΕΥΘ. Ουδέν μεν ούν παύονται ταΰτα αμφισβητούν- ίο 
τες ν.αϊ αλλο&ι ν.αϊ εν τοις διχαστηρίοις. άδιχούντες 
γαρ πάμπολλα, 7ΐάντα ποιοΰσι και λέγουσι φεΰγοντες την 
δίκην. 

ΣΩ. Ή ν.αϊ δμολογούσιν, ώ Ευ&όφρον, άδιν.είν, και 
δμολογούντες όμως ου δεϊν φασι σφάς διδόναι δίκην; 1 5 

ΕΥΘ. Ουδαμώς τοϋτό γε. 

ΣΩ. Ουκ άρα πάν γε ποιοΰσι και λέγουσι. τούτο 
γαρ οίμαι ου τολμώσι λέγειν ούδ* άμφισβητεϊν, ως 
Ό ουχί, εϊπερ άδικούσί γε, δοτέον δίκην' α?Χ οίμαι ου 
φασιν άδιν.είν. ή γαρ; 2ο 

ΕΥΘ. ΪΙλη&η λέγεις. 

[ΣΩ. Ουκ, άρα εκείνο γε άμφισβητούσιν, ώς ου τον 
άδιχοϋντα δει διδόναι δίκην' αλλ 3 εκείνο ϊσως άμφισβη- 
τούσι, το τις εστίν δ αδικών και τι δρών και πότε. 

ΕΥΘ. ϊίληΰή λέγεις.] 25 

ΣΩ. Ουν.ούν αυτά γε ταύτα και οι &εοϊ πεπόν&ασιν, 
εϊπερ στασιάζουσι περί τών δικαίων και αδίκων, ως ο 
σος λόγος, και οι μέν φασιν αλλήλους άδικείν, οι δε ου 
φασιν; έπεϊ εκείνο γε δήπου, ώ θαυμάσιε, ούδε)ς ούτε 

29 επει — 13, 2 δίκην 5ίο1:>. βοπ1ε£. 46, 2ο 

2 τών ΟΙΏ. Ε 3 τ " αυτά Βϋ : ταντά Εο 1 4 τοντ** Εϋ : 

τούτων βά η δ* Β: δαϊ Ο 9 διδόναι δίκην Ε ΙΟ 

ταντα ΒϋΕο 1 14 η Ό, ή ά 15 ον δεϊν ΈθΟ λ ά 6ί ίη Γη3.Γ£. 

β: ονδέν Βϋ 17 πάν γε ά: πάντε ιιί νίάεΐιΐΓ Ό ι8 ονδ' 

ΒΌο 1 : ονδεΈ. 19 ονχι εϊπερ άδικονοίΒΌ, γρ. ε: ονχ νπεραδι- 

κονοί Ο 1 , ουκ εϊπερ αδικονσι Ε 20 ή ά: η Τ) 22 ονκ άρα — 

λέγεις άείενίΐ: ΒοηεηΜ ΖείΐδοΙίΓ. ί. όδίειτ. Ογηιη. νοί. 1 1 (ι 86ο) 
ρ. 178 | έκεϊΐ'ό γεΟ^ά : εκείνοι γεϊ>Ό,γε έκεϊνοΈ. \ άμγιαβητονοιιΤ), 56θ1 
ν ίη Γ3.5., άιιφισβητονσι Ε | ώς — άμφιοβητονοι ΟΙΤ1. Βϋ, 3.άά. Εο 1 6ί 
ίη ιτ»3.γ^. οά 23 δεϊ οπι. ΕεΜ, αάά. ο | ΐαωε ίη ΓΕ5. Ε | άμψισβ. 

άβίενίί ΗίΓδοηίβ• ίη βάίίίοηε αροΐο^ίαε βίο. ρ. 124 26 αυτά ΒΓ): 
ταντά Εοο 1 27 οταστάζονυι ΒΌ: σταοιάζονσί τε Εο 1 28 οός 

έοτι Ε, δβά οί. 1 6, 9 | αδικεϊν άλλήλονς Ε 



9 ΕΥΘΥΦΡΩΝ 13 

θεών ούτε ανθρώπων τολμά λέγειν, ώς ου τω γε άδι- Ε 
κοϋντι όοτέον δίκην. 

ΕΥΘ. Ναι, τοΰτο μεν αληθές λέγεις, ώ Σώκρατες, 
το κεφάλαιον. 
5 ΣΩ. ^/λλ' εκαστόν γε οιμαι, ώ Ευθύφρον, των πρα- 
χθέντων άμφισβητοΰσιν οι αμφισβητούντες, και άνθρω- 
ποι ν.αϊ θεοί, είπερ άμψιοβητοϋσιν θεοί' πράξεως τίνος 
ιτέρι διαφερόμενοι οι μεν δικαίως φασ\ν αυτήν πεπρά- 
χθαι, οι δε άδίκως' άρ* ουχ οΰτω; 

ίο ΕΥΘ. Πάνυ γε. 

Χ. ΣΩ. 'Ίθι νυν, ώ φίλε Ευθύφρον, δίδαξον και έμέ, 9 
ϊνα σοφώτερος γένωμαι, τι σοι τεκμήριόν έστιν, ώς 
πάντες θεοί ηγούνται εκείνον αδίκως τεθνάναι, ος αν 
θητενων άνδροφόνος γενόμενος, ξυνδεθεϊς υπό του δεσ- 

15 πότου του αποθανόντος, φθάση τελευτήσας δια τα 
δεσμά, πριν τον ξυνδήσαντα 7ΐαρά των εξηγητών περί 
αντοΰ πυθέσθαι, τι χρη τιοιεϊν, ν.αϊ υπέρ του τοιούτου 
δη ορθώς έχει έπεξιέναι και έπισκηπτεσθαι φόνου τον 
υ ιόν τω πατρ'ι' ίθι, 7τερι τούτων πειρώ τι μοι σαφές 

2ο ένδείξασθαι, ώς παντός μάλλον πάντες θεοί ηγούνται 
ορθώς εχειν ταντην την πράξιν' καν μοι ικανώς ένδειξη, Β 
έγκωμιάζων σε επί σοφία ουδέποτε παύσομαι. 

ΕΥΘ. ^ίλλ 3 ϊσως ουκ, ολίγον έργον εστίν, ώ Σώκρατες' 
επ;ει πάνυ γε σαφώς εχοιμι αν έιτιδειξαί σοι. 

25 ΣΩ. Μ αν θ άνω , οτι σοι δοκώ τών δικαστών δυσμα- 

θέστερος είναι' έπει εκείνο ις γε ενδείξει δηλον οτι, ώς 

άδικα τέ έστιν ν.αϊ οι θεοί άπαντες τα τοιαύτα μισοΰσιν. 

ΕΥθ. Πάνυ γε σαφώς, ώ Σώκρατες, εάν περ άκούωσί 

γέ μου λέγοντος. 

3ο XI. ΣΩ. ^/λλ 5 άκοΰσονται, έάνπερ ευ δοκης λέγειν. € 
τόδε δέ σου ένενόησα άμα λέγοντος, καϊ προς έμαυτόν 

Ι λέγει Ό, ΟΟϊΎ. ά 3 άλη&ώ^ Ο 1 \ το Βϋ : τό γε Εο 1 , θί. 

Ρηϊΐβΰ. 48 ^ 5 ^κηοΐόν ϋΕο 1 : εκάστων Β η άμφισβητονσιν 

Βϋ : άμγισβητοναι ΕοΜ 8 οί Βϋο 1 : και οί Έ.\αντήν ψασι ο^\πε~ 

τΐράχ&αι Βϋο 1 , οογγ. Ι) 9 οντω ΒϋΕε 1 1 1 νυν Βϋ : τοίννν Εο 1 
ννν \νο!ιΐΓαΐ3 ίη ΡΊεοΙίβίδ. αηηαΐ. νοί. 107 (1873) Ρ• 34 χ 3 τεθ'νανα 
ϋΕο 1 , ΟΟΓΓ. ά \6 σννδ\ Ο 1 ΐ8 εχειν ΗΪΓδοίΐίσ• | έττισκήτττεσβ'αι ΕΙ) 
έπιοκέτττεοΙΥαι ϋ 6ί Ιΐ£ νΐάθίΐΐΓ Βο 1 , έπεξέρχεσ&αι € 2 21 και• ΕβοΜ 
και ιι ί νΐάείΐΐΓ Βϋ 24 απόδειξαν Ο 1 26 έιδεΐ'ξει Β, ένδείξ* * Ό 
ένδειξη Εο 1 ^ | δηλον ότι Βϋ : δηλονότι Ε^ά 27 έστιν Ό: έστι 

Εο 1 , Γείΐη^οηδ ο | άπαντες Βϋ : πάντες Εο 1 \αισονσι Ε βΐ ν βπίδα ϋ 
31 τόδε Ό, 5&ά ό' ίη Γ3.5. | ένενόησα Βϋ : έννενόημαι Ε, έ'χομαι ο 1 



14 ΠΛΑΤΩΝΟΣ £ 

σ/,οπώ' ει ο τι μάλιστα με Ευ&ύφρων διδάξειεν, ώς οι 
&εοί άπαντες τον τοιούτον θάνατον ηγούνται αδτλον 
€ΐναι, τι μάλλον εγώ μεμά&η/.α παρ Ευ&νφρονος, τι 
ποτ έστϊν το οσιόν τε '/.αϊ το άνόσιον; &εομισές μεν γάρ 
τούτο το έργον, ώς εοικεν, εϊη άν' άλλα γάρ ου τούτω 5 
εφάνη άρτι ωριό μένα το όσιον ν.αϊ μή' το γάρ Όεομισες 
ον '/.αϊ θεοφιλές έφάνη' ώστε τούτον άφίημί σε, ώ Ευ&ύ- 

Τ> φρον' ει βούλει, πάντες αύτο ηγείσΰωσαν -9-εοί άδικον 
λαϊ πάντες μισούντων. άλλ* άρα τούτο νυν επανορ&ώ- 
με&α εν τω λόγω, ώς ο μεν αν πάντες οϊ &εοϊ μισώσιν, ίο 
άνόσιόν εστίν, ο δ* αν φιλώσιν, οσιον' ο ό' αν οι μεν 
φιλώσιν, οι δε μισώσιν, ουδέτερα 7] αμφότερα; άρ ούτω 
βούλει ημΐν ώρίσ&αι νυν περί του οσίου ν.αϊ τού άνοσίον ; 
ΕΤΘ. Τι γάρ ν.ωλύει, ώ Σώζρατες; 

ΣΩ. Ουδέν εμέ γε, ώ Ευ&ύφρον, άλλα συ δη το σον 15 
σχόπει, ει τούτο νπο&έμενος ούτω ραστά με διδάξεις ο 
νπέσχον. 

Ε ΕΓθ. ϊίλλ* εγωγε φαίην αν τούτο είναι το οσιον, ο 
αν 7ΐάντες οϊ &εοϊ φιλώσιν, ν.αϊ τ6 εναντίον, ο άν πάντες 
&εοϊ μισώσιν, άνόσιον. 2ο 

ΣΩ. Ούχούν επισζοπώμεν αν τούτο, ώ Ευ&ύφρον, ει 
'λαλώς λέγεται, η εώμεν ν.αϊ ούτω ημών τε αυτών αποδε- 
χώμεΰα ν.αϊ τών άλλων, εάν μόνον φή τις τι εχειν οντω, 
ξυγχωρούντες εχειν; η σν.επτέον τι λέγει ο λέγων; 

ι εν&νφρων Β, δεά ω ίη Γ3.5., εν&νφρον ς 1 , οογγ. εί ϊη Π13.Γ§. 
2.01(1. έπ εν&είας ο 2 4 ποτ' Ό: ποτέ ά \ έστιν Β, έστι* Ό, έστι 

Εο 1 | τε ΟΓΠ. Ο 1 | και άνόσιον Γείΐη^εΓίδ Ι) η τούτον Βϋ : τού- 

τον μεν ΕοοΜ, „μ£ν ΐηδεΓίιπη νϊάεΙιΐΓ, υΐ άνταπόδοαις οιιγπ δεη. 
άλλα ίΊ6Γ€ί." Ηεπτΐ3.ηη 8 ει Ό, Γείϊη^εηδ Ο : και ει ΕοΜ, και 

(Ιείενίΐ Μ5, νΐάε ΕυΐΗγάεηΐ. 285 Β συγγωρησωμεν ονν αντοϊν αντό' 
άπολεσάντων ημϊν το μειράκιον και φρόνιμοι• ποιηαάντων ε£ 5ΐ3.11θ. 
2.ά αρρ1觕. 22 Α Ι αντό* ϋ | ηγ. αυτό Ο 1 | ήγείυ&ωσαν 15ΌΈ.0 1 : ηγεί- 
σ&ων β, ηυοά ρΓΟΟανϊί (Γοοεί ηον. Ιεοί. ρ. 3 2 7•' ,, ηιηκμια,ιη 
οΙΐχΟΓυηΙ Αΐΐιεηίεηδεδ κρινέο&ωσαν, δεά κρινέσ&ων" 9 άρα Ε: 

άρα Βϋο 1 τοντο ΕοΜ: τοΰτο ο Βϋ | έπανορ&ονμε&α Βϋο 1 , 



ου 



επανορθωμένα Ε, Ηεπη3.ηη 3.άηοί3.νίΙ : ,,τεοίε δί^ΙΙο. 3.ά ΤΙιεαεί. 
1 82 Ο: υ οι τεϊ άεϋοεΓίΐίϊο δυδοΐρΐΐιΐΓ, οοηίυηοίίνιΐδ Ιοουητ δΐιιπτι 
ίαείιΐΓ" 12 άρ' ά: άρ' Ό 13 ννν οιη. ο 1 1 8 το ίηοΐιΐδϊί: 

ΗΪΓδΟΓίί^ 19 πάντες οι Βϋ : πάντες Εο 1 , 3.1 ΓΠΟΧ πάντες &. 

ΒϋΕο 1 | φιλώσιν Β: φιλώσι ϋΕο 1 20 άνόσιον ίηοΐυδίΐ ΗΐΓ5θ1ιί§ 

21 επισκοπώ μεν Ό, ΟΟΓΓ. ά | ει ΕοοΜ: ή Βϋ 22 οντω ΒΌ: 

όντως Εο^άΙ ημών τε ε: ημών Ε| άποδεχώμε&α ΒΌΕ: αποδεχόμενα 
130 1 23 οντω — ί'χειν ΟΓΠ. Ε 24 σνγχ. Γεβησ-βηδ Ο | η \> 

η Β | τι'ΒΌΕ: ο ο 1 



10 ΕΥΘΥΦΡΩι\ τ 15 

ΕΥΘ. Σχειίτέον' οίμαι μέντοι εγωγε τοϋτο νννϊ χαλώς 
λέγεσθ-αι. 

XII. ΣΩ. Τάχ' ώγα&ε βέλτιον εϊσόμεΰα. εννόησον 
γαρ το τοιόνδε' άρα το όσιον, οτι οσιόν εστίν, φιλείται 10 
5 νπο των &εών, η οτι φιλείται, οσιόν εστίν; 

ΕΤΘ. Ονχ οίδ* ο τι λέγεις, ώ Σώχρατες. 

ΣΩ. ^λλ 3 εγώ πειράσομαι σαφέστερον φράσαι. λέγο- 
μέν τι φερόμενον χαϊ φέρον, χαι άγόμενον χαι άγον, χαϊ 
ορώμενον χαϊ όρών' χαι πάντα τα τοιαύτα μανΰάνεις οτι 
ίο έτερα αλλήλων εστί και γ] έτερα. 

ΕΥΘ. 'Έγωγέ μοι δοχώ μαν&άνειν. 

ΣΩ. Ουχονν και φιλονμενόν τι εστίν, χαϊ τούτον έτε- 
ρον το φιλούν; 

ΕΥΘ. Πώς γαρ ον; 
15 ΣΩ. Λέγε δη μοι, πότερον το φερόμενον, διότι φέρε- 
ται, φερόμενον εστίν, η δι άλλο τι; Β 

ΕΥΘ. Ονχ άλλα δια τοντο. 

ΣΩ. Και το άγόμενον δη, διότι άγεται, χαι το ορώ- 
μενον, διότι δράται; 
20 ΕΥΘ. Πάνυ γε. 

ΣΩ. Ονχ άρα διότι ορώμενον γε εστίν, δια τοντο δράται, 
άλλα το εναντίον διότι οράται, δια τοντο ορώμενον ' ονδε 
διότι άγόμενον εστίν, δια τοντο άγεται, αλλά διότι άγε- 
ται, διά τοντο άγόμενον ' ονδε διότι φερόμενον, φέρεται, 
25 αλλά διότι φέρεται, φερόμενον. άρα χατάδηλον, ώ Εν- 
■0-νφρον, ο βονλομαι λέγειν; βονλομαι δε τόδε, ότι, ει τι € 
γίγνεται η τι πάσχει, ονχ οτι γιγνόμενόν εστί, γίγνεται, 
άλλ 3 οτι γίγνεται, γιγνόμενόν εστίν ' ονδ' οτι πάσχον εστί, 
πάσχει, άλλ 3 οτι πάσχει, πάσχον έστίν' η ον ξνγχωρεϊς 
3ο οντω; 

ΕΥΘ. "Εγωγε. 



4 άρα Ό, ΟΟίτ. (1 | έστιν Β: έστι ΕοΜ 5 V Ο : V Β ( έστιν 

Ο 2 , έστι Ο 1 7 θ(°Χ°• λέγομεν Ο 1 ΙΟ εστίν Ε | η Ό, ΟΟΙΎ. ά. 

12 έοτι* Ό: εστί Εο 1 , ΓΟΠΠ^οηδ Ο 1 6 η Ο: ή Β 21 δι οτι Β| 

ορώμενον γε ΌΕθ ι : 6ρο)μενον Γββη^ΟΠδ Ο | έστι* Σ): έστι Εο 1 , 
τεβη^οηδ ο 22 το έν. ΒΌ: τονν. Εο 1 , οί. Μοηοη. 91 ϋ | διότί 

ΐη ΙϊΐαΓ£. 3.άά. Ώ | τοντο* Ό 23 άγόμενον, Ό, 5βά γό ΐη Π1δ.| 

έστιν Β, έστι* Ό: έστι Εο 1 24 ουίτι διότι τβά'ιί ^ 25 άρα 

^^ 27 η τι ΒΟΌ : η ε'ί τι Εά | πάσχει ΒΟϋ : πάσχει τι Ε, οί". 

Ν. Ο. ρ. 104 2 8 έστιν ο: έστι ^ 2<) έστιν ο, έστι Κ^ \ ή ΒΟ 

30 οντο} ΒΟϋΕ, δοά ΐη € ΐηίΟΓριιηοίΐο ροδί οντω ΐη ταδ. 



16 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 10 

ΣΩ. Ούζο ν ν χαι το φιλούμενον η γιγνόμενόν τι εστίν 
η πάσχον τι υπό του; 

ΕΥΘ. Πάνυ γε. 

ΣΩ. Και τούτο άρα ούτως έχει, ωσπερ τα πρότερα' 
ονχ ότι φιλονμενόν εστίν, φιλεϊται νπό ων φιλείται, αλλ 3 5 
ότι φιλείται, φιλονμενόν; 

ΕΥΘ. ανάγκη. 
Ώ ΣΩ. Τι δη ουν λέγομεν περί του οσίου, ώ ΕυΟ-ύφρον; 
άλλο τι φιλείται υπο θεών πάντων, ώς 6 σος λόγος; 

ΕΥθ. Ναέ. ίο 

ΣΩ. Ϊ4ρα δια τούτο, ότι όσιόν εστίν, η δι άλλο τι; 

ΕΥΘ. Ουν. αλλά δια τούτο. 

ΣΩ. ζΐιότι άρα οσιόν εστίν, φιλείται, αλλ 3 ούχ ότι 
φιλείται, διά τούτο όσιόν εστίν; 

ΕΥΘ. "Εοιν.εν. 1 5 

ΣΩ. ^ίλλά μεν δη διότι γε φιλείται υπό θεών, φιλον- 
μενόν εστί και θεοφιλές *τό θεοφιλές*. 

ΕΥΘ. Πώς γάρ ου; 

ΣΩ. Ούχ άρα το θεοφιλές όσιόν εστίν, ώ Εύθύφρον, 
ουδέ το οσιον θεοφιλές, ώς συ λέγεις, αλλ! έτερον τούτο 2ο 
τούτον. 

ΕΥΘ. Πώς δη, ώ Σώ'λρατες; 
Ε ΣΩ. Οτι όμολογονμεν το μεν οσιον διά τούτο φιλεϊ- 
σθαι, οτ ι οσιόν εστίν, άλ?? ου διότι φιλεϊται, οσιον είναι' 
ή γάρ; 2$ 

ΕΥΘ. Ναι. 

XIII. ΣΩ. Το δε γε θεοφιλές ότι φιλείται υπό θεών, 
αυτώ τούτω τω φιλεϊσ&αι θεοφιλές είναι, αλλ 3 ούχ ότι 
θεοφιλές, διά τούτο φιλεισθαι. 

ΕΥΘ. ϊίληθη λέγεις. 3° 

ΣΩ. ϊΐλλ 3 εϊ γε ταυτόν ην, ώ φίλε Ενθύφρον, το θεο- 
φιλές χαϊ τό οσιον, ει μεν διά το οσιον είναι εφιλεϊτο το 

2 νπό τον ττάσχόν τι Ε 5 ^στι* Ό: εστί ΕΟ, Γββη^ΘΠδ ΰ 

9 άλλ' υτι Β€ϋ | &εών ΒΟΌ : των &. Ε, οί. Ν. Ο. ρ. 104 1 1 V δι — 

13 εστίν ΟΥΠ. (2, ΪΠ ηΐ3.Γ§•. 3.άά. Ο 13 εστί* Β: εστί ΌΕο 14 εστίν 
Ί^^Ό : έστιν ώ ενβ'νψοον Ε ΐ6 γε οίη. Ε | Ο'εών ΒΟϋ: των &. Ε, 

ΗΪΓ5θ1ιί§ 17 το &εοφιλες αάά. Β3.51 5ρεο. επί. ρ. 66 : οηι. ΒΟΌΕ 

24 διό[τι φιλεΙ]ται. ίηοΐιΐδα ΐη Γ3.5. £,\οσιον * * * Ό 25 ή Β, οοϊύ.ο 

27 &εών Β€Ό : των &. Ε, αυοά ηοη Γεοερίί ΗΐΓ5θ1ιί§•, οί. νβΓ5. 5 

28 αντίο Ε1)ά: αντών ^ 6ί υί νίάείυΐ" ΒΌ | τοντω * Γ) | το φ. Ο 
32 ει Β : είναι ει Ο | οσιον Ε, Γββη^οηΒ Ο, γο. ά: Ο'ε'ιον ^^ ίϊοαυβηίϊ 
ρβπιιιιίΕΐΐοηβ, οί. (Γοΰβΐ: Υ3.Γ. Ιβοί. ρ. η 



11 ΕΤΘΤΦΡΩΝ 17 

οσιον, και διά το θεοφιλές είναι έφιλείτο αν το θεοφιλές, 11 
ει δε δια το φιλεϊσ&αι νπο ΰεών το θεοφιλές θεοφιλές 
ην, και το οσιον αν δια το φιλεϊσ&αι οσιον ήν' νυν δε 
δρας, οτι εναντίως εχετον, ώς παντάπασιν έτέρω οντε 
5 αλλήλων, το μεν γάρ, οτι φιλείται, εστίν οίον φιλεϊ- 
σ&αι' το δ 3 οτι εστίν οίον φιλεΙσΟ-αι, δια τοϋτο φιλείται. 
και κινδυνεύεις, ώ ΕνΌ-νφρον, ερωτώμενος το οσιον, ο τι 
ποτ εστίν, την μεν ονσίαν μοι αυτόν ου βονλεσ&αι 
δηλώσαι, πά&ος δε τι περί αντοϋ λέγειν, ο τι πε7ΰον&ε 

ίο τοϋτο το οσιον, φιλεϊσ&αι νπο πάντων &εών' ο τι δε Β 
ον, ονπω είπες, ει ούν σοι φίλον, μη με άϊΐοκρνψη, 
άλλα πάλιν ευύ εξ αρχής, τι ποτέ ον το οσιον είτε φι- 
λείται νπο χϊεών εϊτε οτιδή πάσχει' ον γάρ περί τούτον 
διοισόμε&α' αλλ είπε προ&νμως, τι εστίν τό τε οσιον 

1 5 και το άνόσιον; 

ΕΤΘ. ϊΐλλ* ώ Σώκρατες ονκ εχω εγωγε όπως σοι 
είπω ο νοώ. περιέρχεται γάρ πως ήμϊν άεϊ ο αν προ- 
ΰώμε&α, και ονκ ε&έλει μένειν οπον αν ίδρνσώμεΰα 
αντό. 

20 ΣΩ. Τον ημετέρου προγόνον, ώ Εν&νφρον, εοικεν 
είναι Λαιδάλον τα νπο σου λεγόμενα, και ει μεν αυτά Ο 
εγώ ελεγον και ετι&έμην, ίσως αν με επέσκωπτες, ώς 
άρα και εμοϊ κατά την εκείνου ξνγγενειαν τά εν τοις 
λόγοις έργα άποδιδράσκει και ονκ ε&έλει μένειν οπού 

25 αν τις αυτά &$' νυν δε — σαι γάρ αϊ νπο&έσεις είσίν' 
άλλον δη τίνος δεϊ σκώμματος. ον γάρ ε&έλονσι σοι 
μένειν, ώς και αντω σοι δοκεϊ. 

ΕΤΘ. °Εμοϊ δε δοκεϊ σχεδόν τι τον αντοϋ σκώμματος, 
ώ Σώκρατες, δεϊσ&αι τά λεγόμενα' τό γάρ περιιέναι 

30 [τούτοις] τοϋτο και μη μένειν εν τω αντω ονκ εγώ ειμί 
δ εντι&είς, αλλά σν' μοι δοκείς δ Λαίδαλος' επεϊ εμοϋ Ό 
γε ένεκα εμενεν αν ταϋτα ούτως. 

4 εναντίως Ό, 5&ά ως ίη Γ3.5. 5 ^οτιν Ό, εστίν ΒΟΕ 8 ποτ 
Β^Ό: ποτέ Εά ] εστίν ΒΌ, εστί ΕΟ 9 λέγει Ό, οογγ. ά. ίο &εών 
Ί^^Ό: των &εών Ε ΗΪΓδΟηί^ 13 οτι δη €Ό 14 έστιν Βϋ : έατι 
^Εά 15 το αν. ΓβνβΓ3.Ε 17 ημίΐ' αεί Β^^ : ά. η. Έ.\προ&ώμε9'α 
Εθ €ί ίη Γη3.Γ£". θ: προ&νμώμε&α ΒΟΌ 20 εοικεν είναι δαιδ. ΒΟϋ : 
δαιδ. ε. είναι Ε 21 αυτά εγώ Β^^ : εγώ αυτά Ε 22 άπέσκ. Ό, 5βά 
α ίη ΓΕ5. 23 σνγγ. Ε _ 26 άλλ' ου 0\σκόμμ. Ό, ΟΟΓΓ. ά 28 γε 

5υρΓ3. $β ίη Β 29 ω ο. δ. Β^^: δ. ώ σ. Ε; αώκρ. είναι τα λεγ. 

ίη γγι3.γ£. Ι) | τα Εά: τάδε Β€Ό 3° τοντοις Β€Ό, ΐηοΐιΐδίΐ: ςιιιοΙογο 
5ΐα11β3.ιπηίο Μ5: αντοίς Ε | ταντώ Ε ) εγώ ΒΟΌ: εγωγέ Ε 
ΡΙαΙο νοί. Ι. 2 



18 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 12 

ΣΩ. Κινδυνεύω άρα, ώ εταίρε, εκείνου του ανδρός 
δεινότερος γεγονέναι την τέγνην τοσούτφ, οσω δ μεν τα 
αυτού μόνα έποίει ου μένοντα, εγώ δε προς τοις εμαυ- 
τοϋ, ώς εοιχε, και τα αλλότρια, και δητα τοϋτό μοι της 
τέχνης εστί χομψότατον, οτι άχων ειμί σοφός, εβουλόμην 5 
γαρ αν μοι τους λόγους μένειν χαϊ άχινήτως ιδρΰσΟ-αι 
μάλλον η προς ττ\ δαιδάλου σοφία τα Ταντάλου ζρ^/ί«τα 
Ε γενέσ&αι. χαϊ τούτων μεν άδην. επειδή δέ μοι δοχεϊς 
συ τρυφάν, αυτός σοι ξυμτΐρο&υμήσομαι \_δεΐ'ξαϊ\, όπως 
αν με διδάξγ^ς περί του οσίου χαϊ μη προαποχάμης. ίδε ίο 
γαρ, ει ουχ άναγχαϊόν σοι δοχεϊ δίχαιον είναι πάν τδ 
οσιον. 

ΕΤΘ. 'Έμοιγε. 

ΣΩ. ^4ρ ούν χαϊ πάν το δίχαιον οσιον, η το μεν οσιον 
12 πάν δίχαιον, το δε δίχαιον ου πάν οσιον, άλλα το μεν 15 
αυτόν οσιον, το δέ τι χαϊ άλλο; 

ΕΤΘ. Ουχ έπομαι, ώ Σώχρατες, τοις λεγομένοις. 

ΣΩ. Και μην νεώτερος γέ μου ει ουχ έλάττονι η οσω 
σοφώτερος' αλλ ο λέγω τρυφάς υπό πλούτου της σο- 
φίας, αλλ ώ μαχάριε ξνντεινε σαυτόν' χαϊ γάρ ούδε 20 
χαλεπόν χατανοησαι ο λέγω. λέγω γάρ δη το εναντίον η 
δ ποϊητης εποίησεν ο ποιίσας 

Ζηνα δε τόν $ ερξαντα, χαϊ ος τάδε πάντ εφύτευσεν, 
Β Ουχ έ&έλεις ειπείν ' ϊνα γάρ δέος, εν&α χαϊ αιδώς. 

εγώ ούν τούτω διαφέρομαι τω ποιητή. — εϊπω σοι όπγ]; 25 

ΕΤθ. Πάνυ γε. 

ΣΩ. Ου δοχεϊ μοι είναι, ϊνα δέος, εν&α χαϊ αιδώς* 
πολλοί γάρ μοι δοχοΰσι χαϊ νόσους χαϊ πενίας χαϊ άλλα 

2ΐ λέγω γά() — 19, ιζ άφι&μός 5ίοΒ. Ηοπ1ε£. 3*, ι8 

2 όσον Ό, οοιτ. ά 3 ηντοϋ ΒΟϋ | μόνα ΒΟΌ: μόνον Ε 

4 τοντό μοι ΒΟϋ: μ. τ. Ε 5 εστί Ό Ε 6 Ίδρΰσ&αι Ο 

8 άδδην Ε, άδην £ () συ τρνψάν ϋ : ονντρ. ά | δεϊξαι ίηοΐυδίί 

Ηεηη&ηη, δήσαι Μαάνί§- αάνεΓδ. Ι ρ. 367 Ι0 διδάξης 

ΒΟΕά: διδάξεις Ό, διδάξαις ΒοΙίΙζβΓ; ξυμπρομη&ήοομαι — διδάξαις 
5ΐ3.111)3Λΐηι Ι προσαπ. Ο | ίδέ Β: ΐδε (ΓϋΕβ 1 1 ει ηί ΓαΙΙοΓ άοΐο- 

νίί ά, οηι. Αδί, δί&Ποαιπη 14 αρ €, οοιτ. ο ι 8 γε μου 

Βά: γε μου ^^, γε έμου Ε | ει ΒΟΕ: ει Ο \ έλάττονι ΒΟ, έλάττον* 
Ό: έλαττον Ε, οί. Ν. Ο. ρ. 104 21 γάρ δυρΓ3. νεΓδίιηα ίη Ε 23 <?ε 
Έ^Ό: μεν Ε Ι ν^' ερξαντα βοά: &έρξαντα ΒΟϋ, ερξαντα Ε, γρ. 
στ ερξαντα ίη πιαΓ^.οά, γρ. ρέξαντα ίη πΐίΐΓ^.Ε 5ΐ003.6υδ|ο=ϋ, δοά & 
ίη ΓΕδ. | πάντα Ε 24 έ&έλεις Β: έ&έλειν Ο 25 έγώ — 27 αιδώς 
οηι. Β€Ό, αάά. Ε, ίη ιηαι•£•. βοά 



12 ΕΤΘΥΦΡ2Ν 19 

πολλά τοιαύτα δεδιότες δεδιέναι μεν, αΐδεϊσ&αι δε μηδέν 
ταΰτα α δεδίασιν. ου και σοϊ δοκεϊ; 
ΕΥΘ. Πάνυ γε. 

ΣΩ. ^λλ 3 ϊνα γε αιδώς, ένθα και δέος είναι* επει 
5 εστίν όστις αίδούμενός τι πράγμα και αισχννόμενος ου 
πείρόβηταί τε και δέδοικεν αμα δόξαν πονηρίας; Ο 

ΕΤΘ. ζ/έδοικε μεν ούν. 

ΣΩ. Ουκ αρ όρ&ώς έχει λέγειν' ϊνα γαρ δέος, εν&α 
και αίδώς' αλλ 3 ϊνα μεν αιδώς, ένθα και δέος, ον μέντοι 
ίο ϊνα γε δέος, πανταχού αιδώς. επί πλέον γαρ οϊμαι 
δέος αϊδοϋς' μόριον γαρ αίδως δέους, ωσπερ άριθ-μοϋ 
περιττόν, ώστε ονχ ϊνα περ αρι&μός, ένθα και περιτ- 
τόν, ϊνα δε περιττόν, ένθα και αριθμός, επει γαρ που 
νυν γε; 
ΐ5 ΕΥΘ. Πάνυ γε. 

ΣΩ. Το τοιούτον τοίνυν και εκεί λέγων νρώτων, άρα 
ϊνα δίκαιον, ενθ-α και οσιον, η ϊνα μεν οσιον, εν&α και 
δίκαιον, ϊνα δε δίκαιον, ου πανταχού οσιον' μόριον γαρ Ό 
τον δικαίου το οσιον. ούτω φώμεν η άλλως σοι δοκεϊ; 
ίο ΕΥΘ. Ονκ αλλ 3 ούτω. φαίνει γάρ μοι ορθώς λέγειν. 
XIV. ΣΩ. Γ 'θρα δη το μετά τούτο, ει γάρ μέρος το 
οσιον τον δίκαιον, δει δη ημάς, ώς εοικεν, έξενρεϊν το 
ποιον μέρος αν εϊη τον δίκαιον το οσιον. εϊ μεν ονν συ 
με ηρώτας τι των νυν δη, οίον ποιον μέρος εστίν άρι- 
25 &μον το άρτιον και τις ων τυγχάνει ούτος 6 αριθμός, 
είπον αν οτι ος αν μη σκαληνος γ}, αλλ 3 ^ίσοσκελής' η ου 
δοκεϊ σοι; 

ΕΥΘ. "Εμοιγε. 

ΣΩ. Πειρώ δη και συ εμε ούτω διδάξαι, το ποίον Ε 
3ο μέρος του δικαίου οσιόν εστίν, ϊνα και Μελητω λέγωμεν 
μηκέθ 3 ημάς άδικεΐν μηδέ ασεβείας γράφεσ&αι, ώς ίκανώς 

Ι πολλά ΟΠΙ. Ε, 3.άά. β| τά τοιαύτα (2\ δεδ*ιε'ναι Ό 4 00α 

άλλ' Ο ίο ίνα γε ΒΏο: γε ϊνα Ο, γε ϊνα γε Ε 5γόΙ)3.6115 [ αιδώ 8 Ό, 
οογγ. ά, \ιί ιτιοχ II αιδώς δέους Β^^: (?. αι. Ε 13 επει Β: 

επ** Ό, έ'π** ^, επη θά, έ'πη Ε ΐ6 άρα Ο, ΟΟΓΓ. Ο ΐγ ή Β, 

ΟΟΓΓ. Ο, Ιΐί ΓΠΟΧ 1 8 μόριον — ΟΟΐΟν ΟΠΙ. €, ΪΠ ΓΓ13.Γ£. 3.άά. Ο 

19 άλλω Ό, ΟΟΓΓ. (1 20 φαίνει Β, φαίν** Ό: ψαΐνη ΟΚά \ μοι θ£ 

22 ώς ΟΓΠ. Ε, 3.άά. 6 24 νννδηΒ, ΟΟΓΓ. 0^ 26 Ισοσκελές 

Γ6βη^0Π5 Ο, ίσο*σκελής Ώ \ ή Εθ: η 0., ή* Β, ήι* Ό $0 το 

οοιόν ΗΐΓ50ΓΠ£| ιιελήτω €ε: μελίτω Έ.θ\λέγωιιεν €, λέγω Γθβη§6Π5 Ο 
31 «^ΒΟϋΕ 



20 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 13 

ηδη παρά σου μεμαθ-ηκότας τά τε ευσεβή και όσια και 
τα μη. 

ΕΤΘ. Τοϋτο τοίνυν εμοιγε δοκεΐ, ώ Σωκρατες, το 
μέρος του δικαίου είναι ευσεβές τε και οσιον, το περί 
την των &εών ΰεραπείαν' το δε περί την των άν&ρώπων £ 
το λοιπόν είναι του δικαίου μέρος. 

XV. ΣΩ. Και καλώς γέ μοι, ώ Ευΰ-υφρον, φαίνει 
13 λέγειν* άλλα σμικρού τίνος ετι ενδεής ειμί. την γαρ &ερα- 
πείαν ουπω ξυνίημι ηντινα ονομάζεις. ου γάρ που 
λέγεις γε, οίαί περ και αί περί τά άλλα %)•εραπεϊαί είσιν, ίο 
τοιαΰτην και περί 9-εοΰς. λέγομεν γάρ που — οίον φα- 
μέν, ϊιεπους ου 7ΐάς επίσταται &εραπεΰειν, αλλά δ ιππι- 
κός ' ή γάρ; 

ΕΤθ. Πάνυ γε. 

ΣΩ. 'Η γάρ που ιππική ϊππων θεραπεία. ι$ 

ΕΤΘ. Ναέ. 

ΣΩ. Ουδέ γε κύνας πάς επίσταται ΰεραπεύειν, άλλα 
6 κυνηγετικός. 

ΕΤΘ. Ούτω. 

ΣΩ. Ή γάρ που κυνηγετική κυνών θεραπεία. 20 

Β ΕΤΘ. Ναι. 

ΣΩ. Ή δε βοηλατική βοών. 

ΕΤθ. Πάνυ γε. 

ΣΩ. 'Η δε δή δσιότης τε καϊ ευσέβεια &εών, ώ ΕυΒ-ύ- 
φρον; ούτω λέγεις; 2$ 

] ΕΤΘ. "Εγωγε. 

ΣΩ. Ουκοϋν θεραπεία γε πάσα ταυτόν διαπράττε- 
ται; οίον τοιόνδε' επ άγα&ώ τινί εστί καϊ ωφελεία του 
ΰεραπευομένου, ωσπερ δρας δή οτι οι ϊπποι υπό της 
ιππικής ΰεραπευόμενοι ωφελούνται και βελτίους γίγνον- 30 
ται' ή ου δοκονσί σοι; 

ΕΤΘ. "Εμοιγε. 

ΣΩ. Και οι κύνες γέ που υπό της κυνηγετικής, και 
€ οι βόες υπό τής βοηλατικής, και τάλλα πάντα ώσαύτως' 
η επί βλάβη οϊει του ΰεραπενομένον τήν -Βεραπείαν 35 
είναι;* 

η ραίνει ΒΌ : φαίνη ΟΕά ΙΟ ειοιν Βϋ : είοΐ ΟΕά II την 

περί ΗΐΓ5θ1ιΐ£ 12 άλλα. ΒΟΌ : άλλ' Ε 17 αλλά 6 ΒΟΌ'. άλλο Ε 
19 οντω ΒΟ.ΌΈ, 22 $ε Β€Ό : δε γε Ε 24 δη ΟΠ1. € 28 το 

τοιόνδε Ηβυδάθ 5ρβΟ. ΟΠί. ρ. η \ εοτι Β^^ : εσται Ε| ωφελεία ^Ό]^ : 
ίόγελία ΒΕ ^ι ή Β, οογγ. ΐ>, υΐ ιηοχ, ή Ώ 34 τα <*λλα Ε 35 0ί ν Ρ 



13 ΕΤΘΤΦΡΩΝ 21 

ΕΥΘ. Μα Λι ουκ. εγωγε. 

ΣΩ. ΙίϊΧ επ ωφελεία; 

ΕΤΘ. Πώς ό 3 ου; 

ΣΩ. ~Η ούν και ή όσιότης θεραπεία ούσα &εών 
5 ωφέλεια τέ εστί &εών και βελτίονς τους &εούς ποιεί; 
και συ τούτο ξυγχωρήσαις αν, ώς έπειδάν τι οσιον ποιής, 
βελτίω τίνα των &εών άπεργάζει; 

ΕΤΘ. Μα Λι ουκ εγωγε. 

ΣΩ. Ουδέ γαρ εγώ, ώ Ευ&ύφρον, οίμαί σε τούτο 
ίο λέγειν' πολλού καϊ δέω' άλλα τούτου δη ένεκα και άνη- 
ρόμην, τίνα ποτέ λέγοις την ΰεραπείαν τών &εών, ου χ Ό 
ηγούμενος σε τοιαύτην λέγειν. 

ΕΤΘ. Και υρ&ώς γε, ώ Σώκρατες' ου γαρ τοιαύτην 
λέγω. 
1 5 ΣΩ. Είεν' άλλα τις δη &εών θεραπεία εϊη αν ή 
όσιότης; 

ΕΤΘ. Ήιττερ, ώ Σώκρατες, οι δούλοι τους δεσΊΐότας 
ΰεραπεύουσιν. 

ΣΩ. Μαν&άνω ' υπηρετική τις αν, ώς εοικεν, εϊη &εοϊς. 
20 ΕΤΘ. Πάνυ μεν ούν. 

XVI. ΣΩ. *Εχεις ούν ειπείν, η Ιατροϊς υπηρετική εις 
τίνος έργου άπεργασίαν τυγχάνει ούσα υπηρετική; ουκ 
εις ύγιείας οϊεΐ; 

ΕΤΘ. 3 Έγωγε. 
25 ΣΩ. Τι δέ; η ναυπηγοϊς υτνηρετική εις τίνος έργου 
άπεργασίαν υπηρετική έστιν; 

ΕΤΘ. Λήλον οτι, ώ Σώκρατες, εις πλοίου. Ε 

ΣΩ. Και η οικοδόμο ις γέ που εις οικίας; 

ΕΤΘ. Ναι. 
3ο ΣΩ. Είπε δή, ώ αριστε' ή δε &εοϊς υπηρετική εις 
τίνος έργου άπεργασίαν υπηρετική αν εϊη; δήλον γαρ οτι 

2 ώψελία Ε $ η (Ζ \ η 0ΙΪ1. Ο 5 <*>ψελία Ε 6 ανγχ. 

Ε | ποιήις Β, 5βά ις ίη Γ3.5., ποιής ^, 5θά ή ίη Γ3.5. 7 άπεργάζει 

Β: άπεργάζη ΟϋΕΙ) 9 οΐιιαί — λέγειν ίηοΐΐΐδίί ΗΟΓΙΤΙΕηη [ τούτω 

Ο., ΟΟΙΤ. Ο II λέγοις ΒΟΌ : λέγεις Εά 15 αν ή ΟΤΐί. Ο 

17 ήπερ Β€Ό, ρΐΌοανίΙ: Αδί : ηνπεο Εοά, αϊ οί. Χεηορη. ΗβΠ. 2,3, ίο 
έ&ρράπενον πάοη θεραπεία ΐ8 ^εραπεΰονοιί' ΒΌ : Θ'εραπεύουοι 

ΟΕά 21 έχεις Μ5: εχοις Β€Ό, έ'χοις άν Εεά | η 0ΙΤ1. ^ 23 

υγείας ΒΟΌΕ 25 ροδί υπηρετική Γβρθίίνίί ουκ εις υγείας οΐει 

εγο)γε Ό, ΟΟΓΓ. ά | 5* Β : δαι Ο 26 έατιν Βϋ : έατι ΟΕο*. 

27 δηλονότι ^Ό 3° υπηρετική — άπεργασίαν 0Π1. ^, ίη ϊΠ3.Τξ. 

αάά. ο 



22 ΠΛΑΤΑΝΟΣ 14 

συ οίσ&α, έπειδήπερ τά γε &εΐα κάλλιστα γε φϊ]ς είδέναι 
άν&ρώπων. 

ΕΤΘ. Και άληΰή γε λέγω, ώ Σώκρατες. 

ΣΩ. Είπε δή προς Αιός, τι ποτέ έστιν εκείνο το 
πάγκαλον έργον, ο οι &εοι απεργάζονται ί μϊν υπηρέταις 5 
χρώμενοι; 

ΕΤΘ. Πολλά και καλά, ώ Σώκρατες. 
14 ΣΩ. Και γαρ οι στρατηγοί, ώ φίλε' αλλ 3 όμως το 
κεφάλαιον αυτών ραδίως αν εϊποις, οτι νίκην εν τω πο- 
λεμώ απεργάζονται" η ον; ίο 

ΕΤΘ. Πώς δ' ου; 

ΣΩ. Πολλά δέ γ οϊμαι και καλά κα\ οι γεωργοί' αλλ 3 
όμως το κεφάλαιον αυτών εστίν της άπεργασίας η εκ της 
γης τροφή. 

ΕΤΘ. Πάνυ γε. 1 5 

ΣΩ. Τι δε δή; τών πολλών και καλών α οι &εοϊ 
απεργάζονται, τι το κεφάλαιον εστί της εργασίας; 

ΕΤΘ. Και ολίγον σοι πρότερον είπον, ώ Σώκρατες, 
Β οτι πλείονος έργου εστίν ακριβώς πάντα ταϋτα ώς έχει 
μα&εϊν' τόδε μέντοι σοι απλώς λέγω, οτι εάν μεν κεχα- 2ο 
ρισμένα τις έπίστηται τοις &εοις λέγειν τε και πράττειν 
ευχόμενος τε και -3-ΰων, ταϋτ εστί τά όσια, και σώζει τά 
τοιαύτα τους τε Ιδίους οίκους και τά κοινά τών πόλεων' 
τά ό° εναντία τών κεχαρισμένων ασεβή, α δη και ανατρέ- 
πει άπαντα και απόλλυσιν. 25 

XVII. ΣΩ. Ή Ίίολΰ μοι διά βραχντέρων, ώ Ευ&ύ- 
φρον, ει έβούλου, είπες αν το κεφάλαιον ών ήρώτων. αλλά 
γάρ ου πρό&υμός με ει διδάξαι' δήλος ει. και γάρ νυν 
Ο επειδή ε?τ αυτώ ήσ&α, απετράπου' ο ει απεκρίνω, ϊν.α- 
νώς αν ηδη παρά σου την οσιότητα έμεμα&ήκη. νυν 30 
δέ — ανάγκη γάρ τον ερωτώντα τω έρωτωμένω άκολου- 
&εϊν, οπη αν εκείνος νπάγη' τι δή αύ λέγεις το οσιον 

Ι έπειδήπερ ΒΟΌ: επειδή Ε| 8~εία Ό, ΟΟΓΓ. ά\γε ΟΓΠ. Ε ^ δη 

ογπ. € | ποτέ'ΒΟΌ: ποτ Ε ίο ή Β, οογγ. Ο 13 έστιν ΒΌ 

έοτι €Εά Ι της άπ. άοίενΐΐ: Μ5 ρΐιΐΐοΐ. 28 (1869) ρ. 7 2 3 ιβ δέΒ 

δαι Ο 17 εργασίας Β^Ό: άπεργαυϊας Ε 1 9 πάντα ταντα Β(1 

τ. π Ό Ε | έχεις Ο 21 έπίοταται Ε, ΟΟΓΓ. 6 22 οώιζει Β 

σώζει ^ΌΕ 28 ον Β€Ό: ώς ον Ε 29 ψσ&α Β | ίκανώς 

Έ^Ό: 'ίυως Ε 3° έμεμα&ήκτ, Ο, *μει/αβ•ηκ* Ό: έμεηα&ήκ*** Β, 

αεμα&ήκειν €ά, έμεμα&ηκειν Εθ, ΪΠ Πΐα.Γ§•. Ο 3 1 ^ Γββη£6Π5 Ο: 

δη ΒΌΕ | ερωτώντα — έρωτωμένω Εά: έυώντα — έρωμένω Β^Ό 



15 ΕΥΘΥΦΡΩΝ 23 

είναι και την όσιότητα; ούχι έπιστήμην τινά τον ΰύειν 
τ ε χαι εύχεσβ-αι; 

ΕΥΘ. 'Έγωγε. 

ΣΩ. Ουχούν το ΰ-νειν δωρεϊσ&αί εστί τοϊς ΰεοϊς, το 
5 (Γ ενχεσ&αι αίτεϊν τους -3-εούς; 

ΕΤΘ. Καϊ μάλα, ώ Σώχρατες. 

ΣΩ. Επιστήμη άρα αιτήσεως χαι δόσεως &εοϊς δσιό- 
της άν εϊη εχ τούτον του λόγου. Ώ 

ΕΥΘ. Πάνυ χαλώς, ώ Σώχρατες, ξυνήχας ό είπον. 
ίο ΣΩ. 3 Επι$υμητής γάρ ειμί, ώ φίλε, της σης σοφίας 
χαι προσέχω τον νουν αύτη, ώστε ου χαμαι πεσεϊται ο 
τι άν εϊττης. αλλά μοι λέξον, τις αυτή η υπηρεσία εστί 
τοις ΰεοϊς; αίτεϊν τε φης αυτούς χαι διδόναι έχείνοις; 

ΕΥΩ. 'Έγωγε. 
1 5 XVIII. ΣΩ. ]-ίρ ούν ου το ορ&ώς αίτεϊν άν εϊη, ων 
δεόμεΰα παρ εχείνων, ταύτα αυτούς αίτεϊν; 

ΕΥΘ. Ϊ4λλά τι; 

ΣΩ. Κα\ αύ το διδόναι όρ&ώς, ών εχεϊνοι τυγχάνουσιν 
δεόμενοι παρ 3 ημών, ταύτα έχείνοις αύ άντιδωρεϊσ&αΐ; Ε 
20 ού γάρ που τεχνιχόν γ 3 άν εϊη δωροφορεϊν δίδοντα τφ 
ταύτα ών ουδέν δεϊται. 

ΕΥθ. Ι^λη&τ λέγεις, ώ Σώχρατες. 

ΣΩ. ^Εμποριχή άρα τις άν εϊη, ώ Ευ&ύφρον, τέχνη η 
δσιότης &εοϊς χαι άν&ρώποις παρ αλλήλων. 
25 ΕΥΘ. *Εμποριχή, ει ούτως ηδιόν σοι δνομάζειν. 

ΣΩ. 3 Λλ£ ουδέν ηδιον έμοιγε, ει μη τυγχάνει άλη&ές 
ον. φράσον δέ μοι, τις -ή ωφέλεια τοις &εοϊς τυγχάνει 
ούσα από τών δώρων ών 7ΐαρ ημών λαμβάνουσιν; α μεν 
γαρ διδόασι, Ίΐαντι δήλον' ουδέν γάρ ήμϊν εστίν αγα&όν, 
3ο ο τι άν μτ εχεϊνοι δώσιν' α δέ 7ταρ ημών λαμβάνουσιν, 15 
τι υ^φελοϋνται; η τοσούτον αυτών πλεονεχτούμεν χατά 
την έμπορίαν, ώστε πάντα τάγα&ά παρ αυτών λαμβάνο- 
μεν, εχεϊνοι δέ παρ ημών ουδέν; 

ΕΥΘ. }ίλλ* οϊει, ώ Σώχρατες, τους &εούς ώφελεϊσ^αι 
35 από τούτων α παρ 3 ημών λαμβάνουσιν; 

12 η δΙφΓΒ. ν6Γ5111Τ1 ίη Ό \ έ'οτι ^ 15 αρ' ο : «ί>' ΒΟ | το 

Ί$(2Ό : το γε Ε ΐ8 Ίνγχάνονοιι• Β: τνγχάΐ'ονοι 0)Έ. 20 πον 

ΒϋΕ: πω ^ | γ οιώ. Ε 26 τυγχάνει Β, δβά ει εχ επιεηα!. 

27 (όφελια Β, οοΐΎ. β, ώφελία Ε 29 ημϊΐ' έοτιν ΒΟϋ : έατιν 

ηιιϊΐ' Ε 30 λαμβάνονοη' Β, λαμβάνονΟί* Τ): λαμβάνουοι ΟΕ 

35 «ττό ΒΌΕ: νπό € 



24 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 15 

ΣΩ. Αλλα τι δήποτ αν εΐίη ταντα, ώ Εν&ύφ^ον, τα 
παρ ημών δώρα τοϊς &εοϊς; 

ΕΤΘ. Τι δ οϊει άλλο η τιμή τε και γέρα και όπερ 
εγώ άρτι ελεγον, χάρις; 
Β ΣΩ. Κεχαρισμένον άρα εστίν, ώ Εν&ύίρρον, το οσιον, 5 
αλλ' ονχϊ ώορέλιμον ονδε (ρίλον τοις &εοϊς; 

ΕΤΘ. ΟΙμαι εγωγε πόντων γε μάλιστα φίλον. 

ΣΩ. Τοντο αρ 3 εστίν αν, ώς εοικε, το οσιον, το τοις 
&εοϊς (ρίλον. 

ΕΥΘ. Μάλιστα γε, ίο 

XIX. ΣΩ. Θαυμάσει ονν ταντα λέγων, εάν σοι οι λόγοι 
φαίνωνται μη μένοντες, άλλα βαδίζοντες, και έμε αϊτιάσει 
τον Λαίδαλον βαδίζοντας αντονς ποιεϊν, αντος ων πολύ 
γε τεχνικώτερος τον Λαιδάλον και κύκλω περιιόντας 
ποιών; η ουκ αίσ&άνει οτι ο λόγος ημϊν περιελ&ών ιιάλιν 1 5 

€ εις ταντον ηκει; μέμνησαι γάρ πον οτι εν τω εμπροσ&εν 
τό τε οσιον και το θεοφιλές ον ταντον ημϊν έφάνη, «λλ' 
έτερα αλλήλων ' η ον μέμνησαι; 

ΕΤΘ. "Εγωγε. 

ΣΩ. Ννν ονν ονκ εννοείς, οτι το τοις &εοϊς φίλον 2ο 
φης οσιον είναι; τοντο δ 3 άλλο τι τ θεοφιλές γίγνεται; 
η ον; 

ΕΤΘ. Πάνν γε. 

ΣΩ. Ονκονν η άρτι ον καλώς ώμολογονμεν, τ ει τότε 
καλώς, ννν ονκ ορ&ώς τι&έμε&α. 25 

ΕΤΘ. 'Έοικεν. 

XX. ΣΩ. 3 Εξ άρχης αρα ημϊν πάλιν σκεπτέον, τι 
εστί το οσιον ώς εγώ, πριν αν μά&ω, εκών είναι ονκ 

Ό άποδειλιάσω. άλλα μη με άτιμάσης, άλλα παντι τρόπφ 
προσεχών τον νονν ο τι μάλιστα ννν είπε την άλή&ειαν. 3° 
οίσΟ-α γάρ, είπερ τις άλλος άν&ρώπων, και ονκ άφετέος 

3 γέρα ΒΟϋΕ: γρ. και δώρα ά $ ώ ενθ". το οσιον ΒΟΌ : τα 

οσιον ώ εν 3". Ε 8 τοντο ΒΟΌ : τοντ Ε II θαυμάσει ΒΟΌ: 

&ανμάση Εΐ)θά 12 αϊτιάσει Β, αίτιάσ** Τ): αίτιάση ΟΕά 13 δαί- 
δαλον ΒΟΌΕ: γρ. και διδάσκαλον ίη ηΐ3.Γ£. ά | πολν γε ΒΟϋ : 
τιολν Ε 14 περιιόντας Εά: περιόντας Ϊ3, περιόντα ΒΟΌ, περιιόντα 
\νΐηο1ζ€ΐπΐΕηη οοΐΐ. 1 1 Ο ι$ αίσ&άνει Β, αίσ&άν** Ό: αίσ&άνη 

ΟΕβά ΐ6 εαπροσθ'εν ~Β0Ό; πρόο&εν Ε \η όσον Ο, ΟΟΓΓ. Ο 

ι8 η Β | ον Β€Ό:\νδέ Ε, 2.1 νίάβ Ν. Ο. ρ. 104 20 το οπι. ^ 

21 άλλο ΒΟΌΈ.Ι ουκ άλλο ΗβΠΤίαηη 24 ο>μθλογονμεν ΒΕ, 5βά ώ 

ίη Γ25. Β: ομολογονμεν ΟΧ) 28 έστι το Β€Ό: εστίν Ε 3° προσ- 
εχών Β^^ : προσχών Ε 3 1 οψ^έοε ϋ> δ^ίΐ °£ ί η Γ ^ 5 • 



16 ΕΤΘΤΦΡΩΝ 25 

εϊ, ωσπερ ο Πρωτεύς, πριν αν είπης. ει γαρ μη ηδεισ&α 
σαφώς τό τε όσων και το άνοσων, ουκ εστίν όπως αν 
ποτέ επεχείρησας υπέρ ανδρός &ητ6ς άνδρα πρεσβύτην 
πατέρα διωκάΟ-ειν φόνου, άλλα και τους &εούς αν εδεισας 

5 παρακινδύνευε ιν, μη ουκ ορ&ώς αυτό ποιήσοις, και τους 
άν&ρώπους ησχύν&ης. νυν δε ευ οίδα οτι σαφώς οϊει Ε 
είδέναι τό τε όσων και μή' είπε ούν, ώ βέλτιστε Εν&ν- 
φρον, και μη απόκρυψη ο τι αυτό ηγεϊ. 

ΕΤΘ. Εϊσαϋ&ις τοίνυν, ώ Σώκρατες' νυν γαρ σπεύδω 

ίο ποι, και μοι ωρα άπιέναι. 

ΣΩ. Οία ποιείς, ώ εταΐρε' απ ελ7ΐίδος με καταβαλών 
μεγάλιις άπέρχει, ην ειχον, ως παρά σου μα&ών τά τε 
όσια και μη και της προς Μέλητον γραφής άπαλλάξομαι, 
ενδειξάμενος έκείνω οτι σοφός ηδη παρ 3 Ευ&ΰφρονος τά 16 

ΐ5 &εϊα γέγονα και ότιουκέτι υπ άγνοιας αυτοσχεδιάζω ουδέ 
καινοτομώ περί αυτά, και δη και τον άλλον βίον [οτι] 
άμεινον βιωσοίμην. 

Ι εϊ ΒΟϋ : αν ε'ίης Ε | γιδεισ&α ΒΟϋ : εΐδησθ'α Ε, ^δησθ'α υοί- 
ςμιβ 3.1ίίοΐ5 δοπρίοπουδ ΓβάάίΙ Οοοεΐ ηον. ΙβοΙ. ρ. 214, 2Χ ίοητιαιη 
ήδεισ&α Ιίοπ ορίίηιί βΙΪ3.ιιι ρΓΕΟοεηΙ άβ τβρ. Ι 337 Α, Μβηοη. 8ο Ό, 
Ειιΐηγά. 277 Ε 4 διωκά&ειν ΒΟϋΕ: διώκειν ίη Ώ\3.τξ. ά, διω- 

καθ'εϊν Εΐηίδίογ 3.ά Ευτίρ. Μεά. 1 86, νίάβ Οοοοΐ; ναι - . Ιεοί. 
Ρ• 39° 5 «*^ο* Σ) | ποιήσοις ΒΟΌ: ποίησης Ε 6 οϊδα ΒΌΕ: 

οϊδ' ^ η βέλτιστε ^, 56(1 ε ίη Γ3.5., βέλτιστος ίυΪ556 νίάβίυΓ 

8 ηγεί Β, ηγ** Ό: ηγη ^Ε^^ 9 είααν&ΐξ Εο: εις ανθΊς Β^^ 

ΙΟ τιοι ΒΟϋ: ηον Ε 12 απέρχει Β, άπέρχ** Ό: άπέρχη £Έ.ά 

13 και αηί6 της άείενίί ΗεΓίΙείη ίη Ποοί^βίδ. &ηη&1. νοί. 109 (1874) 

ρ. 155 Ι τ ν 0> ΟΟΓΓ. ά\ μέλητον Ε, 5βά η 6Χ 6Π16ηά., μέλιτον Ο, 56(1 * 
6Χ βπίεηά. 14 ενδ'νψρωνος Ο, εν&νψρονος Ο 15 ι^ί'α ϋ, ΟΟΓΓ. ά 
1 6 οτι ίηοΐιΐδίΐ Μ5, νίάε δίυάίεη ρ. 34 



26 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 17 



[δι.η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 

ρ. 17 

[ή&ικός] 



Ι. "θ τι μεν νμεϊς, ώ άνδρες ϊί&ηναϊϋΐ, πεπόν&ατε 
νπό των εμών κατηγόρων, ονχ οίδα' εγώ δ ονν κα\ αυτός 
νπ αυτών ολίγον έμαντοΰ έπελαΰόμην' ούτω πι&ανώς 
ελεγον. χαί τοι άλη&ές γε, ώς έπος ειπείν, ονδεν 
είρήκασιν. μάλιστα δε αυτών εν ε&αύμασα τών πολλών $ 
ών έψεύσαντο, τοντο εν ω ελεγον ώς χρη υμάς ευλαβεϊ- 

Β σ&αι, μη νπ εμον εξαπατη&ητε, ώς δεινού οντος λέγειν, 
το γαρ μη αίσχυν&ήναι, ότι αντίκα νπ εμού έξελεγχ&ή- 
οονται έργω, έπειδάν μηδ* όπωστιούν φαίνωμαι δεινός 
λέγειν, τοντό μοι εδοξεν αυτών αναισχυντότατον είναι, ίο 
ει μη άρα δεινόν καλονσιν ούτοι λέγειν τον τάληΰή 
λέγοντα" ει μεν γαρ τούτο λέγουσιν, όμολογοίην αν εγωγε 
ον κατά τούτους είναι ρήτωρ. ούτοι μεν ονν, ώοπερ εγώ 
λέγω, η τι η ονδεν άλη&ές ειρήκασιν' νμείς δ* εμον 
ακούσεσΰε πάσαν την άλη&ειαν. ον μέντοι μα ζΐία, ώ ι$ 
άνδρες Α&ηναϊοί, κεκαλλιεπημένους γε λόγους, ώσπερ οι 
τούτων, ρήμασί τε και δνόμασιν, ούδε κεκοσμημένους, 

Ο άλλα ακούσεσ&ε εϊ/.η λεγόμενα τοις έπιτυχονσιν όνόμασιν' 
πιστεύω γάρ δίκαια είναι α λέγω, και μηδεις νμών προσ- 
δοκησάτω άλλως' ούδε γάρ άν δήπον πρέποι, ώ άνδρες, 2α 

απολογία σωκράτονς• ή&ικός Β(Ε), 5βά ηθικός αάάίάϋί υΐ νΐάθίιΐΓ Ο, 
νΐάθ Ν. ^. ρ. 113: σωκράτονς απολογία Ό¥, νΐάβ δΐΐΐάΐεη ρ. 5 

15 ου μέντοι — ι8 όνόμασιν ΤΗεοάοΓεΙ. Ιΐιει•αρευ1. ρ. 2ΐ Οαϊδί". 

2 εγώ δ^ ΒΌ : εγωγ Ε, εγώ * Υ, εγοΊγ' { 3 ολίγον δεϊΐ' Ε 

5 είρηκαοι* (ι> 6Γ3.52) ΒϋΕ: είρηκαοι Έ.\ει> ΟΙΉ. Ε 6 χρη {, Γ60€ρί 

οιιτη ΗβίηάοΓίΐο &ά ΡγοΙ&§•. § 30 ρ. 3 2 ° Ο ^ Τυποβηδίουδ: χρην 
ΒΌΕΕ, δβά ν ΐη Γ3.δ. Β η χρην — έξαπατηΰ , εϊΰ , ' , ςυοά ΐίεηι 

ΗεϊηάοΓί ρΓοροδυεΓαί, ΗΐΓδοηΐ^ 9 ψηίνωμαι Ό, δβά ω εχ 

εηιοηά. 1 1 ούτοι ΒΌΕ: αυτοί Ε 1 2 αίιοτη. Ε 13 ον άείεβαΐ 
Μυτείιΐδ ναι*. ΙεεΙ. 3> τ 6, ^1 νΐάβ ΒοΛίιτιΙεϊη ίη Ε1βο1ί6Ϊδ.Σΐηη2ΐ.νο1.93 
(ι866) ρ. 115 | °*' ν ΒϋΕ: γ οι ν ΕΙ) 14 ή π η οπι. Ε, ρυηοΐΐδ ηο- 
ί&νΐί: ά Ι <? έμον ΗβΐηάοΓί: δέιιον ΒϋΕΕ ι ς δια ΒΌΕΕ ι8 

αλλά ΒΌΕ: άλλ' Ε | άκονυεσ&ε Ό, δεά. υΐίΐηία ε ΐη Γ3.δ. | όνόμασιν 
Τ)Έ., όνόμασι* Β: όνόμασι Ε 



18 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 27 

τήδε τη ηλικία ωσπερ μειρακίω πλάττοντι λόγους εις 
υμάς είσιέναι. και μέντοι και πάνυ, ώ άνδρες ΪΙ&ηναΐοι, 
τούτο υμών δέομαι και παρίεμαι' εάν δια των αυτών 
λόγων άκούητέ μου άπολογουμένου , δι ώνπερ εϊω&α 
5 λέγειν και εν αγορά έπι των τραπεζών, ϊνα υμών πολλοί 
άκηκόασι, και άλλοθι, μήτε &<χυμάζειν μήτε ΰορυβειν ι> 
τούτου ένεκα, έχει γαρ ούτωσί. νυν εγώ πρώτον έπι 
δικαστήριον άναβέβηκα, ετη γεγονώς εβδομνκοντα' άτε- 
χνώς ούν ξένιος έχω της έν&άδε λέξεως, ωσπερ ούν άν, ει 

ίο τώ οντι ξένος έτύγχανον ών, ξυνεγιγνώ σκέτε δι που αν μοι, 
εϊ εν εκείνη ττ\ φωνή τε και τώ τρόπω έλεγον, εν οίσπερ ι§ 
ετε&ράμμην, και δϊ και νυν τούτο υμών δέομαι δίκαιον, 
ως γέ μοι δοκώ, τον μεν τρόπον της λέξεως έάν' ϊσως 
μεν γαρ χειρών, ϊσως δε βελτίων αν εϊη' αυτό δε τούτο 

1 5 οκοπείν και τούτω τον νουν προσέχειν, ει δίκαια λέγω ή 
μή' δικαστού μεν γαρ αυτή αρετή, ρήτορος δε τάλη&ή 
λέγειν. 

II. Πρώτον μεν ούν δίκαιος ειμί άπολογήσασ&αι, ώ 
άνδρες Ιΐΰ-ηναϊοι, προς τα πρώτα μου [ψευδή] κατη- 

2ο γορημένα και τους πρώτους κατηγόρους, έπειτα δε προς 
τα υστέρα και τους υστέρους, εμού γαρ πολλοί κατή- Κ 
γοροι γεγόνασιν προς υμάς και πάλαι πολλά ηδη έτη και 
ουδέν άλη&ές λέγοντες, ους εγώ μάλλον φοβούμαι ή τους 
άμφι ^4νυτον, καίπερ όντας και τούτους δεινούς' αλλ 3 

25 εκείνοι δεινότεροι, ώ άνδρες, οϊ υμών τους πολλούς εκ. 
παίδων παραλαμβάνοντες επει&όν τε και κατηγορούν 

7 νϋν — 9 λέξεως δοΗοΙ. 3.ά Ηεπηο£. λΥαΙζ Λείοι•. §Γ3.εο. νοί. 4 Ρ• 3 χ 8 \ 
12 και νϋν — 15 λέγω ΤΗεοάοΓεϋ. ΐΗει-αρευΙ. ρ. ζτ ΟαΐδΓ. 

3 παρίεμαι Β, 56(1 παραιτούμαι 51φΓ3. νβΓδυηΐ 3.θΜ. Ο 5 ^ πι 

ηί ίαΙΙοΓ Γ: και έπι ΒΌΕ, 3.1 νΐάε Ηίρρ. πιίη. 368 Β 6 άκηκόασι 

ΒΚ: άκηκόααιν Ε, άκηκόασι* Ό 8 γεγονώς Β, δεά ε ίη.Γ35.| 

έβδομήκοντα ΒΟΕ 5θ1ΐθ1. 3.ά ΗβΠΤΐΟ§". : πλείω έβδομήκοντα Ε, πλείω 
η έβδομήκοντα άϊ, 3.1 νίάβ Οοοεί πιηοιηοδ. νοί. ιι (1862) ρ. 225 6£ 
(Γπίοη. 52 Ε; άθ Γ6 ΟΪ. ΑΙοβΓίϊ 500Γ3Ϊ65 ρ.4 1 ΙΟ ξννεγιγνώσκετε 

ΒΌΕ: ξννεπιγινώσκετε Υά, ζυνεγινώσκετε €ί ΟΟΓΓ. 6ί 3.άά. ίη ηΐΕΓο;^ 
Εΐία ιτΐ3.ηιι ά 1 2 δη και ο: δη Ε | ννν οπι. Ε 13 γέμοι Β: 

γεμοι ΌΕ, / έμοί Υά 14 γαρ ΟΠΙ. Ε, 56(1 γάρ τι δίφΓΕ ν€Γ51ΠΤ1 

3θΜ. 6 1 6 αυτή η Ό 19 ψενδη ΐηοϊαδίΐ ΗίΓδΟηΐ^• 21 νστερα 

ΒΌΕ, νοτερ *Ε: νστερον 6 | έμον γάρ Ε)ΕΕθ : και νυν γαρ Γββησςηδ• 
ο; νΐάβ ηυαε ά& ηοο Ιοοο άϊερυΐΕΓυηΙ: ΜϋηδοηεΓ ίηΕΐ6θ1ί€Ϊ5.3ηη3ΐ. 
νοί. 91 (1865) ρ. 47°> ν °1• 93 (ι866) ρ. 82ΐ εί Βαιιπιΐβίη νοί. 93 
(ι 866) ρ. ιι6 22 γεγόναοι*\ν 6Γ3.53. υί νίάοΙιΐΓ) Ο: γεγόναοι ΕΡ 

61 Γ6βη£€Π5 ΐ) | νμας Υ, 5€θ! V ΪΠ Γ35., ημάς ίΐΠ556 νίάϋΙΐΙΓ 



28 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 19 

εμού μα τον — ου δεν άλη&ές, ώς εστίν τις Σωκράτης, 
σοφός άνήρ, τά τε μετέωρα φροντιστής χαϊ τα υπό γης 
άπαντα άνεζητηχώς χαϊ τον ήττω λόγον χρείττω ποιών. 

^ ούτοι, ώ άνδρες ϊί&ηναϊοι, #ο£* ταύτην τνν φήμην χατα- 
σχεδάσαντες, οι δεινοί είσίν μου χατήγοροι' οι γαρ αχού- 5 
σαντες ηγούνται τους ταύτα ζητοϋντας ούδε &εούς νομί- 
ζειν. επειτά είοιν ούτοι οι κατήγοροι πολλοί χαϊ πολύν 
χρόνον ήδη χατηγορηκότες, ετι δε και εν ταύτη τη ηλικία 
λέγοντες προς ν μας, εν η αν μάλιστα επιστεύσατε, παίδες 
οντες, ενιοι δ* υμών χαι μειράχια, άτεγνώς ερήμην χατη- ίο 
γορονντες άπολογονμένον ούδενός. ο δε πάντων άλογώ- 
τατον, οτι ονδε τά ονόματα οίον τε αυτών είδέναι χαι 

ϋ ειπείν, πλην εϊ τις χωμωδιοποιός τυγχάνει ών' όσοι δε 
φ&όνω χαϊ διαβολή χρώμενοι υμάς άνέπει&ον, οι δε χαϊ 
αύτοι πεπεισμένοι άλλους πείθοντες, ούτοι πάντες άπο- 1 5 
ρώτατοί εϊσιν' ουδέ γαρ αναβιβάσασ&αι οίον τέ εστίν 
αυτών ενταυ&οϊ ουδ έλέγξαι ουδένα, αλλ 3 ανάγκη άτεγνώς 
ωσπερ σκιαμαχεϊν άπολογούμενόν τε και έλέγχειν μηδενός 
άποκρινομένου. αξιώσατε ούν και νμεΐς, ωσπ:ερ εγώ 
λέγω, διττούς μου τους κατηγόρους γεγονέναι, ετέρους 2ο 

Ε μεν τους άρτι κατηγορήσαντας, ετέρους δε τους πάλαι, 
ους εγώ λέγω, και οιή&ητε δείν προς εκείνους πρώτον με 
άπολογήσασ&αι' και γαρ ύμείς εχείνων πρότερον ηχούσατε 
χατηγορούντων , χαϊ πολύ μάλλον η τώνδε τών ύστερον, 
είεν' άπολογϊ]τέον δη, ώ άνδρες /Ι&ηναϊοι, χαι επιχειρη- 25 

19 τέον υμών έξελέσ&αι την διαβολήν, ήν νμείς εν πολλώ 
χρόνω εσχετε, ταύτην εν όντως όλίγω χρόνο), βουλοίμην 
μεν ούν αν τούτο ούτως γενέσθαι, εϊ τι άμεινον χαϊ υμιν 
χαι εμοί, χαϊ πλέον τί με ποιήσαι άπολογούμενόν οιμαι 

ι μα τόν — Μ5: μάλλον ΒϋΚ, οπι. Ε, ριιηοίίδ ηοίανΐί ά; μάλ- 
λον ουδέν αληθές ίηοΐαδίΐ Ηοπηαηη | έ'οτι* (/' 6ΓΕ53. υί νίάοίυΓ) Βϋ: 
έ'στι ΕΚ 2 άνήρ σοφός Ε | γην πάντα Ε ^ ώ Ό \ οί 3.άά. 

ΗείηάοΓί: οπι. ΒϋΕΚ 5 £1 ^'* { ν €Γ3.δ3.) Βϋ: είοί ΕΚ | άκοΰοαντες 
Βϋ: άκονοντες ΕΚ βϋ ίη ΙΪ1£Γ£. Ο 6 νομίζειν Ό, δβά ο ΐη Γ&δ. 

8 ήδη χρόνον Ε, ομιοαΐ ΓΘοερίΙ: ΗΪΓδοηΐ^, εΙ νίάβ Ιδοα\ $, ηι Ευΐηγά. 
299 ^• Ι0 " 0ΓΩ • ^" ΧΙ άπολογονμένον ου 8 ενός ΪΠθ1ΐ15Ϊ1; 

ΗΪΓδΟηΐ^ ( άλογώτατον ΒϋΕ: άλογώτατόν έστιν Κά 13 ει μη τις 

Κ | κωμωδιοποιός Βϋ : κωαιυδοποιης Κά, κωμοδοποιός Ε | τννχάνοι 
Ε 15 ηάντων ΑδΙ ΐ6 τε έστιν ϋ: τ εστίν ΕΚ βί Γβίΐη^εηδ Ο 

17 έζελέγξαι Κ 1 8 έλέγχειν ΒϋΕΚ: ελέγχοντα δίβρίΐΕηυδ 19 

ν α εις Ε, δθά ν ίη Γ3.δ. 21 πάλαι* Ε 22 οίή&ητε ΒΚ, γρ. 

Ε: οίη&ητε ϋ, οίη&είητε Εά 26 οντω πολλ.ω ΗίΓδΟηί^ 2γ 

£θχετεΈΌΈ.¥ ( ουτωσίν Ε 28 ούτως Βϋ: ούτω ΕΚ 



19 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 29 

<5έ αυτό χαλεπόν είναι, και ου πάνυ με λανθάνει οίον 
εστίν, όμως τούτο μεν ϊτω όπη τω &εώ φίλον, τω δε 
νόμω πειστέον και άπολογητέον. 

III. ϊίναλάβωμεν ούν εξ αρχής, τις ή κατηγορία εστίν, 
5 εξ ης ή έμή διαβολή γέγονεν, η δη και πιστεύων Μέλητός Β 
με εγράψατο την γραφήν ταύτην. είεν' τι δη λέγοντες 
διέβαλλον οι διαβάλλοντες; ώσπερ ούν κατηγόρων την 
άντωμοσίαν δεϊ αναγνώναι αυτών Σωκράτης αδικεί 
και περιεργάζεται ζητών τά τε υπό γης και ον- 

ιο ράνια, καΐ τον ηττω λόγον κρείττω ποιών, και 
άλλους τά αυτά ταύτα διδάσκων, τοιαύτη τις εστιν' Ο 
ταϋτα γάρ εωράτε και αυτοί εν τή Αριστοφάνους κωμωδία, 
Σωκράτη τινά ε/.εΐ περιφερόμενον, φάσκοντά τε άεροβα- 
τείν και άλλην πολλην φλυαρίαν φλυαρούντα, ών εγώ 

ΐ5 ουδέν ούτε μέγα ούτε μικρόν πέρι επαΐω. και ούχ ώς 
άτιμάζων λέγω την τοιαύτην επιστήμην, ει τις περί τών 
τοιούτων σοφός εστιν' \_μή πως εγώ υπο Μελητου το~ 
σαύτας δίκας φύγοιμι'~\ αλλά γάρ έμοι τούτων, ώ άνδρες 
Λ&ηναϊοι, ούδεν μέτεστιν. μάρτυρας δε αυτούς υμών Ώ 

20 τους πολλούς παρέχομαι, και άξιώ υμάς αλλήλους διδά- 
σκειν τε και φράζειν, όσοι εμού πώποτε άκηκόατε δια- 
λεγομένου' πολλοί δε υμών οι τοιούτοι είσιν' φράζετε ούν 
άλλήλοις, ει πώποτε ή μικρόν ή μέγα ήκουσέ τις υμών 
εμού περί τών τοιούτων διαλεγομένου' και εκ τούτων 

2 όμως ΒΌΕ: όμως δε Υά | ϊτω ΒΟΕ : ητω Υ, έστω ΗΐΓδοηΐ^ 
3 πιοτέον Β, ΟΟΓΓ. Ο 4 εστίν ΕΡ: εστίν Β Ο ζ V δη Υ: ηδη ί\ 

πιστεύων Ε, δοά ν ΐη Γ3.5. | μέλητός Ε, δοά η οχ εηιοηο!., μέλιτος Υ 
6 με Ε, δβά μ ΐη Γ3.5. η κατηγορών Ό, ΟΟΓΓ. ά. 9 Ϋ*1 ν Ε | ου- 

ράνια ΒΌΕ: τά επουράνια Εά. II τα αυτά ταϋτα ΒΌ : τά αυτά Υ 7 

ταϋτα Ε | έστι* {εστίν νΧ νΐάείΐΐΓ 3.ηίβ Γ3.5.) ΒΟ: έστι ΕΕ 12 τοι- 
αύτα γάρ Ε | έν Β, δβά ν ΐη Γ3.5. 13 σωκράτη ΒΌΕ: σωκράτην 

Ε 15 οΰδέΐ' άοΐβνΐΐ (Ιοοβί ναΓ. Ιβοί. ρ. 299, 3.ί νίάβ Ρηΐΐβο. 

33 Β 1 μικρόν ΒΌ : σμικρόν ΕΕ 1 7 έστι* (ν 0Γ3,δ3.) ΒΟ : έστι 

ΕΕ Ι μή πωβ Β, δβά. ω ΐη Γ3.δ., ποτ δΐιρΓ3. νοΓδυηι 3.άά. β; νβΓΟα 
μη πως — γΰγοιμι ΐηοΐιΐδΐ, ςυΪ3. δαηαιη ΐηίΟΓρΓοίαΐΐοηοηι 5ρ6Γηυηί| 
μελίτου Υ, μελητου Ε, 50(1 η ΟΧ βηίβηοΐ. | τόσαντας Ό, τοιαύτας 
δΙφΓα νβΓδυηΐ 3.άά. ά, η τοσαΰτας ΟοάβΓίβΐη ΐδ φύγοιμι 

ΒΌΕ: ψεύγοιμι Ε | γάρ μοι Ε | τούτων ΒΌΕ: τών τοιούτων Ε, 
δίφΓΗ. νβΓδίιηι αάά. ά 19 μέτεστι* (ν βΓΕδα) ΒΟ : μέτεστι 

ΕΕ | δ'έ αυτούς ΒΌΕ: 5' αύ Ε 22 είοι* (ν 0Γ3.δα) ΒΌ: 

είοι ΕΕ 23 ε'ί πώποτε Β, δθά πο ΐη ΓΕδ. | μικρόν ΒΌ : 

σμικρόν ΕΕ | υμών ΟΓη. Ε 24 έκ τούτων Βά : εκ τούτου ΥΥ, 

έν τούτω Ό 



30 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 20 

γνώσεσ&ε οτι τοιαντ εστίν και τάλλα περί εμού α οι 
πολλοί λέγουσιν. 

IV. ϊίλλά γάρ ούτε τούτων ουδέν [εστίν], ουδέ γ ει 
τίνος άκηκόατε ώς εγώ παιδενειν επιχειρώ ανθρώπους 

/Ε και χρήματα πράττομαι, ουδέ τούτο αλη&ές. έπει και 5 
τοΰτό γέ μοι δοκεΐ καλόν είναι, εϊ τις οίος τ εϊη παιδενειν 
άν&ρώτεους ώσπερ Γοργίας τε δ Αεοντϊνος και Πρόδικος 
6 Κεϊος και 'ίππίας 6 ^Ηλείος, τούτων γαρ έκαστος, ώ ι 
άνδρες, [οιός τ εστίν] ιών εις έκάστην των πόλεων τους 
νέους, οίς εξεστι τών εαυτών πολιτών προίκα ξυνεϊναι ω ίο 
αν βούλωνται, τούτους πείθουσιν τας εκείνων ξυνουσίας 

20 άπολιπόντας σφίσιν ξυνεϊναι χρήματα δίδοντας και χάριν 
προσειδέναι. έπει και άλλος άνήρ έστι Πάριος έν&άδε 
σοφός, ον εγώ ησ&όμην ε7ΐΐδημονντα' ετυχον γαρ προσ- 
ελ&ών άνδρι ος τετέλεκε χρήματα σοφισταϊς πλείω η ι$ 
ξύμπαντες οί άλλοι, Κάλλια τω Ιππονίκου' τούτον ούν 
άνηρόμην — έστόν γαρ αυτώ δύο νίέε — ώ Κάλλια, ην 
δ 3 εγώ, ει μεν σου τώ νίέε πώλω η μόσχω έγενέσ&ην, 
εϊχομεν αν αύτοΐν έπιστάτην λαβείν και μισ&ώσασ&αι, 

Β ος εμελλεν αυτώ καλώ τε και άγαθώ ποιήσειν την προσ- 2ο 
ήκονσαν άρετήν * ην δ* αν οντος η τών ιππικών τις η τών 
γεωργικών" νυν δ* επειδή άν&ρώπω έστόν, τίνα αντοΐν 
εν νώ έχεις έπιστάτην λαβείν; τις τις τοιαύτης αρετής, 
της ανθρωπινής τ ε και πολιτικής, επιστήμων εστίν; 
οίμαι γάρ σε έσκέφΒαι δια την τών νιέων κτήσιν. εστίν 25 
τις, εφην εγώ, η ου; Πάνυ γε, ή δ* ος. Τις, ην δ* έγώ, 

Ι γνώσεσ&ε Β, 56(1 ώ 6χ είτίεηά. | έατι* ΒΌ, εστίν ΓϋίδδΘ νϊάβ- 
Ιιιγ: εστί ΕΕ | πολλά Β, δοά τάλλα δίφΓα νοΓδίπη 3.άά. β; τάλλ' α 
περί εμού οί (Γοοεί πιηΘηιΟδ. νοί. 9 (ΐ86θ) ρ. 3^1 3 Υ α 9 °νδέ 

ΕίδοηβΓ Ι έστιν ίηοΐιΐδίΐ: Μ5, νΐάε δίαάϊοη ρ. 34 Ι °ν τε 7 ΒθΜεβτ 
6 οίος Ό, 5βά ς 3.άά. ά η γοργίας Ό, δβά γο ϊη Γ3.5. | τε οιτι. Ε 

8 κεϊος Ό : κϊος ΒΕΕ, δβά ϊ ϊη ταδ. Β 9 °ί°ς τ εστίν άείονίί 

3.ηοηγηιυδ ΐη ερηεπι. Ιεη. 1832 πγ. 135 υΐροίο (ϋί!:ο^Γ3.ρ1ιΪ3.πι νβΓ- 
ϊ)θΐΊΐιη ο,ηΐεοεάεηίίιιηι οίος τ εϊη. Εφήάεηι 1ΐ3.οο ν€Γ03. αά ώαπερ 
3. Ιιογεπο ίη ΓηαΓ^ίηβ ίΐάάίία ρυίοίτ' οπι. Ε 1 1 πείθΌυσι Β, δβά 

ι ίη ΓΕδ., πεί&ουσιν ίυϊδδβ νίάβίυΐ": πεί&ουσι ϋΕΕ, πεΐ&ειν δίερηα- 
ηιΐδ 12 σφίσιν ΒΏ: σψίσι ΕΕβ 13 προς είδέναι (Γοοεΐ ηον. 

Ιβοί. ρ. 465 ? 3-ί νίάβ Εγ. ΕΓ3.η1ί6 ρηί1ο1崙. νοί. 13 (1858) ρ. 615, 
προσειδότας ΗΐΓδθ1ΐΐ§", 3.1 νίάε Τ1ΐ63.£. 128 Α 15 τετέλεκε ΒΌΕ: 

τετελέκει Ε ΐ6 ονν ΒΌΕ: γάρ Ε \η άνηρόμην Ε: άνειρόμην β| 

ην Β 1 8 τω Ό | πώλω Ό, δβά ρποΓ ω ίη ταδ. 19 αυτοϊν ΒΌΕ: 
αυτών Ε 20 καλώ τε και άγα&ώ ΒΌΕ: καλώ κάγαΟ'ώ Ε 22 νυν 
δε Ε 24 της ανθρωπινής ΌΌ'.της 01Ή. ΕΕ 25 ε'στι* (* 

€Γαδα) ΒΏ : ε'στι ΕΕ 26 ή ου Β \ ην Β 



20 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 31 

και ποδαπός, και πόσον διδάσκει; Εύηνος, εφη, ώ Σώ- 
κρατες, Πάριος, πέντε μνών' και εγώ τον Ενηνον έμακά- 
ρισα, ει ώς αληθώς έχει ταύτην την τέχνην και όντως Ο 
εμμελώς διδάσκει, εγώ ονν και αύτος έκαλλννόμην τ ε 
5 και ήβρννόμην αν, ει τπιστάμην ταντα' αλλ ον γαρ έπί- 
σταμαι, ώ άνδρες Αθηναίοι. 

V. Ύπολάβοι αν ονν τις υμών ϊσως' αλλ 3 ώ Σώκρα- 
τες το σον τι εστί πράγμα; πόθεν αϊ διαβολαί σοι αύται 
γεγόνασιν; ον γάρ δήπον σον γε ουδέν των άλλων περιτ- 
τό τότερον πραγματενομένον έπειτα τοσαύτη φήμη τε και 
λόγος γέγονεν \εί μή τι έπραττες άλλοΐον η οι πολλοι\' 
λέγε ονν ήμϊν, τι εστίν, ϊνα μή ήμεϊς περί σον αύτοσχε- 
διάζωμεν. ταντί μοι δοχεϊ δίκαια λέγειν 6 λέγων, κάγώ Ό 
ύμϊν πειράσομαι άποδεϊξαι, τι ποτ εστίν τούτο ο έμοϊ 
1 5 πεποίηκεν τό τε όνομα και τήν διαβολήν. ακούετε δή. 
καΐ ϊσως μεν δόξω τισιν υμών παίζειν, ευ μέντοι ϊστε, 
πάσαν νμϊν τήν αλήθειαν έρώ. εγώ γάρ, ώ άνδρες Αθη- 
ναίοι, δι ονδεν αλλ 1 ή δια σοφίαν τινά τοντο το όνομα 
εσχηκα. ποίαν δττ σοφίαν ταντην; ηπερ έστϊν ϊσως αν- 
■2,0 θρωπίνη σοφία, τω οντι γάρ κινδυνεύω ταύτην είναι 
σοφός' ούτοι δε τάχ αν, ους άρτι ελεγον, μείζω τινά η 
κατ άνθρωΊΐον σοφίαν σοφοί είεν, η ουκ εχω τι λέγω* Ε 
ου γάρ δή εγωγε αυτήν επίσταμαι, άλλ' όστις φησϊ ψεύ- 
δεται τε καϊ έπϊ διαβολή ττ\ εμτ] λέγει, και μοι, ώ 
25 άνδρες αθηναίοι, μή θορυβήσητε, μηδέ αν δόξω τι ύμϊν 
μέγα λέγειν ' ου γάρ εμόν έρώ τον λόγον, ον αν λέγω, αλλ* 
εις άξιόχρεων νμϊν τον λέγοντα άνοίσω. τνς γάρ έμής, 
ει δή τις εστίν σοφία και οία, μάρτυρα ύμϊν παρέξομαι 

τη ίγω γαο — 2ΐ σοφός Οπ£. οοηΐΓ& Οείδ. 6, ΐ2 ρ. 33 1 Γ-οιηιη&ΙζδοΗ 

Ι ενηνος 6ί Π10Χ ενηνον ΒΏΕΕ : ενηνος €£ ενηνον β 3 εχοι 

Β(Ό)ΕΕ 4 έμμελώς) εντελώς Εηοηγπιιΐδ ΐη αοίϊδ επκϋί. 1749 

ρ. 22 | διδάσκοι ¥\έγώ ονν ΒΌΕ: εγωγ ονν Ε 5 ηβρννόμην ϋΕΕ 

6 ώ οτη. Ε 7 & Ρ Τί? 0> 5ε( 1 °^ ν ροδί νπολάβοι δίφΓα νβΓδυπι 

3.άά. (1 8 σοι Ό, δεά ι ίη ΓΕδ. 1 1 εί μή — πολλοί άοίενίΐ Οοββύ 
άο 3.Γ16 ίηίοΓρΓείΕπάί ρ. 142, οί". ναι•. ΙεοΙ. ρ. 299; ρΓοίυδίιΐδ άβ 
ηοο Ιοοο άΐδρυίανΐί; οί ρΓΟΓδυδ ΐπιρΓοβΕβΠία. οοηίεαΐ; δοηΙγίΟΓ ΐη 
Ιϊββίΐο ,,άε ίηΐίΐο οαρϊΐΐδ φΐΐηΐΐ ΡΙ&ίοηίδ αροΐο^ϊαβ τεοίβ οοηδίϊ- 
Ιυεηάο Ευηάαβ ι868" 13 ταντα Ε \\ ποτέ ¥ | έοτι* (ν 6ΓΕδ3.) 
Βϋ, έοτι ¥, έοτι Ε 15 πεποίηκε* ΒΌ: πεποίηκε ΕΕ ΐ8 ου 

δι Ε | άλλ' η ΒϋΕΕ : αλλ 1 η ά 20 σοφία ϊηοΐαδϊΐ ΗΪΓδοηϊ^ 22 κατά 
Ε | ανθρώπων Ε| εϊεν ΒΕ: ειαι Ό, ε'ιοιν Εά | ην ονκ ΕοΓδίβΓ | εχω τι 
ΒΌΕ: εχω οτι Ε 25 θορυβήσετε Ε | μηδέ αν ΒΌΕ: μηδέν αν Εί, 

μηδ' έαν Ηειΐδάε δροο. ςπΐ. ρ. 1 1 28 έοτι* {ν εΓ^δίΐ) Β: έοτι ϋΕΕ 



32 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 21 

τον χϊεον τον εν Λελφοϊς. Χαιρεφώντα γαρ ϊστε που. 
21 οντος έμός τε εταίρος ην εκ νέον και υμών τω πλή&ει 
[εταίρος τ ε και] ξννέφνγε την φνγήν ταντην και με& 
υμών κατήλ&ε. και ϊστε δή οίος ην Χαιρεφών, ως σφο- 
δρός εφ 3 ο τι όρμήσειεν. και δή ποτέ και εις Λελφονς 5 
ελ&ών ετόλμησε τοϋτο μαντενσασ&αι' και, όπερ λέγω, 
μη θορυβείτε, ώ ανδρες' ηρετο γαρ δή, ει τις έμον εϊη 
σοφώτερος. άνείλεν ονν η Πν&ία μηδένα σοφώτερον είναι, 
και τούτων πέρι ο αδελφός νμίν αυτού οντοσι μαρτυρήσει, 
επειδή εκείνος τετελεντηκεν. ίο 

Β VI. Σκέψασ&ε δε ών ένεκα ταντα λέγω' μέλλω γαρ 
υμάς διδάξειν, ό&εν μοι η διαβολή γέγονεν. ταντα γαρ 
εγώ άκουσας ένε&νμονμην οντωσί' τι ποτέ λέγει ο -3-εός, 
και τι ποτέ αίνίττεται; εγώ γαρ δή οντε μέγα οντε 
σμικρόν ξννοιδα έμαντώ σοφός ών' τι ονν ποτέ λέγει 1 5 
φάσκων έμε σοφώτατον είναι; ου γαρ δψτον ψεύδεται 
γε' ου γαρ &έμις αντώ. και ιιολύν μεν χρόνον ψνόρουν, 
τι ποτέ λέγει, έπειτα μόγις πάνυ επϊ ζήτησιν αύτοΰ 
τοιαύτην τίνα έτραπόμην. ήλ&ον επί τίνα τών δοκούντων 

£ σοφών είναι, ώς ένταν&α, εϊ πέρ που, έλέγξων το μαν- 2ο 
τείον και άποφανών τω χρησμφ ότι οϋτοσι έμοϋ σοφώ- 
τερός εστί, συ δ* εμε έφησ&α. διασκοπών ονν τοντον — 
ονόματι γαρ ουδέν δέομαι λέγειν, ην δέ τις τών πολιτικών, 
προς ον εγώ σκοπών τοιούτον τι επα&ον, ώ άνδρες ΪΙ&η- 
ναιοι — [και διαλεγόμενος αντώ] εδοξέ μοι οντος 6 άνήρ 2$ 
δοκεΐν μεν είναι σοφός άλλοις τε πολλοίς άν$ρώποις και 
μάλιστα εαντώ, είναι ό' ον' καπειτα έπειρώμην αντφ 

3 έταϊρόε τε ίη Γ3.5. Ε, αΐβίενίί: (Ζοβεί ν3.Γ. ΙβΟί. ρ. 299> 
εταίρος τε και άβίβνίΐ Ι,ιΐ(1\νί§, έταϊρόε τε ην 3.ηοηγηιιΐ5 ίη αοίίδ 
βπιάίί. 1749 Ρ• 22, εταίρος ος γε και ρθ556 φηάβπΐ οοηϊα δίαίΐιίϋ 
ν&ΐιΐβη ΖείΙδοηι•. ί*. δδίειτ. Ογηιη. 1872 ρ. 5 22 > 56< ^ Ιβοίΐοηοιη 
νυΐ^αίαιη ηιανυΐΐ; ίηίαοί&ηι Γβΐίηςυί 4 ημών Ε | ο Χαιρεφών Ε 

5 όρμήσειεν ΒΌΕ: όρμήσειε Ε 6 λέγω (ω εχ ο) Ό, εγώ λέγω Ε 

7 θορυβείτε Ό: &ορνβήτε ΕΕ, ϋΌρνβεϊσ&ε Β, 50(Λ ρ05ίθΠ0Γ€Π1 ε 
αάά. Ο Ι ήρετο Ε: ε'ίρετο 6 9 τούτω Ό, ΟΟΓΓ. ά | ό ΟΠ1. Ό, 

3.άά. ά ΙΟ τετελεντηκεν ΒΌ : τετελεντηκε ΕΕά. II $£ ϋΕ, Γβίΐη- 
£6ηδ 1>: δη Ε | μέλλω Ε, 5βά λλω ίη Γ3.5. 12 γέγονε* Ό: γέγονε 

ΕΕ, Γ6β秀Π5 Ο 15 μικρόν Ε, 56(1 όν ίη Γ3.5. Ι Ονν ΓβνθΓ3. Ε 

1 8 τί ίη Γ3.5. Ό \ μόγις ΒΌΕ: μόλις Ε 2 1 οντος Ε | έμον ΒΌΕ: γέ 
μον Ε | σοφώτερος ϋ, 56(1 ώ 6Χ ό Γεαί 22 έστι* Ό 24 τοιον- 

τονί τι Ε 25 και διαλεγόμενος αντώ ίηοΐυβίί: Μδ, θί. δίαάίοη 

ρ. 34> 149'ηναϊοι και διαλεγόμενος αντώ — εδοξε λΥβΧ ίη Εΐοοίίοίδ» 

αηηαί. νοί. 73 (1856) ρ. 670, και άείονίΐ ΗείηάοΓί 



22 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 33 

δεικνύναι, οτι οϊοιτο μεν είναι σοφός, εϊη δ 3 ου. εντεύθεν Ό 
ούν τούτω τε άπηχΰόμην και πολλοίς των παρόντων, προς 
έμαυτον δ 3 ονν άπιών έλογιζόμην οτι τούτον μεν του 
ανθρώπου εγώ σοφώτερός ειμι' κινδυνεύει μεν γαρ ημών 

5 ουδέτερος ουδέν καλόν ν.άγαϋ-ον ειδέναι, αλλ ούτος μεν 
οϊεταί τι ειδέναι ουκ είδώς, εγώ δέ, ωστνερ ούν ουκ οίδα, 
ονδε οϊομαι' εοικαγοϋν τούτου γεσμικρώ τινι αυτω τούτω 
σοφώτερος είναι, οτι α μη οίδα ονδε οϊομαι ειδέναι. 
έντεϋ&εν έπ άλλον ήα των εκείνου δοκούντων σοφωτέρων 

ίο είναι, και μοι ταύτα ταύτα εδοξε' και ενταύθα κάκείνω Ε 
και άλλοις πολλοίς απηχ&όμην. 

VII. Μετά ταύτ ονν ηδη εφεξής ήα, αίσ&ανόμενος 
μεν \καϊ\ λνπούμενος καΐ δεδιώς ότι άπηχ&ανόμην, όμως 
δε άναγκαϊον εδόκει είναι το του &εού περί πλείστου 

1 5 ποιεϊσΰαι' ίτέον ούν σκοπονντι τον χρησμόν, τι λέγει, 
έπι απαντάς τους τι δοκούντας είδέναι Τ και νη τον κύνα, 
ώ άνδρες ϊί&ηναϊοι' δεϊ γάρ προς υμάς τάλη&ή λέγειν ' 22 
ή μην εγώ επα&όν τι τοιούτον οι μεν μάλιστα ενδοκι- 
μονντες εδοξάν μοι ολίγον δεϊν του πλείστον ενδεείς είναι 

2ο ζητονντι κατά τον &εόν, άλλοι δε δοκοΰντες φαυλότεροι 
επιεικέστεροι είναι άνδρες προς το φρονίμως εχειν. δει 
δη νμϊν την εμην πλάνην επιδειξαι ωσπερ πόνους 
τινάς πονοΰντος, ϊνα *μή* μοι και ανέλεγκτος η μαν- 
τεία γένοιτο, μετά γάρ τονς πολιτικούς βα έπι τονς 

25 ποιητάς τους τε των τραγφδιών και τονς των δι&νράμ- 
βων και τονς άλλους, ως ενταν3•α έπ αυτοφώρω κατά- Β 
ληψόμενος έμαυτόν άμα&έστερον εκείνων οντά. άναλαμ- 
βάνων ούν αυτών τά ποιήματα, ά μοι εδόκει μάλιστα 

3 5' ονν ΓθνβΓΕ Ε 6 ονν άείονΐί Οοοεί ναι*. Ιβεί. ρ. 299 

η έ'οικα — οϊομαι 015 δΟΓΪρδίί Ό \ γε 0Π1. Ε 9 άλλον Ό, 5&ά ν 

3.άά. ά | ήια Β: ήια ΕΕά, ηια Ό 12 ταντα Ε | έφεσης εφ άπαντα-, 

ΗΪΓδΟηί^ | ήια Β: ηια ΌΕΕ 13 και 3.ηί6 λνπονμενος άβίονίί (ΓοοεΙ 
νίΐΓ. Ιεοί. ρ. 191, οί• δΐυάίεη ρ. 36 1 4 πλείστον Ό, οοιτ. ά 

15 ίτέον ΒΌ: και ίέναι Ε, πι Γ3.5. Ε, 5υρΓ3. νοΓδίπη &άά. ά, νϊάο 
ναηΐεη Ζβίίδοηι-. £. 05ί6ΐτ. Ογηιη. νοί. 23 (1872) ρ. 52 | ονν οιώ. ΕΕ 
21 <$εϊ $£ ηίΕνυΚ Ηεΐπάοτί 23 ϊνα μη μοι και ανέλεγκτος 5ΐ6- 

ρηαηιΐδ ΐη 3.άηοΐ3.1:ΐοη6 , οϊ. Μαάνΐ^ ααΙνοΓδ. Ι ρ. 368: ϊνα μοι και 
ανέλεγκτος, ΒΌΕΕ, ϊνα εμοιγ αν έλεγκτός Ι. Η. ν055, ϊνα μοι καν 
έλεγκτος ΗβπτίΕηη; νίάο ς,υαο ναηΐβη Ζοϊίδοηι-. ί. όδίειτ. Ογηιη. 
νοί. 23 (1872) ρ. 512 3.ά. ΙεοΙίοηεηι δίερίιαηΐ Ιυβηάαηι αρίο ρΐΌ- 
ρΟδίήί 24 ήια Βϋ : ήια Ε, ήα Ε, ήα Γ 28 αντών οηΐ. Ε | μάλι- 

στα αοηθΓΓ6Γ6 νϊάείιΐΓ 3, νεΓΟΟ πεπραγματενσϋ'αι, δΐΐδρίΟΟΓ ΡΙα,ίΟ- 
ηεηι δοπρδΐδδε κάλλιστα, νίοΐδ ρηϋο1θ£. νοί. 28 (1869) ρ. 55 6 

ΡΙαίο νοί. Ι. 3 



34 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 22 

πεπραγματεΰσ&αι αυτοϊς, διηρώτων αν αυτούς τι λέγοιεν, 
ϊν άμα τι καϊ μανΟ-άνοιμι παρ 3 αυτών, αισχύνομαι ούν 
νμϊν εϊπείν, ώ άνδρες, τάλΐ}&ή' όμως δε ρητέον. ως έπος 
γαρ ειπείν ολίγον αυτών άπαντες οι παρόντες αν βέλτιον 
ελεγον περί ών αυτοί ε7ΐεποιή/.εσαν. εγνων ούν καϊ περί 5 

€ τών ποιητών εν όλίγω τούτο, ότι ου σοφία ποιοϊεν α 
ποιοΐεν, άλλα φύσει τινϊ και εν&ουσιάζοντες, ώσπερ οι 
■3-εομάντεις και οι χρησμωδοί' και γαρ ούτοι λέγουσι 
μεν πολλά καϊ καλά, ϊσασιν δε ουδέν ών λέγουσι. τοιού- 
τον τι μοι έφάνησαν πά§ος και οι ιτοιηταϊ πεπον&ότες' ίο 
καϊ αμα ήσ&όμην αυτών δια την ποίησιν οίομένων και 
τάλλα σοφωτάτων είναι αν&ρώιτων, α ουκ ήσαν. άπηα 
ούν και έντεύ&εν τω αυτώ *αυτών* οίόμενος περιγεγο- 
νέναι, ωπερ και τών πολιτικών. 

VIII. Τελευτών ούν έπι τους χειροτέχνας 'ηα' εμαυτώ 1 5 

Ό γαρ ξυνήδειν ουδέν επισταμένο), ώς έπος ειπείν, τούτους 
δέ γ ηδειν οτι εύρήσοιμι πολλά και καλά επισταμένους, 
και τούτου μεν ουκ έψεύσ&ην, αλλ ηπίσταντο α εγώ ουκ 
ήπιστάμην και μου ταύτη σοφώτεροι ήσαν. αλλ! ώ άν- 
δρες Ιί&ηναϊοι ταύτόν μοι εδοξαν εχειν αμάρτημα, όπερ 2ο 
και οι ποιηταί \καϊ οι άγαΟοϊ δημιουργοί]" διά το την 
τέχνην καλώς εξεργάζεσ&αι έκαστος ήξίου καϊ τάλλα τα 
μέγιστα σοφώτατος είναι, και αυτών αυτή ή πλημμέλεια 
έκείνην την σοφίαν άπέκρυπτεν' ω στ εμε έμαυτον άνερω- 

Ε τάν υπέρ του χρησμού, πότερα δεξαίμην αν ούτω ώσπερ 25 
έχω εχειν, μήτε τι σοφός ών την εκείνων σοφίαν μήτε 
άμα&ής την άμα&ίαν, ή αμφότερα α εκείνοι εχουσιν εχειν. 
απεκρινάμην ούν εμαυτώ καϊ τώ χρησμώ, ότι μοι λυσιτελοΐ 
ωσπερ εχω εχειν. 



5 κα• ΒϋΕ: αν και Ε 6 εν όλίγω ΒϋΕΕ : ένϊ λόγω Ηεπτιαηη, 3ί 
οί. 5γΐΏρ.2ΐ6Ε εν βρηχε~ι\ τοντοΒΌΈ.: τοΰτωιΥ\ ποίοιεν α ποίοιεν (Β) 
9 ϊαασι* (ν 6Γ353) Βϋ: ϊοασι ΕΕ | λέγουσι* Ό 12 σοψώτατοι Ε, 

5εά ων 5υρΓ3. νεΓδυηι 3.(1(1. β | άν&ρώπων ϊηοΐιΐδίΐ; ΗΪΓ5οηΪ£| 
ήσαν~\ ηκουσαν Υ\άπήια ΕΕ 13 τω αυτώ ΕΕ, ίη ΥηΆΤξ. ΐκ το αυτό 
Βϋ | αυτών 3(1(1. 3ηοηγιηιΐ5 ίη 3θΙΪ5 επιάΐί. 1 749 Ρ• 22: 0Γη • 
ΒϋΕΕ 15 ψη Ε 1 6 ξννήδη Βε^βΓ ριτοοαηΐβ (^οββίο ηον. Ιβοί. 

ρ. 213 υ * ΠΙΟΧ Ί]δη\ονδέν ΒϋΕ : μηδέν Ε 17 δ' ηδειν Ε 21 και οι 
άγαθΌί δημιουργοί ΐηοΙχίΒΐί ΗΪΓ50ηί§• | διά το ΒϋΕΕ: διά γαρ το ά 
24 άπέκρυπτεν Ε: αποκρύπτει Βϋ, άποκρΰπτειν Ε, (]υθ(1 ρΐ"003νίΐ: 
Κίάάβΐΐ | ώατ ε/ιέ ΗβίηάοΓί: ώστε με ΒΕΕ, ώστε με Ό \ έμαυτον 
ΒΌΕ: και αυτόν Ε 25 ούτω ΒΌΕ: ούτως Εά 27 ή Β, ΟΟΓΓ. θ| 

άμφότερ' Ε 28 λυσιτελοΐ ΒΌΕ: λυσιτελεϊ Εά 



23 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 35 

IX. *Εκ ταντησϊ δη της εξετάσεως, ώ άνδρες Ιί&ηναϊοι, 
πολλαϊ μεν άπέχ&ειαί μοι γεγόνασι και οίαι χαλεπώ- 23 
ταται καϊ βαρύταται, ώστε πολλάς διαβολάς απ αυτών 
γεγονέναι, όνομα δε τούτο λέγεσ&αι, σοφός είναι, οϊονται 
5 γαρ με εκάστοτε οί παρόντες ταύτα αυτόν είναι σοφόν, 
α αν άλλον έξελέγξω' το δε κινδυνεύει, ώ άνδρες, τω 
οντι ο &εος σοφός είναι, και εν τω χρησμώ τούτω τούτο 
λέγειν, ότι ή άν&ρωπίνη σοφία ολίγου τίνος αξία εστίν 
καϊ ούδενός' και φαίνεται τοντ ου λέγειν τον Σωκράτη, 

ίο προσκεχρησ&αι δε τω εμώ ονόματι, εμε παράδειγμα 
ποιούμενος, ωσπερ αν *εί* είποι ότι ούτος υμών, ώ αν- Β 
&ρωποι, σοφώτατός εστίν, όστις ωσπερ Σωκράτης εγνω- 
κεν ότι ούδενός άξιος εστί ττ} άλη&εία προς σοφίαν. 
ταύτ ούν εγώ μεν ετι καϊ νυν περιιών ζητώ και ερευνώ 

ζ 5 κατά τον &εόν, και τών αστών καϊ ξένων αν τίνα οϊωμαι 
σοφον είναι' καϊ επειδάν μοι μη δοκη, τω &εώ βοη&ών 
ενδείκνυμαι ότι ουκ εστί σοφός, καϊ υπό ταύτης της 
ασχολίας ούτε τι τών της πόλεως πράξαί μοι σχολή γέγο- 
νεν άξιον λόγου ούτε τών οικείων, αλλ 3 εν πενία μυρία Ο 

20 ειμί δια την του -3-εοϋ λατρείαν. 

Χ. Προς δε τούτοις οι νέοι μοι επακολουΟ-οϋντες, οίς 
μάλιστα σχολή εστίν, οι τών πλουσιωτάτων, αυτόματοι 
χαίρουσιν άκούοντες εξεταζομένων τών άν&ρώπων, καϊ 
αύτοι πολλάκις εμε μιμούνται, είτα επιχειροϋσιν άλλους 

25 εξετάζειν' κάπειτα οίμαι εύρίσκουσι πολλην άφ&ονίαν 
οϊομένων μεν εϊδέναι τι ανθρώπων, είδότων δε ολίγα η 
ουδέν. εντεύθεν ούν οί νπ° αυτών εξεταζόμενοι έμοϊ 

Ι ταντησί δη ΒΌ : ταύτης ηδη ΕΕ | εξετάσεως ΕΕ, γρ. ά.: εξεως 
ΒΌ, ςυοά ίοι1:3.556 νεηιπι 65ί ι χαλεπώταται Ε, 5θά αι ΐη Γ3.5. 

4 ονομά^ τε ΗΪΓ50ηΐ£ | οϊονται Ο, 5&ά αι ΐη Γ215. 6 ώ άνδρες 

ΒΟΕ: ώ άνδρες ά&ηναϊοι Ε η τούτο) ΟΓΠ. Ρ 8 έοτι* (ν ΖΥΆ83.) 

ΒΟ: έοτι ΕΕ 9 τοντ ον Ε. Α. Υ/οΙί νεπτιΐδοηίβ δοηπίίεη 

ρ. 94 : τούτον ΒΌΕΕ, ςυοά άείοηάΐί Αδί Ζεΐίδοηπίί ίϊΐΓ \νΐδ- 
δεηδοηαίϋ υηά Κυηδί: νοί. ι Γαδάο. ι ρ. 104, τοντο Μααΐ^ΐυδ, ομιοαΐ 
Γβοερΐΐ; δί^Ποαιιηι ίο ίβΒΌΕ: και Ε 1 1 εί ζάά. δίορηαηιΐδ : 
οιη. ΒΌΕΕ 1 2 όστις Ό, δβά. ο ΐη Γ3.δ. 13 έοτι* Ό 14 έ'τ*] έχων 
έτι Γ€βη£6Π5 Ο | ζητώ ΒΌΕΕ: επιζητώ 6 1 5 ξένων ΒΟΕ: τών 

ξένων Ε 20 &ε[ον λατρείαν~\ ΐηοΐΐΐδα Ϊη ΓΟ,δ. Ε 23 εξεταζομέ- 

νων ΒΟΕ: έξελεγχομένων Ε, ΐη πϊΆΤξ. γρ. ά 1\ μιμούνται ΒΌΕΕ: 
μιμούμενοι ΕΐδοηεΓ, νίάο Ρίιιηΐ ΐη Ε1οο1<:6Ϊ5. αηηαί. νοί. 87 (1863) 
ρ. 4!7• Αη ν6ΓΪ)3. είτα — έξετάζειν άβΐ6ηά3.? | είτα ΒΌΕΕ 25 

ενρίοχονοι* Ό 26 άν&ρώτιων ΒΌΕ: τών άν&ρώπων Ε | η 

ολίγα Ε 

3* 



36 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 24 

Ό οργίζονται, αλλ 3 ούχ αυτοϊς, και λέγονσιν ώς Σωκράτης 
τις έστι μιαρώτατος καϊ διαφθείρει τους νέους' και 
έπειδάν τις αυτούς έρωτα, ο τι ποιών καϊ ο τι διδάσκων, 
εχονσι μεν ονδεν ειπείν, αλλ 3 άμφιγνοουσιν , ϊνα δε μη 
δοκώσιν άπορεϊν, τα κατά πάντων των φιλοσοφούντων 5 
πρόχειρα ταύτα λέγονσιν, οτι τα μετέωρα και τα νπό 
γης, και &εονς μη νομίζειν, και τον ηττω λόγον κρείττω 
ποιεϊν. τα γαρ αληθή οϊομαι ουκ άν έ&έλοιεν λέγειν, οτι 
κατάδηλοι γίγνονται προσιτοιονμενοι μεν είδέναι, είδότες 

Ε $έ ουδέν, άτε ούν οίμαι φιλότιμοι οντες και σφοδροί ίο 
και πολλοί, και ξυντεταμένως και πιθανώς λέγοντες περί 
εμον, έμπεπληκασιν υμών τα ώτα και πάλαι και νυν 
σφοδρώς διαβάλλοντες. εκ τούτων και Μέλητός μοι 
επέθετο καϊ %νυτος και Λύκων, Μέλητος μεν νπερ των 
ποιητών άχθόμενος, ^Ανυτος δε νπερ των δημιουργών 15 

24 \καϊ τών πολιτικών^, Λύκων δε ίυιέρ τών ρητόρων ' ώστε, 
όπερ αρχόμενος εγώ ελεγον, θανμάζοιμ άν ει ο ιός τ εϊην 
εγώ υμών ταυτην την διαβολην έξελέσθαι εν ούτως όλίγω 
χρόνω οντω πολλην γεγοννϊαν. ταντ εστίν νμϊν, ώ άν- 
δρες αθηναίοι, τάληθή, καϊ υμάς ούτε μέγα οντε μικρόν 2ο 
άποκρνιράμενος εγώ λέγω ούδ' νποστειλάμενος. καί τοι 
οίδα σχεδόν ότι τοις αυτοίς απεχθάνομαι" ο καϊ τεκμη- 
ριον οτι αληθή λέγω και ότι αυτή εστίν η διαβολή η έμη 

Β και τα αίτια ταΰτά εστίν, και εάν τε νυν εάν τε αύθις 
ζητήσητε ταντα, ούτως ευρήσετε. 25 

Ι άλΧ ΟΙΏ. Ε|ου# αντοΤς ΒϋΕΕ: ουκ αντοΐς$ί&ρ}ΐ3.η\ΐ5 2 έοτι 
τις ¥, τις έστι* Ό \ διαφΟ'. Ε, 56(1 δια ΐη Γ&δ. 4 άμφιγνοονσιν 

Μδ : άγνοοϋσιν ΒΕΕ, αγνοοΰσι Τ), άποροϋσιν Αδί; άλΧ άγνοοϋσιν 
άοΐονΐΐ: (ϋοοεί ναΓ. ΙοοΙ. ρ. 299 6 λέγονσιν ΒΕά : λέγονσι ΌΕ| 

το νπό Ό, οογγ. ά 7 7Ψ ΒΌΕΕ: γης ζητεϊν βλιοΙογο Οογπςιπο 

(εο1θ£. ρ. 5) Ηιγ5ο1ή£ Ι νομίζειν ΒΌΕ : νομίζει Ε 8 ποιείν ΒΌΕ: 
ποιεί Ε | αλη&ηι Ο | οϊομαι ΒΟΕΕ 9 γίνονται Ε, ΟΟΓΓ. θ| 

μεν ΈΌΚΥ : μεν τι ΗοίηοΙΟΓί ΙΟ φιλότιμοι^ ψιλόνεικοι νβΐ φι~ 

λόνικοι 5ί3.111)3.ΐΐηΐ 1 1 ξνντεταμένα>ς Ε: ξυντεταγμένως ΒΌΕ 

12 πάλαι καί νυν ά, Γοήη^οπδ \>, ρΓΟοανΐΙ: Ηοοηοοβοΐζ αηΪΓπαάν. οπί. 
ρ. 38, νΐάο Ν. Ο. ρ. 163: πάλ,αι και ΒΟΕΕ 13 σφοδρών ΒΟΕΕ: 

σφόδρα ο | μέλιτος δοπρδΐί οοηδίαηίΟΓ, ηίδϊ ιΛΐ οοηίΓίίπυιη ηοίίΐοί- 
Ιιιγ,Ε, μέλητος, δοά. η οχ ΟΓπεηά. δοπιροΓ, ηΐδΐ υοϊ 3.1ΐαο! Ιοδία,οΪΓηυΓ, Ε 
1 6 καί τών πολιτικών ΐηοΐυδΐί (3θ06£ ν3.Γ. Ιοοί. ρ. 299 τ 7 όπερ 

ΒΕΕά θί γρ. ά: ώσπερ Ο | αρχόμενος εγώ ΒΌΕ: εγώ αρχόμενος Ε 
19 ταϋτά έατιν Ε 20 μικρόν ΒΌ : σμικρόν ΕΕο 21 ουδέ Ε| 

νποστειλάμενος\ άποκρνχράμενος' φοβη&είς Ρΐιοίίΐΐδ. Ιηάο καί υμάς 
οντε μέγα ούτε μικρόν νποστειλάμενος εγώ λέγω Ν3.06Γ 22 τοίς 

αντοϊς'] τούτοις αύτοΤς ΗείηαΙοΓί 23 τάλη&η Ε 24 ταντ Ε| 

έστι* (ν 6Γ3.5£ΐ) ΒΌ : έοτι ΕΚ, ϊηοΐιΐδϊΐ ΗΪΓδοΙιΐ^ 



24 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 37 

XI. Περί μεν ούν ών οι πρώτοι μου κατήγορου κατη- 
γορούν αυτή έστιν ικανή απολογία Ίΐρός νμάς' προς δε 
Μέλητον τον άγα&όν τε και ίριλόπολιν, ώς (ρησι, καϊ τους 
υστέρους μετά ταύτα ιιειράσομαι απολογεϊσ&αι. αύ&ις 

5 γάρ δη, ώσπερ ετέρων τούτων όντων κατηγόρων, λόβωμεν 
αύ την τούτων άντωμοσίαν. έχει δέ πως ώδε' Σωκράτη 
φηοΐν άδικεϊν τους τε νέους διαίρ&είροντα καϊ 
■3-εούς ους ή πόλις νομίζει ου νομίζοντα, έτερα 
δε δαιμόνια καινά, το μεν δη έγκλτμια τοιούτον εστίν ' ^ 

ίο τούτου δε του εγκλήματος εν έκαστον έξετάσωμεν. φησι 
γάρ δη τους νέους άδικεϊν με δια(ρ&είροντα. εγώ δέ γε, 
ώ άνδρες Μ&ηναΧοι } άδικεϊν φημι Μέλητον, οτι σπουδή 
χαριεντίζεται, ραδίως εις αγώνα καθιστάς ανθρώπους, 
περί πραγμάτων προσποιούμενος σπουδάζειν και κήδε- 

ΐ5 σ&αι, ών ουδέν τούτω πώποτε έμέλησεν. ώς δέ τοΰτο 
όντως έχει, πειράσομαι καϊ ύμϊν έπιδεϊξαι. 

XII. Και μοι δεϋρο, ώ Μέλητε, είπέ' άλλο τι η περί 
πολλού ποιεί, όπως ώς βέλτιστοι οί νεώτεροι έσονται; Ό 
"Έγωγε. 'ΐ&ι δη νυν είπε τούτοις, τις αυτούς βελτίους 

2ο ποιεί; δήλον γάρ οτι οισ&α, μέλον γέ σοι. τον μεν γάρ δια- 
φ&είροντα έξευρών, ώς φής, εμέ εισάγεις *εις* τουτουσϊ 
και κατηγορεϊς' τον δέ δη βελτίους ποιοϋντα ϊ&ι είπε και 
μήννσον αύτοϊς, τις έστιν. οράς, ώ Μέλητε, οτι σιγάς 
και ουκ έχεις ειπείν; και το ι ουκ αϊσχρόν σοι δοκεΐ είναι 

25 και ίκανόν τεκμήριον ου δη εγώ λέγω, οτι σοι ουδέν με- 
μέληκεν; αλΧ είπε, ωγα&έ, τις αυτούς άμείνονς ποιεί; 
Οι νόμοι. Αλλ! ου τοΰτο ερωτώ, ώ βέλτιστε, αλλά τις Ε 
άν&ρωπος, όστις πρώτον καϊ αυτό τούτο οίδε, τους 

ι ών οιη. Ό, 5υρΓ3. νβΓδυιη ζάά. ά ι έστιν ΒΌ, έ'ατω ΕΓο, 3.1: 
νϊάβ Ν. ^.^ρ.I6ι\η απολογία Ε 3 τε ΟΓη • Ε ^ 4 άπολογεΊσ&αιΒΌΥ: 
άπολογήσασ&αι Ε 5 ιόντων ετέρων Ε 6 αν εχ αν ίεοίΐ Ό \ώιδε Β : 
ώδεΌΊΖΥ; δ'ώδέ πως ΗΪΓ5θ1ΐΪ£| σωκράτηΒΌΥ : σωκράτψΎ η αδικεί 
Β, οοιύ. Ι) 9 τοιούτον τι ΗίΓδοΙιι^ | έοτι* (ν 6Γ3.5Ε) ΒΌ : έοτι ΕΚ 
ίο κ««9•' εν ΗΪΓ5<±Ϊ£ 1 1 δέ γε ΒΌΓ: δε Ε, 3.1 νίάβ ΡΙίΕβάΓ. 230 Ο 
13 αγώνα ΒΟ : αγώνας ΥΥά 14 προσποιούμενος ΌΕ: προσποιού- 
μενους Β, προσποιούμενος Υ, 56ά ος ΐη Γ3.5. 15 τούτω πώποτε 
Βϋ : τούτω ποτέ Υ, πώποτε τούτω Ε ΐ6 και Β,ηίβ νμίν άείβνίΐ 
Οοοοί ν3Γ. Ιβοί. ρ. 299 ί8 πολλού ΒϋΓ: πλείστον Ε | ποιεί Β 
€ί υΐ νϊαΙεΙιΐΓ Ό: ποιη ΥΥά\βέλτιστοι ΒΟ, 56(1 τοι ϊη Γ3.5. 19 τον- 
τοισί ΗΪΓ5θ1ιΪ£ ιιΐ ΐηίτα 38, ι ούτοιί 2 1 έξευρών Ο, οογγ. ά | ψηις 
Βϋ, ηοη δεπιεί 5Ϊο | εις τοντονσι 0οΐ)6ΐ ναΐ". Ιεοί. ρ. 29^9 : τοντοισί 
ΒΌΕΕ 22 και κατηγορείς άείβνΐΐ (3θ06ί 1. Ο. 26 ώγα&έ ΒΌΕ, 
ω άγα&έ Ε 28 πρώτος Υ, 5θά ν δυρΓΟ. ν€Γ5αιη αάαϋΐα | οΐδε* Ο 



38 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 25 

νόμους. Ούτοι, ώ Σώκρατες, οι δικασταί. Πώς λέγεις, 
ώ Μέλητε; οϊδε τους νέους παιδεύειν οίοι τέ είσι και 
βελτίους ποιοΰσιν; Μάλιστα. Πότερον άπαντες, η οι μεν 
αυτών, οι δ 3 ου; Απαντες. Ευ γε νη την Ηραν λέγεις, 
και πολλην άφ&ονίαν τών ώφελούντων. τι δε δή ; οϊδε $ 
25 οι άκροαται βελτίους ποιούσιν, η ου; Και ούτοι. Τι δε 
οι βουλευταί; Και οι βουλευταί. ^/λλ' άρα, ώ Μέλητε, 
μη οι εν τη εκκλησία, [οι εκκλησιασταί,^ δια€ρ&είρουσι 
τους νεωτέρους; η κακεϊνοι βελτίους ποιοΰσιν άπαντες; 
Κακεϊνοι. Πάντες αρα, ως εοικεν, Ιί&ηναϊοι καλούς ίο 
κάγα&ούς ποιοϋσι πλην εμού, εγώ δε μόνος διαφ&είρω. 
ούτω λέγεις; Πάνυ σίρόδρα ταύτα λέγω. Πολλήν γέ μου 
κατέγνωκας δυστυχίαν. και μοι άπόκριναι' η και περί 

Β ϊππους ούτω σοι δοκεΐ εχειν; οι μεν βελτίους ποιούντες 
αυτούς πάντες άνθρωποι είναι, εις δέ τις ο διαφ&είρων; ΐζ 
η τουναντίον τούτου 7ΐάν εις μέν τις ο βελτίους οίος τ 
ών ποιεϊν η πάνυ ολίγοι, οι ιππικοί' οί δέ ιιολλοϊ 
έάνπερ ξυνώσι και χρώνται ϊπποις, διαφ&είρουσιν; ούχ 
ούτως έχει, ώ Μέλητε, και περί ϊππων και τών άλλων 
απάντων ζώων; πάντως δήπου, εάν τε σύ και ^ίνυτος ου 2ο 
ψητέ εάν τε ψητε' πολλή γαρ αν τις ευδαιμονία εϊη περί 
τους νέους, ει εις μεν μόνος αυτούς διαψ&είρει, οι 6* 

Ο άλλοι ώφελοϋσιν. άλλα γάρ, ώ Μέλητε, ϊκανώς επιδεί- 
κνυσαι οτι ούδεΊΐωποτε εφρόντισας τών νέων, και σαφώς 
άποφαίνεις την σαυτού άμέλειαν, οτι ουδέν σοι μεμέληκεν 25. 
π:ερϊ ών έμέ εισάγεις. 

Ιθϊ5τθίί.'ν6ΓΟΪ5 οί δικασταί άείείΐδ (Ιοοεί: ν3.Γ.ΐ60ί.ρ.299 2 είσι* 
Ό 3 ποιο ν σι* (ν 6Τ3.53.)ΒΌ: ποιεϊνΈΥ, ϊη ιή3.γ£. ο | «π«^τ£=.•ΒϋΕ: αν 
πάντε$Υ\ή Β, οογγ. ο 4 ν οαν ϋ, δεά α εχ ειτιεηά. 5 ^ ϋΕΕ, #* 
Β : δαί Ο 6 δε ΌΕ, δ* Β : δαί Υ ο η ώ βέλτιστε μη Ρ 8 οι απίε εν 
οηι. Ε | οί έκκλησιασταί άείενίί: ΗΪΓδΟΓπ^ οί. (Γοοεΐ ναΓ. Ιεοί. ρ. 299 
9 η θά: ή ΒΌ ΙΟ κάκεΐνοι ΒϋΕ: και εκείνοι Ε II κάγαΟΌνς 

ΒϋΕ: και άγα&ονς Υ 12 γέ μον ΒϋΕΕ 13 δνστνχίαν ΒϋΕ: 

άτνχίαν Ε | άπόκρινε Ε [ ή ϋε : η Υά 14 οντω σοι Βϋ εί τενεΓ3. 
Ε: όντως σοι Υ, οντωσί σοι ΗίΓδΟΓιί^ 15 πάντες ΒϋΕ: άπαντες Ε 
1 6 η Β, ΟΟΓΓ. Ό | βελτίονς ΒϋΕ: βελτίονς γε Ε. Αά νεΓδίΐΙΓί βελτίονς 
— πολλοί ηΐ3.Γ£. αάδοπρδΐί ου ο Ι τε ών Ε \η ποιεί Ό, οογγ. 

(1 | η ϋΕο: ή Β, ει Ε 19 ν.αί περί άλλων Ε 20 ζώιων Β: ζώων 

ϋΕΕ | ον ψητέ ΒϋΕ: μη ψητέ Ε 22 <5ε άλλοι Ε 23 μέλ.ητε 

ίκανώς έπεί δέ ίκανώς έπιδείκννσαι Βϋ, ρΓΗ,είεΓ^υΕίτΐ φΐοά 
έπεί δέ Ίκανώς 015 δΟπρδίΐ Ό; δεά νεΐΊ)3. ίκανώς έπεί δέ 
ρυηοΐίδ ηοί3.ί3. ϊη Β, έπεί δέ ίκανώς έπεί δέ ίκανώς εΓ3.5& ϊη ϋ 
25 άποψαίνης σαψώε Ε | έαντον Ε, ΟΟΓΓ. ί | μεμέληκεν Βϋ: μεμέ- 
ληκε ΕΕ 



26 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 39 

ΧΙΙΙ^ 3 Έτι δε ήμίν είπε, ώ προς Λ ιός Μέλητε, πότερον 
εστίν οίκεϊν άμεινον εν πολίταις χρηστοϊς η πονηροϊς; 
ώ τάν, άπόκριναι' ούδεν γάρ τοι χαλεπόν ερωτώ, ούχ 
οί μεν πονηροί κακόν τι εργάζονται τους αεϊ έγγυτάτω 
5 εαυτών οντάς, οί δ* αγαθοί αγαθόν τι; Πάνυ γε. 'Εστιν 
ουν όστις βούλεται υπό τών ξυνόντων βλάπτεσθαι μάλ- Ό 
λον η ώφελεϊσθαι; άποκρίνου, ώ άγαθέ' και γάρ δ νόμος 
κελεύει άποκρίνεσθαι. εσθ 3 όστις βούλεται βλάπτεσθαι; 
Ου δήτα. Φέρε δη, πότερον εμε εισάγεις δεϋρο ώς δια- 

ιο φθείροντα τους νεωτέρους και πονηρότερους ποιούντα 
εκόντα η άκοντα; 'Έκόντα εγωγε. Τι δήτα, ώ Μέλητε; 
τοσούτον συ εμού σοφώτερος ει τηλικούτου δντος τηλι- 
κόσδε ων, ώστε συ μεν εγνωκας οτι οί μεν κακοί κακόν 
τι εργάζονται αεϊ τους μάλιστα πλησίον εαυτών, οί δε Ε 

15 αγαθοί άγαθόν' εγώ δε δη εις τοσούτον άμαθίας ηκω, 
ώστε και τούτ αγνοώ, οτι, εάν τίνα μοχθηρόν ποιήσω 
τών ξυνόντων, κινδυνεύσω κακόν τι λαβείν απ 3 αυτού, 
ώστε τούτο το τοσούτον κακόν εκών Ίίοιώ, ώς φης συ; 
ταύτα εγώ σοι ου πείθομαι, ώ Μέλητε, οίμαι δε ούδε 

20 άλλον ανθρώπων ούδένα'ΨάλΚ η ου διαφθείρω, η δια- 
φθείρω άκων, ώστε συ γε κατ αμφότερα ψεύδει. ει δε 26 
άκων διαφθείρω, τών τοιούτων [και ακουσίων^ αμαρτη- 
μάτων ου δεύρο νόμος εϊσάγειν εστίν, αλλά ιδία λαβόντα 
διδάσκειν και νονθετεϊν' δήλον γάρ οτι, εάν μάθω, παύ- 

25 σομαι ου γε άκων ποιώ. συ δε ξυγγενέσθαι μεν μοι και 
διδάξαι έφυγες και ουκ ηθέλησας, δεύρο δε εισάγεις, οί 
νόμος εστίν εϊσάγειν τους κολάσεως δεομένους, αλλ 3 ου 
μαθήσεως. 

Ι π^ρός ο^οδ ώ Ε Ι πότερον έατιν ΒΌΕΕ 2 ή Β $ ώ τάν 

ΒϋΕ: ώ τάν Ε(1 | άπόκρινε Ε | τοι ΒΟΕ: τι Ε 4 κ^κόν ΒΟ : αεί 

κακόν Ε, κακόν αεί Ε 5 εαυτών Βϋ : αυτών ΕΕ 7 άποκρίνου Β, 
άποκρίν* * Ό: άπόκριναιΈ,Υ, άποκρίναι ά\ώ άγα&έ ΒϋΕ 10 νεω- 
τέρους ΒϋΕ: νέους Ε | και ΒϋΕ: και τούτους Ε 1 1 ή Β, ΟΟΓΓ.β | 
τι δήτα ΒϋΕ: τι δήποτε Ε| μέλητε Γ6ν6Γ3. Ε 12 σν ΒϋΕ: ευ Ε 

15 άγα&όν ΒϋΕ: άγα&όν τι Ε, ηυοά Γβοερϊί ΗΪΓδοηί^ | δή οιη. Ε 

1 6 τοντο Ε \η άτι ΒϋΕ: υπ Ε, ηυοά νοηιηι ρυίΕνϊΐ (^οοεί νίΐΓ. 
ΙεοΙ. ρ. 34 2 !8 τοΰτο τοσούτον ΒϋΕΕ 20 άλλον Βϋ : άλλων ΕΚ | 
άλΧ η ΒΕά: άλλη Ό, άλλα η Ε | η διαφ&είρω δοπρδϊ οιιΐΉ δίερηαηο: 
τη ει διαφθείρω ΒϋΕΕ, 56(1 η ει ίη Γ3.5. Β, η ει διαφ&είρω, διαφθείρω 
ΝαοβΓ 005. ατίί. ρ. 14 21 χρεΰδει Ο: χρεΰύη ϋΕΕ, ψεύδ* Β 
22 και ακουσίων άείενίΐ (Γοβεί ν&Γ. Ιεοί. ρ. 300 2 3 άλλα ΒΌΕ: 
άλλ' Ε 25 οίι Μ8: ο ΒΌΕΕ; ο — ποιώ, ποιών ΗθιικΙογΓ 26 δι- 
δάξαι Ό, 56(1 αι εχ 6πΐ€ηά. | οί ΒΟΕ: ή Ε 27 έστιν Ό, δβά ν ίη 
Γ3.5. 1 εϊσάγειν οηι. Ό, δυρπι νεΓδίπη ζάά. ά 



40 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 2ο 

XIV. Αλλά γαρ, ώ άνδρες Ιί&ηναϊοι, τούτο μεν 

Β δήλον ήδη εστίν, ο εγώ ελεγον, ότι Μελήτω τούτων ούτε 
μέγα οντε μικρόν πώποτε έμέλησεν' όμως δε δη λέγε 
ήμίν, πώς με φης διαφ&είρειν, ώ Μέλητε, τους νεότε- 
ρους; ή δήλον δη οτι κατά την γραφήν, ην έγράψω, -Ο-εούς 5 
διδάσκοντα μη νομίζειν ους ή πόλις νομίζει, έτερα δε 
δαιμόνια καινά; ου ταϋτα λέγεις οτι διδάσκων διαφ&είρω; 
Πάνυ μεν ονν σφόδρα ταύτα λέγω. Προς αυτών τοίννν, 
ώ Μέλητε, τούτων τών -3-εών, ών νυν ο λόγος εστίν, είπε 

£ ετι σαφέστερον και εμοι και τοις άνδράσιν τούτοις, ίο 
εγώ γαρ ου δύναμαι μα&εϊν, πότερον λέγεις διδάσκειν 
με νομίζειν είναι τινας -ίϊεούς, και αυτός άρα νομίζω 
είναι -θεούς, και ουκ εϊμϊ το παράπαν άΰ-εος ούδε ταύτη 
αδικώ, ου μέντοι ούσπερ γε ή πόλις, άλλα ετέρους, και 
τοϋτ εστίν ο μοι εγκαλείς, οτι ετέρονς' η παντάπασί με ι$ 
φής ούτε αυτόν νομίζειν -θεούς τους τε άλλους ταύτα 
διδάσκειν. Ταϋτα λέγω, ώς το παράπαν ου νομίζεις 
&εούς. & θαυμάσιε Μέλητε, ϊνα τι ταϋτα λέγεις; ούδε 

Ο ηλιον ουδέ σελήνην άρα νομίζω ΰεούς είναι, ωσπερ 
οι άλλοι άνθρωποι; Μά ζΐι ώ άνδρες δικασταί, έπει 2ο 
τον μεν ηλιον λί&ον φησίν είναι, την δε σελήνην γήν. 
[/ίναξαγόρου'] οϊει κατηγορείν, ώ φίλε Μέλητε, και ούτω 
καταφρονείς τώνδε και οϊει αυτούς άπειρους γραμμάτων 
είναι, ώστε ουκ είδέναι ότι τα ]4ναξαγόρου βιβλία τοϋ 
Κλαζομενίου γέμει τούτων τών λόγων; και δη και οι νέοι 25 
ταϋτα παρ 3 εμού μαν&άνουσιν, ά εξεστιν ενίοτε, ει πάνυ 

Ε πολλού, δραχμής εκ της ορχήστρας πριαμένοις Σωκρά- 
τους καταγελάν, εάν προσποιήται εαυτού είναι, άλλως τε 
καϊ ούτως άτοπα Οντα. άλ)? ώ προς Λιός ούτωσί σοι 

2 ηδη εστίν ίη ίοϋο Γβδεπρΐο οηι. Β, νϊάβ Ν. Ο., ρ. 163, ηδη 
δηλον εστίν Ε \ ο εγώ ΒΟΕ : ου 7 γώ Ε \ ελεγον Ό, 56(1 ν ϊη Γ3.5. | οτι 
ϊη Γ3.5. Ε | μελήτω Ε | τούτων Β: τούτωι Γ) Ε, τούτω Ε 3 β^οον 

ΒΟ 5 V Β> οοιτ. ο 6 δέ οπι. Ό, δυρΓα νεΓδίιπι 3.άά. ά 8 αυτόν 
Ό, ΟΟΙΎ. ά ΙΟ άνδράσι* (ν 6Γ3.53.) Β: άνδράσι ΌΕΕ; τοϊς άνδράσι 

άβίβνίΐ 0)061 ν&Γ. Ιεοί. ρ. 300 1 τούτοις Ο : τούτοις δίο Β, τοντοωί Εο, 
τοντοισΐν Ε 12 μεν τι/'ας Αδί ΐ/\. ουσπερ γε ΒΟΕ: γε ουσπερ Ε| 
άλλα ΒΌΕ: άλλ' Ε^ 15 η ΕΕοά: η Β, η Ο 1 6 αυτόν Ε \η διδάσκει 
Ό, 00Π*. ά 19 αρα Β | Ο'εονς είναι ΒΌΕ: είναι Ο'εονς Ε 20 δια 
Ε 22 Αναξαγόρου άείενίΐ: Μ5, νΐάβ δίυάίβη ρ. 35> ροίίυδ Σω- 

κράτους ροδίυΐανίί ΒαίΐβΓ 23 αυτός Ε, ΟΟΓΓ. 6 24 τα άναξ. 

ΒΌΕ: τάνα"ξ. Ε ϊη όρχΐστοας Ό, ΟΟίτ. ά | ττριαμενοις Εβά: 

πριάμενοι ΌΕ Θί υΐ νίάοίυΓ Β 



27 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 41 

[(5οκώ] ουδένα νομίζω -3-εόν είναι; Ου μέντοί μα Λ ία ουδ* 
όπωστιοϋν. ^πιστός γ ει, ώ Μέλητε, και ταύτα μέντοι, 
ώς εμοϊ δοκεΐς, σαυτώ. εμοϊ γαρ δοκεϊ ουτοσί, ώ άνδρες 
ϊί&ηναϊοι, πάνυ είναι υβριστής καϊ ακόλαστος, και άτε- 
5 χνώς την γραφην ταύτην νβρει τινϊ και ακολασία καϊ 
νεότητι γράψασ&αι. εοικεν γαρ ώσπερ αίνιγμα ξυντι&έντι 27 
διαπειρωμένω, άρα γνώσεται Σωκράτης ο σοφός δη έμοϋ 
χαριεντιζομένον καϊ έναντι έμαυτώ λέγοντος, η εξαπατήσω 
αυτόν καϊ τους άλλους τους άκούοντας; ούτος γαρ εμοϊ 

ίο φαίνεται τα εναντία λέγειν αυτός εαυτώ εν τη γραφ}], 
ά'.σπερ αν ει είποι' αδικεί Σωκράτης &εους ου νομίζων, 
άλλα $εους νομίζων. και τοι τοϋτό εστί παίζοντος. 

XV. Ξυνεπισκέψασΰε δη, ώ άνδρες, ι) μοι φαίνεται 
ταύτα λέγειν συ δε ημϊν άπόκριναι, ώ Μελητε' υμεϊς δέ, 

1 5 όπερ κατ αρχάς υμάς παρητησάμην , μέμνησ&έ μοι μη Β 
Ψορυβεϊν, εάν εν τω εΐω&ότι τρόπω τους λόγους ποιώμαι. 
'Έστιν όστις ανθρώπων, ώ Μέλητε, άν&ρώπεια μεν νομίζει 
πράγματ είναι, ανθρώπους δε ου νομίζει; άποκρινέσ&ω, 
ώ άνδρες, καϊ μη άλλα καϊ άλλα &ορυβείτω' %α3• όστις 

2ο ϊππους μεν ου νομίζει, Ιππνκά δε πράγματα; η ανλητάς 
μεν ου νομίζει είναι, αύλητικά δε πράγματα; ουκ εστίν, 
ώ άριστε ανδρών ' ει μη συ βούλει άποκρίνασ&αι, εγώ σοι 
λέγω καϊ τοις άλλοις τουτοισί. αλλά το επϊ τοΰτω γε 
άπόκριναι' εσ$ όστις δαιμόνια μεν νομίζει πράγματ £ 

25 είναι, δαίμονας δε ου νομίζει; Ουκ εστίν. ^Ως ώνησας, 
ότι μόγις απεκρίνω υπό τουτωνϊ αν αγκαζό μένος, ουκοϋν 
δαιμόνια μεν φης με καϊ νομίζειν καϊ διδάσκειν, εϊτ ούν 
καινά εϊτε παλαιά' αλλ 3 ούν δαιμόνια γε νομίζω κατά 

ι δοκώ ΒΌΕΕ, ΐηοΐυδίΐ: Μδ | νομίζω Βϋ: νομίζων ¥, νομίζειν 
ΕάΓ | δια ΒΌΕΕ 2 εί Ο, οογγ. ά | μέντοι ογπ. Ε 3 ^ αντ{ ^ 0? 

5θά ω βχ οιηοηά. | γαρ ΒΟΕ: μεν γαρ Ε | οντοσιν Ε *5 ταντην 
ΟΠ1. Ε 6 εοικε* ΒΟ : έ'οικε ΕΕ ""] διαπειρωμένω ΒϋΕ: /} διατΐ. 

Ε | άρα Ό 8 εναντία Ε | ή Β, ΟΟΓΓ. Ο ίο λέγων Ε, ΟΟΓΓ. ί| 

έαντω ΒϋΕ: αντώ Ε 1 1 εί οιτι. Βϋ, 5υρΓ3. νοΓδυιη 3.άά. οά| 

ε'ίπη Ε | ϋ"εονς ΟΊΧί. Ε 13 ξννεπισκέφασΟ'αι Ό, ΟΟΓΓ. ά 15 μέ~ 

μνησ&έ ΌΚ: μέμνηισ&έ Β, 56θ! ι ΐη Γ3.5., μεμνησΟ'αί Ε | μον Ε 
17 όστις Ό, 5βά ο ΪΠ Γ25. 1 8 πράγματα Ε 19 οτις Ό, ΟΟΓΓ. ά 

χι Ι ϊη νθΓ5α 24 20 νομίζει ιππικά δίηβ είναι ΒΟΕΕ 2 1 είναι 

ανλητικά ΒϋΕ: ανλητικά ηί ί3.11θΓ Ε 22 άποκρίνασ&αι ΒΌΕο: 

αποκρίνεσ&αι Ε | εγώ σοι ΒΌΕΕ 23 τουτοισί ΒΕά.: τοντοισι Ό, 

τοντοισίν Ε | τούτα) ά. : τοντο Ό 1\ πράγματα Ε 25 νομίζει 

Ιιΐο βΐ 1 8 ΐηείυδΐΐ ΗΪΓδοΙιΐ^ 26 μόγις ΒϋΕ: μόλις Ε | τουτονϊ Ό, 

ΟΟΓΓ. ά 28 καινά Ό, 5θά αι βχ βΓΠβηά. | γε βχ τε ίβΟΪΙ Ό 



42 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 28 

τον σον λόγον, '/.αϊ ταύτα και διωμόσω εν ττ] αντιγραφή, 
εϊ δε δαιμόνια νομίζω, ν.αϊ δαίμονας δήπου πολλή ανάγκη 
νομίζειν με εστιν' ουχ ούτως έχει; έχει δή' τί&ημι γαρ 
οε όμολογοϋντα, επειδή ουκ άποχρίνει. τονς δε δαίμονας 

Ό ονχι ήτοι -3-εονς γε ηγούμεθα η Ό-εών παϊδας; φτ { ς η ου ; 5 
Πάνυ γε. Ονχοΰν εϊπερ δαίμονας ηγούμαι, ώς συ φτ\ς, 
εϊ μεν &εοί τινές είσιν οι δαίμονες, τοντ αν εϊη ο εγώ 
(ρημί οε αίνίττεσ&αι και χαριεντίζεσ&αι, &εονς ουχ ήγον- 
μενον φάναι εμε -θ-εούς αύ ηγεϊο&αι πάλιν, επειδήπερ γε 
δαίμονας ηγονμαι' ει δ* αν οι δαίμονες &εών παίδες ίο 
είσιν νό&οι τίνες η εν. νυμφών η εκ τίνων άλλων, ών δη 
και λέγονται, τις αν άν&ρώποΜ &εών μεν παιδας ηγοιτο 
είναι, -3-εονς δε μη; ομοίως γαρ αν άτοπον εϊη, ώθ7ΐερ αν 

Ε εϊ τις ϊππων μεν παΐδας ηγοιτο [η] και όνων, τονς ήμιό- 
νους, ϊππονς δε και Ονους μη ηγοιτο είναι. αλλ 3 ώ 15 
Μέλητε ονκ εστίν όπως ον [ταΰτα] ονχι άποινειρώμενος 
ημών έγράψω την γραφην ταύτην η άπορων ο τι έγκαλοϊς 
εμόί άλη&ες άδίκημα' όπως δε συ τίνα πεί&οις αν και 
σμικρόν νουν έχοντα άν&ρώπων, ώς ου τον αυτόν εστίν 
και δαιμόνια και &εΐα ήγεϊσ&αι, και αύ [τον αντον] 2ο 

28 μήτε δαίμονας μήτε &εους [μήτε ήρωας"], ουδεμία μηχανή 
εστίν. 

Ι διοιμόσω ΕΕοά: διομόσω ΒΌ $ ούτως έχει δη Β \αηοκρίνει 
\), αποκρίν* * Τ) : άποκρϊν* ΒΈ>, άτΐοκρίνη ΕΕά 5 ήγονμεθ'α είναι Ε 
7 τίνες είαΐν Ό, είσιν ο πι. Ε, 5ΐφΓ3. νεΓδίιπι 3.άά. ε 9 ψαναί με Ε 
1 1 είοιν ΌΚ, είσι* Β : ειοϊ Ε 1 2 αν οπι. ΒΌ, 5υρΓ3. νεΓδυηι αάά. οά 
13 αν ροδί γάρ οπί-Βϋ, δυρΓΕ νεΓδυηι αάά.ά 14 V 3-πίε και άείενίί 
ΕοΓδίθΓ, ίά ηυοά αδδεηδυ δυο εοηιρίΌοανεΐΊΐηΙ: Ηείηάοι-ί εϊ Οοοεί, 
νίάε πιηεηιοδ. νοί. 3 (1854) Ρ• 165 νεί ν&Γ. Ιεεΐ. ρ. 93 5 V ίππων 
και \νίηε1ίε1πΐ3.ηη | νοΓΟΕ τονς ήιιιόνονς, ο;υ3.ε 3£ηονί1: Ϊ3.Π1 Αγγϊβ.- 
ηιΐδ οϋδδβΓΐ:. Ερίείεί. 2, 5 (νίοίε Είηοΐίη ΖείίδοηΓ. ίϋΓ ΑΙίειΊηυηίδ- 
Λνϊδδβηδοη. 1854 Ρ• 1 68), άείενίί Β&ιιπιίείη ίη Ιπηη. 3.ηηα1. νοί. 6 
(1840) ρ. 5455 νί^ 6 (1ε ηοε Ιοεο ίηίεΓ δε άίδρυΐαηίεδ ΜϋηδοπβΓ εί 
Β3.υηι1είη ίη Ε1εο1<:είδ. 3.ηη3.1. νοί. 91 (1865) ρ• 473> ν °1• 93 (ι 866) 
ρ. 1 1 6, 822 15 ονυνς Β, δεά νς ίη Γ3.δ. 1 6 ου ΕΡο: υν ΒΌ\ 
ταΐ>τα ίηείιΐδίΐ: Μ5, νίάε δίυάίεη ρ. 34 1 7 Τ ν>' γραφην ταντην ίη- 
εΐυδίί Ηεπτιαηη, ταντην άείενίί ΜυηδεηεΓ ίη Εΐεοίζείδ. 3.ηηα1. νοί. 9 1 
(1865) ρ• 47 2 ! ηΤ)'• η & | έγκαλοϊς βχ εγκαλείς ίεείί Ε 19 νουν 

ΕΕ: γονν Ό, γ ονν νονν Βά, νίάε Ρηαεάοη. 102 Α\άν3•ρώπων ϊη- 
οΐυδϊΐ Ηπδοηί^ | ον, ψιοά οηι. Ε 5ίερη3.ηυδ, δαρΓ3. νοΓδυηι ζάά. ε, 
ΐυεηΐιη- Κεείί ίη ΓΙεοΙίείδ. Εηηαΐ. νοί. 83 (ι 86 1) ρ. 408, ΜϋηδοΙιεΓ 
νοί. 9ΐ (1865) ρ. 474) Β&υπιίείη νοί. 93 (ι866) ρ. 117, Κγ&ιπ6γ νοί. 89 
(1867) ρ. 87, Ηοεηεοεείί Β,ηίηιαάν. επί. ρ. 38 | αντοΰ ΒϋΕ: αντον 
ανδρός Ε | έοτι* ΒΌ: εστί ΕΕ 20 τον αντον ίηείιΐδίί ΗίΓδεηί§• 

2ΐ μήτε ήρωας άείενίΐ ΡΓαηιιηεΓ ΖείίδεηΓ. ί. οδίειτ. Ογπιη. νοί. 15 
(1864) ρ. 469 



28 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 43 

XVI. ΪΙλλά γάρ, ώ άνδρες Ιί&ψαΐοι, ως μεν εγα ουκ 
αδικώ κατά τήν Μελήτον γραφήν, ου πολλής μοι δοκει 
είναι απολογίας, άλλα ικανά και ταντα' ο δε και εν τοις 
έμπροσθεν ελεγον, οτι πολλή μοι απέχθεια γέγονεν ν.αϊ 
5 πρΌς πολλούς, εν ϊστε οτι άλη&ές εστίν, και τούτ εστίν 
ο έμε αϊρήσει, έάνπερ αΐρή, ου Μέλητος ούδε ϊ/νυτος, άλλ' 
τ των πολλών διαβολή τ ε και φθόνος, α δη πολλούς 
κάλους και αγαθούς άνδρας ^ρηκεν, οΐμαι δε και αιρήσειν' 
ονδεν δε δεινον μή εν έμοι στή. ϊσως δ* άν ουν έίιτοι Β 

ίο τις' είτ ουκ αισχννει, ώ Σωκρατες, τοιούτον επιτήδευμα 
επιτηδενσας, εξ ου κινδυνεύεις νυνϊ άπο&ανεϊν ; εγώ δε 
τούτω άν δίκαιον λόγον άντείποιμι, οτι ου καλώς λέγεις, 
ώ άνθρωπε, ει οΐίει δείν κίνδυνον νπολογίζεσ&αι του ζην 
η τεΰνάναι άνδρα ότου τι και σμικρόν όφελος εστίν, αλλ 

1 5 ουκ εκείνο μόνον σκοπείν, όταν πράττη, πότερα δίκαια 
η άδικα πράττει, και ανδρός άγα&ού έργα η κακόν, 
φαύλοι γάρ άν τω γε σώ λόγω ειεν τών ήμι&έων όσοι εν Ο 
Τροία τετελεντήκασιν οι τε άλλοι και ο της Θέτιδος υιός, 
ος τοσούτον του κινδύνου κατεφρόνησεν παρά το αίσχρόν 

2ο τι νπομεϊναι, ώστε επειδή είπεν ή μήτηρ αντω προ&υ- 
μουμένω α Εκτορα άποκτεΐναι, &εός ούσα, ούτωσί πως, 
ώς εγώ οίμαι' ει τιμωρήσεις Πατρόκλω τω έταίρω τον 
φόνον και α Εκτορα άτιοκτενεϊς, αυτός άπο&ανεϊ' αυτίκα 
γάρ τοι, φησί, με$* 'Έκτορα πότμος ετοιμος' ο δε ταύτα 

9 ισω? — ι6 κακοϋ δίοΒ. ί!οπΐ€£. 7» 34 Ι 9 ίσως — 45» 2 5 ίί'ω^α Ειΐ5εΙ>. 
ρΓ&ερ&Γ. €ναη§. 13, ίο | ιι £γώ δε — ι6 κακοϋ ΑηΙοηίη. ρΗΠοδ. η, 44 Ι Ι2 ου 
καλώς — 2ο αντω Απδΐίόΐ. ογ&Ι. ρ. 345 ΐ>ίηάοτ( | 22 τιμωρήσεις ■ — 23 φόνον 
Ρπδοϊαη. ίηδίίΐ. ι8, 292 ρ. 364 ΗεγΙζ 

2 την ΒΌΕ : την τον Ε 3 «^« ΒΌΕΕ 4 γέγονεν Β, γέ- 

γονε* Ό: γέγονε ΕΕ 5 εοτιν Β Ό : έστι ΕΕ | τυντό Ε 8 κάλους 
ΗίΓδοΙίίο;: και άλλους ΒΌΕΕ ; και άλλους άγαμους Οοοεί ν3Γ. Ιεοί. 
ρ. 300, Γηηεηιοδ. νοί. 1 1 (1862) ρ. 437 Ι άνδρας οηι.Ε, δυρΓ3 νβΓδυπι 
3.άά. β | αίρήοειν Β, 56(1 ν ρυηοΐίδ ηοίανΐ!: ο ίο εϊτ ραοηο ίοίυιη 
€χ βηιβηα!. Ό | αισχννει, Όο: αισχύνη ΕΕά, αισχνν* Β 13 τον 

ζην η τε&νάναι άθΐβνΐί: ΗΪΓδοΙίίο; , 3.1 νίάβ νΗ,ΙΐΙβη ΖβίίδϋΙΐΓ. ϊ. 
δδίειτ. Ογιηη. νοί. 23 (1872) ρ. 504 Η τε&ναναι ΌΚ | ότου τι Β, 
δβά ου €Χ €ΙΏ6ηά. \ μικρόν Ε 15 όταν ΒΌΕΕ: οτι άν ΕθΓδί€Γ ρΐΌ- 
03.ηΐ6 ΗοϊηάοΓίΐο | πότερα ΒΟ : πότερου ΕΕ 3ίθ03.6ΐΐ5, Ειΐδββΐιΐδ, 
Απδΐΐάεδ, Αηίοηϊηυδ, 3.1 νίάε Ν. Ο. ρ. 1 64 1 6 και Β, δβά κ ΐη Γ35. 

19 κατεφρόνησε* ΒΟ : κατεφρόνηοε ΕΕ | το Υ : το μη ί Απδΐίάβδ 

20 τι Β : τι μη 0^ 21 ί'κτορα Ό, δοά ο ΐη Γ3δ. 22 εγώ οίμαι 
ΒΟΕΕ | εΐ ΒΟ: ώ παΐ, εί ΕΕ Ευδβΰΐιΐδ, ώ παΐ 3.άά. δΐφΓ3 νεΓδυιη ά, 
ίη Π13ΓΟ;. ο, 3ί νϊάο Ν. Ο. ρ. ΐ6ΐ | ετέρω Ό, ΟΟΓΓ. ά 23 άπο&ανεϊ 
ΒΟ: άπο&ανη Εά ? άτνοΟ'άνη Ε 24 Ετοιμος Ό, οογγ. ο!|τ«ίτ« ΒΟ 
τοντ Ε, ταντ Ε 



44 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 29 

άκουσας τον μεν θανάτου και τον κινδννον ώλιγώρησε, 
Ό πολύ δε μάλλον δείσας το ζην κακός ών και τοις φίλοις 
μη τιμωρεϊν, αντίκα, φησί, τε&ναίην δίκην έπι&εις τα 
άδικονντι, ϊνα μη εν&άδε μένω καταγέλαστος πάρα νηνσι 
κορωνίσιν άχ&ος αρονρης. μη αντον όΊει φροντίσαι 5 
&ανάτον και κινδύνου ; οντω γαρ έχει, ώ άνδρες αθηναίοι, 
τη άλη&εία' ον αν τις εαντόν τάξη ηγησάμενος βέλτιοτον 
είναι η νπ άρχοντος ταχ&η, ενταν&α δεϊ, ώς έμοϊ δοκεϊ, 
μένοντα κινδννενειν, μηδέν υπολογιζόμενον μήτε θάνατον 
μήτε άλλο μηδέν προ του αισχρού. ίο 

XVII. *Εγώ ονν δεινά αν είην εϊργασμένος, ώ άνδρες 
Ε ^43-ηναΙοι, ει, οτε μέν με οι άρχοντες εταττον, ους νμεΐς 
εϊλεσ&ε άρχειν μον, και εν Ποτίδαια και εν ϊίμφιπόλει 
ν.αϊ επϊ Ληλίω, τότε μεν ου εκείνοι εταττον εμενον ώσπερ 
και άλλος τις και εκινδννενον άπο$ανεϊν, τον δε &εον 15 
τάττοντος, ώς εγώ ωή&ην τε και νπέλαβον, φιλοσοφονντά 
με δεΐν ζην και εξετάζοντα έμαντον και τους άλλονς, 
29 ένταϋ&α δε φοβη&εις η θάνατον η άλλο δτιονν πράγμα 
λίτχοιμι την τάξιν. δεινον τάν εϊη, ν.αϊ ώς άλη&ώς τότ 
άν με δικαίως εισόγοι τις εις δι/.αστηριον, οτι ον νομίζω 2ο 
&εονς είναι άπειΟ-ών τη μαντεία και δεδιώς θάνα- 
τον και οΐόμενος σοφός είναι ονκ ών. το γάρ τοι 
θάνατον δεδιέναι, ώ άνδρες, ονδέν άλλο εστίν η δοκείν 
σοφον είναι μη οντα' δοκεϊν γάρ είδέναι έστιν ά ονκ 
οίδεν. οίδε μεν γάρ ονδεις τον θάνατον ονδ' ει τνγ- 25 
χάνει τω άν&ρώτιω πάντων μέγιστον ον των αγα&ών, 
δεδίασι δ* ώς εν ειδότες οτι μέγιστον των κακών εστί. 

6 ούτω — ίο αϊσχροϋ ΤΗβοοΙοΓεΙ. Λει-αρεπί. ρ. 326 Οαΐδί"., Αηίοηίη. ρΗΠθ5. 
η, 45 Ι 6 οϋτω — 45> 2 ονκ οΐόεν 3ίοΐ>. ίίοπίε^. η, ηη | 22 το γάρ — 24 οντά 
ΤΙιεο^οΓεϋ. ΐΗει•&ρευΙ. ρ. 326 ΟαίδΓ. | 22 το γάρ — 27 κακών εστί ΡΙιιΙ&γοΗ. 
οοηδοΐ. 3.ά Αροΐΐοηίυπι ο. 13 | 22 το γάρ — 45> 9 ψενί-ομαι 8ΐοΙ>. ίίοπίε^. ζ, 124 

Ι ώλιγώρησε ΒϋΕΕ: ώλιγώρηοεν ά. 3 τιμωρών Μΐΐ(1§Ίΐΐ5, 

3.ΐ νΐάε 1 8 ϋ, 24 Ε | τε&ναίην Ό, δεά ν εχίΓεηια ΐη Γ3.5. | δίκην Ό, 
5βά η ΐη Γ3.5. 5 κορωνίσιν ΕΕ: κορωνηΐσιν Β, δβά * 5ΐφΓ3. νη 

3.άά. ΐ>, κορωνηΐσιν Ό \ οϊον Ηειίδάε δρεο. επί. ρ. 1 2 η τάξη Ε 
ΤηεοάοΓεΙυδ, Ευ56Ϊ)ΐιΐ5, δίοβαειίδ, Αηίοηΐηιΐδ : τάξη η ΒΌΕ, δεά η 
ρυηείΐδ ηοΐανίί β, η άείενΐΐ \Υεχ ΐη Ε1εε1:εΐδ. ^ηη3.1.νο1•73 (ιδ56)ρ. 
670 οί. δίυάίεη ρ. 29 7 βέλτιον Ε 8 ν π ο Ε ίο άλλο τι Ε, 56(1 
νοουΐΕ τι ρυηοίΐδ οίΓουηίδΟΓΐρΐο. 1 2 ήμεϊς Ό 1 8 η ΕηΙβ θάνα- 
τον ογω. Ε, 5υρΓ3. ν6Γ5υηι 3.άά. 6 Ι πράγμα ίηοΐιΐδΐί: ΗΪΓ5οηϊ§• 19 λ.ί- 
ποιμι Βϋ : λείποιμι ΕΕ | τ άν ΒΌΕ, μεντ άν Ε, ΐη ηΐΕΓ^. \), Ευ5εί)ΐυ5 

20 είσαγάγοι ΗΪΓ5θ1ΐίο; | εις δικαστηριον άείενίί ΗΪΓ5θ1ΐΐ^ Οθ11. 38, 26 

2 1 άπει&ών Β : άπι&ών ο | δεδιώς Ό, δεσ! * ΐη γε5. ιιΐ ΐη νεΓδα 23 εί 27 
23 ον&εν Ε 24 εστίν Γ)Ε 27 ί' ΒΌΕ: δε Ε | έστι* Ό 



29 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 45 

χαϊ τούτο πώς ονχ άμα&ία εστίν αντη ή επονείδ ιστός, ή Β 
τον οϊεσ&αι είδέναι α ονχ οίδεν; εγώ δ* ώ άνδρες τούτω 
χαϊ ενταν&α ίσως διαφέρω τών πολλών ανθρώπων, και 
ει δή τω σοφώτερός τον φαίην είναι, τούτω αν, ότι ονχ 
5 ειδώς ικανώς περί τών εν Αι&ον ούτω χαϊ οϊομαι ονχ 
εϊδέναι' το δε άδιχεϊν και άπει&είν τω βελτίονι, και &εω 
και άνϋ-ρώπω, οτι χαχον χαϊ αισχρόν εστίν οίδα. προ ονν 
τών κακών, ών οίδα οτι κακά εστίν, α. μη οίδα ει αγα&α 
οντά τνγχάνει , ουδέποτε φοβήσομαι ονδε φεύξομαι' 

ίο ώστε ονδ 1 εϊ με ννν νμεϊς άφίετε ΪΙνντω απιστήσαντες, ^ 
ος εφη ή την αρχήν ον δείν εμε δενρο εισελ&εϊν η, επειδή 
είσηλ&ον, ονχ οίον τ είναι το μη άποχτεϊναί με, λέγων 
προς νμάς ώς, ει διαφενξοίμην, ήδη αν νμών οι υιεις 
επιτηδενοντες α, Σωχράτης διδάσχει πάντες παντάπασι 

1 5 διαφ&αρήσονται, — εϊ μοι προς ταντα εϊποιτε' ώ Σώ- 
χρατες, ννν μεν ϊίνύτω ον πεισόμε&α, ά?Χ άφίεμέν σε, 
επί τούτω μέντοι, εφ ωτε μηχέτι εν ταντη τη ζητήσει 
διατρίβειν μηδέ φιλοσοφεϊν' εάν δε άλως ετι τοντο πράτ- 
των , άπο&ανεϊ' ει ονν με, όπερ είπον, επι τούτοις Ο 

2ο άφίοιτε, είιιοιμ αν νμϊν ότι εγώ νμάς, άνδρες 1/&ηναΐοι, 
ασπάζομαι μεν χαϊ φιλώ, πείσομαι δε μάλλον τω -3-εψ 
η νμϊν, χαϊ εωσπερ αν εμπνέω χαϊ οίος τε ώ, ον μή 
πανσωμαι φιλοσόφων χαϊ νμϊν παραχελενόμενός τε χαϊ 
ενδειχνύμενος ότω <χν άεϊ έντνγχάνω νμών, λέγων οίάπερ 

25 εϊω&α, ότι ώ άριστε ανδρών, ^ί$ηναϊος ών, πόλεως της 
μεγίστης χαϊ ενδοχιμωτάτης εις σοφίαν χαϊ ίσχνν, χρη- 
μάτων μεν ονχ αίσχννει έπιμελού μένος, όπως σοι εσται 
ως πλείστα, χαϊ δόξης χαϊ τιμής, φρονήσεως δε χαϊ Ε 

7 Λξ>ό — 9 φενξομαι ΤΗοοάοΓεί. ΐΚεπιρουΙ. ρ. 326 Ο&ΐδί. 

Ι "καίτοι πως Ευδεοϊιΐδ ,,υηάβ €Χ5θυ1ρ56ΓΪί ίΐΚ^υίδ καίτοι τοντο 
πώς" ΗβΐηάοΓί 2 $' ΒΕ: όέ Ο Ε 3 άν&ρώπων ίηείυδΐί ΗΪΓ5θ1ιί§" 
4 τοντίο ΕΕβ (δβά πίΕηιι 53.ΪΪ5 νθίιΐδία), <3: τοντο Βϋ 6 άπει&είν 
ΌΡο: άπι&εϊιΉ, το άπειΘ'εϊνΚ 8 ει ΒΌΕΕ: ει και 8ίθ 03.6115, Τ1ΐ60- 
άθΓ6ίΐ15, Εΐ156θίυ5 9 ψοβησομαι ΒϋΕ: φοβη3'ήσομαι¥ά,Έ.\λ§θ\)\\15, 




-(Ρ) 

15 διαφ&αοησονται ΒϋΕ: διαγ&ηρήσοιντο Ε, ΓβΟΟρίΐ ΗΪΓ5θ1ΐΐσ ? νϊάβ 
Μ2άνΐ§ 3.άνβΓ5. Ι ρ. 435 τ & ον οπι. Ε, δίφΓα νβΓδίηη ζ,άά. β 

19 άπο&ανεΐ Βϋ : άπο&ανη Εάί, αποΟ'άνη Ε 20 νμάς 0Π1. Ε, 

5ΐφΓ3. νΟΓδίΐΐη 3.άά. ζ\ανδρες ΒΌ: ώ άνδρες ΕΕ, Εΐΐ56θίΐΐδ 23 παν- 
σωμαι ΒϋΕ: πανσομαι Ε 27 αίσ/ννει ΒΌ : αισχύνη ΕΕά | έπιαε- 
λον μένος ΒΌΕ: έπιμελύμενος Ε 28 ώς οιτι. Ε 



46 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 30 

αληθείας και της ψυχής, όπως ώς βέλτιστη εσται, ουκ 
επιμελεΐ ουδέ φροντίζεις; και εάν τις υμών άμφισβητή 
και φή έπιμελεϊσ&αι, ουκ εύ&υς αφήσω αυτόν ούδ* 
άπειμι, άλ£ έρήσομαι αυτόν ν.αϊ εξετάσω και ελέγξω, 
και εάν μοι μη δοκή κεκτήσ&αι άρετήν, φάναι δε, δνει- 5 

30 διώ οτι τά πλείστου άξια περί ελαχίστου ποιείται, τα 
δε φαυλότερα περί πλείονος, ταύτα και νεωτέρω και 
πρεσβυτέρω, οτω αν έντυγχάνω, ποιήσω, και ξένω και 
άστώ, μάλλον δε τοϊς άστοίς, οσω μου εγγυτέρω εστε 
γένει, ταύτα γαρ κελεύει δ &εός, ευ ιστέ, και εγώ οϊομαι ίο 
ουδέν πω υμϊν μείζον άγα&όν γενέσθαι εν τη πόλει η 
την έμήν τφ &εω υπηρεσίαν. ουδέν γαρ άλλο πράττων 
έγω περιέρχομαι η πεί&ων υμών και νεωτέρους και 
πρεσβυτέρους μήτε σωμάτων επιμελεϊσ&αι μήτε χρημά- 

Β των πρότερον μηδέ ούτω σφόδρα ώς της ψυχής, όπως 1 5 
ώς αρίστη εσται, λέγων ' ουκ εκ χρημάτων αρετή γίγνεται, 
αλλ εξ αρετής χρήματα και τά άλλα άγα&ά τοις άν&ρώ- 
ποις άπαντα και ιδία και δημοσία, ει μεν ούν ταΰτα 
λέγων διαφθείρω τους νέους, ταϋτ αν εϊη βλαβερά' ει 
δέ τις μέ φησιν άλλα λέγειν ή ταύτα, ουδέν λέγει, προς 2ο 
ταΰτα, φαίην αν, ώ ΪΙ&ηναιοι, η πεί&εσ&ε Ιΐνΰτω ή μή, 
και ή άφίετε η μή άφίετε, ώς εμοϋ ουκ αν ποιήσοντος 

€ άλλα, ουδ ει μέλλω πολλάκις τε&νάναι. 

XVIII. Μη θορυβείτε, άνδρες Ιί&ηναϊοι, άλ)? εμμεί- 
νατε μοι οις έδεήΰην υμών, μή ΰορυβεϊν εφ 3 οίς αν λέγω, 25 
αλλ! άκούειν' και γαρ, ώς εγώ οίμαι, όνήσεσ&ε άκούοντες. 

12 ούόϊν — ■ ι8 δημοσία 3ί<Λ. ίίοπίε^. 5> ΐ 2 5 Ι 2 3 οι3(Γ — ϊε&νάναί 
ΤΗοπι. Μ&§ί5ΐ6Γ 5. ν. μέλλω ρ. 229 Κ. 

2 έπεμελεϊ Β, έπιμελ** ϋ: επιμελή ΕΕά| άμφισβητή ΒϋΕ: άμ- 
φισβητήαη Ε 3 ψ*1 ι Β> 5€( 1 ' ιη τΆ5 ' Ι ονδε Ε 5 ψάναι ΒΕ, 

ΟΟΙΤ. Ο 6τ« μεν ΗΪΓ5θηΐ£• | ποιείται ΒϋΕ: ποιήσεται Ε 8 και 

άστώ και ξένω Ε 9 » ί,ον Βϋ : ," 0ί ΕΕ 15 μηδέ ΒϋΕ: μήτε άλλον 
τινός Ε, άλλον τίνος ίη τϊϊ3.τ§. Άάά. ΐ)ά [ όπως — εσται άοίενϊί 
ΗΪΓ5θηΪ£ 1 6 λέγο>ν Βϋ : λέγων οτι ΕΕ, οτι ΐηο1υ56Γυηί Τυπθ6Π565, 
νί(ΐ6 Χβηορίι. άβ Γβρ. Αΐΐιεη. 3> 3? φίΣπηηιιαιτι Ιιοο Ιοοο οτι Οοοεί; 
ηον. Ιβοί. ρ. 74-6 ίηΐ6Γρο5ΐιΐ1:, 6ί 5ΐιρΓ3. 41, 1 1 \άρετή ΒϋΕ: ή άρετήΈ,\ 
γίνεται Ε 17 τά χρήματα οίπη δΐθ0Ε6θ 50πρ5Ϊ1: ΗβΐηάοΓί [ τά 

άλλοι ΒϋΕ: τάλλα Ε 19 λέγω Ε, ΟΟΙΎ. ί | ταντ αν ΒϋΕ: ταντα Ε 

21 ω ά&ηνα'ιοι ΒϋΕ: ώ άνδρες ά&ηναϊοι Ε | πεί&εσ&ε ϋ, 56(1 6Χ- 
ίΓβιηα ε ϊη Γ3.5., πεί&εσ&αι ίυϊδδο νίάείιΐΓ 22 ή άφίετε ΒϋΕ: ή 

άφίετε με Ε | μή άφίετε ΒϋΕ: μή Ε, Γ60βρί1: ΗΐΓ5θ1ΐί§ | ποιήσοντος 
ΒϋΕΕ: ποιήσαντος ΟοοεΙ: ηον. ΙεοΙ. ρ. 694 (πιηοηιοδ. νοί. η 
(1858) ρ. 286), νίάβ 5ΐφΓ3. 45 > χ 5 2 3 τε&νάναι ϋΕ, οογγ. ά 

24 άνδρες ΒϋΕ: ώ άνδρες Ε | άλλα Ε 



31 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 47 

μέλλω γαρ ονν άττα νμϊν έρεϊν χαϊ άλλα, έφ οίς ϊσως 
βοήσεσ&ε' άλλα μηδαμώς ποιείτε τούτο, εν γαρ ϊστε, 
έαν έμε άποχτείνητε τοιούτον οντά, οίον εγώ λέγω, ουκ 
έμε μείζω βλάψετε η υμάς αυτούς* έμε μεν γαρ ονδέν 
5 αν βλάψειεν οντε Μέλητος οντε ^νντος' ονδε γαρ αν 
δύναιτο' ου γαρ οϊομαι &εμιτον είναι άμείνονι άνδρϊ νπο Ό 
χείρονος βλάπτεσ&αι. άποχτείνειε μεντάν ϊοως η έξε- 
λάσειεν η άτιμώσειεν' άλλα ταύτα οντος μεν ϊσως οϊεται 
χαϊ άλλος τις τΐου μεγάλα κακά, εγώ (Γ ουκ οϊομαι, άλλα 

ίο πολύ μάλλον ποιεϊν ά ούτος νυνϊ ποιεϊ, άνδρα αδίκως 
έπιχειρεϊν άποχτιννύναι. νυν ονν, ώ άνδρες ]4&ηναϊοι, 
πολλού δέω εγώ υπέρ έμαντον άπολογεϊσ&αι, ώς τις αν 
οϊοιτο, άλλα νπέρ νμών, μη τι έξαμάρτητε περί την τον 
■9-εον δόσιν νμϊν εμού χαταψηφισάμενοι. εάν γαρ έμε 

15 άποχτείνητε, ου ραδίως άλλον τοιούτον εύρήσετε, άτε- Ε 
χνώς, ει χαι γελοιότερον ειπείν, προσχείμενον τί] πόλει 
[νπο τον &εον\ ώσπερ ϊίτπω μεγάλιρ μεν χαϊ γενναίω, 
νπο μεγέθους δε νω&εστέρω χαϊ δεομένω έγείρεσΟ-αι νπο 
μύωπος τινος' οίον δη μοι δοχεί 6 &εος έμε τγ^ πόλει 

2ο προστεΰειχέναι τοιούτον τίνα, ος νμάς έγείρων χαϊ πεί- 
θων χαι όνειδίζων ενα εχαστον ονδέν παύομαι την ημέραν 31 
ολην πανταχού προσκα&ίζων. τοιούτος ούν άλλος ον 
ραδίως νμϊν γενήσεται, ώ άνδρες, αλλ 3 έαν έμοϊ πεί&η- 
ο&ε, Γρείσεσ&έ μον' νμεϊς <Γ ϊίσως τάχ αν άχ&όμενοι, 

25 ωσπερ οι ννστάζοντες έγειρόμενοι, χρονσαντες αν με, 
πειΰόμενοι ΪΙνύτω, ραδίως αν άποχτείναιτε, είτα τον 

2 άλλα — 8 άΐιμώσειεν 8ΐ<Λ. Ηοπ1ε§. ζ, 126 | 4 ε μ* — ΙΧ άποχτιννύναι 
ΤΗεούοΓεΙ. ΐΙιεΓΕψευΙ. ρ. 3 2 7 Ο^ίδΓ. 

Ι νμϊν έρέιν ΒϋΕ : έρέϊν νμϊν Ε 4 ονδεν Ε, 560. Ου ίη Γ3.5. 

5 αν βλάψειεν ΒΌΕ: βλάψει Ε 6 δνναιτο ΓβνβΓΕ Β | οϊομαι ΒΏΕ: 
οΐμαι Ε 8 άτιμώσειεν ουηι δίοοαεο Είπίδίείυδ 3.ά δορηοοί. Αι. 
1029, οί.ΒαΙίβ 3.ά Αρδίηεηι ρ. 190, Οοθ€ΐηον.1οοί:.ρ.75ΐ νεί πιηβιηοδ. 
νοί. 7 (1858) ρ. 399 ' άτιμάοειεν ΒϋΕβ, Τη6θάθΓ6ΐ:ΐΐ5, άτιμάσειΈ\ 
ταντα ούτος μεν ΒΌΕ: ταντα μεν οντος Ε ΙΟ ούτος νννι ΒΌΕ: 

οντοσί νυν Ε II έπιχειρών ουηι ΤηεοάοΓθίΟ ΗΪΓ50ηί§• 12 ροδϋ 
εγώ, (\\ιοά νβΓδυηι οΐ&υάίί, 1ίθΓ3.πιΐ5 έπιχειρεϊν ίίβΐΊΐηΐ ίη ίηΐίίο νβΓ- 
5115 δοπρδϊΐ: ΐη Ό | οοτις Ε 13 άλλα ΒΌΕ: άλΧ Έ,Ιμήτι ΒΌ: μη ΕΕ| 
έξαμάρτητε ΒΟΕί: έξαμαρτήση τις ¥\τον Ο'εον ΌΕΕβ : των &εών Β 
14 έμέ ΒΌΕ: με Ε 1 5 ενρηοετε Ό, 5&ά ε 6ΧΪΓ6ΙΠ3. ϊη Γίΐδ. ι6 77 
Γ, ει { \η νπο τον &εον ίηείυδΐί: ΗΪΓ5θηΪ£ | και αηΐβ γενναίω 

οπι. Ό, 3.άά. ά ιδ <?ε ίη Γ3.5. Ο \ νω&εστέρω ΒϋΕ: νω&ρο- 

τέριο Ε 23 πεΐ&ησ&ε Ο, 56ά η ΐη ΓΠ.5. 24 &=' Ε 25 κρον- 

οαντες ΒϋΕΕ: όρονοαντες Ηθπηαηη 26 άποχτείναιτε Β, άποκτεί- 
να*τε Ό: άποκτείνετε Ε, 5βά οι 5ΐφΓα νε αάάϊΐΐιηι, άποκτείνητε Ε 



48 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 31 

λοιπόν βίον κα&είδοντες διατελοιτε αν, ει μη τίνα άλλον 
ο -3-εός νμϊν έπιπέμν[)ειεν κηδόμενος υμών. ότι (Γ εγώ 
τυγχάνω ων τοιούτος, οίος υπό τον $•εού τη πόλει δεδό- 

Β σ&αι, έν&ένδε αν κατανοήσαιτε' ου γαρ άν&ρωπίνω εοικε 
το έμέ των μεν έμαυτού απόντων ημεληκέναι και άνέχε- 5 
σ&αι των οικείων άμελονμένων τοσαντα ηδη έτη, το δε 
υμέτερον πράττειν αεί, ιδία έκάστω προ ο ιόντα ώσπερ 
πατέρα η άδελφόν πρεσβύτερον, πείθοντα έπιμελεϊσ&αι 
αρετής, και ει μέν τι από τούτων άπέλαυον και μισ&όν 
λαμβάνων ταύτα παρεκελευόμην, είχεν αν τίνα λόγον' ίο 
νυν δε οράτε δη και αυτοί, οτι οι κατήγοροι τάλλα πάντα 

Ο, άναισχύντως ούτω κατηγορούντες τοϋτό γε ουχ οίοι τε 
έγένοντο άπαναισχυντησαι παρασχόμενοι μάρτυρα, ώς 
εγώ ποτέ τίνα η έπραξ,άμην μισ&ον η ητησα. ικανόν γαρ 
οιμαι εγώ παρέχομαι τον μάρτυρα, ώς άλη&ή λέγω, την ι$ 
πενίαν. 

XIX. "ίσως αν ούν δόξειεν άτοπον είναι, ότι δη εγώ 
ιδία μέν ταντα ξυμβουλεύω περιιών και πολυπραγμόνων, 
δημοσία δε ου τολμώ αναβαίνων εις το πλή&ος το νμέ- 
τερον ξυμβουλεύειν τη πόλει. τούτου δε αίτιον εστίν ό 2ο 
νμεΐς εμού πολλάκις άκηκόατε πολλαχού λέγοντος, ότι 

Ο μοι -Θ-εϊόν τι και δαιμόνων γίγνεται [φωνή], ό δη και εν 
τη γραφή έπικωμωδών Μέλητος έγράψατο' έμοϊ δέ τούτ 
εστίν εκ παιδός άρξάμενον, φωνή τις γιγνομένη, η όταν 
γένηται, αει αποτρέπει με τούτο ό αν μέλλω τΐράττειν, 25 
προτρέπει δέ ουποτε' τούτ εστίν ο μοι εναντιούται τα 
πολιτικά πράττειν. και 7ΐαγκάλως γέ μοι δοκει εναν- 
τιοϋσΰαι' ευ γαρ ίστε, ώ άνδρες Ιί&ηνάϊοι, ει εγώ [πάλαι] 

9 και ίί — άπίλανον Ρπδα&η. ϊηδίίί. ι8, 164 ρ. 282 Ηοτίζ 

Ι βίον ΒΟΕ: χρόνον Ε, 51φΓ3. νβΓδίίΠΙ 3.άά. Ι διατελοιτε ΒΌΕΕ 
2 ο &8ος νμϊν ΒΟΕ: νμϊν ό Ο'εος Έ,\έπιπε'μψειεν Ο, έπιπέμχρειε* Β: 
έπιπέμψειε ΕΕ | νμών δρυπυηι ρυΐ&νΐί Ευά\νΐ^ 3 οίος Ό, 56(1 § 

€χ βηιεηα!. 4 αητανοήσετβ Ο, δβά ρποτ ε ΐη πΐ5. 9 ^ ν τι 

δοπρδΐί (Ζοβεί: ν&Γ. ΙβοΙ. ρ. 3°°5 Γβοερϊί ΗβΓηιαηη: μέντοί τι 
ΒΌΕΕ | άπέλαβον ΌΕ ίο είχεν Εο, ρΐΌοανϊΙ: \νεχ ΐη Εΐεοΐίβΐδ. 

ίΐηηαΐ. νοί. 73 ( χ 856) ρ. 670 : εϊχον ΒΌΕ 1 1 τ άλλα ΒΌ : τα αίλα ΕΕ 
12 όντως αν. Ε 13 παρεχόμενοι Ε 15 τον ΐηοΐυδΐΐ ΗΪΓδθηΪ£ | ώς 
«λτ^ί/ΒΟΕΕ 1 8 πολυπραγμόνων Ε: πολνπραγμοΐ'ώΒΌΥ 22 τι 

ΒΌΕ: τε Υ\φωνή αιιοίοΓΘ ΕοΓδΙείΌ άείενΐΐ Ε. Α. \Υο1ί 23 τούτ 
ΒΌΕ: τούτο Ε 25 τούτο ΒΌ, Γ65ΐίίυίί Κεοΐί οοΐΐ. ΤηβαεΙεί. 151 Α: 
τούτον ΕΕά, οί. Τη€3.£. 128 Ό 2 6 τοντ ΒΟΕ: τούτο Ε 28 πά- 
λαι αάά.ΒΌΕΕ, άβίενΐΐ (ΓοοεΙ νΕΓ.Ιεοί.ρ^οο (ιηηειηο5.νο1.4(ι856) 
ρ. 262), ηον. Ιεοί. ρ. 214 



32 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 49 

επεχείρησα πράττειν τά πολιτικά πράγματα, πάλαι αν 
άπολώλη και οντ αν υμάς ώφελήκη ουδέν ουτ αν έμαυ- Ε 
τόν. και μοι μη άχ&εσ&ε λέγοντι τάλη&ή' ου γαρ εστίν 
όστις ανθρώπων σω&ήσεται ούτε νμίν ούτε άλλω πλή&ει 
5 ουδενϊ γνησίως έναντιούμενος και διακωλύων πολλά άδικα 
και παράνομα εν τη πόλει γίγνεσθαι, αλλ 3 άναγκαϊόν 32 
εστί τον τω οντι μαχονμενον υπέρ τον δικαίου, και ει 
μέλλει ολίγον χρόνον σω&ήσεσ&αι, ίδιωτεύειν αλλά μη 
δημοσιεύειν. 

ίο XX. Μεγάλα δ 3 εγωγε υμϊν τεκμήρια παρέξομαι τού- 
των, ου λόγους, αλλ! ο νμεϊς τιμάτε, έργα. ακούσατε 
δη μου τά εμοι ξυμβεβηκότα, ϊνα εϊδητε οτι ουδ* αν ενι 
υπεικά&οιμι παρά το δίκαιον δείσας θάνατον, μη υπεί- 
κων δε αμα άπολοίμην. ερώ δε υμϊν ίρορτικά μεν και 

1 5 δικανικά, άλη&ή δε. εγώ γάρ, ώ ^ί^ηναϊοι, άλλην μεν 
άρχην ονδεμίαν πώποτε ήρξα εν τη πόλει, εβούλευσα Β 
δέ' και ετυχεν ημών η ίρυλή \/ΙντιογΙς\ πρυτανεύουσα, 
οτε υμεϊς τους δέκα στρατηγούς τους ουκ άνελομένους 
τους εκ της ναυμαχίας έβονλεσ&ε άθ-ρόους κρίνειν, παρα- 

2ο νόμως, ώς εν τω υστέρω χρόνω πάσιν υμϊν εδοξε. τότ 
εγώ μόνος των πρυτάνεων ήναντιώ&ην μηδέν ποιεϊν 
παρά τους νόμους [και εναντία ειρηφισάμην\, και ετοί- 

3 ον γαρ — 9 δημοσίευαν 3ϋοΙ>. ίίοπίε^. 58, ΐ3> Απδίϊά. οτ&ϊ. νοί. ζ 

Ρ• 343 εΐ 353 ϋϊηάοΓί 

ι πράγματα ΐηοΐΐΐδϊί ΗΐΓδΟηίί* 2 άπολώλη Β, άπολώλ* Ό: 

άπολώλειν οά, άπωλώλειν ΕΕ | ώφελήκη Β, ώφεληκ* Ό: ώφελήκειν 

ΕΕοά ] οντ αν ΒΟΕ: οντε Ε 3 κΛί ' Ρ 01 Ρν ΒΟΕΕ, νίάΐβ δυρΓΟ. 

31, 24 4 πλή&ει ούδενι ΒΌΕ: ονδενϊ πλή&ει Ε 6 αλλά Ε 

7 έοτι* ΐ> | τον ΒΌΕ: οπι. Ε 1 1 τιμάτε Ο, 3ζά ε ίη γεβ. ι 2 μου 

τά εμοι ΒΌ : μοι τά ΕΕ | ϊνα ΒΌΕΕ 13 νπεικάθΌιμι ΒΌΕ, ίη 

* τη&Τξ. γρ. Ε: νπείκοιμι Έ.\δίκαιον ΒΌΕ: δέον Έ.\δείσας Β, δβά δ βχ- 

, ΪΓ6Π13. ίη Γ3.5. | τον θάνατον Ε 14 άμα Μ8: άμα {αλλά ά) και αμα. 

αν ΒΌ, αλλά και άμ αν Ε, αμα και Ε, ςμίοά. ίη βάίΐίοηβ \ν6Ϊ£€ΐί3.ηα 

Γ606ρίΐ: 5ί3.11θαυΐΏ, αμα άν και νβΐ και άμ άν 5ί€ρη3.ηΐ1δ, άμ αν 

ΒβΙίΙζβΓ, άμα και άν Αδί, άμα καν ΚΜάθΠ, άλλα και άλλ' άν 

Οατηροείΐ, άρα και άμ άν Μααΐνί^ &άν€Γδ. Ι ρ. 368; ΡΙαίο δΟΠ- 

β ρδΐί άμα, ηυοουηι άίΐί:ο£Γ3.ρηί& άμα αν οοηίυηοία. εδί; ίηάβ Ιεοΐίο- 

ηαηι ναπεί&δ η3.1&; αν εχ 3.ηΙεοβά6η1:ίουδ ροδδε δυρρίβπ ηοΐυηι 

15 ου δικανικά ΗβΠΉ3.ηη | ώ ά&ηναϊοι ΒΌΕ: ώ άνδρες ά&ηναϊοι Ε 

17 η ψνλη Ε 6ί ίη ηΊ3.Γ£. Ο : η βονλη ΒΟ, η βουλή Ε, δ€θ! φν δΙφΓΕ ν6Γ- 

δυηι ααΜίΐυηι | ]4ντιοχίς άείενίΐ ΗΪΓδοηΐ^ οί. ΟοοεΙ νοτ. Ιεοί. ρ. 300, 
349> ΝαοβΓ οοδ. οπί. ρ. 6, ή Άντιοχίς δοηαείβΓ ίη αρρΕΓ&Ιιι οπίίοο 
3.(1 Όβηιοδίη. II ρ. 386 19 έβονλεοδΈ ΒΌΕ: έβονλενοασ&ε Ε| 

παρανόμων Ε, (ΤΟΠ*. 6 21 πρυτάνεων Ό | μηδέν ΒΌ : νμίν μηδέν 

ΕΕά, 5€θ1 υ ίη ΓΕδ. Ε 22 και εναντία έψηψιοάμην ίηοΐυδϊί ΗβΓηιαηη, 
νιάο Να.ΐ)6Γ οΐ>5. ατΐΐ. ρ. 6 

ΡΙαίο νοί. Ι. 4 



50 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 33 

μων όντων ενδεικνύναι με και άπάγειν των ρητόρων, και 
υμών κελενόντων και βοώντων, μετά τον νόμου και του 

€ δικαίου ωμην μάλλον με δεϊν διακινδυνευειν η με$ υμών 
γενέσ&αι μη δίκαια βονλενομένων, αροβη&έντα δεσμόν η 
θάνατον, και ταύτα μεν ην ετι δημοκρατον μένης της 5 
πόλεως' επειδή δε ολιγαρχία έγένετο, οι τριάκοντα αύ 
μεταπεμψάμενοί με πέμπτον αυτόν εις την θόλον προσ- 
έταξαν άγαγεϊν εκ Σαλαμίνος Λέοντα τον Σαλαμίνιον, 
ϊνα άπο&άνοι' οία δη και άλλοις εκείνοι πολλοίς πολλά 
προσέταττον, βουλόμενοι ως πλείστους άναπλησαι αιτιών ίο 

Ό τότε μέντοι εγώ ου λόγω αλλ 3 έργω αν ενεδειξάμην, οτι 
εμοϊ θανάτου μεν μέλει, ει μη άγροικότερον ην ειπείν, 
ονδ 3 δτιονν, τον δε μηδέν άδικον μηδ 3 άνόσιον εργάζε- 
σ&αι, τούτον δε το πάν μέλει, εμε γάρ εκείνη η άρχη 
ονκ εξέπληξεν όντως ίσχνρά ούσα, ώστε άδικόν τι εργά- ι ς 
σασ&αι, αλλ 3 επειδή εκ της -3-όλον εξήλ&ομεν, οι μεν 
τέτταρες ωχοντο εις Σαλαμίνα και ηγαγον Λέοντα, εγώ δε 
ωχόμην άπιών οϊκαδε. και ϊσως αν διά ταύτα άπέ&ανον, 

Ε εΐ μη ή άρχη διά ταχέων κατελύ&η' και τούτων νμιν 
έσονται πολλοί μάρτυρες. 2ο 

XXI. ]4ρ ούν αν με οϊεσ&ε τοσάδε ετη διαγενέσ&αι, 
ει επραττον τά δημόσια, και πράττων άξίως ανδρός 
αγαθού εβοή&ονν τοις δικαίοις και, ώσπερ χρή, τούτο 
περί πλείστου εποιούμην; πολλού γε δει, ω άνδρες Ιί&η- 
33 ναΐοι. ούδε γάρ αν άλλος ανθρώπων ουδείς. αλλ 3 εγώ 2$ 
διά παντός τού βίον δημοσία τε, εϊ πού τι έπραξα, τοιού- 
τος (ρανούμαι, και ιδία 6 αυτός ούτος, ονδενι πώποτε 
ξνγχωρήσας ονδεν παρά το δίκαιον ούτε ά.λλω ούτε τού- 
των ονδενι, ονς οι διαβάλλοντές εμέ ίρασιν εμούς μαθητάς 
είναι, εγώ δε διδάσκαλος μεν ονδενός πώποτ εγενόμην' 3° 
ει δέ τις μου λέγοντος και τά εμαυτού πράττοντος επι- 
θυμεί άκούειν, είτε νεώτερος είτε 7ΐρεσβύτερος, ούδενϊ 

6 η ολιγαρχία ΗθίπάοΗ" η τε με Ό, 5θά τε άθίονίί ά\αντών Ε| 
την ά'. τον ϋ 8 της σαλ. Ε, 5βά της ρυηοΐϊδ ηοΐαΐυπι 9 ινα ΒΌΕΕ| 
άπο&άνοι ΒϋΕ: άπο&άνη Ε II επέδειξα μην ΗΪΓ50Γΐΐ§" 12 θα- 
νάτου μεν ΒϋΕ: μεν &ανάτον Ε | ην άοΐβνΐΐ: ΗοϊηάΟΓί 14 μέλλει 
ΕΕ, οογγ. 6 ι8 ταντα ΒϋΕ: ταντ (Ε) 19 νμϊν ΒϋΕΕ: νμών 

ΗοΓΓη&ηη οοΐΐ. ιη <Ζ \<)Ώ ι\ αρ ϋ, οογγ. ά 22 εί ίη Γ3.5. ϋ 

24 δ* Βϋ, δεϊ οά 29 ονς ΒϋΕ: ονς δη Ε ( οί ογπ. ϋ \ εμέ ΒϋΕΕ 

31 μον ΒϋΕ: έμον Εά Ι έπι&νμεϊ ΒϋΕ; έπι&νμοϊ Ε, έπι&νμή ά 

32 ακούει ϋ, ΟΟΓΓ. ά 



33 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 51 

πώποτε έφ&όνηΰα, ονδε χρήματα μεν λαμβάνων δια- 
λέγομαι, μή λαμβάνων δε ου, αλλ 3 ομοίως χαϊ πλονσίφ Β 
ν.αϊ πένητι παρέχω εμαυτον ερωτάν, χαϊ εάν τις βονληται 
αποχρινόμενος άχονειν ών αν λέγω. ν.αϊ τούτων εγώ 
5 είτε τις χρηστός γίγνεται εϊτε μή, ονχ αν δικαίως την 
αίτίαν νπέχοιμι, ών μήτε νπεσχόμην μηδέν ι μηδέν πώ- 
ποτε μά&ημα μήτε εδίδαξα' ει δέ τίς φησι παρ 3 εμον 
πώποτέ τι μα&εϊν η άχονσαι ιδία ο τι μή χαϊ οι άλλοι 
πάντες, εν ϊστε οτι ούχ άλη&ή λέγει. 

ίο XXII. ΪΙλλά δια τι δή ποτέ μετ εμον χαίρονσί τίνες 
πολνν χρόνον διατρίβοντες; άχην.όατε, ώ άνδρες ϊί&η- € 
ναϊοι' πάσαν νμϊν την άλή&ειαν εγώ είπον % οτι άχονοντες 
χαίρονσιν εξεταζομένοις τοις οίομένοις μεν είναι σοφοϊς, 
όνοι δ 3 οϋ' εστί γαρ ονχ αηδές, έμοι δε τοντο. ώς εγώ 

1 5 φημι, προστέταχται νπό τον &εοϊ> πράττειν χαϊ έχ μαν- 
τείων χαϊ εξ ενυπνίων χαϊ παντϊ τρόπω, ώπερ τίς ποτέ 
χαϊ άλλη &εία μοίρα άν&ρώπω χαϊ δτιονν προσέταξε 
πράττειν. ταντα, ώ ]ί$ηναϊοι, χαι άλι^η έστιν χαϊ 
ενέλεγχτα. ει γαρ δή εγωγε των νέων τονς μεν δια- 

2ο φ&είρω, τονς δε διέίρ&αρχα, χρήν δήπον, εϊτε τίνες αντών ϋ 
πρεσβύτεροι γενόμενοι έγνωσαν οτι νέοις ονσιν αντοϊς 
εγώ χαχον πώποτέ τι ξννεβονλενσα, νννϊ αντονς αναβαί- 
νοντας εμον χατηγορεΐν χαι τιμωρεϊσ&αι' ει δε μή αντοϊ 
ή&ελον, των οϊχείων τινάς των εχείνων, πατέρας χαϊ 

25 άδελφονς χαϊ άλλους τονς προσήχοντας, εϊπερ νπ εμον 
τι χαχον επεπόν&εσαν αντών οι οίχεΐοι, ννν μεμνήσ&αι 
[χαϊ τιμωρεϊσ&αϊ\. πάντως δε πάρεισιν αντών πολλοί 

Ι πώποτ Ε 2 λαμβάνω Ό, ΟΟΓΓ. ά | <?£ ΒΟΕΡ [ ομοίως και 

ΒΟΡε: ομοίως Ε $ τιΌ, οογγ. (1 5 χρηστός Ό, 56(1 ς ίη γο.5.| 
γίνεται Ο Ε η μά&ημα — πώποτέ ΟΠ1. ΒΌ, ίη ηΐ3.Γ£. 3.άά. ά, 

μηδέν πώποτ ε — εμον ζ,άά. ίη τη&τξ. νοΓΟο μηδέν ίη Ιεχΐ,α οίΓουπι- 
δΟΓίρΐΟ Ι) 8 τι ΒΟΡ: η Ε | οί άλλοι Εά: άλλοι ΒΟΡ ΙΟ δια 

τι ΒΌΡ: τι Ε 1 1 πολνν Ε, 5θά λ ίη Γ3.5. 14 ονσιν ΐ> \ δέ ον Ρ| 
εστί* Ό 1 6 ποτέ ΒΟΕ: πώποτε Ρ, Γοοορίΐ: ΗΪΓ5θηΐ§• 1 8 ώ 

ά&ηναϊοι ΒΌΡ: ώ άνδρες ά&ηναίοι Ε | έατι* ΒΌ : έστι ΕΡ 19 εν- 

έλεγκτα ΒΟΡ: ενεξέλεγκτα Ε [ εγωγε ΒΌΡ: εγώ Ε | νέων ΒΟΡ: 
νεωτέρων Ε 20 χρην Ό | ε'ί Ρ, εϊτέ Γ, εϊπερ ΗΐΓ50ηί£ 22 ποτέ 

Ρ, οογγ. υΐ νίάβίιΐΓ Ρ [ τι ίη Γ£5. Β | σννεβ. Ε 23 και κατηγο- 

ρέϊν Ο, 5θά και άείονίΐ: ά 26 κακόν τι Ε, Γβοβρίΐ ΗΪΓ50ηί§Ί αντών 
οι οικείοι ΒΟΡ: οί οικείοι αντών Έ.\μεμνηισ9"αι Β 27 κα* τιμωρεί- 
σ&αι 3.(1(1. ΒΌΕΡ, οιίΓη Ιίοπδ ηαίουδάΕΓη οπι. ΒεΙίΙζβΓ \πάρεισιν αυ- 
τών πολλοί ΒΟΡ: πάοεισι πολλοί αντών Ε 

4* 



52 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 34 

εντανΰοϊ, ονς εγώ δρώ, πρώτον μεν Κρίτων οντοσί, εμδς 
Ε ήλικιώτης και δημότης, Κριτοβούλον τονδε πατήρ' έπειτα 
Ανσανίας δ Σφήττιος, Αϊοχίνον τονδε πατήρ' ετι ^Αντι- 
φών δ Κηφισιενς οντοσί, °Επιγένονς πατήρ' άλλοι τοίννν 
ούτοι, ών οι αδελφοί εν ταύτγ] τή διατριβή γεγόνασιν, 5 
Νικόστρατος Θεοζοτίδον, αδελφός Θεοδότον — και δ μεν 
Θεόδοτος τετελεντηκεν, ώστε ονκ αν εκείνος γε αντον 
καταδεη&είη — , και Πάραλος οδε, δ Αημοδόκον, ον ην 
34 Θεάγης άδελφός' οδε δε Αδείμαντος, δ Αρίστωνος, ον 
αδελφός οντοσί Πλάτων, και Αιαντόδωρος, ον Απολλό- ίο 
δωρος οδε αδελφός, και αλλονς πολλούς εγώ εχω νμϊν 
ειπείν, ων τινά εχρήν μάλιστα μεν εν τω έαντον λόγω 
παρασχέσ&αι Μέλητον μάρτνρα' ει δε τότε επελά&ετο, 
ννν παρασχέσ&ω, εγώ παραχωρώ, και λεγέτω, εϊ τι έχει 
τοιούτον, άλλα τούτον πάν τουναντίον ενρήσετε, ώ αν- ι$ 
δρες, πάντας εμοι βοη&εϊν ετοίμονς τω διαφ&είροντι, 
τω κακά εργαζομένω τονς οϊκείονς αντών, ώς φασι Μέλη- 
Β τος και Ανντος. αντοϊ μεν γάρ οι διεφθαρμένοι τάχ αν 
λόγον εχοιεν βοη&ονντες' οι δε άδιάφ&αρτοι, πρεσ- 
βύτεροι ηδη άνδρες, οι τούτων προσήκοντες, τίνα άλλον 2ο 
εχονσι λόγον βοη&ούντες εμοι άλ£ η τον ορθόν τε και 
δίκαιον, οτι ξννίσασι Μελήτω μεν ψενδομένω, εμοι δε 
άλη&εύοντι; 

ΑΛΙΙΐί Ειεν οη, ω ανόρες α μεν εγω εχοιμ αν απο- 
λογεισ&αι, σχεδόν έστι ταύτα κ.αϊ άλλα ϊσως τοιαύτα. 2$ 
τάχα δ* αν τις νμών άγανακτήσειεν άναμνησθεις εαντον, 
εϊ δ μεν και ελάττω τοντουϊ τον αγώνος αγώνα αγωνιζό- 
μενος εδεήΰη τε και ικέτενσε τονς δικαστάς μετά πολλών 

Ι έντανθΌΪ ΒΌ : ΟΙΏ. Ε, έντανθ'α Ε | κρί*των Ό | οντοοιν Ε 
2 δημώτης Ε | τονδε ΌΕ, Γεήη^εΐΐδ 0: τούτον Ε 3 &* 1 ΒΟΕ: ετι 

δ Ε 4 κηψ^οιενζ Ε: κηψησιενς ΒΟΕ | άλλοι τε ένταν&οϊ, ών 

ΗβϊηάοΓί 5 ούτοι 01Τ1. Ε | γεγόνασιν ΒΌ : γεγόνασι ΕΓ 6 θεο- 
ζοτίδον Ε: &εοζωτίδον ΒΌ, 6 &εοσδοτΐδον Ε, 56(1 αΓίϊοαΙυΐΉ ηε- 
οεδδαπυιη εδδε Γεείε ηε^ανΐί Η. δ&υρρε πιυδ. τΐιεηαη. νοί. 4 
(1846) ρ. 138 8 πάραλος Ε: πάραδος ΒΌΕ | δημοδόκον Ό, δβ(ί 

ό ει ον ΐη ταδ. 9 °$ ε τε ΗεΐηάοΓί ίο άπολλόδωρος ΒΟΕ: ό 

άτι. Ε II οδε ΒΌΕ: 6 Ε ) εγώ ΒΌΕ: εγωγ Ε | νμϊν ϊη. 

ΓΕδ. Β 12 ον Ο, ΟΟΙΎ. (1 13 παρασχε'σΟ'αι ΒΌΕ: τιαρέχε- 

σ&αι Ε 17 κακά — 24 « μεν ίη ταδ. Ε | ώς ψαοί ΒΟΕΕ, δαερε 

δίο 21 εχονσι λόγον Ι$ΌΥ: λόγον εχονσι Ε | και** Ό 22 οτι 

ΒΟΕ: ον Ε | ξννίσασι ΌΕο: ξννίασι ΒΕ 25 σχεδόν ΒΌΕ : σχεδόν 

τ οι Ε 26 άναμνηισθ'είς Β: άναμνησ&εις ΟΕ; άναμνησ&εις εαντών 
οπι. Ε 28 έδεή&η ΒΟΕ: δεδέηταί Ε 



35 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 53 

δακρύων, παιδία τε αντον άναβιβασάμενος, ϊνα ο τι 
μάλιστα ελεη&είη, καϊ άλλους των οικείων και φίλων 
πολλούς, εγώ δε ονδεν άρα τούτων ποιήσω, και ταντα 
κινδννεύων, ώς άν δόζαιμι, τον εσχατον κίνδυνον. τά% 
5 ούν τις ταντα έννοήσας αν&αδέστερον άν προς με σχοίη, 
και όργισ&εϊς αντοϊς τούτοις &εϊτο άν μετ οργής την 
ιρήφον. ει δη τις υμών όντως έχει, — ουκ άξιώ μεν Ό 
γαρ εγωγε' ει δ 3 ονν, επιεική άν μοι δοκώ προς τούτον 
λέγειν λέγων ότι έμοί, ώ άριστε, εϊσϊν μεν πού τίνες και 

ίο οικείο ι' καϊ γαρ τοντο αντό το τον 'Ομήρον. ονδ 3 εγώ 
από δρνός ονδ 3 από πέτρης πέφνκα, αλλ 3 εξ ανθρώπων, 
ώστε και οίκεϊοί μοί είσι καϊ νιεϊς, ώ άνδρες ΐ4$ηναϊοι, 
τρεις, εις μεν μειράκιον ηάη, δύο δε παιδία' άλΚ όμως 
ονδένα αντών δενρο άναβιβασάμενος δεήσομαι νμών άπο- 

!5 ψηφίσασ&αι. τι δη ονν ονδεν τούτων ποιήσω; ονκ 
αν&αδίζό μένος, ώ ΐ4&ηναϊοι, ονδ 3 νμάς ατιμάζων, αλλ 3 Ε 
ει μεν &αρραλέως εγώ εχω προς θάνατον η μη, άλλος 
λόγος, προς δ 3 ονν δόξαν και έμοι καϊ νμϊν καϊ όλη τη 
πόλει ον μοι δοκει καλόν είναι έμε τούτων ονδεν ποιείν 

20 καϊ τηλικόνδε Οντα ν.αϊ τοντο τοννομα έχοντα, είτ ονν 
άλη&ες είτ ονν ιρενδος' αλλ 3 ονν δεδογμένον γέ εστί τω 
Σωκράτει διαφέρειν τινϊ των πολλών άν&ρώπων. ει ονν 35 
νμών οι δοκονντες διαφέρειν είτε σοφία είτε ανδρεία εϊτε 
άλλη ητινονν άρετη τοιούτοι έσονται, αίσχρόν άν εϊη' 

" 2 5 οίονσπερ εγώ πολλάκις εώρακά τινας, όταν κρίνωνται, 
δοκονντας μέν τι είναι, &ανμάσια δε έργαζομένονς, ώς 
δεινόν τι οίομένονς πείσεσ&αι ει άπο&ανοννται, ωσπερ 

Ι αντον ΌΕΕ | ϊνα — έλεη&είη ίηοΐαδίΐ: ΗίΓδΟηί^, νΐάβ Οειίδοηΐε 
ίη Εΐεοΐίείδ. 3.ηη3.1. νοί. 8ι (ι86ο) ρ. 500 2 ψίλωνΒΌΐ: ψίλονςΈ 
5 ονν ΒΌΕ: αν ονν Ε 6 &εϊτο Ε, δβά ει ίη Γ3.5. 8 γαρ ΒΌΕ: 

οιη. Ε, άείενίί: ά 9 λέγων ΒΕΕ βΐ ιιί νίάείιΐΓ Ο : λόγον ά, 56(1 

3.ρΐ6 οοιηρ3.Γα.νίί: Β3.ίΐ6Γ ΡΐΌί3.£. 346 Ε, θ3.1γ1. 390 ϋ> 4 χ 8 Α | είοί* 
ΒΟ: είσι ΕΕ ίο το οηι. Ε, δυρΓα νβΓδυιη Άάά. 6 | ονδ' Ό, 56(1 <? 
6χ 6πΐ6ηά. ιι άλΧ έξ άν&ρώπων άείενίί ΟοοβΙ ιηηειηοδ. νοί. 9 
(ι86ο) ρ. 359 Ι2 νίεϊΐ ΒΌΕ: νίέίς γε Ε 14 ονδένα ΒΌΕΕ 

1$ δη οιη. Ε 1 6 αν&αδιζόμενος ΒΌΕ: αν Ο'αδιαζό μένος Ε | ώ α&η- 
ναΐοιΌΥ: ώ άνδρες ά&ηναίοιΈ,, Γδίΐη^εηδ Ο ΐ8 ολ^ΒΌΕ: ολωςΈ. 

21 είτε ψεύδος ΗίΓδοηί^ | γέ Ο, 56ά γ ίη ΓΟ,δ. | τώι Β, τ* Ό, £αΐδ56 
νίάείιΐΓ τω, ςυοά ριτοοανίΐ: Κίάάεΐΐ : το Υά, τον Ε; τον οωκρ. ίη 
τη3.Γ£.^ά(1. Ο 22 σωκράτει ΒΌ, ρΓ003.νΪ£ Κίάάεΐΐ: σωκράτη ΕΙ), 

οωκρατη* Ε, οωκοάτην (1 | διαφέρει Ό, ΟΟΓΓ. ά | άν&ρώποιν ίη- 
οΐιΐδίί ΗΪΓδοηί^. 23 ανδρεία ΌΕ, δ6ά ει ίη Πίδ. Ό : άνδρία ΒΕ, 

δεά ί ίη Γ3.δ. Β 24 αίσχρόν αν ειη άβίενίΐ ΟοΙ)6£ πιηβηιοδ. νοί. 9 

(ΐ86ο) ρ. 359 2 6 δοκονντας Ό, δεά ας ίη Γ3.5. 



54 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 35 

ά&ανάτων έσομένων, άν υμεϊς αυτούς μη άποκτείνητε' 
οϊ έμοϊ δοκοϋσιν αίσχύνην τη πόλει περιάπτειν, ωστ άν 
τίνα και των ξένων υπολαβεϊν οτι οί διαφέροντες ϊί&η- 

Β ναίων εις αρετήν, ους αυτοί εαυτών εν τε ταΐς άρχαΐς και 
ταϊς άλλαις τιμαϊς προκρίνονσιν, ούτοι γυναικών ουδέν 5 
διαφέρουσιν. ταύτα γάρ, ώ άνδρες ΪΙ&ηναϊοι, ούτε ημάς 
χρη ποιεϊν τους δοκοϋντας και δπηοϋν τι είναι, ουτ αν 
ημείς ποιώμεν υμάς έπιτρέπειν, αλλά τοϋτο αντδ ένδεί- 
κνυσ&αι, οτι πολύ μάλλον καταιρηφιεϊσ&ε του τά ελεεινά 
ταΰτα δράματα εϊσάγοντος και καταγέλαστον την πόλιν ίο 
ποιοΰντος η του ησυχίαν άγοντος. 

XXIV. Χωρίς δε της δόξης, ώ άνδρες, ουδέ δίκαιον 

Ο μοι δοκεΐ είναι δεϊσ&αι του δικαστού ουδέ δεόμενον άπο- 
φεύγειν, αλλά διδάσκειν και πεί&ειν. ου γάρ έπι τούτω 
κά&ηται δ δικαστής, έπι τω καταχαρίζεσ&αι τά δίκαια, 1 5 
άλΧ έπι τω κρίνειν ταϋτα' και όμώμοκεν ου χαριεϊσ&αι 
οίς αν δοκη αυτώ, αλλά δικάσειν κατά τους νόμους, 
οϋκουν χρη ούτε ημάς έΰίζειν υμάς έπιορκείν, ου$ υμάς 
έ&ίζεσ$αι' ουδέτεροι γάρ αν ημών εύσεβοίεν. μη ούν 
άξιοϋτέ με, ώ άνδρες ΪΙ&ηναίοι, τοιαύτα δείν προς υμάς 2ο 
πράττειν, α μήτε ηγούμαι καλά είναι μήτε δίκαια μήτε 

Ό όσια, άλλως τε μέντοι νή Λία [πάντως] και ασεβείας 
φεύγοντα ύπδ Μελήτου τοντουί. σαφώς γάρ άν, ει πεί- 
&οιμι υμάς και τώ δεϊσ&αι βιαζοίμην όμωμοκότας, -9-εους 
άν διδάσκοιμι μη ηγεϊσ&αι υμάς είναι, και άτεχνώς άπο- 25 
λογούμενος κατηγοροίην αν έμαυτοΰ ώς -9-εους ου νομίζω, 
αλλά πολλού δει ούτως έχειν' νομίζω τε γαρ, ώ άνδρες 

ι αν ΒΌΕ : εάν Ε 2 τη οιη. Ό, ίη ηΐ3.Γ£. ίΐάά. (1 ^ εν τε — 
τιμαϊς ίη Γ3.5. Ε 6 διαφέρουσιν Ε, διαψέρονσι* Ο: διαφέρονσι ΒΕ, 
56(1 ΟΙ Γ6βη£6Π5 1θ\γάρ \ΐί νίάΘίΐΙΓΕ Ι γθννί\ημάςΈ, δβά ή ίη Γ3.5., 13.Π1 

ΕοΓδίβΓ οοηΐεοεΓΒ,Ι: ν μας ΒΟΕ, δεά νίάβ ΜϋηδοηεΓ ίη Εΐβοΐ^βίδ. 
2ΠΠ3.1. νοί. 9ΐ (1865) ρ. 477> ν °1• 93 (ι 866) ρ ν 83 ει Ιοαιπι δίηιίΐΐϊ- 
Ι11ΐΐηΐ35^- 7 οπηονν τι ΗβϊηάοΓί: οπηιτιουνΒ, όπηιτιοννίο, οπηι 

τίονν Ό, όπητιονν ΕΕ, ότιονν ϊ, όπητιονν τι ΒθΙί1ί6Γ II η τον 

ησνχίαν άγοντος άείενίΐ: (Ιοοβί: ηιηβιηοδ. νοί. 9 (ι86ο) ρ. τ,$^\τοΏ, 
ΟΟΓΓ. ά 13 μοι δοκει είναι ΒΌΕ: δοκεϊ είναί μοι Ε 1 6 όμώμοκεν 
ΒΌΕ, όμ. Ε, δ€(1 6 ίη Γ3.δ.|3.(1 χαριέϊσ&αι ίη τΆΖΧξ. τα δίκαια 3.άθ!. άβ 
17 δοκή βχ δοκεϊ ίεείΐΌ 1 9 «V οηι.Ε, δυρΓα νεΓδυηι αάά. θ ιονμάς 
ΒΌΕ: ημάς Ε 22 άλλως τε μέντοι νη δια πάντως ΒΌΕ: νη Δ 'ία 
πάντως ίηοΐιΐδίί; 513.1103.111η, πάντως ίηοΐιΐδίΐ: Μδ, μάλιστα πάντως νη 
δια μέντοι Ε, άλλως τε πάντως νη //ία, μάλιστα μέντοι ΒεΙίΙίβΓ 
23 άν οηι. Ε, δυρΓΗ. νεΓδυηι αάά. ο 24 όμωμ. ΒΟ, ώμωμ. Ε 27 ίη- 
οΐυδα [τέ γάρ — $8, 29 <ρη\σονσι δΟΓΪρδίί: ίη Ό ηΐ3.ηυδ ναΐάβ Γβοεηδ, 
ςιίΕπι δϊ^ηίίίοΕνίηιυδ ηοία ά 1 , νίάε δΐυάίεη ρ. 5 



36 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 55 

Ιί&ηναϊοι, ώς ουδείς των έμών κατηγόρων, και νμΐν επι- 
τρέπω και τω &εφ κρϊναι περί έμοΰ όπτ] μέλλει έμοί τε 
άριστα είναι και νμΐν. 



XXV. Το μεν μη άγανακτεΐν , ώ άνδρες ^ί^ηναΐοι, Ε 
5 έπι τοντφ τω γεγονότι, οτι μου κατεψηφίσασ&ε, άλλα τέ 36 

μοι πολλά ξνμβάλλεται, και ουκ άνέλπιστόν μοι γέγονεν 
[το γεγονός^ τούτο, άλλα πολν μάλλον θαυμάζω εκατέρων 
των χρήφων τον γεγονότα άρι&μόν. ον γαρ φόμην εγωγε 
ούτω παρ 3 ολίγον εσεσ&αι, αλλά παρά πολύ' νυν δέ, ώς 

ίο εοικεν, εί τριάκοντα μόναι μετέπεσον των ψήφων, άπο- 
πεφενγη αν. Μέλητον μεν ούν, ώς εμοϊ δοκώ, και νυν 
αποπέφευγα, και ον μόνον άποπέφενγα, αλλά παντι 
δήλον τοϋτό γε, οτι, ει μη άνέβη ^ίνντος και Λνκων 
κατηγορήσοντες έμοϋ, καν ώφλε χιλίας δραχμάς, ον μετά- Β 

15 λαβών το πέμπτον μέρος των ψήφων. 

XXVI. Τιμάται δ 3 ονν μοι 6 άνήρ &ανάτον. είεν' 
εγώ δε δη τίνος νμΐν άντιτιμήσομαι, ώ άνδρες ϊί&ηναϊο ι; 
η δήλον οτι της αξίας; τι ονν; τι άξιος ειμί πα&εϊν η 
άποτίοαι, ο τι μα&ών εν τω βίω ονχ ησνχίαν ήγον, άλ£ 

20 αμελή σας ώνπερ οι πολλοί, χρηματισμον τε καϊ οικονο- 
μίας και στρατηγιών και δημηγοριών και των άλλων 

ι6 τιμάται — 17 άντιτιμήσομαι εί 57> 5 V — 6 τιμάται ΤΗοπι. Μα^ίδΙεΓ 
5. ν. τιμώ ρ. 35° Κ- 
Ι των οΪ5 δοπρδίί; ά 1 4 ^ ν ΒΕά 1 : μεν ονν Ε 5 νειτοα επί 
τούτω τω γεγονότι 3.1)€55€ νυΐί Β3.Ϊ16Γ | οτι μου κατεχρηφίοαοθ'ε ϊη- 
οΐυδίΐ ΗΪΓ5θίιί§• ΐη εάϊΐΐοηε αηηΐ 1853 εί• ΟοβεΙ ιηηειηοδ. νοί. 9 
(ι86ο) ρ. 360 | μου οιώ. Ε, δυρΓα νεΓδυηι 3.άά. ε 6 οτι ουκ (Ζο- 

Οεί 1. ε., 3.1 νίάε 25 Β | γέγονε* Β: γέγονε ΕΕά 1 η το γεγονός 

τούτο άβίενΐΐ Ο^οβεΙ 1. ε., το γεγονός ΐηείιΐδΐΐ Μ5 8 ώιόμην ΒΕ: 

ωμην Εά 1 ΙΟ τριάκοντα ΒΕά 1 : τρεις Εί | άποπεφενγη Β: άποπε- 

ψεύγειν ΕΕοά 1 II δοκώ ΒΕά 1 : δοκεϊ Ε 12 και — αποπέφευγα 
ΟΙΏ. Ε | άλλίι ΒΕά 1 : άλλα και Ε 13 άνέβη ο αν ΗΪΓδε1ΐΪ£ θί. (Γθ- 

οε£ πιηεηιοδ. νοί. 2 (1854) Ρ• 3 2 4? Γβοερϊί Βαΐΐει•, αί νίάε Χεηορη. 
αη3.03.5. ι, 4, 1 6 14 δραχμάς — -ψήφων ϊηοΐυδΐΐ: ΗΪΓδΟηί^ 17 *ν- 
τιτιμήοομαι ΒΕΕά 1 : άντιτιμήοωμαι ευηι ΗΪΓδοηίσΐο Οοοεΐ ηιηεηιοδ. 
νοί. 9 (ΐ 86θ) ρ. 360 | ώ άνδρες ά&ηναίοι ΒΕ: ώ ά&ηναίοι Εά 1 ΐδ ή 
Β, η ΐ) | δήλον ότι ΒΕ: δηλονότι Εά 1 | ονν 0ΙΤ1. Ε | τι άξ. Β: τι άξ. 
Εά 1 , ότι άξ. Ε, δεά ότι ΐη Γ3.5., τί άείενίΐ (Γοοεί 1.ε.(ναι•.1εεί:.ρ. 300) 
19 άποτίοαι Ε 20 αά ώνπερ δυρρίεηί επιμελούνται, ουίυδπίοάΐ 

είϋρδεοδ δΐοΐ φΐϊάεηι ηοηάυηι αϋυά εχειηρίυιη οοευτπδδε αϊί 
ΗεϊηάοΗ" ΐη ρΓοοεπιϊο εάίίΐοηΐδ δΐια,ε ρ. XXI; ίοιτίαδδε ώνπερ οΰχ οί 
πολλοί δοποεηάυηι 



56 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 37 

αρχών "/.αϊ ξυνωμοσιών χαι στάσεων των εν τη πόλει 
γιγνομένων, ηγησάμενος εμαυτόν τω οντι επιειχέστερον 

^ είναι η ώστε εις ταύτ Ιόντα σώζεσϋ-αι, ενταύ&α μεν ούχ 
ηα, οι ελ&ών μήτε ύμϊν μήτε έμαυτώ ε μέλλον μηδέν όφελος 
είναι, επι δε το ιδία εχαστον (7ώ*•] εύεργετείν την μεγί- 5 
στην εύεργεσίαν, ως εγώ φημι, ενταν&α ηα, επιχειρών 
εχαστον υμών πεί&ειν μή πρότερον μήτε τών εαυτόν 
μηδενός επιμελεϊσ&αι, πριν εαυτόν επιμελη&είη, όπως 
ώς βέλτιστος χαι φρονιμώτατος εσοιτο, μήτε τών της 
πόλεως, πριν αυτής της πόλεως, τών τε άλλων ούτω ίο 
κατά τον αυτόν τρόπον έπιμελεϊσ&αι' τι ούν ειμί άξιος 

Σ> παΟ-εϊν τοιούτος ων; αγαθόν τι, ώ άνδρες ΪΙ&ηναϊοι, ει 
δει γε κατά την άξίαν τη άλη&εία τιμάσ&αι' χαϊ ταϋτά 
γε άγα&όν τοιούτον, ο τι αν πρέποι έμοί. τι ούν πρέπει 
άνδρι πένητι ευεργέτη, δεομένω άγειν σχολήν επι τη 15 
υμετέρα παραχελεύσει; ούχ εσ$ ο τι μάλλον, ώ άνδρες 
ϊί&ηναϊοι, πρέπει ούτως, ώς τον τοιούτον άνδρα εν 
πρυτανείω σιτεϊσ&αι, πολύ γε μάλλον η εϊ τις υμών 
ϊππω η ξυνωρίδι η ζεύγει νενίχηχεν 'Ολυμπίασιν. δ μεν 
γαρ υμάς ποιεί ευ δαίμονας δοχείν \_είναι\, εγώ δε είναι' 2ο 

Ε καί δ μεν τροΓρής ουδέν δεϊται, εγώ δε δέομαι, ει ούν 
37 δει με κατά το δίχαιον της αξίας τιμάσ§αι, τούτου τι- 
μώμαι, εν πρυτανείω σιτήσεως. 

XXVII. Ίσως ούν νμϊν χαι ταντι λέγων παραπλησίως 
δοχώ λέγειν ώσπερ περί τον οϊχτον χαι της άντιβολήσεως, 25 
άπαυ&αδιζόμενος' το δε ούχ εστίν, ώ ϊί&ηναϊοι, τοιού- 
τον, άλλα τοιόνδε μάλλον, πέπεισμαι εγώ εχών είναι 
μηδένα άδιχειν άν&ρώπων, άλλα υμάς τούτο ου πεί&ω' 
ολίγον γαρ χρόνον άλλήλοις διειλέγμε&α' επεί, ώς εγώμαι, 
ει ην ύμϊν νόμος, ώσπερ χαι άλλοις άνΟ-ρώποις, περί 30 

Β θανάτου μή μίαν ήμέραν μόνον χρίνειν, άλλα πολλάς, 

3 ταντα ιόντα Κ, ταντ οντά ΒΕά 1 | σώζ. ΒΕΕά 1 4 Ψ α Ε β ^ 

πιοχ | οϊ ΒΕά 1 : ή ¥ ζ Ιών ϊηοΐιΐδίί: Μ5, νϊάθ δίιιάίβη ρ. 35 
6 ένταν&α ήα ίηοΐυδίί Η6πτΐ3.ηη | επιχειρώ Ρταναπι^τ Ζεϊίδοηι•. ί. 
οδίΟΓΓ. Ογίτιη. νοί. 15 (ϊ864) ρ• 47° Ι επιχειρών — έπιμελεΧσ&αι 
ίη Γ3.5. Ε ιι ειμί Β: ειμί ΕΕά 1 13 δεϊ ουηι Ιϊογο ςιιοάαηι ΒβΙ^βΓ : 
δε ΒΕά 1 , δη Ε | τιμάο&αι οιπη 1ΪΟΓΟ ςυοάαηι Ββ^εΓ: τιμάσ&ε 
ΒΕΕά 1 ΐ6 παοακελενει Ε, οοιύ. β | μάλλον άβίενίΐ: Μιιά^ίιΐδ, 3.ί 

νίάβ 5υρΓ3. 30 Β 19 όλνμπιάοιν ΒΕΕά 1 , δβά λ ίη Γ3.5. Ε 20 είναι 
ίηαΐυδΐί Ηβπτιαηη 23 £ν ΒΕά 1 : της ενΈ, 26 άπανθ'αδιζόμενος 
ΒΕ: άπαν&αδιαζόμενος Ε, δβά α αηίβ ζ ίη Γ3.5., άπαν&ιζόμενος ά*| 
ώ ά&ηναϊοι ΒΕά 1 : ώ άνδρες άΟ'ηναϊοι Ε 



37 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 57 

επείσ&ητε άν' ννν δ 3 ον ράδιον εν χρόνω όλίγω μεγάλας 
διαβολάς άπολύεσ&αι. πεπεισμένος δη εγώ μη δ ένα άδι- 
κεϊν πολλού δέω έμαντόν γε αδικήσειν και κατ εμαντον 
έοειν αυτός, ώς αξιός ειμί τον κακόν, και τιμήσεσ&αι 
5 τοιούτον τινός έμαντω, τι δείσας; ή μη πά&ω τοντο, ον 
Μέλητός μοι τιμάται, ο φημι ονκ εϊδέναι οντ ει άγα&όν 
οντ ει κακόν εστίν; αντί τούτον δη ελωμαι ών εν οίδ 3 
ότι κακών όντων, τον τιμησόμενος; πότερον δεσμού; και 
τι με δει ζην εν δεσμωτηρίω, δουλεύοντα τη αεί κα&ιστα- ^ 

ίο μένη αρχή \_,τοϊς ένδεκα"]; άλλα χρημάτων, και δεδέσ&αι 
εως αν εκτίσω; άλλα ταντόν μοι εστίν, όπερ ννν δη 
ελεγον' ον γαρ εστί μοι χρήματα, όπό&εν εκτίσω, άλλα 
δη φνγης τιμήσωμαι; ϊσως γαρ αν μοι τούτον τιμησαιτε. 
πολλή μενταν με φιλοψνχία εχοι, εί όντως αλόγιστος 

15 είμι, ώστε μη δύνασ&αι λογίζεσ&αι, οτι νμεϊς μεν όντες 
πολϊταί μον ονχ οίοι τε εγένεσ&ε ένεγκεϊν τάς εμάς δια- 
τριβάς και τονς λόγονς, αλλ* νμϊν βαρύτεραι γεγόνασιν Ό 
και επιφ&ονώτεραι, ώστε ζητείτε αυτών νννϊ άπαλλαγη- 
ναι, άλλοι δε άρα αντάς οϊσονσι ραδίως; πολλού γε δεί, 

20 ώ ]4&ηναϊοι. καλός ονν αν μοι ό βίος είη εξελ&όντι 
τηλικωδε άν&ρώπω άλλην εξ άλλης πόλεως άμειβομένω 
και έξελαννομένφ ζην. εν γαρ οίδ 3 ότι, όποι αν ελ&ω, 
λέγοντος εμού άχροάσονται οι νέοι ώσπερ εν&άδε' καν 
μεν τούτονς άπελαύνω, ούτοι έμε αντοι έξελώσι, πείΰον- 

I ννν — 3 ϊ ε ιη Γ3 • 5 • Ε|$£ Ε 2 δη ΒΕά 1 : $' Έ.\εγώ εκών είναι 
Ηοεηββββίί: 3.ηΐηΐ3.άν. ατίί. ρ. 39 4 άξιος ^ιην (^οοεί ηον. Ιεοί. 

ρ. 335 (ηιηειηοδ. νοί. 6 (1857) Ρ• Ι7$)\ τ0ν Β: τ0 ^ ΕΕά 1 1 τιμήσεσΟ'αι 
Ε, 56(1 σ&αι ίη Γ3.5., τιμήσας Ε 5 έμαντω ΒΕ: εμαντον Εά 1 | η Β: η 
ΕΕοά 1 ) ον Β, δβά ο ίη ηΐ3.ϊ•£. αάά. ο η ελωμαι, ΒΕά 1 : έ'λοομαί τι Ε 
8τοΰΜ€Ϊ56Γΐηιΐ5.Γ]ΐ6η3.η.νο1.23(ι868)ρ.378*: τούτον ΒΕΕά 1 ιοτοΐς 
ί'νδεκα άβίβνίί ΗοίηάοΓί οί. ΗοοηεοεοΙί 3.ηίηΐ3.άν. οπί. ρ. 39 ιτ ν ^> ν 
δη ΒΕά 1 : δη ννν Ε 12 εστί Β | χρήματα ίηοΐυδίΐ: ΗΪΓ5οηΐ£ 13 τι- 
μήοωμαι Β: τιμήσομαι ΕΕά 1 ! τιμησαιτε ΒΕ: τιμήσητε Ε, τιμήσετε ά 1 
14 ρ05ί εχοι 3.άά. ίη ίβχΐϋ ώ άνδρες ά&ηναίοι Ε, 51ΐρΓ3. ν6Γ5ΐΐηΐ ά 2 | 
αλόγιστος εϊην <Ζο\>εΙ ηον. ΙβοΙ. ρ. 335 (ηιηεηιοδ. νοί. 6 (1857) 
ρ. 175)) Άί ν1< ^ € ΡΓΟίασ. 340 Ε 15 μη άείβνίΐ Ηοίΐϊ秕6Γ 1 6 έγέ- 
νεσ&ε Ε, δβά ε €χίΓ€Πΐ3. ίη Γ3.5., οιη. Ε 17 γεγόνασιν Β : γεγόνασι 
ΕΕά 1 , 56(1 σι ίη γη.5. Ε 19 άρα Β | ραδίως οχιηι δί§ηο ίηί6ΐτο§3.- 

Ιίοηίδ δοπρδίΐ: Ηοεηοοεείί αηίπίΣΐάν. επί. ρ. 39 <& Είηο1<;η ρ1ιί1ο1θ£. 
νοί. 15 (ΐ86θ) ρ. 344 20 °> ά&ηναϊοι ΒΕά 1 : ώ άνδρες ά&ηναΊοιΚ 

2ΐ άλλης ΒΕΕά 1 : άλλης πόλιν ααιη Ιιογο υηο ΒβΙίΙζβΓ, 3.1 πάλιν 
ίΐβΓυηΊ είαεηάυηι 6556 νίάίΐ ΕΙΙ^εϋη^ 24 εμε ΒΕά 1 : με Ε{ 

έξέλωσι Ε 



58 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 38 

Ε τες τονς πρεσβντέρονς' εάν δε μη άπελαύνω, οι τούτων 
πατέρες τε και οικείοι δι αυτούς τούτους. 

XXVIII. ""ίσως ούν αν τις εϊποι' αιγών δε και ησνχίαν 
άγων, ώ Σώκρατες, ονχ οίος τ εσει ημιν εξελ&ών ζην; 
τουτϊ δή εστί πάντων χαλεπώτατον πεϊσαί τινας υμών. 5 
εάν τε γάρ λέγω οτι τω &εω άπει&εϊν τοντ εστίν και 
δια τούτο αδύνατον ησυχίαν άγειν, ου πείσεσ&έ μοι ώς 

38 είρωνευομένω' εάν τ αύ λέγω οτι και τυγχάνει μέγιστον 
αγαθόν ον αν&ρώπω τούτο, εκάστης ημέρας περί αρετής 
τους λόγους ποιεΐσ&αι και των άλλων, περί ών νμείς ίο 
εμού άκούετε διαλεγομένου και έμαυτόν και άλλους 
εξετάζοντος, 6 δε ανεξέταστος βίος ου βιωτός άν&ρώπω, 
ταύτα δ 3 ετι ήττον πείσεσ&έ μοι λέγοντι. τα δε έχει μεν 
ούτως, ώς εγώ φημι, ώ άνδρες, πεί&ειν δε ον ράδιον. 
και εγώ άμα ουκ είθισμαι εμαντόν άξιούν κακού ονδενός. 15 

Β ει μεν γάρ ην μοι χρήματα, ετιμησάμην αν χρημάτων 
οσα εμελλον έκτίσειν* ονδεν γάρ αν έβλάβην' νύν δέ — 
ου γάρ εστίν, ει μη άρα όσον αν εγώ δυναίμην εκτϊσαι, 
τοσούτου βούλεσ&έ μοι τιμήσαι. ϊσως δ 3 άν δυναίμην 
εκτϊσαι νμιν μνάν αργυρίου ' τοσούτου ούν τιμώμαι. 2ο 
Πλάτων δε όδε, ώ άνδρες Αθηναίοι, και Κρίτων και 
Κριτόβουλος και Απολλόδωρος κελεύουσί με τριάκοντα 
μνών τιμήσασ&αι, αυτοί δ 1 έγγυάσθαι' τιμώμαι ούν 
τοσούτον, έγγυηται δε νμιν έσονται τού αργυρίου ούτοι 
άξιόχρεω. 25 

Ο XXIX. Ον πολλού γ ένεκα χρόνου, ώ άνδρες Αθη- 
ναίοι, όνομα εξετε και αίτίαν νπό τών βονλομένων την 
πόλιν λοιδορεϊν, ώς Σωκράτη άπεκτόνατε, άνδρα σοφόν' 
φήσονσι γάρ δή με σοφόν είναι, ει και μη ειμί, οι βον- 

I άπελαννω ίηοΐυδίΐ ΗίΓδοηί^ 2 οικείοι και Εά 1 , δβά και ρυη- 
οίίδ ηοΐΒΐυηι ίη ά 1 3 " ν ονν εϊποι τις ΗίΓδοηί^ | δε ΒΕά 1 : τε Ε 
4 εσει Β: έ'στ] ΕΕά 1 6 έατι* Β, εστ ι ά 1 , εστί ΕΕ η τούτο ΒΕά 1 : 
τοντ Ε | μον ά 1 , ΟΟΓΓ. ά 2 8 αν ΒΕά 1 : αν Ρις Ε 9 ° ν οιη • Ε 

ΙΟ νμεϊς Ε, δβά ν ίη Γ3.5. II ήκονετε Ε 13 δε τι Β, ΟΟΓΓ. Ο 

14 ράδιον Β, δβά α δυρΓα νΟΓδυπι ΓΠ3.ηα 53.1Ϊ5 νοίιΐδία αάά. ο, ράδιαΚ 

15 εγώ άμα ΒΕά 1 : εγώ αμ Ε, δβά ώ άμ ίη Γ£δ. 1 7 έ'μελον Έ.\έκτί- 
σειν Ε, δβά ει ίη Γ3.5. 1 8 έστιν ΒΕΕά 1 19 μοι ΒΕ: με Εά 1 , 
δθά ε βχ βΓΠβηά. ά 1 20 έκτίααι Β: εκτϊσαι ΈΥά ι \νμΐν ΒΕά 1 : νμιν 
πον Ε 23 ίη έγγνάσ&αι οί ΙΤΙΟΧ ίη εγγνηταϊ ηαοοί ν ίη Γ3.5. Β 
24 <?£ ΒΕά 1 : δ' Ε 26 / ΒΕ : γε Εά 1 28 πόλιν λ. Ε, δοά λιν λ. 
ίη Γ3.5. Ι σωκράτη* Ε | άπεκτονήκατε Ε 29 ϊη φή νΟΓΟΪ φήσονσι 
άοδίηίί ά 1 , σονσι ίίΟΓυηι δοπρδίί: Ό | δή με ΌΈ: οηι. Ε, δή Β 



39 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΤΣ 59 

λόμενοι νμϊν όνειδίζειν. ει ονν περιεμείνατε ολίγον χρόνον, 
άπο τον αυτομάτου αν ύμϊν τούτο εγένετο' οράτε γαρ δη 
την ηλικίαν, οτι πόρρω ηδη εστί του βίου, θανάτου δε 
εγγύς, λέγω δε τοϋτο ου προς πάντας υμάς, άλλα προς 

5 τους εμού καταψήφισα μένους θάνατον, λέγω δε και τόδε Ο 
προς τους αυτούς τούτους, ϊσως με οϊεσ&ε, ώ άνδρες, 
απορία λόγων έαλωκέναι τοιούτων, οίς αν υμάς έπεισα, 
ει φ μην δεϊν άπαντα ποιείν και λέγειν, ώστε άποφυγεϊν 
την δίκην. πολλού γε δει. αλλ απορία μεν έάλωκα, ου 

ίο μέντοι λόγων, αλλά τόλμης καϊ άναισχυντίας και του 
ε&έλειν λέγειν προς υμάς τοιαύτα, οι αν νμϊν ηδιστα ην 
άκούειν, ΰρηνούντός τέ μου και όδυρομένου και άλλα 
ποιοϋντος και λέγοντος πολλά και ανάξια εμού, ως εγώ Ε 
φημι' οία δη και εϊ&ισ&ε ύμεις των άλλων άκούειν. άλϊϊ 

1 5 ούτε τότε φήϋ-ην δεϊν ένεκα του κινδύνου πράξαι ούδεν 
άνελεύ&ερον, ούτε νύν μοι μεταμέλει ούτως άπολογησα- 
μένω, άλλα πολύ μάλλον αίρούμαι ώδε άπολογησά μένος 
τεΰνάναι η έκείνως ζην. ούτε γαρ εν δίκη οντ εν πολέμω 
ούτ εμε οντ άλλον ονδένα δει τούτο μηχανάσ&αι, όπως 39 

20 αποφεύγεται πάν ποιών θάνατον, και γάρ εν ταϊς μάχαις 
πολλάκις δηλον γίγνεται οτι τό γε άπο&ανεϊν άν τις 
εκφύγοι και όπλα αίρεις και εφ ικετείαν τραπόμενος των 
διωκόντων' και άλλαι μηχαναϊ πολλαί εϊσιν εν εκάστοις 
τοις κινδύνοις, ώστε διαφεύγειν θάνατον, εάν τις τολμά 

25 πάν ποιεϊν και λέγειν, άλλα μη ου τούτ η χαλεπόν, ώ άν- 
δρες, θάνατον έκφυγεϊν, άλλα πολύ χαλεπώτερον πονηρίαν' 
&άττον γάρ θανάτου &εϊ. και νύν εγώ μεν άτε βραδύς Β 

ι8 οϋτε γάρ — 27 ΰανάτου 3ΐοΙ>. ίΐοηΐε^• 7> 77 

Ι ονν ΒΟΕ: γ ονν Ε 2 έγένετο ΒΌΕ: έγένετο εμέ τε τε&νάναι 
δη Ε, έμέ τε&νάναι ίη ϊΏ.3Χξ. 3.άά. ά \ δη ΒΌΕ: εις Ε 3 εοτι* Ό 

5 και τόδε — άνδρες ίη Γ3.5. δοπρδίί ά 6 ώ άνδρες ΒΕά: ώ άν- 

δρες ά&ηναϊοι Ε η απορία* Ό 8 λέγει Ό, ΟΟΓΓ. ά. 9 τ *1 ν 

δίκην ίηοΐΐΐδίί: ΗΪΓδθηί£ ΙΟ τον ΒΌΕ: τον μη Εο II οΓ αν 

ΒΕοΙ: οι αν Ο, οία Ε | νμϊν ΒϋΕ: νμϊν μεν Ε | ηδιστα ΒΟΕ: ηδιοτ 
αν Ε 12 Ο'ρηνονντός τέ ΒΌΕ: Ο'ρηνονντος Εβ 13 λέγον Ο, 

ΟΟΙΎ. ά 14 εϊ&ιστε Ό, δβά οτε ίη Γ3.5. ΐ6 έλενθ'ερον Ό, ΟΟΓΓ. ά 
\η ώιδε Β: ώδε ΟΕΕ | άπολογησάμενος ΌΕΕ: άπολογησόμενος Β 
ΐ8 τε&ναναι ΟΕ, ΟΟΓΓ. ά 19 οντε έμέ Ε | οντε άλλον ΟΕ 20 3.ά 
ποιών, \ιί νίάοΙιΐΓ, ίη πιΖΥξ. ονν ζάά. ο 2 1 γίνεοΰ'αι Ε | γε Ό, 

δοά γ ίη τ3.5.\αν ΒΌΕ, υΐ ίη οοάίοβ Α δίοοαεί: ραον αν Ε 22 έκ- 

φνγ** Ό, έκψνγη ά \ προτραπόμενος Ε, 56ά προ ρυηοίίδ ηοίαΐυηΐ 
2 3 μηχαναι πολλαί ΒΌΕ: πολλαί μηχαναι Ε 25 ώ άνδρες ΌΕ: ώ 

άνδρες ά&ηναϊοιΈ, Γβίΐη^οηδ Ο 2βπολν* Ό 2η&άνατονΌ, ΟΟΓΓ.αΙ 



00 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 39 

ών καϊ πρεσβύτης νπο τον βραδύτερου εάλων, οι δ' εμοϊ 
κατήγοροι άτε δεινοί καϊ οξείς οντες νπο τον &άττονος, 
της κακίας, και ννν εγώ μεν άπειμι ν φ υμών &ανάτον 
δίκην οφλων, οντοι <5 3 νπο της άλη&είας ώφληκότες 
μοχ&ηρίαν καϊ άδικίαν. και εγώ τε τω τιμήματι εμμένω 5 
καϊ οντοι. ταύτα μεν που ίσως όντως καϊ έδει σχείν, και 
οίμαι αυτά μετρίως εχειν. 

XXX. Το δε δη μετά τούτο έπι&υμώ ύμϊν χρησμφ- 

€ δήσαι, ώ καταψήφισα μεν οι μον' και γάρ ειμί ηδη έν- 
ταν&α, εν ψ μάλιστα άνθρωποι χρησμωδοΰσιν, όταν ίο 
μέλλωσιν άπο&ανεϊσ&αι. φημι γάρ, ώ άνδρες, οϊ εμε 
άπεκτόνατε, τιμωρίαν νμϊν ηξειν εύ&ύς μετά τον έμον 
θάνατον πολύ χαλεπωτέραν νή Λία η οϊαν εμε άπεκ.τό- 
νατε' νυν γάρ τοϋτο είργάσασ&έ με οϊόμενοι άπαλλάξε- 
σ&αι του διδόναι ελεγχον του βίου, το δε νμϊν πολύ 15 
εναντίον άποβήσεται, ως εγώ φημι. πλείους έσονται 

Ό υμάς οι ελέγχοντες, ους νυν εγώ κατεϊχον, ϋμεϊς δε ουκ 
ησ&άνεσ&ε' καϊ χαλεπώτεροι έσονται οσω νεώτεροι εϊσιν, 
καϊ υμεϊς μάλλον αγανακτήσετε, ει γάρ οϊεσ&ε άποκτεί- 
νοντες ανθρώπους έπισχήσειν του όνειδίζειν τινά νμϊν ίο 
οτι ουκ δρ&ώς ζήτε, ουκ όρ&ώς διανοεϊσ&ε' ου γάρ εσΰ* 
αυτή η απαλλαγή ούτε πάνν δυνατή ούτε καλή, αλλ! 
εκείνη καϊ καλλίστη καϊ ράστη, μη τους άλλους κολοΰειν, 
αλλ 3 εαυτόν παρασκευάζειν όπως εσται ως βέλτιστος, 
ταύτα μεν ουν νμϊν τοις καταψηφισαμένοις μαντευσά- 25 
μένος άπαλλάττομαι. 

Ε XXXI. Τοις δε άποψηφισαμένοις ήδέως αν διαλε- 

ι οί Ό, 5βά Ι ίη Γ3.5. | $' έμοί ΒΟΕ: ό Λ « μον Ε 3 τ ^ 5 ««^αε 

ίηοΐυβΐί; ΗΪΓ5οηί§• | ννν ΒΟΕ: ννν δη Ε | νφ νμών Ε: οπι. Ό, 5ΐιρΓ3. 
νεΓδυΐΏ 3.άά. ά, άψ νμών ΒΕ 4 ^ ΒΌΕ : <?« Ε | ώφληκότες ΕΚο : 
όφληκότες ΒΌ $^έγώ τε ΗβϊηάοΓί: εγωγε %ΌΐΚΡ\έμμενώ ΗΪΓ50ηΪ£ 
6 μεν ΒΌΕ: μεν ονν Ε βί ίη τη3.Γ£. 3.άά. ο | όντως ΒϋΕΕ 8 επι- 

θυμώ Ό, 56<1 ί βχ βπίΘηαΙ. | νμϊν Ό, 56(1 ϊν βχ εηίθηά. <) ώΌ 
ΙΟ μάλιστα ΒΌ : οιη. Ε, μάλιστ Ε | όταν μέλλωσιν άποϋ'ανεϊσΰ'αι ίη- 
οΐυδίί: ΗίΓδΟηί^ 1 1 οϊ έμέ ΒΌΕ: εί' με Κ 12 άπεκτόνατε ΒΌΕ : 

άποκτενεϊτε Ε 1 3 '/αλεπωτέρα Ο, ΟΟΙΎ. (1|^4« ΒΌΕ¥\ άπεκτόνατε 
ΒΌΕ, 56(1 άπ βχ νπ οοϊτεοΐιπη νϊαΙεΙυΓ ϊη Ό : άπεκτείνατε Ε 14^^- 
γάσασ&ε ΒΌΕ: εϊργασΟ'εΈ. | με οϊόμενοι λνϊηο^εΐηίαηη : οϊόμενοι με 
Ο Ε, οϊόμενοι * * (με υΐ νίάβίΐΐΓ 6Γ&511Π1) Β, οϊόμενοι Ε, οϊόμενοι μεν 
ΗοΓΓΠΕηη | άπαλλάξεσ&αι ΒΕΕ: άπαλλάξασ&αι Ο ι8 νεώτ. Ο, 

56(1 ώ 6Χ βιτιεηά. | εϊσι* (ν 6Γ3.53.) Β: είσι ΌΕΕ 19 άποκτείνοντες 
Ό, 56(1 οντες ίη Γ3.5. 2 1 ονκ όρ&ώς δ. ΒΌΕ: ον καλ,ώς δ. Ε | δια- 

νοείστε Ο, 56(1 ε 6ΧΪΓ6Π13. ίη Γ3.5. 24 εαυτόν ΒΟΕ: αυτόν Ε 

26 άπαλάττομαι Ό 



40 ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 61 

χ&είην νπερ τον γεγονότος τοντονϊ πράγματος, εν ώ οι 
άρχοντες άσχολίαν άγονοι και ονπω έρχομαι οί ελ&όντα 
με όεΐ τε&νάναι. αλλά μοι, ώ άνδρες, παραμείνατε το- 
σούτον χρόνον' ονδεν γαρ κωλύει διαμν&ολογήσαι προς 
5 αλλήλους, εως εξεστιν. νμϊν γαρ ώς φίλοις ονσιν επι- 40 
δείξαι έ&έλω το νννί μοι ξνμβεβηκός τί ποτέ νοεί. εμοϊ 
γάρ, ώ άνδρες δικασταί — υμάς γαρ δικαστάς καλών όρ&ώς 
αν καλοίην — ΰανμάσιόν τι γέγονεν. ή γάρ εϊω&νϊά μοι 
μαντική [ή τον δαιμονίον] εν μεν τω πρόσ&εν χρόνφ 

ίο παντϊ πάνν πνκνή αεί ήν και πάνυ έπϊ σμικροϊς εναντιον- 
μένη, εϊ τι μέλλοιμι μή όρ&ώς πράξειν' νννϊ δε 'ξνμβέβηκέ 
μοι, άπερ οράτε και αυτοί, ταντϊ ά γε δη οίη&είη αν τις 
και νομίζεται έσχατα κακών είναι, εμοϊ δε οντε εξιόντι 
εω&εν οϊκοΰ-εν ήναντιώ&η το τον -3-εον σημεϊον, οντε Β 

ΐ5 ήνίκα άνέβαινον εντανΰοϊ επι το δικαστήριον, οντε εν τω 
λόγω ονδαμον μέλλοντί τι ερεϊν' καίτοι εν άλλοις λόγοις 
πολλαχον δη με επέσχε λέγοντα μεταξύ ' ννν δε ονδαμον 
περί ταύτην την πράξιν οντ εν εργφ ονδενι οντ εν λόγω 
ήναντίωταί μοι. τί ονν αίτιον είναι νπολαμβάνω ; εγώ 

2ο νμϊν ερώ' κινδυνεύει γάρ μοι το ξνμβεβηκός τοντο αγα- 
θόν γεγονέναι, και ονκ εσ$ όπως ήμεις όρ&ώς νπολαμ- 
βανομεν, όσοι οίόμε&α κακόν είναι το τε$νάναι. μέγα Ο, 
μοι τεκμήριον τούτον γέγονεν' ον γάρ εσ& όπως ονκ 
ηναντιώ&η αν μοι το είω&ός σημεϊον, ει μή τι εμελλον 

25 εγώ άγα&όν πράξειν. 

XXXII. 3 Σννοήσωμεν δε και τήδε, ώς πολλή ελπίς 
εστίν άγα&όν αντό είναι, δνοϊν γάρ ϋ-άτερόν εστίν το 
τε&νάναι* ή γάρ οίον μηδέν είναι μηδέ αϊσ&ησιν μηδέ- 

•2.6 Ιννοήσωμεν — 62,3 άλλον τόττον ΤΗεοάοΓεΙ. ΐΗεΓ&ρευί. ρ. 428 0εΪ5Γ. | 
26 Ιννοήσωμΐν — 63,7 έοχιν (Γ ον ΕιΐδεΒ. ρταερ&Γ. εν&η§. 13,10 | 27 δυοΐν — 
62, 26 Όμήρω 8ίοβ. βοπίε^. ΐ2ο, 29 

_ Ι πράγματος ϊηοΐϋδϊΐ ΗΪΓδΟΓίΐο; 2 άγονοιν Ό | οί Ό, ΟΟΓΓ. ά 

3 ώ άνδρες ΒΌΕ: ώ άνδρες ά&ηναΐοι Ε 5 νμϊν Ό, δθά ϊν 6Χ 

ειηεηαΙ. 6 μοι ά : με Ό | ονμβ. Ε, υΐ ίη νεΓδίι 1 1 εί 20 9 V 

τον δαιμονίον αΐείενϊΐ: 5οϊι1εϊεπη3.(:ΓΐεΓ 1 2 μοι ηοη ογπ. ιιί ΒεΙ^εΓ 
αΐί Ε 15 ένταν&ι Ό, ΟΟΓΓ. ά\έπί το δικαστήριον ίηοΐυδϊΐ ΗΪΓδΟΓΐί°;| 
οντε ΒΌΕ: οντ Ε 1 6 ονδαμον ΒΌΕ: ονδενι Ε | μέλλοντί τι 

ΟΕΕβ: μέλλοντί Β 17 ννν ΒΌΕΕ ΐ8 ταντην Εά: αντήν 

ΒΌΕ 19 ήναντίωταί ΒΌΕ: ήναντιώθ'η Ε 22 τε&νάναι ΌΕ, 

οογγ. ά, υί ϊη νεΓδα 28 23 τούτον ΒΌΕ: τοντο Ε 26 ώς οίδ 

Βοπρδϊΐ Ό 27 έοτι* {ν επίδα) Β: έστι ΌΕΕ 28 ή εχ επιεπά. Ό| 
μηδέν ΒΟΕΕ: μηδέν τι ΤΙιεοάοΓείυδ, Ευεεοΐιΐδ; ϊηάε μηδέν έ'τί 
ΗεϊηάοΓί | μηδέ ΒΌΕ: μήδ' Ε 



62 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 41 

μίαν μηδενός εχειν τον τε&νεώτα, η κατά τα λεγόμενα 
μεταβολή τις τυγχάνει ούσα και μετοίκησις ττ\ 'ψνχη [τον 
τόπον τον] ένΟ-ένδε εις άλλον τόττον. και είτε μηδέ μ ία 

Τ) αϊσ&ησίς έστιν, «λλ' οίον νπνος, εΊίειδάν τις κα&εύδων 
μηδ' οναρ μηδέν δρα, ΰανμάσιον κέρδος αν εϊη δ &άνα- 5 
τος. εγώ γαρ αν οίμαι, εϊ τίνα έκλεξάμενον δέοι ταύτην 
την νύκτα, εν γ] ούτω κατέδαρ&εν, ώστε μηδέ οναρ ιδείν, 
και τάς αλλάς νύκτας τε και ημέρας τάς τον βίον τον 
έαντον άντιπαρα&έντα ταύτη τη ννκτι δέοι σκεψάμενον 
ειπείν, πόσας άμεινον και ηδιον ημέρας και νύκτας ταύ- ίο 
της της ννκτδς βεβίωκεν εν τω έαντον βίω, οίμαι αν μη 
ότι ίδιώτην τινά, άλλα τον μέγαν βασιλέα εναρι&μήτονς 

Ε αν ενρεϊν αντον ταύτας προς τάς άλλας ημέρας και 
νύκτας, ει ονν τοιούτον δ θάνατος έστιν, κέρδος εγωγε 
λέγω' και γαρ ονδέν πλείων δ πάς χρόνος φαίνεται οντω 15 
(^ είναι η μία νύξ. ει δ' αν οίον άΐΐοδιιμήσαί έστιν δ 
θάνατος έν&ένδε εις άλλον τόπον, και άλη&η έστιν τα 
λεγόμενα, ώς άρα έκεϊ είσιν άπαντες οι τε&νεώτες, τι 
μείζον άγα&δν τούτον εϊη άν, ώ άνδρες δικασταί; ει 

41 γάρ τις άφικόμενος εις ^ίιδον, απαλλαγείς τούτων των 2ο 
φασκόντων δικαστών είναι, ενρήσει τονς άλη&ώς δικα- 
στάς, οϊπερ και λέγονται εκεί δικάζειν, Μίνως τε και 
( Ραδάμαν&νς και Αιακός και Τριπτόλεμος και άλλοι όσοι 
των ήμι&έων δίκαιοι έγένοντο εν τφ εαυτών βίω, άρα 
φαύλη άν εϊη η αποδημία; η αν /Όρφεϊ ξυγγενέσ&αι 25 
και Μονσαίω και Ήσιόδψ και Όμήρω έπι πόσω άν τις 
δέξαιτ άν νμών; εγώ μεν γάρ πολλάκις &έλω τε&νάναι, 
ει ταντ έστιν άλη&ή* έπει εμοιγε και αντώ ΰανμαστη 

Ι τε&νειώτα Ε 2 -τνγχάνοι Ό \ μετοΐκισις (ϋοοεί ναι*. ΙβΟΐ. 

ρ. 300 | τον τόπον τον οία. οοάεχ Ο ΤΙιεοάοΓβίΐ, ίηοΐιΐδΐΐ ΗΪΓ5θ1ιί§", 
νϊάε δίυάΐεη ρ. 32, (ΓοοεΙ 1. ο. 3 ε * 7 ε ΗΘπη&ηη 5 ° ΟΓη • 

Ειΐδβοίιΐδ 6 δέοι Β, 5βά β ίη Γ3.5. 7 οντω Ε, δθά ω ϊη Γ3.5. | μηδέ 
ΒϋΕΕ 9 ννκτί εί ουιτι Ευδβοίο Ηοίπάοιτί ίο η όσας ΒΌΕ: 

όπόσας Ε 13 αντον ίηοΐυδίΐ: ΗΪΓδοηΐ£ | τε και ουηι Ειΐδβοϊο Ηβΐη- 
άοτί 14 έοτι* Βϋ: έοτι ΕΕ 15 πλείω Ό ΐ6 ε'ίτ αν ειπη 

δίοοαεο Ήπ5θ}ύ§\άποδημήσαί Ό \η ό&ένδε \ιί νϊάθΙιΐΓ Ό, οογγ. ά| 
εστί* (ν 6Γ3.53.) Β : έοτι ΌΈ.¥ 1 8 είσιν άπαντες ΒΌΕ: είσί πάν- 

τες Ε | τε&νεώτες Ε: τε&νηώτες Β, τε&νειώτες ΟΕ, 5&ά ει 6Χ 
επιεηά. Ο 19 «^ οιη. Ε, δΐιρΓ3. νβΓδυηι &άά. β 20 τούτων ΒΌΕ: 
τοντωνι Ε 21 αληθώς ΒΌΕ: ως άλη&ώς Εο, Ειΐδ6θίιΐ5, δΐΌΟΕΘίΐδ 
25 η οπι. Ό, δΐιρΓΕ νεΓδίιηι ζ,άά. ά, νίάβ δίααϋοη ρ. 29 | ή Β 
ίη και πολλάκις ΗβίηάοΓί | &ελω ΒΌΕ; έΟ'έλω Ε, νΐά© Ν. €. ρ. 102 
28 ταντ ΒΌΕ: ταντά Ε 



41 ΑΓΙΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 63 

άν εϊη η διατριβή αίιτό&ι, δτνότε έντνχοιμι Παλαμήδει Β 
και Αϊαντι τω Τελαμώνος και ει τις άλλος των παλαιών 
δια κρίσιν άδικον τέ&νηκεν, άντιπαραβάλλοντι τα εμαν- 
τον πά&η προς τα εκείνων, ώς εγώ οιμαι, ουκ αν άηδες 
5 εϊη. και δη το μέγιατον, τους εκεί εξετάζοντα και ερευ- 
νώντα ώσπερ τους ένταϋ&α διάγειν, τις δη αυτών σοΓρός 
εστίν και τις οιεται μεν, εστίν δ* ου. επϊ πόσω <Γ αν 
τις, ω άνδρες δικασταί, δέξαιτο έξετόσαι τον επϊ Τροίαν 
άγαγόντα την πολλην στρατιαν η ^Οδυσσέα η Σίσνφον, Ο 

ίο η άλλους μύριους άν τις εϊποι και άνδρας και γυναίκας; 
οις εκεί διαλέγεσ3•αι και ξυνεϊναι και εξετάζειν άμήχανον 
άν εϊη ευδαιμονίας, πάντως ου δήπου τούτου γε ένεκα 
οι εκεί άποκτείνουσι' τά τε γαρ άλλα ευδαιμονέστεροί 
εϊσιν οι εκεί τών έν$άδε, και ηδη τον λοιπόν χρόνον 

1 5 ά&άνατοί εϊσιν, εϊπερ γε τά λεγόμενα άλη$ή εστίν. 

XXXIII. ϊίλλά και υμάς χρή, ώ άνδρες δικασταί, 
ευέλπιδας είναι προς τον θάνατον, και εν τι τοϋτο δια- 
νοεϊσ&αι άλη&ές, οτι ουκ εστίν άνδρϊ άγα&ω κακόν ούδεν Ό 
ούτε ζώντι ούτε τελευτήσαντι, ουδέ αμελείται νπό &εών 

20 τά τούτου πράγματα' ουδέ τά εμά νυν από του αυτομά- 
του γέγονεν, αλλά μοι δήλόν εστί τοϋτο, οτι ηδη τε&νάναι 
και άπηλλάχ&αι πραγμάτων βέλτιον ην μοι. διά τοϋτο 
και εμε ουδαμοϋ άπέτρεψεν το σημείον, και εγωγε τοις 
καταχρηφισαμένοις μου και τοις κατηγόροις ου πάνυ 

.13 ΐά ΐε — 14 ϊν&άδε ΤΗβοάοΓβΙ. ΐΚβΓ&ρβιιΙ. ρ. 327 Οαίδί*. | 13 #« Χε — 15 
αλψϊή εστίν δίοΒ. Ηοπ1ε£. 120, 30 | ι6 αλλά καΐ — 2ο πράγματα ΤΗεοάοΓϋΙ. 
1. ο. ρ. 258 

3 άντιπαραβαλόντι Ό, ΟΟΓΓ. ά, άντιπαρ α βάλλοντα δΐ6ρ1ΐ3.ηΐΐ5 
ϊηάδΐοηε ρο5ί τέ&νηκεν ί&οίΒ. οοηίεάί, χΑ εηυηΐίαΐΐο και δη — ρο55βί 
αάϊυη^ΐ 4 *γώ οΙμαι ΒΌΡ: έγώμαι Ε | άηδης Ε, πιανιιΐΐ Μαάνί£ 
3.άνβΓ5. Ι ρ. 368 5 και &ν ΒΟΡ: και δη και Ε, Ειΐδβοίΐΐδ 6 δη 

Μ8, νΐάο Ν. Ο. ρ. 164: αν ΒΌΡ, οιη. Ε, άρ δίαΐΐοαυιη η έστιν 
Τ), έστι* Β: έστι ΕΡ | έοτι* ΒΌ : έοτι ΕΡ | ,,διιοΐαίο $£ ροδί επί 
πόσω 5Ϊ0 ΟΟΠίΐηυΕηάΒ. ΟΓ3.1ΪΟ 65ΐ: και δη το μέγιατον — γυναίκας;" 
Μ3.άνί§ £(1ν6Γ5. Ι ρ. 368 8 δέξαι το Ό, ΟΟΙΤ. ά 9 άγαγόντα Ε, γρ. 
ά: άγοντα ΒΌΡ ΙΟ γυναίκας, οϊς — πάντως; ίηίΟΓρυηχίί ΗΪΓ5θίΐϊ^ 
II εκεί διαλ. ΒΌΡ: διαλ. εκεί Ε 12 πάντως . ου ΐηίεΓρυηχβπιηί: 
αηίβ Τυποεηδβδ; αη πάντως άβΐ6ηο!υιη? 13 άποκτε'νουοιν Ό, 

ρππιο άποκτεινοΰσι, άεΐηάθ ι άοΐεΐα άποκτενουοι 5θηρ5ΐί ά \\ειοι 
Ό, οοιύ. ά | τών οπι. Ε, 5ΐιρΓ3. νβΓδίιιτι 3.άά. β 15 έοτίν δοπρδίΐ; 
ίη ιή3.γ£. ροδί βηβπι ν€Γ5υδ ο, άείενϊΐ Μδ Ν. £. ρ. ι6ι 17 τον 

οιη. ΤΙιεοαΙοΓεΐυδ 20 τούτων Ό, οοιτ. ά 22 δια τούτο — το 

οημεϊον ίηοΐυδίί: ΗίΓδΟΐιΐσ- | τοϋτο ΒΟΡ: ταυτι Ε 23 απέτρεψε* 

{ν 6Γ3.53.) Β, άπέτρεχρεν Ό, 5&ά ν άείεΐα: απέτρεψε ΕΡ 



64 ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ 42 

χαλεπαίνω. καίτοι ου ταύτη τη διάνοια κατεψηφίζοντό 
μου και κατηγορούν, αλλ 3 οΐόμενοι βλάπτειν τοΰτο αυτοις 

Ε άξιον μέμφεβ&αι. τοσόνδε μέντοι αυτών δέομαι' τους 
υιεϊς μου, επειδάν ηβήσωσι, τιμωρηοασΟ'ε, ώ άνδρες, 
ταύτα ταϋτα λυποϋντες, άπερ εγώ υμάς ελΰπουν, εάν υμΐν 5 
δοκώσιν η χρημάτων η άλλου του πρότερον επιμελεΐσ&αι 
η αρετής, και εάν δοκώσί τι είναι μηδέν οντες, δνειδίζετε 
αυτοίς, ώσπερ εγώ υμΐν, οτι ουκ επιμελούνται ών δει, 
και οϊονταί τι είναι οντες ουδενός άξιοι, και εάν ταϋτα 

42 πονητε, δίκαια πεπον&ώς εγώ εσομαι νφ υμών αυτός τε ίο 
και οι νιεϊς. αλλά γάρ ηδη ώρα άττιέναι, εμοϊ μεν άπο- 
3-ανουμένφ, υμΐν δε βιωοομένοις' δπότεροι δε ημών 
έρχονται έπι άμεινον πράγμα, άδηλον παντϊ πλην ει 
τω &εώ. 

ιι αλλά — 14 τψ 9εώ 8ΐοβ. Ηοπ1β§. ΐ2ΐ, 33 

2 βλάπτειν ΒΌΕ: βλάπτειν τι Εά | τουΡ ο ΗβϊηάοΓί 3 Ρ^ν- 
τοι αυτών δέομαι ΌΕΕ: δέομαι μέντοι αυτών Β, 56(1 νβπίπΐ ΟΓ(ϋ- 
ηβπι νβΓΟΟΓυιη δί^ηίδ ίΓ3.ηδροδίΐ:ϊοηίδ ίικϋο&νϊί ο \ τιμωρήσα- 

σ&ε Ε, 56(1 ε ίη Γαδ. 5 λυποϋντες ΒΌ: λυποϋντας ΕΕ, φΐοά Ϊ3ΐη 

ΜιΐΓβΙιΐδ ν&Γ. ΙβοΙ. 8, 4 εΐϊΐΘϋά&νίί ίο υμών Ό, δβά ύ ϊη τάβ. 

ιι οί οπι. Ό Ε, δαρΓα νεΓδυιη 3.άά. ά 13 πλην εί Ό, πλην** 

(ίυίδδε νΐάεΐυΓ εί) Β: πλην η ΕΕο, αί νΐάβ Ν. Ο. ρ. ι6ι 



ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΚΡΙΤΩΝ 65 



ΚΡΙΤΏΝ 

[/) περί πρακτέου , ή&ικόέ] 



ΤΑ ΤΟΓ ΔΙΑΛΟΓΟΓ ΠΡΟΣΩΠΑ 

ΣΩΚΡΑΤΗΣ, ΚΡΙΤΩΝ [δί. Ι] 

ρ. 43 

Ι. Τι τηνιχάδε άφιξαι, ώ Κρίτων; η ου πρω εστίν; Α 

ΚΡ. Πάνυ μεν ούν. 

ΣΩ. Πηνίχα μάλιστα; 

ΚΡ. "Ορθρος βα&ύς. 
5 ΣΩ. Θαυμάζω, όπως ηθέλησε σοι δ του δεσμωτηρίον 
φύλαξ υπαχούσαι. 

ΚΡ. Ξννή-9-ης ηδη μοί εστίν, ώ Σωχρατες, δια το 
πολλάχις δενρο φοιτάν, χαι τι χαι εύεργέτηται υπ εμού. 

ΣΩ. ^4ρτι δε ηχείς η πάλαι; 
ίο ΚΡ. Επιεικώς πάλαι. 

ΣΩ. Είτα πώς ούχ εύ&ύς επήγειράς με, άλλα σιγή Β 
παραχά&ησαι; 

ΚΡ. Ου μα τον Λία, ώ Σωχρατες, ούδ* αν αυτός 
τ&ελον εν τοσαύτη τε αγρυπνία χαι λύπη είναι, άλλα 
ΐ5 χαι σου πάλαι -3-αυμάζω αίσ&ανόμενος, ως ηδέως χα&εύ- 
δεις' χαι επίτηδες σε ούχ ηγειρον, ϊνα ώς ηδιστα διάγης. 
χαι πολλάχις μεν δη σε χαι πρότερον εν παντϊ τφ βίω 
εύδαιμόνισα του τρόπου, πολύ δε μάλιστα εν τη νυν 
παρεστώση ξυμφορα, ώς ραδίως αυτήν χαι πράως φέρεις. 

κριτών η περί πρακτοΰ, ή&ικοςΈ,, περί πρακτοΰ ηΟΊκός ΐη ίοΐίο ίταη- 
03.10 Β, θί. Ν. Ο ρ. 112, ΐη ίΐηε άΐα1θ£Ϊ κριτών η περί πρακτον 1&§ί- 
ΤΏ.Χ15 ΐη Β, κριτών η περί πράκτον (πρακτον (Ι) ^^, οΓ. Ν. Ο. ρ. ΐ6θ, 
δΐΐΐάίεη ρ. 5 ; τα τον διαλόγου πρόοο?πα .Σωκράτης, Κρίταιν 5θ1ΐΐ5 (1 

ι πρωί <ΖΏ, πρωί ετι ΒΕ, δυρΓα νεΓδυηι 3.άά. έτι ά, η έτι ο, 
έτι άείβνετυηΐ Τυποεηδθδ, νΐάβ δΐιιάΐβη ρ. 59 Ι εστίν ΟΏ: εστί Ε, 
Γ€ίΐη§6η5 Ι) 5 α0ί ^? 5€( 1 ' ΐ* 1 Γ3 - 5 • ^ εύεργέτηται ΒΟϋ : εύηρ- 

γέτηταιΥλχζ <)δε Β, δβά ε ΐη Γ3.5. 11 εύ&νς ΟΤΠ^ 12 παρακα&ηοαι 
Ο, (ΓΟΙΎ. ο, παρακά&ιοαι Ε 13 ου μα ΒΟΕ, ου μα Ό 14 τε 0Π1. Ε 
15 αίο&ανόμενος άοίενΐί Ηηδοηΐ^ αά Οο㧕. ρ. 5 ι6 διάγοις Ηϊγ- 
δοηί§ 19 ουμγορα Ε, οογγ. 6 | πράως Β€ΌΕ, δΐο υοΐηυβ Β 

Γίαίο νοί. Ι. 5 



66 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 44 

ΣΩ. Και γαρ αν, ώ Κρίτων, πλημμελές εϊη άγανακτεϊν 
τηλικούτον οντά, ει όεϊ ηδη τελεντάν. 
^ ΚΡ. Και άλλοι, ώ Σώκρατες, τηλικοϋτοι εν τοιαύταις 
ξυμφοραϊς άλίσκονται, αλλ 3 ούδεν αυτούς επιλύεται η 
ηλικία το μη ουχί άγανακτεϊν τη παρούση τύχη. 5 

ΣΩ. *Εστι ταύτα. άλλα. τι δη οντω πρώ άφϊξαι; 

ΚΡ. Ι4γγελίαν, ώ Σώκρατες, φέρων χαλειιην, ου σοι, 
ώς έμοϊ φαίνεται, αλλ εμοι κα\ τοις σοϊς επιτηδείοις 
πάσιν και χαλεπην και βαρείαν, ην εγώ, ώς εμοι δοκώ, 
εν τοις βαρύτατ αν ενέγκαιμι. ίο 

ΣΩ. Τίνα ταύτην; η το πλοΐον άφϊκται εκ Λήλου, 
Ό ου δει άφικομένου τε&νάναι με; 

ΚΡ. Ου τοι δη άφϊκται, άλλα δοκεϊν μεν μοι ηξει τή- 
μερον εξ ών απαγγέλλουσιν ηκοντές τίνες άπο Σουνίου και 
καταλιπόντες εκεί αυτό. δήλον ούν εκ τούτων [των άγγέ- 1 5 
λων\ ότι ηξει τήμερον, και ανάγκη δη εις αϋριον εσται, ώ 
Σώκρατες, τον βίον σε τελευτάν. 

II. ΣΩ. Αλλ ώ Κρίτων τύχη άγαθη. ει ταύτη τοις 
θεοϊς φίλον, ταύτη έστω. ου μέντοι οίμαι ηξειν αυτό 
τήμερον. 2ο 

44 ΚΡ. Πόθεν τούτο τεκμαίρει; 

ΣΩ. *Εγώ σοι ερώ. τη γάρ 7ΐου υστεραία δει με 
απόθνησκε ιν η η αν ελ&η το πλοΐον. 

ΚΡ. Φασί γέ τοι δη οι τούτων κύριοι. 

ΣΩ. Ου τοίνυν της ανιούσης ημέρας οίμαι αυτό ηξειν, 2 5 

ι6 καϊ ανάγκη — 17 ΐζλινίάν Ρπδοϊαη. ΐηδίϊΐ. ι8, 290 ρ. 363 ΗεΓίζ 

3 και ΒΌΕ: και οι ^ | άλλοι ε: άγγελοι Ιΐ£ νίάεΐυτ Ο 4 αυτούς 
ΒΟϋ: αύτοϊς Έά 6 πρωί Β€ϋΕ | άφϊξαι ^Ό } οογγ. (1 η χαλε- 
πην Ε: χαλεπην και βαρεϊαν, <\\λθά Γοεερίΐ ΒΐΐΓ£65, Βϋ, 56(1 και 
βαρεϊαν ραηείΐδ ηοΐαίυηι | ου οοί — χαλεπην οηι. €, ίη ηΐ3.Γ§". 
3.άά. Ο 9 πασι* Βϋ : πάοι ΟΚ\και χαλεπην και βαρεϊαν ίηοΓαδΐί 

ΒιΐΓ^εδ; βαρείαν ^Ό, οογγ. εά ίο εν τοϊς οηι. €\τοϊς Ό, 5βά ϊ ίη 

Γ3.5. | βαρύτατ ^$^Ό : βαρύτατα Ε ΣΙ η Όί η ά \ άφϊκται (Ζ, εΟΓΓ. Ο 
12 ου — με ήιοΐαδίί ΗΪΓδεηΐ§• εοΐΐ. Ρη&εάοη. 59 Ε | ου (Γ, εοπ\ ε| 
τε&νάναι Ε 13 ούτοι ΒΌΕ: ούτοι (ϋ, οΰτι θ; ούτι ηδη ΒΐΐΓ£εδ, 

ούτοι ηδη Β&άηΕΠί ίη αάάεηάϊδ Εά ΕιιΙηγάεηι. ρ. 83 | δοκεϊν — 
ηξει ΒιιΙίπΐ3.ηη : δοκεϊν — ηξειν, ομιοά ρΓοβ&νίίλΥίηεΙ^εΙηΐΕηη, ΒΟϋ, 
δεά ν νβΓΟΪ δοκεϊν ρυηείίδ ηοί^ία ίη Β, δοκεϊ — ηξειν, ςμιοά νιιΐ^ο 
δΟΠΟυηί, Ε 14 άπαγγέλουοιν Ο,Έ, ΟΟΓΓ. Ο | ηκοντες τίνες ΓβνΟΓΒ. Ό 
15 έκεϊ αυτό ΒΟϋ: αυτό εκεί Ε [ των αγγέλων ΒΟΌΕ, ίηείΐΐδίΐ: 
ΗΪΓδεηί^: των αγγελιών ίη ηΐΕΓβ". 3.άά. ά ι8 άγα&η τύχη Ε, 

δεά δΐ£η3. Ιτ&ηδροδΐίίοηίδ 2.(1(1. ε 21 τεκμαίρει Βϋ: τεκμαίρη ΟΕ 

23 άπο&νήσκεινΒ: άπο&νήσκειν €ΌΈ.\ηΌ } ΟΧ ηί ίαΙΙΟΓ ει δΟπρδίί; ά\ 
έ'λδ- ν ΒΌΕ:έ'λϊοι€ 



44 ΚΡΙΤΩΝ 67 

αλλά της ετέρας, τεκμαίρομαι δε εν. τίνος ενυπνίου, ο 
εώραχα ολίγον πρότερον ταύτης της νυχτός' και κινδυ- 
νεύεις εν χαίρω τινϊ ούχ έγεϊραί με. 
ΚΡ. ~Ην δε δη τί το ένύπνιον; 
5 Σ2. Έδόχει τις μοι γυνή προσελ&οϋσα χαλή χαϊ 
εύειδής, λευχα Ιμάτια έχουσα, χαλέσαι με χαϊ ειπείν ' ώ Β 
Σωχρατες, ηματί χεν τριτάτω Φ&ίην έρίβωλον ϊχοιο. 
ΚΡ. άτοπον το ενύιτνιον, ώ Σωχρατες. 
Σί2. ^Εναργές μεν ούν, ως γέ μοι δοχεϊ, ώ Κρίτων. 

ίο III. κρ. Λίαν γε, ως εοιχεν. αλλ! ώ δαιμόνιε Σω- 
χρατες ετι χαϊ νυν εμοϊ πιθ-οϋ χαι σώ&ητι' ώς έμοί, εάν 
συ άπο$όνης, ου μία ξυμφορά εσται, αλλά χωρϊς μεν 
του εστερήσ&αι τοιούτου επιτηδείου, οίον εγώ ουδένα μη 
ποτέ ευρήσω, ετι δη χαι πολλοίς δόξω, οι έμε χαϊ σε 

ϊ5 μη σαορώς ϊσασιν, ώς ο ιός τ ων σε σψζειν, ει η&ελον € 
άναλίσχειν χρήματα, άμελήσαι. χαίτοι τις αν αίσχίων εϊη 
ταύτης δόξα η δοχείν χρήματα περϊ πλείονος ποιείσ&αι 
η φίλους; ου γάρ πείσονται οι πολλοί, ώς συ αυτός ούχ 
η&έλιισας απιέναι έν&ένδε ημών προ&υ μου μένων. 

2 ο ΣΩ. χίλλά τί ήμίν, ώ μαχάριε Κρίτων, ούτω της των 
πολλών δόξης μέλει; οι γάρ έπιειχέστατοι, ων μάλλον 
άξιον φροντίζειν, ηγήσονται αυτά ούτω πεπράχ&αι, ώσπερ 
άν πραχ&ή. 

ΚΡ. ^/λλ' οράς δή οτι άνάγχη, ώ Σώχρατες, χαϊ της Ώ 

^5 τών πολλών δόξης μέλειν. αυτά δε δήλα τά παρόντα 

η ηματί — 'ίκοιο Ηοπιει•. II. 9. 3^3 

4 $£ Β, 56(1 ε ίη Γ3.5. Ι δή οηι. Ε, 3.(3(1. θ η Φ&ίην ΟΕβα: 

Φ&οίην Ό, Φ0'*ην Β 8 άτοπον Β^^ : ώς άτοπον Εοά, ώς ά&- 

Ιενΐί; Μδ, νίάε Ν. Ο. ρ. 1 62 9 7 ε ' Ι 101 Β£0 : έί ι °ί Ε ίο γε 

οηι. Ο, | Σώκοατες (Ιείενϊί: Οοοεΐ ηον. Ιεεί. ρ. 641, ΝαοεΓ οοδ. επί. 
ρ. ιι ιι πι&ον ΒιΐΓ£65, νίάε (Γοοεί ηον. Ιεεί. ρ. 410: πεί&ον 

ΒΟϋΕ 12 ουμία Ε: ον8εμία ΒΟΌ, ούτι μία Αδί | εσται ΗίΓδεηί^ 

εί. Μϋΐίει• επιεική. ΡΜοη. Καάοΐδίαάΐ: 1 862 ρ. 6: έοτιν ΒΟϋΕ| 
άλλα ΒΕ: άλλη ^Ό, ή άλλα δΙφΓ3. νεΓδίΐηΐ Β,άά. Ο 13 τον έατερή- 

σ&αι 33.11Ϊ6Γ: σον έστερήσθ'αι ΒΟϋΕ, τον σον έστερήσθ'αι Αδί, εί. 
δεηαείεΓ 3.ά Ογ6£ΌΓ. (ΙοπηΙη. ρ. 39> τ °ν έστερήσεσ&αι 1. ε. ΜϋΙΙεΓ, 
σον έστερήσομαι Μ^άνΐ^ 3.άν€Γδ. Ι ρ. 369 Ι ουδένα οηι. ϋ, 5α- 
όυά νεΓδυηι αάά. (1 14 δη Μδ, νϊάβ ΡΐΌί᧕. 324 ^ έτι δή: δέ 

Β^ΌΈ. | εν ρω ίεδΐε ΒεΙίΙίΟΓΟ γρ. Ε ΐς οίος τ (ΖΌ, δβά στ ίη 

Γ3.5. Ό: οϊός τε Ε, Γβίίη^εηδ ο | σώζειν ¥>ΟΌΈ, ι6 άμελήσαι Ε 

17 χρήμα Ο., εοιτ. ο 20 Κρίτων άείενΐΐ: Οοοεί ηον. Ιεεί. ρ. 641, 

ΝαοβΓ οοδ. επί. ρ. 1 1 2ΐ μέλ*ει Ε | οί ίη Γ3.δ. Ε 22 πε- 

πράχ&αι €Ό 25 μέλλειν €, μέλ*ειν Ε | δηλοϊ 0θΓη3,Π115 

εε1ο£. ρ. 7 

5* 



68 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 45 

νννί, ότι οίοι τ εϊσΐν οι πολλοί ου τα σμιχρότατα των 
γ,αν.ών έξεργάζεσ$αι, άλλα τα μέγιστα σχεδόν, εάν τις εν 
αύτοϊς διαβεβλημένος ή. 

ΣΩ. Ει γαρ ώφελον, ώ Κρίτων, οίοι τ είναι οι πολλοί 
τα, μέγιστα κακά εργάζεσ&αι, ϊνα οίοι τ ήσαν χαϊ άγαΟ-ά $ 
τα μέγιστα, χαϊ χαλώς αν είχεν' νυν δε ουδέτερα οίοι τε' 
ούτε γαρ φρόνιμον ούτε άφρονα δυνατοί ποιήσαι, ποιούσι 
δέ τούτο ό τι αν τύχωσι. 

Ε IV. ΚΡ. Ταύτα μεν δη ούτως έχέτω' τάδε δέ, ώ 
Σώχρατες, είπε μοι. αρά γε μη εμού προμη&εϊ και των ίο 
άλλων επιτηδείων, μη, εάν συ εν&ένδε έξέλ&ης, οι συχο- 
φάνται ημιν πράγματα παρέχωσιν ώς σε έν&ένδε εχχλέ- 
ψασιν, χαϊ άναγχασ&ώμεν η χαϊ Ίΐάσαν την ούσίαν άπο- 
βαλεΐν η συχνά χρήματα, η χαι άλλο τι προς τούτοις 

45 πα&εΐν; ει γαρ τι τοιούτον φοβεΐ, εασον αυτό χαίρειν' 1 5 
ημείς γάρ που δίχαιοί έσμεν σώσαντές σε χινδυνεύειν 
τούτον τον χίνδυνον χαι εάν δέϊ] ετι τούτου μείζω. αλλ! 
εμοϊ πεί&ου χαι μή άλλως ποίει. 

ΣΩ. Και ταύτα προμη&οΰμαι, ώ Κρίτων, χαι άλλα 
πολλά. 20- 

ΚΡ. Μήτε τοίνυν ταύτα φόβου" χαι γάρ ουδέ πολύ 
τάργύριόν έστιν, ό -3-έλουσι λαβόντες τίνες σώσαί σε χαι 
έξαγαγεϊν εν&ένδε. έπειτα ουχ οράς τούτους τους συχο- 
φάντας ώς ευτελείς, χαι ουδέν αν δέοι έπ αυτούς πολλού 

Β αργυρίου; σοι δε υπάρχει μεν τα εμά χρήματα, ώς εγώ 25. 
οϊμαι, ιχανά' ειτειτα χαϊ εϊ τι εμού χηδόμενος ουχ οϊει 
δειν άναλίσχειν τάμα, ξένοι \ούτοϊ\ εν&άδε έτοιμοι άνα- 

ιο ΐΪ7ίέ μοι — 7ί(>ομη&{ϊ Ρπδοϊ&η. ίηδίίΐ. ι8, 283 ρ. 35^ Ηει-Ιζ 

ι οτι Ε, 56ά ι ΐη Γ3.5. Ι οϊοι 0, οογγ. ο, ηοη βογποΙ δίο, οΐ υί νί- 
άβίιΐΓ Ό, οίοι ά | τ ΒΌ: [τε ΟΕ ι τα μέγιστα σχεδόν Β^Ό: σχε- 

δόν τα μέγιστα Ε | τις ΟΧ το ι ίοοίΐ Ο 3 V 1 Ο $ ει Ο, ΟΟΓΓ. θ| 

ώ ΟΧ αν ίβοΐί Ό | Κρίτων — ήσαν ΟΓΠ. Ό \ τ Β: τε ^Ε ^ 5 έ Υ<χζε- 
σ&αι ΒΟ: έξεργάζεσθ'αι Ε | τ ΒΟ: τε Ε | και ΒΟϋΕ: αν και νϋ1§Ό 
εοπουηί;, Άί νίάβ Ν. ^. ρ. 103 | τάγα&ά (Ιοίοβί: νοτ. Ιοοί. ρ. 104, τα 
μέγιστ άγα&ά ΗΪΓδΟΓίΐ^ 6 και καλώς αν ει/εν άβίβνίΐ: 1. Ο. ΟθΟβΐ| 
αν ΟΓΠ. Ε | εϊχεν (Ζ, είχε* (ν 0Γ3.53.) ΒΌ : είχε Ε|οι;<? ! έτερα Ό 8 τν- 
χωσι ΒΟϋΕ ΙΟ αρα ^Ό, ΟΟΓΓ. Ο | προμη&έι ΒΌ : 7ΐρομ?]9•τ] ^Κά 

12 έκκλέψασι* (ι> 0Γ3.5&) Β: έκλέψασι* (ν 0Γ3.53.) Ό, έκκλέψασι ^Ε^1 

13 και αηίβ πασαν ΐηοΐαδίί ΗΪΓ5θ1ιΪ£ 14 τούτοις ο: τοντονς Β 
χ 5 ψ°βν ΒΟϋΕ 1 7 μείζωι Ό 1 8 πιθΌν ΗΪΓ5θ1ΐΪ£• 19 προ&νμον- 
μαι ^, 'δθά 51φΓ3. νβΓ511ΙΓ1 η προμη&ονμαι 3.άά. Ο 21 μήτε Β^Ό Ι 
μή Ε 22 έστιν ά: έστι Ό 2$ εγώ οΐμαι ΒΟϋ: έγώμαι Ε 26^κη- 
δόμενος Ό, 5βά η ΟΧ ΟΓΠΟΠοΙ. 27 τάμα Ί^^Ό: τα έμα Ε | οντοί 
ίηοΐυδίί: Μ8, έν&άδε δρυπυιη ρυίΕνίΙ; Οοη 



45 ΚΡΙΤΩΝ 69 

λίσκειν' είς δε και κεκόμικεν έπ αύτο τοϋτο αργύρων 
ικανόν, Σψμίας 6 Θηβαίος" έτοιμος δε και Κέβης και 
άλλοι πολλοί πάνυ. ώστε, όπερ λέγω, μήτε ταύτα φο- 
βούμενος άποκνης σαυτον σώσαι, μήτε ο έλεγες εν τω 
5 δικαστηρίω δυσχερές σοι γενέσΒ-ω, οτι ουκ αν εχοις εξελ- 
■3-ών ο τι χρωο σαντω' πολλαχοϋ μεν γαρ και αλλοσε 
οποί αν άφίκη άγαπήσουσί σε' εαν δε βούλη εις Θεττα- ^ 
λίαν Ιέναι, είσιν εμοϊ εκεί ξένοι, οϊ σε περί πολλού 
ποιήσονται και άσφάλειάν σοι παρέχονται, ώστε σε μη- 

ιο δένα λυπεϊν των κατά Θετταλίαν. 

V. ^Ετι δε, ώ Σώκρατες, ούδε δίκαιον μοι δοκεϊς έπι- 
χειρεΐν πράγμα, σαυτον προδονναι, εξόν σωΟ-ήναι' και 
τοιαύτα σιτεύδεις περί σαυτον γενέσθαι, άπερ αν και 
οι έχβ-ροί σου σπεύσαιέν τε και έσπευσαν σε διαφΒεϊραι 

ϊ5 βουλόμενοι. προς δε τούτοις και τους υίεϊς τους σαυτον 
εμοιγε δοκεις προδιδόναι, ους σοι εξόν και έκ&ρέψαι και Ό 
έκπαιδενσαι οϊχήσει καταλυτών, και το σον μέρος, ο τι 
αν τύχωσι, τοϋτο πράξουσιν' τεύξονται δε, ως το εικός, 
τοιούτων οιάπερ εϊω&εν γίγνεσθαι εν ταΐς όρφανίαις 

2ο ττερ\ τους ορφανούς, η γαρ ου χρη ποιεϊσθ-αι παΐδας, η 
ξννδιαταλαιπωρεϊν και τρέφοντα και παιδεύοντα' συ δέ 
μοι δοκεϊς τα ραΟ-υμότατα αίρεϊσ&αι' χρή δέ, απερ αν 
άνήρ άγα&ος και ανδρείος ελοιτο, ταϋτα αίρεΙσΟ-αι, φά- 
σκοντά γε δή αρετής δια παντός του βίου έπιμελεϊσ&αι' 

25 ώς εγωγε καϊ υπέρ σου και υπέρ ημών τών σών έιτιτηδείων Ε 
αισχύνομαι, μη δόξη άπαν το πράγμα το περί σε άναν- 
δρία τινι τη ημετέρα πεπράχβαι, καϊ η είσοδος της δίκης 

17 και το σον — ι8 ποόςονσιν Ρπδοϊαη. ίηδίίΐ:. ι8, 295 ρ• 3^7 ΗεγΙζ 

Ι $£ καϊ ΒΟΕ : 5« Ό | αύτο τοϋτο Β : αντώ τούτω νυΐί β 3 πολλοί 
ύ: πολύ Ό 4 άηοκν^& 13.0005: άποκάμης ΒΟΟΕ | οαντον σώσαι 

ΒΟΌ: σώσαι σαυτον Ε 6 χρώ σαντώ Ε η οποί ΒΌ : οπη Ε, 

οπον ^, 56(1 5ΐφΓ3. ν6Γ5ΐ1Π1 η υποι 3.αΜ. Ο | άγαπήσουσί* Ο | 
εάν Έ^Ό : αν Ε | $£ οπι. Γοίΐη^οηδ ο | βούλη (ΖΌ, 56ά η ίη Γ3.5. 
.8 εμοϊ εκεί ΒΌΕ : εκεϊ εμοϊ Ο, \ πολον (Ζ, ΟΟΙΎ. Ο 13 σαυτον 

Β(3Ό: σεαντον Ε 14 οον ΒΌΕ: σε Ο. \η οϊχήσει Β, οίχήσ*» 
Ό: οίχήση ^Έ.ά ΐ8 πράζουσιν ΒΌ : πράξονσι ^Ε^ά 19 τοι- 

ούτων 6χ τοιούτον ίθοΐί Ο | εϊω&εν ΒΌ : εϊωθ'ε ΟΕΰ 20 περί 

τους ορφανούς ΐηοΐΐΐδϊΐ: ΒΐΐΓ£65 | χρη Ε: χρην 6 22 χρη — αίρεί- 

σι9αι "οίδ δοπρδϊί: Ό 23 τον ψάσκοΐ'τά ΗΪΓ50ηΪ£ ίη πεπράχίϊαι 

Β(ΙΟ, οοϊύ. οο Ι της δίκης άβίβνίύ ΕοΓδίβΓ, δίκης, εΐ5 ίηΙΟΓρυηχίί; 
Ηοεηοοοοίζ 3ηϊηΐ3άν. επί. ρ. 40; είς το δικαστήριον (Ιβίενίΐ: 5οηΐ6Ϊ6Γ- 
πΐ3.οη6Γ, αϊ ΒαϊίβΓ οοηιραΓανίΐ; Όοηιοδίη. ααΙνοΓδ. Ρηοπιι. § ι8 



70 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 46 

εις το διχαστήριον ώς είσήλ&εν εξόν μη εισελ&εϊν, χαι 
αυτός ό άγων της δίκης ως εγένετο, χαϊ το τελενταϊον 
δη τοντί, ωσπερ χατάγελως της πράξεως, χαχία τινϊ 

46 χαϊ άνανδρία τη ημετέρα διαπεφευγέναι ημάς δοχεϊν, 
οϊτινές σε ουχί εσώσαμεν ούδε συ σαυτόν, οίον τε ον χαϊ $ 
δυνατόν, εϊ τι χαϊ μιχρόν ημών όφελος ην. ταϋτα ούν, 
ώ Σώχρατες, ορα μη άμα τω χαχώ χαϊ αισχρά ή σοι τε 
χαϊ ημϊν. αλλά βουλεύου, μάλλον δε ουδέ βουλεύεσ&αι 
ετι ώρα, αλλά βεβονλεϋσ&αι. μία δε βουλη' της γάρ 
επιούσης νυχτός πάντα ταϋτα δει πεπράχ&αι. ει ό° ίο 
ετι περιμενοϋμεν, αδύνατον χαϊ ουχέτι οίον τε. άλλα 
παντϊ τρόπω, ώ Σώχρατες, πεί&ου μοι χαϊ μηδαμώς 
άλλως ποίει. 

Β VI. Σ2. Ώ φίλε Κρίτων, η προθυμία σου πολλού 
άξια, ει μετά τίνος όρ&ότητος εϊη' ει δε μη, οσω μείζων, ι$ 
τοσούτω χαλεπωτέρα. σχοπεϊσ&αι ούν χρή ημάς, είτε 
ταϋτα πραχτέον εϊτε μή' ώς εγώ ον νϋν πρώτον, άλλα 
χαϊ άεϊ τοιούτος, οίος τών εμών μηδενϊ άλλω πεί&εσ&αι 
η τω λόγω, ος αν μοι λογιζομένω βέλτιστος φαίνηται. 
τους δε λόγους, ους εν τω εμπροσΟ-εν ελεγον, ου δύναμαι 2ο 
νϋν εχβαλειν, επειδή μοι ηδε η τύχη γέγονεν, άλλα σχεδόν 
^ τι όμοιοι φαίνονται μοι, χαϊ τους αυτούς πρεσβεύω χαϊ 
τιμώ ουσπερ χαϊ πρότερον' ών εάν μη βελτίω εχωμεν 
λέγειν εν τώ παρόντι, εν ϊσΟ-ι οτι ου μη σοι ξυγχωρήσω, 
ουδ* αν πλείω τών νϋν παρόντων η τών πολλών δύναμις 25 
ώσπερ παϊδας ημάς μορμολύττηται, δεσμούς χαϊ &ανά- 

14 ω φίλε — 74> τ «νανΐ/ων Ευεεβ. ρπιερ&ι\ εν&η§. 13, 6 | 17 ω? — 
19 φαίνηται ΤΗεοάοΓεΙ. ΐΗεΓΗρειιί. ρ. 39 Ο&ϊδί. , Οεπιεηδ ΑΙεχζιη^Γ. δίΓΟίη. 
ι, 8, 42 

ι είσηλΘ'εν, εμιοά ρΓΟΟίΐνϊί: Γ. Α. ΥΥ τ ο1Γ, ΒΟΌ: είοηλ&ες Εο 
3 δη Ε: δήπον Β^Ό 4 δοκεϊν Β^^Ε: δοκϊ} Μΐΐά^ΐιΐδ 5 ° 8 

Β, 5βά £ εχ εηΐεηά. | ουχί Β^: ουχί* Ό, ον Έ. \ εσώσαμεν Βθϋ: 
διεσώααμεν Ε | και δυνατόν άείενΐί Ο. Α. ΗΪΓδθηΐ£ 6 μικρόν 

ΒΟϋ: σ/ιικρόν Εϋ | ταύτα ΒΟΏ: ταντο δίθ Ε η αισχρόν ΗΪΓ- 

δεηΪ£ | ή * Ο 8 βονλενον Ε, δεά ον ίη Γ3.5. | βονλενεσ&αι Ό, 

δεά αι εχ 6ΙΏ6ηά. ΙΟ πάντα ταντα ΒΟΕ: ταντα πάντα Τ) \ δει 

(Ζ, δεά εϊ εχ εηιεηά. | πεπράχ&αι Έ^Ό, εοιτ. ο | #' έτι Β: $ε' τι 
Ο,Ό, δε Ε 17 ννν πρώτον Ναιιοΐζ Ευπρίά. 8ίυάΪ6η II ρ. 30 

εοΐΐ. εοΓρ. ίηδοπρίίοηυηι III ρ. 843 ηι\ 6115: μόνον ννν ουιτι 
ΤηεοάοΓείο, Ειΐδεοίο ΒΟΌΕ 19 λογιζομένω €, δΐιρΓα νεΓδυηι 

σκοπονντι 3.άά. ε 20 $£ Β^^: <^,Ε | έμπροσθεν ά: έ'μπροσΟ'ε Τ} 
21 τνχη Τ), δεά η ίη ΓΕδ. 23 ών ά: ώ ϋ 26 μορλνττηται 

Ώ, οογγ. ά 



47 ΚΡΙΤΩΝ 71 

τους έπιπέμπουσα και χρημάτων αφαιρέσεις, πώς ούν 
αν μετριώτατα σκοποίμε&α αυτά; ει πρώτον μεν τούτον 
τον λόγον άναλάβοιμεν, ον ου λέγεις περί τών δοξών, 
πότερον καλώς ελέγετο εκάστοτε ύ ου, οτι ταϊς μεν 
5 δεί τών δοξών προσέχειν τον νουν, ταΐς δε ου* η Ό 
πρϊν μεν έμε δειν άπο&νβσκειν καλώς ελέγετο, νυν δε 
κατάδηλος άρα έγένετο, οτι άλλως ένεκα λόγου ελέγετο, 
ην δε παιδιά και φλυαρία ώς άλη&ώς; επι&νμώ δ* εγωγ 
έπισκέψασ&αι, ώ Κρίτων, κοινή μετά σου, εϊ τι μοι 

ίο άλλοιότερος φανεϊται, επειδή ώδε εχω, η δ αυτός, και 
εάσομεν χαίρειν ή πεισόμε&α αύτώ. ελέγετο δε πως, ώς 
έγωμαι, εκάστοτε ώδε υπό τών οιομένων τι λέγειν, ωσπερ 
νυν δ> εγώ ελεγον, ότι τών δοξών, ας οι άν&ρωποι 
δοξάζουσιν, δέοι τάς μεν περί πολλού ποιεϊσ&αι, τάς δε Ε 

15 μη» τούτο προς &εών, ώ Κρίτων, ου δοκει καλώς σοι 
λέγεσΰαι; συ γάρ, οσα γε τάν&ρώπεια, έκτος ει του μέλ- 
λειν άποΰνησκειν αϋριον, και ουκ αν σε παρακρούοι η 47 
παρούσα ξυμφορά' σκόπει δη* ούχι καλώς δοκεΐ σοι 
λέγεσ&αι, οτι ου πάσας χρη τάς δόξας τών άν&ρώπων 

2ο τιμαν, αλλά τάς μεν, τάς δ 3 ον; τι φης; ταύτα ούχι κα- 
λώς λέγεται; 
ΚΡ. Καλώς. 

ΣΩ. Ουκούν τάς μεν χρηστάς τιμαν, τάς δε πονη- 
ράς μη; 

25 ΚΡ. Ναι. 

ΣΩ. Χρησταϊ δε ούχ αϊ τών φρονίμων, πονηραι δε 
αϊ τών αφρόνων; 

3 ον ε: σοι Ο | τον περί Ειΐδεοίιΐδ, Γεεερίΐ ΕίδεηεΓ 6 άπο- 

&νηισκειν Β: άπο&νήσκειν€ΌΈ; υί ηίε, εΐίαηΐ ΐ^\έλέγετοΈ, 56(1 ε ίη 
Γ3.5. | ροδί δε δραίίυηι ν&οιιιπη 2 νεί 3 ΙίίεΓαπιηι ίη Ο η άλλως Β 
8 $£ Β, δεά 6 εχ εηιεηά. | εγωγ ΒΌ : έ'γωγε (ΖΈ. ΙΟ φανεϊται Β : 

φαίνεται ίη ΤϊΐΆΤξ. αάά.ΐ) | έπει δηΈΟΟ, 56(1 έπει ίη Γ3.5. Ό : έπειδήγε Ε | 
ώιδε Β: ώδε ^ΌΈ.; ιιί ηίε, εΐϊαηι 1 2 | εχω* ^ 1 1 εάσομεν ά, είίαιη 
ϊη πιαΓ§". Β,άά. ά: έάσομαι Ό 1 2 ομοιωμένων υί νίάεΐιΐΓ Ο., βιωμέ- 
νων Ο 13 ννν δη (ΙΟ: νννδη Β, δη ννν Ε 14 δοξάζονσι* (ν 6Γ3.53.) 
ΒΌ : δοϊάζονσι ΟΕ 15 Ο'εών ^, 56(1 εών ίη Γ3.δ. ΐ6 τάν&ρώπεια 
ΒΟΕ: τά ανθρώπεια £ \η οε Β, 56(1 ε εχ ειηεηά. ΐδ παρούσα 
Ο, 56ά Ο 6ί 6ΧίΓ6ηΐ3. α ΙΠ Γ3.5. | Ουχί καλώς ΗίΓδοηί^, ν'ιάβ ηθδίΓ3. ίη 
ΖείΙδοηΓ.ί. όδΐειτ. Ογιηη.νοΐ.20 (1869) ρ. 86: ονχ ίκανώς ΒΟΟΕ Ειι- 
δεβίιΐδ, ΐυείιΐΓ ναηΐεη 1. ο. νοί. 23 (1872) ρ. 5 2 8 19 τάς δόξας τάς 
Ευδεοίΐΐδ 20 ροδί τάς δ* ον ααΜ. ονδέ πάντων , αλλά τών μεν, 

τών δ' ου ουιη Ευδ6Ϊ)ΐο Ε εί ίη π\3.ϊ£. 1>ο, ευιη ΒΟΟ άείενίΐ 
νει-βα Μ5, νίάε Ν. Ο. ρ. 1 62 26 ύ'ί οηι. €, ααΜ. ο | φρονίμων Ό, 
δεά ί εχ ειηεηά. 



72 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 47 

ΚΡ. Πώς δ' ου; 

VII. ΣΩ. Φέρε δή, πώς αύ τά τοιαύτα έλέγετο; 
Β γνμναζόμενος άνηρ και τοντο πράττων πότερον παντός 
ανδρός έπαίνω και ψόγω και δόξϊ] τον νουν προσέχει, 
?] ενος μόνον εκείνον, ος αν τνγχάντ] ιατρός η παιδοτρί- 5 
βης ων; 

ΚΡ. 'Ενός μόνον. 

ΣΩ. Ουκοϋν φοβεϊσ&αι χρη τους ψόγονς και άσπάζε- 
σ&αι τους επαίνους τονς τον ενός εκείνον, αλλά μη τονς 
των πολλών. ίο 

ΚΡ. Δήλα δη. 

ΣΩ. Τανττ] άρα αντώ πρακτέον και γυμναστέον και 
έδεστέον γε και ποτέον, ή αν τψ ένϊ δοκτ} τω έπιστάττ] 
και επαιοντι, μάλλον η γ] ξύμπασι τοις άλλοις. 

ΚΡ. *Έστι ταντα. 1 5 

€ ΣΩ. Ειεν. άπει&ήσας δε τω ένϊ και άτιμάσας αυτού 
την δόξαν \καϊ τονς επαίνονς], τιμήσας δε τους τών 
πολλών λόγους και μηδέν επαϊόντων, άρα ουδέν κακόν 
πείθεται ; 

ΚΡ. Πώς γάρ ου; 2ο 

ΣΩ. Τί δ* εστί το κακόν τοντο; και ποι τείνει, και 
εις τί τών τον απει&ονντος; 

ΚΡ. Αηλον οτι εις το σώμα' τοΰτο γάρ διολλύει. 

ΣΩ. Καλώς λέγεις, ονκονν και τάλλα, ώ Κρίτων, 
όντως, ϊνα μη πάντα διίωμεν, και δη και περί τών 25 
δικαίων και αδίκων και αισχρών καϊ καλών και αγαθών 
και κακών, περί ων ννν ή βουλή ήμίν εστίν, πότερον τΐ\ 

25 καϊ δή — 73> 6 άτίώλλνιο ΤΗεοάοΓεί. ίΗεΓ&ρεαί. ρ. 73 Ο&ίδί. 

4 και δόξτ] ροδίβΒ. αάά. Ε, οιη. Γ. Α. λΥοΙί, ΗΪΓ5θ1ιί§" | τον 
νουν προσέχει Ε, 5ΐ£ηΐ5 ΐΓ^ηδροδϊίϊοηϊδ νεπίδ οπΙο νβΓΟοηιπι 
Γβδίϊίνΐΐαδ ; προσε'χειν ^, προσέξει Ηθ6ηβΐ)66ΐί &ηίπΐ3.άν. οπί. ρ. 40 
5 τυγχάνει Ε, 56(1 η δΙφΓαδεπρία. 8 άσπάζεσ&αι Ό, 5&ά αι ίη Γ&5. 
II δηλαδή Β^^Ε 12 ταύτη εχ ταντα, αύτω 6Χ αυτό ίθοΐί Σ) 

13 η αν Ό, ή αν ά 14 η η Εΐ> : η ει ΒΟά, η** Ό | σΰμπααι Ε 

ι6 ειεν Ε, δθά ν ίη Γ3.5. | έπι&ήσας υ£ νίάεΙιΐΓ €, άπι&ήσας ο, 5ΐι- 
ρΓ3. νβΓδίΠΤί 3.1ίφΐίά 6Γ3.511ΓΓΙ 17 και τονς επαίνους 1 Β^ΌΈ, 

ϊηοΐΐΐδίί: ΒυΓ£65: και τους -ψόγους και τους επαίνους 5ί3.1Π)3.1ΐηΊ 
ι8 πολλών λογούς Ί*>(ΖΌ : πολλών Ε (δαβρίιΐδ Ε οογπ^ιϊ ν€Γ03. οηιίί:- 
16Π5) Εα56Ϊ)ΐιΐ5, λόγους ίηοΐιΐδίί: Ηβιτηαηη | αρα ^Ό 21 <?« Ό| 

το κακόν ΒΟΌ : κακόν Ε 22 τί** ^ \ άπι&οΰντος Β, ΟΟΓΓ. Ο 




48 ΚΡΙΤΩΝ 73 

τών πολλών δόξη δεϊ ημάς επεσθαι και ίροβεϊσθαι αυτήν, Ό 
η τη τον ενός, εϊ τις εστίν επαΐων, ον δεί /.αϊ αίσγυνε- 
σθαι και φοβεϊσθαι μάλλον η ζνμπαντας τους άλλους; 
φ ει μη άκολουθήσομεν, διαορθεροϋμεν εκείνο και λωβη- 
5 σόμεθα, ό τω μεν δικαίω βέλτιον εγίγνετο, τω δε άδίκω 
άπώλλυτο. η ουδέν εστί τοΰτο; 

ΚΡ. Οίμαι εγωγε, ώ Σώκρατες. 

VIII. ΣΩ. Φέρε δή, εάν το νπδ του υγιεινού μεν 
βέλτιον γιγνόμενον, υπό του νοσώδους δε διαφθειρόμενον 
ίο διολέσωμεν πειθόμενοι μη τη των επαϊόντων δόξη, άρα 
βιωτον ημιν έστιν διεφθαρμένου αυτού; εστί δέ που Ε 
τοΰτο το σώμα' η ουχί; 

ΚΡ. Ναι. 

ΣΩ. Ϊ4ρ ούν βιωτον ημιν εστίν μετά μοχθηρού και 
1 5 διεφθαρμένου σώματος; 

ΚΡ. Ουδαμώς. 

ΣΩ. ^ίλλά μετ εκείνον αρ ημιν βιωτον διεφθαρμέ- 
νου, ω το αδικον μεν λωβάται, το δε δίκαιον όνίνησιν; 
η φαυλότερον ηγούμεθα είναι του σώματος εκείνο, ο τι 
2ο ποτ εστί τών ημετέρων, περί ο η τ ε αδικία και η δίκαιο- 48 
σννη εστίν; 

ΚΡ. Ουδαμώς. 

ΣΩ. ϊίλλα τιμιώτερον; 

ΚΡ. Πολύ γε. 
25 ΣΩ. Ουκ άρα, ώ βέλτιστε, πάνν ημιν ούτω φρον- 
τιστέον, τι έρούσιν οι πολλοί ημάς, αλλ* ό τι δ επαΐων 
περί τών δικαίων καϊ αδίκ.ων, δ εις, και αυτή η αλήθεια, 
ώστε πρώτον μεν ταύτη ουκ ορθώς είσηγεϊ, εϊσηγούμενος 
της τών ιτολλών δόξης δειν ημάς φροντίζειν περί τών 

25 ουκ ά()α — 27 άλή&εια. ΤΗεοάοΓεΙ. ΐΚεΓ&ρευΙ. ρ. 74 Ο&ϊδί. 

Ι αυτήν — • φοβεϊσθ'αι ΟΓΠ. ^, ίη Π13.Γ§•. 3.άά. Ο \ αυτήν ΒϋΕ : 
αυτούς Ο 2 ή Β, ΟΟΓΓ. Ο | εϊ ΒϋΕ: η Ο 4 άκολουθήσομεν Εΰοά: 
άκολουϋήσοιμεν, <\\\οά οδΐ ΐη (ζοάίοο Β ΤηοοάοΓΟίί, ίϊιίδδο νίάοίιΐΓ ίη 
Β^^ 6 άπώλλυτο Εο: άττ'λλντο Β ηίο ρΘΓίοΓ&Ιυδ, άπώλντο Ό, 
άπόλλυτο £ ; έγενετο — άπώλετο οΐίΐτΐ ΒυίΓΓΠίΐηη ΙΟ ττ/ τών μη ΗΪΓ- 
50ηΐ£ | αρα ^Ό, ΟΟΓΓ. 0(1 II έστι* (/> 6Γ3.50.) Β: εστιν^Ό, εστί €Ε 

12 τούτο το ο. Β^Ό : το ο. υΐ νίά,ΟΐΐΐΐΓ Ε, τούτο ο. 6 | ή Β, ΟΟΓΓ. ΐ) 
14 αο' ^Ό, ΟΟΓΓ. 0(1 Ι έστιν Βϋ : έστι ^Ε^(1 Ι"] αρ' (3: άρ' Β, άρα 

Ό, άοα Εά 1 8 ώ ΒΟΌΕ: ο Ευδεοίυδ 19 ή Β 20 έοτι Β, 

έοτιν Ό, εστί. ^ 2$ οντά) ΒΟΌΕ: τούτο Ο. Α. ΗΪΓ50ηί§ 26 τι 

Β^^: οτι Ε | άλλ' οτι ΒΕοά: άλλότι £Ό , άλλα τι Εΐΐδοοίιΐδ 
27 άδικων»»* Ό 28 είσηγεϊ Β, εισηγ#* Ό: είαηγή ^Εά 29 ημάζ 
οπή. Ό, 3x1(1. ά 



74 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 48 

δικαίων και καλών και αγαθών και των εναντίων, αλλά 
μεν δη, οραίη γ 3 αν τις, οίοι τέ είσιν ημάς οί πολλοί 
άποκτιννύναι; 
Β ΚΡ. Αήλα δη και ταντα ['φαίη γαρ αν], ώ Σωκρατες, 
άλη&ή λέγεις. 5 

ΣΩ. ϊίλλ 3 ώ θαυμάσιε ούτος τε 6 λόγος, ον διελη- 
λν&αμεν, εμοιγε δοκεΐ ετι όμοιος είναι και πρότερον. 
και τόνδε αν οκόπει, ει ετι μένει ημίν η ον, οτι ον το 
ζην περί πλείστον ποιητέον, άλλα το εν ζην. 

ΚΡ. ϊίλλά μένει. ίο 

ΣΩ. Το δε εν και καλώς και δικαίως οτι ταντόν 
εστίν, μένει η ον μένει; 

ΚΡ. Μένει. 

IX. ΣΩ. Ονκονν εκ τών ομολογονμένων τοντο σκε- 
πτέον, πότερον δίκαιον έμε έν&ένδε πειράσ&αι έξιέναι 1 5 
Ο μη άφιέντων ΪΙ&ηναίων, η ον δίκαιον ' και εάν μεν φαί- 
νηται δίκαιον, πειρώμε&α, ει δε μη, έώμεν. ας δε σν 
λέγεις τάς σκέψεις περί τε αναλώσεως χρημάτων και 
δόξης και παίδων τροφής, μη ως άλη&ώς ταντα, ώ 
Κρίτων, σκάμματα ή τών ραδίως άποκτιννύντων και άνα- ίο 
βιωσκομένων γ αν, ει οίοι τ ήσαν, ονδενϊ ξνν νώ, τούτων 
τών πολλών, ημϊν δ επειδή δ λόγος όντως αϊρεϊ, μη 
ονδεν άλλο σκεπτέον γ] η όπερ ννν δη έλέγομεν, πότερον 
δίκαια πράξομεν καϊ χρήματα τελούντες τούτοις τοις 

6 αλλ' ώ — 7 Λξίό'ΐΐ^ον Ρπδοί^η. ϊηδίϊΐ. ι8, 249 Ρ• 33 2 ΗβΓίζ 

2 τέ είσιν Β(ϋ: τ είσιν Τ), τε γ είσϊν Ε 3 άποκτιννύναι (Ζ 

4 δηλαδή Β^^Ε | ταντα €Χ τοντο ίβοίΐ Ώ | δήλα — Σώκρατες 
άΐείενϊΐ: ΜϋΙΙβΓ ειηεηάαί. Ρΐ3.1οη. ρ. 6, ψαίη γάρ αν ίηοΐαδϊΐ: Μ5 
ρηϋο1θ£. 28 (1869) ρ. 7 2 4 5 νβΓΟα άληθ'ή λέγεις ΜϋΙΙβΓ δοΐα 

Οίίοηΐ ίπβυΐΐ:, €£0 63. ν6ΓΪ>ϊδ δήλα — Σώκρατες Ε(1ϊυηχϊ: νυΐ^ο 
Γ65ροηδυπι δοοΓαίΐδ ΐαηι 3. νει-βΐδ άληθ'ή λέγεις ΐηαρϊί; νεΛα αλλά 
μεν — Σώκρατες (Ιπίοηϊ, ν€ΓΪ)3. άληθ'ή λέγεις — ζην δοΟΓΒ,Ιϊ ηοπίϊηθ 
δυρΓΗ. άλΈ εΓΕδο άεάϊί ά 6 τε ΒΟϋΕ: γ ΗίΓδοηΐ£ η έμοί 

γε Ό | ετι ζάά. Β^^ Ρπδααηιΐδ, Γβδίΐΐυίί: Μ5, νΐάε Ν. €. ρ. 164: 
ΟΠ1. Ε | όμοιος Β€Ό, γρ. 6, ΡπδΟΪαηυδ: ανόμοιος Ε | και πρότερον 

ΡπδθΪ3.ηυδ, Γβδΐίίιιίΐ; λΥβχ ΐη Εΐεοΐ^βϊδ. αηηαΐ. νοί. 73 ( ! 856) ρ• 669 οί. 
Μ3.άνΐ£ 3.<ίν6Γδ^ Ι ρ. 3^9- τλ> και πρότερον 1 β^Ό , τω προτέρω Ε 
8 αν Ί&ΟΌ: δε αν Ε | οκόπει Ό, 5&ά ει ίη ΓΗδ. ΙΟ μένει — ον μένευ 
οηι. €, ίη ηΐ3Τ§•. Β,άά. ο 1 1 τόδε ο 1 2 έστι* ΒΌ: έστι Εο | η 

οηι. Ό, &άά. ά | μένει ροδί ον ΐηοΐυδϊΐ ΗΪΓδοηί^, α.ί νΐάο δίαίίηι 
ον δίκαιον 14 (ομολογημένων ΒΐΐΓ£€δ 1 6 άψιέντων ΒΌΕ : 

έψιέντων Ο ΐ8 αναλώσεως χρημάτων ΒΟϋ : γο. αν. Ε, Γεοερίί: 

ΒεΙίΙίεΓ 2 1 γ αν ΒΟϋΕ: γ αν \νγΙί€ηΐ33.ο1ι ερ. επί. ρ. 232 

€<1. Εΐρδ. | τ Β: τε ΟϋΕ 22 όντως Βθϋ: οντος Ε | αίρεϊ 6Χ έρεϊ 

ίεοίΐ Ό 23 γ οιη. € 



49 ΚΡΙΤΩΝ 75 

έμε εν&ένδε εξάξουσιν και χάριτας, και αυτοί εξάγοντές Ό 
τε και εξαγόμενοι, η τη άλη&εία άδιχήσομεν πάντα ταύτα 
ποιούντες' καν ίραινώμε&α άδικα αυτά εργαζόμενοι, μη 
ου δέη νπολογίζεσ&αι ουτ ει άπο&νήσκειν δει παραμέ- 
5 νοντας και ησυχίαν άγοντας, οντ ει άλλο οτιούν πάσχειν 
προ τον αδικεϊν. 

ΚΡ. Καλώς μεν μοι δοχεϊς λέγειν, ώ Σωκρατες, ορα 
δε τί δρω μεν. 

ΣΩ. Σκοπώμεν, ώ άγα&έ, κοινή, και εϊ πη έχεις άντι- 
ίο λέγειν εμού λέγοντος, αντίλεγε, και σοι πείσομαι' ει δε 
μη, παύσαι ηδη, ώ μακάριε, πολλάκις μοι λέγων τον Ε 
αυτόν λόγον, ώς χρη έν&ένδε ακόντων ΪΙ&ηναίων έμε 
άπιέναι' ώς εγώ περί πολλού ποιούμαι πείσας σε ταύτα 
πράττειν, άλλα μη άκοντος, ορα δε δη της σκέψεως την 
1 5 αρχήν, εάν σοι ικανώς λέγηται, και πειρώ άποκρίνεσ&αι 
το ερωτώμενον, γ] αν μάλιστα οϊη. 49 

ΚΡ. ϊίλλά πειράσομαι. 

Χ. ΣΩ. Ουδενι τρόπω Γραμέν εκόντας άδικητέον είναι, 

η τινι μεν άδικητέον τρόπω, τινϊ δε ον; η ουδαμώς τό γε 

20 αδιχεϊν ούτε άγα&όν ούτε καλόν, ώς πολλάκις ημϊν και 

εν τω έμπροσθεν χρόνω ώμολογήΟ-η; [όπερ και άρτι 

ι8 ονόενι τ^ότΐψ — 77> Ι 5 Λοιητέον Ευ56ΐ>. ρΓ&ορ&Γ. €ν&η§. 13, 7 

ι έξάξονσι Β, 56(1 ι ΐη Γ3.5. {ν 6Γ3.53. νϊάοΙιΐΓ) : έξάξονσι €ΌΚ\ 
έ'ξάξονσι — ποιουντες ΐη Γ3.δ. Ε 2 πάντα ταντα Β (ρΕΓΐΐηΐ Γοίΐη- 

£6ηδ), ΟΕ: ταντα πάντα Τ> 3 εργαζόμενη 510 Ε, 56(1 οι 5ΐφΓ3. η 3.(1- 
οΐΐίίπτι 4 άπο&νήισκειν Β: άπο&νήκειν ΟϋΕ | παραμένοντα οι 5 

αγονταΌ,οογν.ά\οντ εί ΕοΓδίβΓ οί*. Ηοβηοβοοίζ Εηΐπΐ3.(1ν. οπί.ρ.40: 
οντε ΒΟΌΕ η δοκεϊ Ό, οογγ.ο! 8 <?£ οιη. Ό, 3.άά. ά|ρθ5ΐ §ρώμεν 
νθΓθ-3. ίηδεηιιεηΐΪΒ. ώς εγώ — άκοντος ΐΓΕηδροδίπΙ: Ναο^οΐδβαοη 
ειηεηάΕΐ:. Ρΐαίοη. ρ. 2ο, ό}ΐΐ3.πι ΐΓ3.ηδροδΐΐ.ΐοηοπι απιρίοοίΐ νυΐί Ηογ- 
πιαηη, δι ρΐΌ πεϊσαι δΟΓΐρίιιηι ίυοπί: πείσας 9 ώ άγαΟ'έ ΒΌΕ: 
ώγα&έΟ, ΙΟ και σοιΒ€Ό \ δε 0111. Ο, 3.θΜ. Ο 13 πείσας ΒυίίϊϊΙΕηηο 
ειιοΙογθ δοπρδΐί Ηεπηαηη οί*. Μαάνί^ αάνεΓδ. Ι ρ. 369 ηοί. 2: πέΐσαί 
ΒΟΌΕ, άείενΐΐ; λΥεχ ΐη Εΐεοΐίείδ. 3.ηη3.1. νοί. 73 (ιδζ^) ρ. 669 οί. 
Κοηΐ^δΙιοίΓ οπίΐοα. €ί εχε^εΐΐοα 1850, πείσαντά 5ί3.11θ3.υηι ; πεϊ- 
σαι - — - άκοντος τον δίκαιον ΌοάεΓίεΐη, σε ταντα πράττειν , πεϊσαι 
Ηεΐηΐοηεη, πεϊσαι σε, αλλά μη άκοντος ταντα πράττειν ΜεΐδεΓ ΐη 
Εΐεοΐίεΐδ. αηηαΐ. νοί. 109 (1874) Ρ• 4° τ 5 άποκρίνεσ&αι (Γ, δεά ε 

εχ εΐϊΐεηά!., άποκρίτασθ'αι Ε, δοοΐ ε δίφΓΟ. νεΓδυηι ΕαΜΐΐα ιό μάλ- 
λιστα ιιί νΐάείιΐΓ Ε, οογγ. ε | οϊει ^ 19 ή Β, οογγ. Ο, υΐ ίηίτα. 

76, ι 5 9 χ 6 19 Ι τρόπον Ό, οογγ. ά. 20 δυρΓα άδικεϊν ρππιο ρο- 
δΐιίΐ ά οντε καλόν, ροδίοα άβίβδδο νίάβΐυΓ, νοίυίί; ά ρπιτιο ίθΓί3.556 
οντε καλόν οντε άγαθ'όν, ιιί 6δΙ 3.ρυο1 ΕυδΟΟΐυηΐ | πολλάκις μεν 
ΗείπάοΓί 21 οπερ~\ άτάρ Ηείπάοτί; όπερ — έλέγετο ίηοΐυδίί: 

ουπι ΒυΓ§•6δίο ΗΪΓδθ1ιί§- ? νΐοΐο δίυάίοη ρ. 40> V•, όπερ — έλέγετο, 
πάσαι ΜεΐδΘΓ ϊη Ε1οο1<:οΪ5. αηηαΐ. νοί. 109 (1874) Ρ• 4° 



76 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 49 

έλέγετο'~\ ή πάοαι ήμϊν εκεϊναι αϊ πρόο&εν ομολογίαι 
εν ταίσδε ταϊς όλίγαις ημέραις έκκεχυμέναι εΐαίν, και 
πάλαι, ώ Κρίτων, άρα τηλικοίδε [γέροντες] άνδρες προς 
Β αλλήλους σπονδή διαλεγόμενοι έλά&ομεν ημάς αυτούς 
παίδων ουδέν διαφέροντες; η παντός μάλλον ούτως έχει, 5 
ωσπερ τότε ελέγετο ημϊν, είτε φαοϊν οι πολλοί είτε μή, 
και είτε δει ημάς ετι τώνδε χαλεπώτερα πάσχειν εϊτε και 
πραότερα, όμως τό γε αδιν.εϊν τω άδικοϋντι και κακόν 
και αισχρον τυγχάνει ον παντϊ τρόπω; φαμέν η ου; 

ΚΡ. Φαμέν. ίο 

ΣΩ. Ουδαμώς άρα δεί άδικειν. 

ΚΡ. Ου δητα. 

ΣΩ. Ουδέ άδικούμενον άρα άνταδικεϊν, ως οι πολλοί 
οϊονται, επειδή γε ουδαμώς δεϊ άδικειν. 
€ ΚΡ. Ου φαίνεται. 1 5 

ΣΩ. Τι δε δη; κακουργείν δει, ώ Κρίτων, η ου; 

ΚΡ. Ου δεϊ δη που, ώ Σωκρατες. 

ΣΩ. Τι δέ; άντικακουργεϊν κακώς πάσχοντα, ως οι 
πολλοί φασιν, δίκαιον η ου δίκαιον; 

ΚΡ. Ουδαμώς. 2ο 

ΣΩ. Το γάρ που κακώς ποιεϊν ανθρώπους του άδι- 
κειν ουδέν διαφέρει. 

ΚΡ. ΪΙλη&ή λέγεις. 

ΣΩ. Ούτε άρα άνταδικεϊν δεϊ ούτε κακώς ποιεϊν 

ούδένα άν&ρωπων , ουδ° αν οτιουν πάσχη υπ αυτών. 25 

Ό και ορα, ώ Κρίτων, ταύτα κα$ ομολόγων, όπως μη παρά 

δόξαν ομόλογης, οίδα γάρ οτι ολίγοις τισϊ ταύτα και 

δοκεϊ και δόξει. οίς ούν ούτω δέδοκται και οίς μή, του- 

ιι ουδαμώς — 25 υπ αυτών ΤΗεοάοΓεΙ. ίΗοΓαρεαΙ. ρ. 467 Ο^ΐδΓ., Οπ£. 
οοηίΓίΐ Οείβ. η, 37° Ρ• 89 .Ι^οηιιη&ίζδοΐι | 1 1 ουδαμώς — 77» 2 βουλεύματα 
5ΐοΐ>. Ηοπ1ε§. ίο, 27 

Ι εκεϊναι είοι Ό, 56(1 είσι 6Γ3.5υηΐ 2 είαϊν Ε, είσΐ* Β: είοί 

€Ό 3 γέροντες άνδρες ίηοΐΐΐδίί Βιιγο;65, γέροντες Ι&0Ο05 4 αν ~ 
τονς (3: αυτούς Ο 6 ελέγετο ηιιίν ΒΟΌ : ημϊν ελέγετο Ε 8 το # 

γε ΐ>\και κακόν και αίοχρον ΒΟϋ : και αίαχρόν και κακόν Ε II αρα 
Ό: αρα Βά _ 12 ου δητα — άδικεϊν ΟΙΏ. Ο, ΐη Ώ\3.ΐξ. 3.(1(1. Ο 

13 «ο" Ι^ : ^ οα & *4 γ ε ουδαμώς ΒΌΕ: ουδαμώς γε Ο | δει ά: 

δι Ό^ 16 ^£ €Ό, δ* Β: δαι Εο ΐ8 δ* Β: δαι\) 19 ψαοιν 

Β€, φασι* Ό, ψαοί Ε 21 του Ό, 5&ά ν ίη Γ3.5. 23 άληθ'ή ά: 

αλη&* Ό, καλώς Τ1ΐ6θάθΓ6ΐΐΐ5 24 άττιποιεϊν ΗΪΓ5θ1ΐΐ§• 25 ττά- 
οχτ] τις Τ1ΐ6θάθΓ6ΐ:υ5, Ευ560Ϊΐΐ5 26 καθΌμολογών ΒΟΟ : ομολό- 

γων Ε 27 ομόλογης 6Χ ομολογείς ίεαί ^ 28 ούν Έ^Ό: 

δ' Ε 



50 ΚΡΙΤΏΝ 77 

τοις ουκ εστί κοινή βουλή, άλλα ανάγκη τούτους αλλήλων 
χαταφρονεϊν, ορώντας τα αλλήλων βουλεύματα, σκόπει 
δη ούν και συ ευ μάλα, πότερον κοινωνείς και ξννδοκεϊ 
σοι και άρχώμεθ-α εντεν&εν βουλευόμενοι, ώς ουδέποτε 
5 όρ&ώς έχοντος ούτε του αδικεϊν ούτε του ανταδικεϊν ούτε 
κακώς πάσχοντα άμύνεσ&αι αντιδρώντα κακώς' η άφί- 
στασαι και ου κοινωνείς της αρχής; εμοϊ μεν γαρ και Ε 
πάλαι ούτω και νυν ετι δοκεϊ, σοι δε ει πη άλλη δεδο- 
κται, λέγε και δίδασκε, ει δ 3 εμμένεις τοις πρόσΰε, το 

ίο μετά τούτο άκουε. 

ΚΡ. ^/λλ 3 εμμένω τε και ξυνδοκεϊ μοι' άλλα λέγε. 
ΣΩ. Λέγω δη αύ το μετά τοϋτο, μάλλον δ 3 ερωτώ ' 
πότερον α αν τις δμολογήση τω δίκαια οντά ποιητέον ή 
εξαπατητέον ; 

1 5 ΚΡ. Ποιητέον. 

XI. ΣΩ. 3 Εκ τούτων δη άθρει. άπιόντες έν&ένδε 
ημείς μή πείσαντες την πόλιν πότερον κακώς τ ίνας ποι- 50 
οϋμεν, και ταύτα ους ήκιστα δει, η ου; και έμμένομεν 
οίς ώμολογήσαμεν δικαίοις ούσιν η ου; 

2ο ΚΡ. Ουκ εχω, ώ Σωκρατες, άποκρίνασ&αι προς ο 
έρωτας' ου γαρ εννοώ. 

ΣΩ. Ιίλλ 3 ώδε σκοπεί, ει μέλλουσιν ήμϊν έν&ένδε είτε 
άποδιδράσκειν, εϊΟ 3 όπως δει όνομάσαι τοϋτο, έλ&όντες 
οι νόμοι και το κοινόν της πόλεως έπιστάντες εροιντο' 

25 είπε μοι, ώ Σώκρατες, τι εν νώ έχεις ποιειν; άλλο τι η 
τοΰτω τω έργω, ω επιχειρείς, διανοεϊ τους τ ε νόμους 
ημάς άπολέσαι και ξύμπασαν την πόλιν το σον μέρος; Β 
η δοκεϊ σοι οίον τε ετι έκείνην την πόλιν είναι και μή 
άνατετράφ&αι, εν β αϊ γενόμεναι δίκαι μηδέν ισχύουσιν, 

2 σκότΐΐΐ — 8 δοκεϊ Οπ§. οοηίχα Οείδ. η, 371 ρ. 90 Ι,οπιιη&ΙζΕοΗ 

Ι άλλα ΒΌ : άλλ' £Ε 2 τά αλλήλων Έ^Ό : αλλήλων τα Ε 

3 δη ονν Β^Ό: ονν δη Ε Οπ^εηβδ | ου ά: σοι υί νίάοΐιπ" Ώ 
6 άμννεσ&αι ΒϋΕ: άμννασ&αι ^ | αντιδρώντας Ε | ή Ο : ή Β, ηοη 
δβηιοί δίο 8 σοι ΒΕ)Ε: αν ^ \ δέ ΒΟΌΕ 9 ^ Β 00 : δέ ΊΖ\ττρό- 
σ&ε Βϋ : πρόσ&εν ^Έ^^, 3.Ϊ νΐάβ Ν. Ο. ρ. 1 62 12 αν το ά: αυτό Ό 

13 πρότερον Ό, ΟΟΠ'. ά | τω ΒΕο : τω (ΖΌ ΐ8 ή Β, ΟΟΙΎ. Ι) | και 

έμμένομεν — ου ΟΠ1. ^Ό , ίη ΠΐαΓ§". 3.άά. θά', 56(1 ΠΙΕΓ^ΐηΟ ίΌΙίί 

Ε^δοίδδΟ οοηιρίυτα ίηίοταάοπιηΐ: ϊη Ο | έμμε,.μεν ο, έμμενονμεν 
τεβη^οηδ Ο 2 1 γαρ ίη Γ3.5. Ε 22 ώιδε Β: ώδε ^ΌΚ 24 έροϊντο ^ 
25 άλλο τι ΒΌΕο, αλλ Ότι Ο. 26 διανοεϊ Β, διάνο* * Τ) : διανοή Εοά, 
διανοεϊ* ^ 28 πόλιν πόλιν είναι ΒυΙΙιη&ηη 29 *) ΒΟϋ, Γβδίΐ- 

Ιυίί Ηοπτιαηη: η αν Έ,οά | ίσχΰονσιν Ό: ίσχΰωσιν ΒΟΕά 



78 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 50 

άλλα νπό ιδιωτών άκυροι τε γίγνονται καϊ 1 διαφθείρονται; 
τι ερονμεν, ώ Κρίτων, προς ταύτα κάί άλλα τοιαύτα; 
πολλά γαρ αν τις εχοι, άλλως τε και ρητωρ, ειπείν νπερ 
τούτον τον νόμον άπολλνμένον, ος τάς δίκας τάς δικα- 
σ&είσας προστάττει κνρίας είναι, η ερούμεν προς αν- 5 

€ τονς οτι ηδίκει γάρ ημάς ή πόλις και ονκ όρ&ώς την 
δίκην εκρινεν; ταντα η τι ερονμεν; 
ΚΡ. Ταντα νη ζ/ ία, ώ Σωκρατες. 
XII. ΣΩ. Τι ονν, αν εϊπωσιν οι νόμοΐ' ώ Σώκρατες, 
η και ταντα ώμολόγητο ημϊν τε και σοι, η εμμενεϊν ταϊς ίο 
δίκαις αίς αν η πόλις δικόζη; ει ονν αντών &ανμάζοιμεν 
λεγόντων, ϊσως αν είποιεν οτι ώ Σώκρατες, μη θαύμαζε 
τά λεγόμενα, αλλ 3 άποκρίνον, επειδή και εϊω&ας χρησ&αι 
τω ερωτάν τε και άποκρίνεσ&αι. φέρε γάρ, τι εγκαλών 

Ό ημϊν και τη πόλει επιχειρείς ημάς άπολλύναι; ον πρώ- 15 
τον μεν σε εγεννήσαμεν ημείς, και δι ημών ελάμβανεν 
την μητέρα σον 6 πατήρ και εφύτενσέν σε; φράσον ονν, 
τούτοις ημών, [τοις νόμοις] τοις περί τονς γάμονς, 
μέμφει τι ως ον καλώς εχονσιν; ον μέμφομαι, φαίην 
αν. αλλά τοις περί την τον γενομένον τροφήν τε και 2ο 
παιδείαν, εν η και σν επαιδεύ&ης; η ον καλώς προσ- 
έταττον ημών οι επϊ τούτοις τεταγμένοι [νόμοι], παραγ- 
γέλλοντες τω πατρϊ τω σφ σε εν μονσικη και γνμν αστική 

Ε παιδεύειν; καλώς, φαίην άν. είεν. επειδή δε εγένου τε 
και εξετράφης και επαιδεύΰης, εχοις άν ειπείν πρώτον >2$ 
μεν ώς ονχι ημέτερος ήσ&α , και εκγονος και δούλος, 
αντός τε και οι σοι πρόγονοι;[και ει τον$ όντως έχει, 

Ι άλλα 1 Β^Ό : άλλ' Ε | γίγνονται ΒΟΌ : γίγνωνται ΕΙ) ( διαφθεί- 
ρονται ΒΟϋ : διαφ&είρωνται ΕΙ) 4 τ ^ 5 δίκας τάς Εοοά.: τας ΒΟΌ 
6 αδικεί Ηοΐηά,ΟΓί η έκρινε* Βϋ : έκρινε ΟΕ, 56(1 ε βχίΓΟΓηα ΐη 

ΓΕ5. Ε | η Β, ΟΟΓΓ. Ο 8 δια ΒΟϋΕ ΙΟ η Εΐ>0 βί ίΟΓίαδδβ ϋ: 

η €ά, η Β ι ταντα Κοοίζ ίη Εΐοείίοΐδ. 3.ηη3.1. νοί. 83 (ι86ι) ρ. /\12\ 
όμολ.όγητο Ο, ΟΟΓΓ. Ο | η Β, ΟΟΓΓ. Ο | εαμενεϊν ΗΪΓδθηΪ£ οί. Μ^άνΐ^ 
αάνβΓδ. Ι ρ. 37° ηο *• Ι: εμμενεϊν Β^ΌΚ 15 άττολνναι (Γ, ΟΟΓΓ. Ο 

1 6 ελάμβανεν ΒΌ: ελάμβανε Ο), έλαβε Ε, ΐη Π13.Γ£. ά. 1 7 έφντεν- 

οε'ν Βϋ: έφντενσε' ΟΕο ι8 τοΪ5 νόαοις οί ΐη ν6Γ5. 22 νόμοι ίη- 

οΐιΐδΐΐ ΗΪΓ5οηΐ§; δίΕΐΙοαυηι ςιιοςμιο άο ηΐδ νοΓοΐδ αΐείεηαΐΐδ οο^ΐίανΐί:, 
δβά ροδΐ63. δεηίοηίίαηι δααηι ΓεΐΓ3.οΐ3.νΐ1: 19 μέμφει Βϋ: μέμφη 

<ΖΥ.&\εχουοι Ό, ΟΟΓΓ. ά\ μέμφομαι Κ, δθά αι 6Χ ΟΓηοηά. 20 γενο- 

μένου ο: γεννωμένου Ε 21 ?) Βά: η ΟϋΕο 22 τούτοις Ό: 

τοΰτω Εοί 24 παιδεύει* Ο, παιδενειν Ο | έγέν*ου Ο | τε και 

ΒΟΕ: και Ό 25 έχοις αν ΒΟ: έχεις αν ΌΕ 27 τον Ρ ΒΟϋ: 

τούτο Ε | έχει ΓονΟΓα Ό 



51 ΚΡΙΤΩΝ 79 

άρ εξ ϊσον οϊει είναι σοι το δίκαιον και ήμΐν, και άττ 
αν ημείς σε επιχειρώμεν ποιεϊν, και σοι ταντα άντι- 
ποιεϊν οϊει δίκαιον είναι; ή προς μεν άρα σοι τον πατέρα 
ονκ εξ ϊσον ήν το δίκαιον και προς τον δεσπότην, ει σοι 
5 ων έτνγχανεν, ώστε, άπερ πάσχοις, ταντα και άντιποιειν, 
οντε κακώς άκονοντα άντιλέγειν οντε τνπτόμενον αντί- 51 
τνπτειν οντε άλλα τοιαντα πολλά' προς δε την πατρίδα 
αρα και τονς νόμονς εσται σοι, ώστε, εάν σε επιχειρώ- 
μεν ημείς άπολλνναι δίκαιον ηγούμενοι είναι, και σν δε 

ίο ημάς τονς νόμονς και την πατρίδα κα$ όσον δννασαι 
επιχειρήσεις άνταπολλνναι, και ψήσεις ταντα ποιών 
δίκαια πράττειν, 6 τη άλη&εία της αρετής ειιιμελόμενος;\^ 
ή όντως ει σοφός, ώστε λέλη&έν σε ότι μητρός τε και 
πατρός και τών άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν 

ΐ5 εστίν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν 
μείζονι μοίρα και παρά &εοις και παρ άν&ρώποις τοις Β 
νονν εχονσι, και σέβεσΰαι δει και μάλλον νπείκειν και 
&ωπενειν πατρίδα χαλεπαίνονσαν η πατέρα, και η πεί- 
&ειν ή ποιεϊν α αν κελενη, και πάσχειν, εάν τι προσ- 

2ο τάττη ττα^ειν, ήσνχίαν άγοντα, εάν τε τνπτεσ&αι εάν τε 
δεϊσ&αι, εάν τε εις πόλεμον άγη τρω3•ησόμενον η άπο- 
&ανονμενον, ποιητέον ταντα, και το δίκαιον όντως έχει, 
και ονχι νπεικτέον ονδε άναχωρητέον ονδε λειπτέον 
τήν τάξιν, άλλα και εν πολέμιο και εν δικαστηρίω και 

25 πανταχον ποιητέον α αν κελενη η πόλις και η πα- (Ζ 
τρις, η πεί&ειν αντήν η το δίκαιον πέφνκε, βιάζεσΰαι 

13 17 όντως — 8ο, 2 Λαζρίόα δίοβ. ήοπ1ε£. 39» 2 3 

Ι άρ 1 0(1: άρ' Β^^ 2 και σοι ταντα Β^^Ε: και σν ταντα ΟΙΙΙΏ. 
Ιίοπδ ηυίοιΐ5(ΐ3.πι δίαΠο^υπι, 3.1 ΒαϊίβΓ ουπι Βιιί£πΐ3ηηο οοπιραΓανΐΙ: 
άβ Γ6ρ. Ι ρ. 334 ^Ο 3 V Β> οοιτ. ο 4 τον 0Γη • Ε 5 "π £ 9 — 

άντιποιεϊν ίηοΐΐΐδϊΐ; ΗίΓδοΙίίο; η (ίλλα τοιαύτα Ό, ηοη τοιαντα άλλα 
νΧ 2Λ.Χ. Βθ1ί1<:6Γ | πολλά τοιαντα Ε 8 άρα Β | εσται Μ5: έξέσται 

Β^Ε, εζεσταί Ό, εξ ίσον εσται ΗίΓδοΙίίο; 9 άπολνναι Ε, οοάβπΐ 
Πΐοάο II 10 τονς νόμονς ΐηοΐΐΐδϊί ΗΪΓδοϊΐί^ 12 επιμελημένος ΒΌ : 
έπιμελονμενος €Κ 13 η ΟϋΕθ, η Β [ λέλη&ε'ν ΒΌ : λέλη&ε ΟΕθ [ 

μητρός ^, 5εά η ίη Γ3δ. 15 έστιν η ΒΟ.Ό: ΟΠ1. 5ΐΌ030ΐΐδ, έστι Ε 

(οπίίδδΟ η) | αγιώτερον 6Χ άγιότερον ίεοΐί: Ό 1 6 παρ" ΒΌΕ: 

παρά (Ζ \η νονν ΒΏΕο, δβά εχ επιεηά. Ε: ννν ^ 1 8 πά- 

τερα και μητέρα 5ΐθ03.θΐ15 19 κελενη, προστάττη, άγη οχ κελεύει, 

προστάττει, άγει ίβοΐί Ό \ πάσχειν***** ^, ΓβρεΙίΐυΐη ίίιΐδδΟ νίάο- 
ΙΐΐΓ εάν τι \ προστάτη £ 22 ποιητέον Β^^ : ποιητέα Ε δ£θ03.ειΐ5 
23 ονχι ΒΟΌ : ονχ Ε ( λειπτέον ο: ληπτέον Ο 25 αν ΟΠ1. Ε, 

3.(1(1. 6 | κελεν* Τ), κελενη ά \ και η ΒΟΌ : τε και η Ε 26 πεϊ9"ειν 

Ό, δοά ειν εχ οηιοηά.|^ Εοε, η Ο οι ΓοΓίαδδβ Βϋ, ή ά\πέφνκεν Ό 



80 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 52 

(5έ ούχ οσιον ούτε μητέρα ούτε πατέρα, πολύ δε τού- 
των ετι ήττον την πατρίδα; τι φήσομεν προς ταύτα, ώ 
Κρίτων; άλη&ή λέγειν τους νόμους η ου; 
ΚΡ. 'Έμοιγε δοκεϊ. 

XIII. ΣΩ. Σκοπεί τοίννν, ώ Σώκρατες, φαϊεν αν 5 
ϊσως οι νόμοι, ει ημείς ταντα άλη&η λέγομεν, οτι ου 
δίκαια ημάς επιχειρείς δράν α νυν επιχειρείς, ημεϊς γαρ 
σε γεννήσαντες, έζ&ρέψαντες, παιδεύσαντες, μεταδόντες 
απάντων ών οίοι τ ημεν καλών σοι ν.αϊ τοις άλλοις 

Ό πάσιν πολίταις, όμως προαγορενομεν τω έξουσίαν πε- ίο 
ποιηκέναι ^43-ηναίων τω βουλομένω, επειδάν δοκιμασΟ-η 
ν.αϊ ϊδη τα εν τη πόλει πράγματα και ημάς τους νόμους, 
ω αν μη αρέσκω μεν ημείς, εξείναι λαβόντα τά αυτού 
άπιέναι οποί άν βούληται. και ουδείς ημών τών νόμων 
εμποδών εστίν ουδ* απαγορεύει, εάν τέ τις βούληται 15 
υμών εις άποικίαν ίέναι, ει μη άρέσκομεν ημείς τ ε ν.αϊ 
η πόλις, εάν τε μετοικεϊν άλλοσε ελ&ών, ίέναι έκεϊσε 

Ε οποί άν βούληται, έχοντα τά αυτού. ος δ* άν υμών 
παραμείνη, ορών ον τρόπον ημείς τάς τε δίκας δικάζο- 
μεν ν.αϊ τάλλα την πόλιν διοικούμεν, ηδη φαμέν τούτον 2ο 
ώμολογηκέναι έργω ημϊν ά άν ημείς κελεύωμεν ποιήσειν 
ταύτα, ν.αϊ τον μη πει$όμενον τριχη φαμέν άδικεϊν, οτι 
τε γεννηταϊς ονσιν ημϊν ον πείθεται, και οτι τροφεύσι, 
ν.αϊ οτι ομολογησας ημϊν πείσεσ&αι οντε πεί&εται οντε 
πεί&ει ημάς, ει μη καλώς τι ποιούμεν, προτι&έντων 2$ 

52 ημών και ουκ άγρίως επιταττόντων ποιεϊν α αν κελεύ- 

ι <?ε ΒΟϋΕ 3 *1 ΒΕ, οογγ. ο η ννν οιη. Ε, Β,άά. β 

9 ων Ό, οογγ. ά | τ Βϋ: τε ΟΕ | και Β^^ : τε και Ε ίο πά- 

αιν Β, πασι* Ό: πασι ΟΪ \ προαγορενειν ΒΟΕάΙ, 56(1 α ΐη Γ3.5. 
Ε: προσαγορενειν Ό | τφ] το δίερϊΐαηυδ; τω έζονσΐαν ηεποιηκέναι 
άείενΐΐ Ι^ΟΟΟδ 1 1 δοκιμασ&τ} ΒΟ,Ό : δοκιμάση Ε, ΐυβίΐΐΓ ΜαΙΙβΓ 

ειτιεπάΕί. ΡΙ&ίοη. ρ. 3 1 3. «^τοί ΒΕ: αντον ^Ό 14 χα* ονδείΰ — 
βούληται οιτι. Β, ΐη ηΐ3Γ£. ηιαηα δαΐΐδ νείιΐδία 3.(3(1. ο | τών νόμοον ΐη- 
οΐυδΐί ουιη Βυτσεδΐο ΗΪΓδοηϊ^ 15 εμποδών Ό ιό ημών Ό, νμών 
Ε, δβά ν 6Χ 6ΓΠ6Πθ1. | άρέσκομεν Μ3.άνΐ§• 3.<1ν6Γ5. Ι ρ. 3^9 : άρε'οκοι- 
μεν ΒΟΌΕ \η άλλοσε Β€Ό, Γβδίΐίυΐί Μ5 : άλλο σε ποι Εθ<1 

1 8 εχαιν [ω εχ εΐηεηάΙ.) τά αντον Ε 20 τη πόλ** Ό, την πόλιν ά\ 
διοικονμεν* Σ), 56(1 ν 3.(1ά. ά 21 ώμολογηκέναι εχ όμολογηκέναι 

ίεοΐί: Ό 23 γεννηταϊς Β, Γεδΐΐίυΐί: ουιη Ουΐΐεΐιηο ϋίηάοΓΓΪο ΐη 

ίηεδ&υτο δίερηαηί II ρ. 573 Ηεπηαηη Β,άηοΐαηδ ,,δεηδίΐδ ηοη §εη- 
ίΐΐεδ, δεά ^εηίΐΟΓεδ ί\Ά§ > ΊΐΒ.ί ί( : γ&ννηταιζ ΟΕο, γενήταις Ό | ονσιν — 
τρογευσι και ΐη Γ3.5. Ε 24 ημϊν Β, ή μην Ϊ65Ϊ6 θ3.Ϊ5ί*ΟΓ(ϊΐθ 5ΠρΓ3. 

νβΓδυηι δοπρδΐί ο, ε^υΐάβιη ηοη ροίυΐ \€§6ΐ&\πείσεσ&αι ΒυΙίητιαηη 
οί. Μαάνΐ§• αάν6Γ5. Ι ρ. 37° ηοί • χ : πεί&εσ&αί ΒΟϋΕ 25 καλλών Ό 



52 ΚΡΙΤΩΝ 81 

ωμεν, άλλα εφιέντων δνοΐν πάτερα, η πεί&ειν ημάς η 
ποιεϊν, τούτων ουδέτερα ποιεί. 

XIV. Ταύταις δη φαμεν και σε [Σώκρατες] ταϊς 
αίτίαις ένέξεσΰαι, είπερ ποιήσεις α επινοείς, και ούχ 
5 ηκιστα ϊί&ηναίων σε, αλλ 5 εν τοις μάλιστα. Ει ονν εγώ 
είποιμι, δια τι δή ; ϊσως αν μου δικαίως κα&άπτοιντο 
λέγοντες, οτι εν τοις μάλιστα ΐ4&ηναίων εγώ αύτοϊς 
ώμολογϊμώς τυγχάνω ταύτην την ομολογίαν. φαΐεν γαρ 
αν οτι ώ Σώκρατες, μεγάλα ημϊν τούτων τεκμήρια εστίν, Β 

ίο οτι σοι και ημεϊς ήρέσκομεν καϊ η πόλις' ου γαρ αν ποτέ 
των άλλων ϊΐ&ηναίων απάντων διαφερόντως εν αυτή 
έπεδήμεις, ει μη σοι διαφερόντως ηρεσκεν, και ουτ επϊ 
&εωρίαν πώποτ 3 εκ της πόλεως έξήλ&ες, ούτε άλλοσε 
ούδαμόσε, ει μή ποι στρατενσόμενος, ούτε άλλην άπο- 

15 δημίαν έποιήσω πώποτε, ωσπερ οι άλλοι άνθρωποι, 
ονδ 3 έπι&υμία σε άλλης πόλεως ούδε άλλων νόμων ελα- 
βεν ειδέναι, άλλα ημείς σοι ικανοί ήμεν και η ημετέρα 
πόλις' ούτω σφόδρα ημάς ηροϋ, και ώμολόγεις κα$ Ο 
ημάς πολιτεύσεσ&αι, τά τε άλλα και 7ΐαϊδας εν αντί] 

2ο έποιήσω, ως άρεσκούσης σοι της πόλεως, ετι τοίννν εν 
αύτη τϊ] δίκη εξην σοι φυγής τιμήσασ&αι, ει έβούλον, 
και όπερ νυν ακούσης της πόλεως ε7Τΐχειρεϊς, τότε έκού- 
σης ποιησαι. συ δε τότε μεν εκαλλωπίζου ώς ουκ άγα- 
νακτών, εϊ δέοι τε&νάναι σε, άλλα ηροΰ, ώς εφησ&α, προ 

25 της φυγής &άνατον* νυν δε ουτ εκείνους τους λόγους 

23 συ δε τότε — 82, 23 ώ Σώκοατες ΕιΐδεΙ). ρι-αεραι•. εναη£. 13, 8 | 25 νυν 
δϊ — 82, ι Ιντοέτΐει Ρπδοί&η. ίηδίϊΐ. ι8, 2ΐι ρ. 311 Ηει-Ιζ 

3 και σε σώκρατες Β, σώκρατες ίηοΐυδίΐ Μ8 : και σε ώ σώ- 
κρατες ΌΕ, ώ σώκρατες και σε Ο, 4 έπ[ινοεις~\ ίηο1υδ3. ίη Γ&δ. Ε 
5 ά&ην * αίων Β 6 μοι Ό, ΟΟΓΓ. ά 8 ώμολογικώς Ό, ΟΟΙΎ. ά| 
ώμολογίαν ^, δβά ώ βχ βηίβηά. 9 ροδί τούτων 5ρ3.ΐΐΐιπΐ ναουυηΐ 
5 ν€ΐ 6 Πΐ6Γαπΐηΐ ίη Ό 1 2 ηρεσκε* (ν 6Γ3.53.) ΒΌ : ηρεσκε <ΖΈ. 
13 πώποτ ΒΟ: πώποτε Ό Ε | έξήλ&ες ΒΟΌ : έξήλ&ες οτι μη άπαξ 
εις ίσ&μόν Ε, νεΓ03. οτι — Ίσ&μόν, ηιίΕΘ Ϊ3.ιτι Αΐηεηαβιΐδ $, ι ς 
Ιε^ίδδβ νϊάείιΐΓ, ίη ηΐ3.Γ§-. αάά. οο, ίηοΙυδΟΓίιηί Τυποοηδβδ, άείβνίί 
Μ5, νίάβΝ. (Γ.ρ. 102 1301'τΌ Ι^ούδαμόσε ΒΌΕ: ουδαμώς σε ^\ 
άποδημίαν έποιήσω Β^^ : έποιήσω άποδημίαν Ε, άποδηιιίαν ούδε- 
μίαν έποιήσω ΗΪΓδθ1ΐί£ ΐ6 ουδέ άλλων ΒΟϋ: ούδ' άλλων Ε 
19 πολιτεΰσεσ&αι ΒΟ, Γ€δίίίυίί Μ5, νίάβ Ν. Ο. ρ. 164 (Μαάνί§ 
ΕάνΟΓδ. Ι ρ. 37° ηο ^• Ι ) : πολιτεΰεσθ'αι ΌΕ | αυτή ίη ΓΕδ. Ε 
22 ακούσεις (Ι, ΟΟΓΓ. Ο 23 έκαλλ.ωπΐζον 6χ έκαλλοπίζον ίεοίί Ό 
24 ει ά: ή Ό | τε&ναναι ΌΕ | άλλα ΒΟϋ: αλλ" Ε 25 <Γ 
ούτε ΐ) 

ΡΙαΙο νοί. Ι. β 



82 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 53 

αϊσχυνει, ούτε ημών τών νόμων εντρέπει, επιχειρών 
Ό διαφΟ-εΐραι, πράττεις τε άπερ αν δούλος φαυλότατος 
πράξειεν, άποδιδράσκειν επιχειρών παρά τάς ξυνΟ-ηκας 
τε και τάς ομολογίας, κ,α& ας ημϊν ζυνέ&ου πολιτεύε- 
σ&αι. πρώτον μεν ονν ημϊν τουτ αυτό άπόκριναι, ει 5 
άλη&ή λέγομεν φάσκοντές σε ώμολογηκέναι πολιτεύσε- 
σ&αι καθ 3 ημάς έργω, αλλ 3 ου λόγω, η ουκ άληθη. τι 
φώμεν προς ταϋτα, ώ Κρίτων; άλλο τι η ομολογώ μεν; 
ΚΡ. ανάγκη, ώ Σωκρατες. 

ΣΩ. %λλο τι ονν αν φαϊεν η ξυν&ήκας τάς προς ίο 
Ε ημάς αυτούς και ομολογίας παραβαίνεις, ουχ υπό ανάγ- 
κης δμολογήοας ουδέ απατηθείς ουδέ εν όλίγω χρόνω 
αναγκασθείς βουλενσασθαι, αλλ* εν ετεσιν εβδομήκοντα, 
εν οίς εξήν σοι άπιέναι, ει μη ηρέσκομεν ημείς μηδέ 
δίκαιαι έφαίνοντό σοι αι δμολογίαι είναι, συ δε ούτε 15 
Λακεδαίμονα προηροϋ ούτε Κρητην, ας δη εκάστοτε φης 
ευνομεϊσθαι, ούτε άλλην ουδεμίαν τών ελληνίδων πόλεων 
53 ουδέ τών βαρβαρικών, άλλα ελάττω εξ αυτής άπεδήμησας 
η οι χωλοί τε και τυφλοί και οι άλλοι ανάπηροι" ούτω 
σοι διαφερόντως τών άλλων αθηναίων ηρεσκεν ή πόλις 20 
τε και ημείς οι νόμοι [δηλον οτι' τίνι γάρ αν πόλις 
άρέσκοι άνευ νόμων]; νυν δε δη ουκ εμμένεις τοις ώμο- 
λογημένοις; εάν ημϊν γε πείθη, ώ Σώκρατες' και ου 
καταγέλαστός γ ε εσει εκ. της πόλεως εξελθών. 



ι αίοχννει ΒΌ: αίοχννη ΟΕά | τών νόμων ϊηοΐιΐδίΐ: ΒιΐΓ§•6δ| 
εντρέπει Β, έντρέπ** Ό : έντρέπη Ο,Έ,ά 2 δούλος ΒΟΌ : δονλος ό Ε| 
φανλότητος Ο. /[τε και τάς ΒΟΌΕ: τε και Ευδβοίυδ | ηολιτενε- 

σΟ'αι ΒΟΌΕ 5 Ρ•& ν °νν ΒΟΌ: ονν Ε | τοντ ΒΟϋ : τοντο Ε 

6 πολιτενσεσθ'αι Ε, ρΐΌΪ>3.νι1: Μα(1νΐ£ αάνεΓδ. Ι ρ. 37° ηοί: • Σ : η°λι- 
τενεσ&αι ΒΟϋ η αλλ" ον λόγω ΐηοΐιΐδίΐ: Ηοεηεΰεβίί αηϊπι&άν. 

οπί. ρ. 4ΐ ίο αλλ" οτι (Ζ\αν οπι. ΟΕ, α,οΜ. ο | τάς οιη. Ειΐδοοίιΐδ 

II παραβαίνης Σ), ΟΟΓΓ. ά | νπυ Β^^ : νττ' Ε 12 χρόνω άναγκα- 

σ&εις ίη ΓΕδ. Ε 14 ε* ΒΟϋΕ: εϊπερ δη ά 15 δίκ[αιαΓ\ ίηοΙίΐδΗ. 

ΐη Γ3.δ. Ε | έφαίνοντό ο: ενφραίνοντό ^, έφαίνοντό* Ό | οοι ροδί 
ήηεπι νβΓδίΐδ ϊη πΐΒ,Υξ. δοπρδίΐ; Ό | #« ΒΟϋ : τε Ε | ον δε λακεδ. Ό 
1 6 κρητην Ώ, δβά ή €Χ €Π16ηο1. 1 8 ονδέ τών βαρβαρικών ΒΟϋ : 

οντε τώνΐβαρβάρων Ε | άλλάΙ&Ο,Ό: αλλ" Ε 21 ημείς οι νόμοι 

ΒΟΕ: οί νόμοι ημεϊςΌ ; οι νόμοι δηλονότι άβίβνϊίδίβρίΐαηϋδ, οι νόμοι 
δηλον οτι — νόμων ϊηοΐΐΐδίΐ: ΗΪΓδθ1ΐϊ§•, δηλον οτι — νόμων ΐηοΐαδίΐ 
Μ8 Ι δηλονότι ^ΌΈ. 22 έμμενείς \>\ εμμένεις ΒΟΌΕ | ώμολ. βχ 

όμολ. ίεαΐ Ε 23 εάν ημϊν ΐ)ΐδ δΟπρδΐί Ό \ ττείθ'η εχ πεΐ&ει £θ06- 

πιηΐ €Ό 24 γε Ε: τε Β€Ό, δβά εχ βιηεηοΐ. Β | ροδί τε άείεΐυιη 
έοτι ίηΌ | εσει Β: έ'ση €ΌΕΥ> \ έξελ&όν €, οοιύ. ο 



53 ΚΡΙΤΩΝ 83 

XV. Σκόπει γάρ δη, ταντα παραβάς και έξαμαρτά- 
νων τι τούτων τι άγα&ον έργάσει σαντόν η τους επιτη- 
δείους τους οαντον. οτι μεν γαρ κινδννεύσονσί γέ σου Β 
οι επιτήδειοι και αντοι (ρεύγειν και στερη&ήναι της πό- 
5 λεως η την ονσίαν άπολέσαι, σχεδόν τι δτλον' αυτός δε 
πρώτον μεν εάν εις των εγγύτατα τίνα πόλεων ελ&ης, 
η Θήβαζε η Μέγαράδε — εύνομοΰνται γαρ άμφότεραι — 
πολέμιος ηξεις, ώ Σών.ρατες, τη τούτων πολιτεία, και 
οσοιπερ κήδονται των αυτών πόλεων, υποβλέψονταί σε 

ίο διαφ&ορέα ηγούμενοι τών νόμων, και βεβαιώσεις τοϊς 
δικασταϊς την δόξαν, ώστε δοκεΐν όρ&ώς την δίκην δι- € 
χάσαι' όστις γαρ νόμων διαφ&ορεύς εστίν, σφόδρα που 
δόξειεν αν νέων γε και ανόητων ανθρώπων διαφ&ορεύς 
είναι, πότερον ούν φενξει τάς τε εύνομουμένας πόλεις 

1 5 και τών ανδρών τους κοσμιωτάτους; και τοΰτο ποιοΰντι 
άρα αξιόν σοι ζην εσται; η πλησιάσεις τούτοις και άναι- 
σχυντήσεις διαλεγόμενος — τ ίνας λόγους, ώ Σώκρατες, 
η ουσπερ εν&άδε, ώς η άρετη και η δικαιοσύνη πλείστον 
άξιον τοις άν&ρώποις και τα νόμιμα και οι νόμοι; και 

2ο ουκ οϊει άσχημον άν φανεϊσ&αι το τον Σωκράτους 
πράγμα; οϊεσ&αί γε χρή. ϊίλΧ εκ μεν τούτων τών τό- Ό 
πων άπαρεις, ι ξεις δε εις Θετταλίαν παρά τους ξένους 
τους Κρίτωνος' εκεί γάρ δη πλείστη αταξία και ακολα- 
σία, και ϊσως αν ηδέως σου ακούοιεν ώς γελοίως εκ του 

25 δεσμωτηρίου α7ΐεδίδρασκες σκενήν τέ τίνα περι&έμενος, 

12 οοχίζ γά() — 85, 15 ίο σον μέρος ΕυδεΒ. ρΓ3.εραΓ. οναη§. 13, 9 

Ι έξαμαρτάνο)ν ΒΟΌ : έζαμαρτών Ε, ΐη ϊΐΐΆΤξ. 3.άά. ά 2 έργά- 
σει ΒΌ : έργάση ΟΕά 3 τους οαντον οπι. Ό, 5ΐιρΓ3. ν€Γ5υιη 3.άά. ά\ 
Οτι — επιτήδειοι οηι. Ό, ίη Π1ΕΓ§". 3.άά. ά. 6 τον Ό, οογγ. ά \ 

εγγύτατα ΒΟΌΕ : έγγντάτω Ι) η μέγαράδε Ο,, μέγαραοε Ό, μεγά- 

ραδε οά 9 οσοιπερ ΟΌ, δθά οιπ ίη γ&5. ^, σοι εχ εηιοηά. ϋ | αν- 
τών Εο: αντών ΒΟϋ | νποβλέψονταί (ΖΤ>, δβά ο 6χΐΓ6Πΐ3. ΐη Γ3.5. Ο, 
αι 6Χ 6Π16ηά. Ό ΙΟ διαφθΌρέα* Ό \ βεβαιώσεις Ό, 5βά ει ίη Γ3.5. 

12 έστι* (ν 6Γ3.53.) Β : εστί* Ό, εστί ^Ε 13 νέων €Χ νέον ίβοΐί Ό | 

/εΒΟΌΕ: τε Ειΐδεοίιΐδ 14 φενξειΒΌ: φενζη ΟΕά ι6 άρα 

Βθ: άρα ^^Ε Ι σοι (σοι ά: σον Ό) ζην έσται Β^Ό: εστί σοι ζην Ε| 
άναισχνντήσης Ό, ΟΟΙΎ. ά \η τ ίνας, Β^^ : τινάς Ε ΐ8 η ^Ε^: 

ΟΠΙ. Ε, ή Β | ονσπερ ΒΟΌ: οϊονσπερ Ε | ή αρετή ΒΟΌε: αρετή Ε 
20 οϊει*** Ό | αν φανεϊσθ'αι ΒΟϋ : φανεϊσ&αι Ε Ευ56θίυδ, ρΐΌΟΕ- 
νίί ΒαίΙεΓ, άναφανέϊο&αι ΗΪΓδοηί^ | το Ό, δβά 6 θχ βηιοηά. 21 γε 
Ώ, δεά γ εχ ατιοηά. | χρή ΒΟΕ: χρήν Ό \ τόπων ΒΟϋ: πόλεων Εά 
23 τοίις Β^^: τον Εά \ κρίτωνος ^^, δεά. ί 6Χ Θηιοηά. δΟΓΐρδΐί: 61 
ο) εχ ο ίβοΐΐ ά 24 ισοςΌ, οογγ. ά | ήδέως ά : ίδέως Ό | σον Ό | άκονοι*εν 
€ \ εκ Ό, 5€ά έ ίη ΓΕ5. 25 σκενην Ό, 5&ά εν ίη Γ3.5. 

6* 



84 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 54 

η διφ&έραν λαβών η άλλα οία δη εϊώ&ασιν ενσχευάζε- 
σ&αι οι άποδιδράσκοντες, και το σχήμα το σαντοϋ μετ- 
αλλάξας' οτι δε γέρων άνηρ σμικρόν χρόνου τω βίω 

Ε λοιπού οντος, ως το εικός, ετόλμησας όντως αϊσχρώς 
επι&υμεϊν ζην, νόμους τους μέγιστους παραβάς, ουδείς 5 
ος ερεΐ; ϊσως, αν μη τίνα λυπης' ει δε μη, ακούσει, ώ 
Σωκρατες, πολλά και ανάξια σαυτοϋ. υπερχόμενος δη 
βιώσει πάντας ανθρώπους και \δονλεύων'~\ τι ποιών η 
ευωχούμενος \εν Θετταλία], ώσπερ επί δείπνον α7ίθδεδη- 
μηκώς εις Θετταλίαν; λόγοι δε εκείνοι οι περί δίκαιο- ιο 
54 σύνης τε και της άλλης αρετής που ημϊν έσονται; }/λλα 
δη τών παίδων ένεκα βούλει ζην, ϊνα αυτούς εκ&ρέψης 
και παίδευσες; τι δε; εις Θετταλίαν αυτούς άγαγών 
δρέψεις τε και παιδεύσεις, ξένους ποιήσας, ϊνα και 
τοΰτο απολαύσωσιν; η τούτο μεν ου, αυτού δε τρεφό- 15 
μενοι σου ζώντος βέλτιον ΰ-ρέψονται και παιδεϋσονται, 
μη ξυνόντος σου αυτοϊς; οι γαρ επιτήδειοι οι σοι [επι- 
μελήσονται] αυτών πότερον εάν εις Θετταλίαν αποδήμη- 
σης, έπιμελήσονται, εάν δε εις 'Άιδον αποδήμησης, ουχί 

Β έπιμελήσονται ; εϊπερ γέ τι όφελος αυτών εστίν τών σοι 2ο 
(βασκόντων επιτηδείων είναι, οϊεσ&αί γε χρή. 

XVI. ΐ4λλ! ώ Σωκρατες πει&όμενος ημίν τοις σοϊς 

22 αλλ' — 85, 3 αρχονσιν ΤΗεοάοι-εΙ. ΐΗεΓ&ρευΙ. ρ. 428 Οαϊδί. 

Ι η διφ&έραν — άποδιδράσκοντες ίηο1υδίΐΟ.Α.ΗΪΓδθηί£|$ί *9?<9'£- 
ραν Β, διφ&έραν Ό, δοά ψ ίη Γ3.5. 2 μετάλλαξης Εά, ΐη ιηαπ*". ΐ) : 
καταλλάξας ΒΟΌ, νίάο (Γοβεί ηον. ΙεοΙ. ρ. 743 4 οντος Ό, δεά ο 
εχΐ.Γεηΐ3. ίη Γ3.5. | όντως αίσχρώς Β(Γο1, Γβδίίΐιιΐί: Μδ, νίοίε Ν. (Γ. 
ρ. 1 62: όντως αισχρός Ό, οντω γλίσχρως Ε εί ίη ηΐ3.Γ£. Ι) 5 ^ πι ~ 
Ό'νμεΙ Ό, ΟΟΓΓ. ά. 6 λνπής 6Χ λνπεϊς Γεοίΐ Ό | ακούσει Β: άκονση 

ΟΕ)Ε 7 δη οηι. ^, &άά. ο 8 βιώσει (βιώση ^Ό) πάντας 

άν&ρώπονς Β&Ό : πάντας. άν&ρώπονς βιώσηΈ, \ και δονλενων (δον- 
λενον Ό, οογγ. ά) τΐ~Β^^Έ, δονλενων άείενίΐ: δοηΙείεπτίΕοηεΓ: και 
δονλενων οίείενίΐ: Αδί, και δονλενα>ν και τι ΒυΙίηίαηη 9 & ν Θετταλία 
ίηοΐιΐδίΐ: Μδ, νίοίε δίυοίίεη ρ. 35 Ι0 οι ε χ εηιεηά. Ό 1 1 ημίν 

Ό, δεά ϊ ίη Γ3.5. 12 τον Ό, ΟΟΓΓ. θ! Ι βονλη Ό, ΟΟΓΓ. ά Ι εκτρέψεις 

Ό, οογγ. ά 13 <?£ ^ΌΕ, δ* Β: δαί β ι/\. θρέψης Ό, οογγ. ο!| 

παιδεύσεις Ό, δεά ει οχ εΐηεηά. _ 15 τοντο Β€Ό, ΓΟδίίΙυίΐ Μδ, 
νίάε Ν. (Ζ. ρ. 1 62: τ οντά σον Εβά | ή Β, οογγ. Ι) 17 οι σοι ΒΟΌΕ: 
οϊ (== ψχϊ) σοι \νεχ ίη Πεοΐίείδ. αηη&Ι. νοί. 73 (1856) ρ. 670] έπιμελή- 
σονται ίηοΐΐΐδίΐ: Μδ 1 8 πότερον εάν Β^Ό : πότερον εάν μεν Ε, πό- 
τερον δε εάν Εΐΐδεβίυδ 19 έπιμελήσονται (αηΐε εάν) ^, δεά με ίη 
Γ3.δ. | αποδήμησης ίηοΐυδίί: ΗΪΓδΟηί^ 20 έπιμελήσονται ροδί ονχί 
ίηοΐαδίί: ΗίΓδοηί^ | έστιν ^Ό, έστι* Β: έστιΈ. 22 πει* δομένος 
Ο, πειθ'ό* μένος Ό | ημίν τοις σοίς γεννήταις και τοις ΜοίδΟΓ ίη 
Ποοίζοίδ. αηηαΐ. νοί. 109 (1874) Ρ• 4 2 



54 ΚΡΙΤΩΝ 85 

τροφεΰσι μήτε παΐδας περί πλείονος ποιου μήτε το ζην 
μήτε άλλο μηδέν προ του δικαίου, ϊνα εις )ΐιδον έλ&ών 
εχης πάντα ταντα άπολογήσασ&αι τοις εκεί άρχουσιν' 
ούτε γαρ ένΰάδε σοι φαίνεται ταΰτα πράττοντι αμεινον 
5 είναι ουδέ δικαιότερον ουδέ δσιώτερον, ούδε άλλω των 
σων ονδενί, ούτε έκεισε άφικομένω αμεινον εσται. άλλα 
νυν μεν ήδικημένος άπει, εάν απίης, ονχ νφ ημών των 
νόμων άλλα νπο αν&ρώπίον' εάν δε έξέλΰης όντως ^ 
αίσχρώς άνταδικήσας τε και άντ ικακονργήσας, τάς σαν- 

ιο τον ομολογίας τε και ξνν&ήκας τάς προς ημάς παραβάς 
και κακά έργασάμενος τούτονς ους ηκιστα έδει, σαντόν 
τε και φίλονς και πατρίδα και ημάς, ημείς τε σοι χαλε- 
πανονμεν ζώντι, και εκεί οι ημέτεροι αδελφοί οι εν 
^ίιδον νόμοι ονκ ευμενώς σε νποδέξονται, είδότες οτι 

15 και ημάς έπεχείρησας άπολέσαι το σον μέρος, άλλα μή 
σε πείση Κρίτων ποιειν α λέγει μάλλον η ημείς. Ό 

XVII. Ταντα, ώ φίλε εταίρε [Κρίτων], εν ϊσ&ι οτι 
εγώ δοκώ άκονειν, ώσπερ οι κορνβαντιώντες τών ανλών 
δοκονσιν άκονειν, και εν έμοι αντη η ήχή τούτων τών 

2ο λόγων βομβεϊ και ποιεί μή δννασ&αι τών άλλων άκονειν* 
άλλα ϊσ&ι, οσα γε τα ννν έμοι δοκονντα, εάν λέγΐ]ς παρά 
ταντα, μάτην έρεϊς. όμως μέντοι ει τι οϊει πλέον ποιή- 
σειν, λέγε. 

ΚΡ. ^/λλ' ώ Σώκρατες ονκ εχω λέγειν. 

2 5 ΣΩ. 3 Κα τοίννν, ώ Κρίτων, και πράττω μεν ταύτη, Ε 
επειδή ταύτη 6 -3-εός νφηγειται. 

Ι τονς παϊδας ΗΪΓ50Γΐί§" 3 πάντα ταντα Β(3: ταντα πάντα 

ΌΕ ΤΚβοάοΓβίυδ, ΕιΐδβΙήιΐδ 5 °^ τε δικαιότερον Ό, οογγ. ά 

ονδέ όσιώτερον Ε: οντε όσιώτερον Ι^ϋ η άπιηις Τ), ΟΟΓΓ. ά. 

νφ ογπ. Ό, 3.άά. ά | τών νόμων ιηοίχίδ'ιί ΒυΓ£β5 8 άλλα νπο 

Ι^Ό: άλΧ νπ Ε | όντως (ΐη ήηο νοΓδίΐδ) ως αισχρός Ο 9 τα $ 

οαντον ΒΕΜ: τάς αντον ^^ II τοντονς ΐηοΐυδϊί ΒΐΐΓ£05 

12 τέ* οοι* Τ) 13 οι εν Άιδον νόμοι ^ηοΐαβίί; ΗΐΓ50Γιί§• \\νπο- 
δε'ξο*νται Ο 1 7 Κρίτων άβίβνΐΐ: (Γοβοί: ηον. 1βθ£. ρ. 641, Ν&ΟΟΓ 

οβδ. οπί. ρ. 12, οί. ^. Ρ1. ρ. ιοδ 19 δοκονσιν άκονειν ϊηοΐιΐδίί: οιιγπ 
Βιιγ£05Ϊ0 1,ηά\ν'ι§\ άκονει Ό, ΟΟΓΓ. ά\αντη Ό, ΟΟΓΓ.ά 2θποιεϊ*Ό\ 
τών άλλων ΒΏΕ: άλλων Ο 21 εάν ΒΟΌ: ως εάν β, εάν δε τι ά, 

εάν τι Ε 22 ει τι* Ώ, 5θά ι οχ ΟΓΠβηά. 



86 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 68 



ΦΑΙΔΩΝ 

[τ) περϊ ψνχης, ήθΊκό*] 



ΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΠΡΟΣΩΠΑ 

[δί.Ι] ΕΧΕΚΡΑΤΗΣ, ΦΑΙΔΩΝ, ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ, 
ρ. 57 ΣΩΚΡΑΤΗΣ, ΚΕΒΗΣ, ΣΙΜΜΙΑΣ, ΚΡΙΤΩΝ, 

Ο ΤΩΝ ΕΝΔΕΚΑ ΓΠΗΡΕΤΗΣ 

Α Γ. Αυτός, ώ Φαίδων, παρεγένου Σωκράτει εκείνη τη 
ημέρα, τ) το φάρμαχον επιεν εν τω δεσμωτηρίω, η άλλον 
τον ηχουσας; 

ΦΑΙΔ. Αυτός, ώ Ήχέκρατες. 

ΕΧ. Τι ουν δή έοτιν αττα είπεν ο ανηρ προ τον ς 
θανάτου; χαϊ πώς έτελεύτα; ηδέως γαρ αν εγώ άχού- 
οαιμι. χαι γαρ ούτε τών πολιτών Φλιασέων ουδείς πάνυ 
τι επιχωριόζει τα νυν ΪΊ&ήναζε, οντε τις ξένος αφϊχται 
Β χρόνου συχνού εχεϊ&εν, όστις αν ημϊν σαφές τι άγγείλαι 
οίος τ ην περϊ τούτων, πλην γε δη οτι φάρμαχον πιών ίο 
άπο&άνοι' τών δε άλλων ουδέν είχεν φράζειν. 
58 ΦΑΙΔ. Ουδέ τα περί της δίκης αρα έπΰ&εσ&ε ον 
τρόπον έγένετο; 

ψαΐδων η περί ψνχηζ ΒϋΕο, θ£. Ν. Ο. ρ. 112, ΐ6θ, δΐυάίεη ρ. ζ, 
ή&ικος 3.άά. Ε 6ΐ υΐ νίάεΐυΓ ΐ>; τα τον διαλόγου πρόσωπα Έχεκράτης 

κ. τ. λ. δοΐΐΐδ ά 

ι αυτός, ώ Φαίδων, ηαοεγίνον. Αυτός, ώ ^Ε/εκρατες Ήετπιο§. "ννζιΐζ 
τΗεϋοΓ. §Γ&εο. νοί. 3 Ρ• 4° 2 Ι 7 κα ^ Υ<*ρ — 8 Ά&ήναζε Βεΐίΐί. ί«ΐ€ο<3. νοί. ι 
ρ. 35 2 Ι 8 ούτε — 9 εκείθεν Ρπδοϊαη. ίη5ΐΐΐ. ι8, 272 ρ. 349 Ηβϊΐζ | 12 ουδέ — 
87, 6 πίμπουαιν ΡΙυΙ&ι-Λ. άο. ίτΛ,ο ο. η 

Ι παρεγένον Ε, 56(1 ε ρπΟΓ ίη Γ3.5. 5 «ττ& (Ζ, ΟΟΓΓ. Ο | εϊπεν 

Ό, 5βά ν εχ βηιεηά. 6 αν εγώ ΒΟά: αν ΌΕ, αί νϊάε Ν. €. ρ. 155 
7 Φλιασίων ο: Φλασάον (Ζ, νεΛιιηΐ αΐείενΐί δοηαείεΓ 3.ά Οτε^ΟΓ. 
(Γοπηίη. ρ. 1048, νίβε εΐιΐδόΐεπι 3.ρρ3.Γ3.ί. 3.ά ϋεπιοδίη. νοί. ι ρ. 386, 
τών Φλιασίων Ε. Α. λΥοΙί Ζιι Ρΐαΐοη'δ Ρηαεάοη ρ. η, αϊ νίάε ΗεΓ- 
πΐ3.ηη θ653.ηιηι. Αβηαηάΐ. ρ. 63 8 τι Ε: τοι ζ\άφίκται Ό, οογγ. ο! 
9 σαφές τι Ό, δεά ές τι ίη οδ. | τι Ε, Γββη^ΌΠδ ο, εχ εηιεηά. Ό : 
τε ^ ίο οΐός τ Ό, 56(1 5 τ ίη Γ3.δ. | ^ €Ό, Γεβη^εηδ ΐ>: ?/ Ε 

II εΙ#εΐ> Β, ίί^ε* (ν 6Γ3.5Ε) Ό: είχε ^Έ. 1 2 α'(>α ^^. άρα ΒϋΕ| 

επνΰ'εσ&'ε Ε, δεά ν εχ εηιεηαί. 



58 ΦΑΙΔΩΝ 87 

ΕΧ. Ναι, ταϋτα μεν ημίν ηγγειλέ τις, και ε&αυμά- 
ζομέν γε οτι πάλαι γενομένης αυτής πολλω ύστερον φαί- 
νεται αποθανών, τι ούν ην τούτο, ώ Φαίδων; 

ΦΑΙΔ. Τύχη τις αύτω, ώ 3 Εχέκρατες, συνέβη ' έτυχε 
5 γαρ τη προτεραία της δίκης ή πρύμνα εστεμμένη του 
πλοίου ο εις ζ/ήλον ϊί$ηναϊοι πέμπουσιν. 

ΕΧ. Τοϋτο δε δη τι εστίν; 

ΦΑΙΔ. Τοϋτ εστί το πλοΐον, ως φασιν }ί&ηναΙοι, εν 
ω Θησεύς ποτέ εις Κρητην τους δ\ς επτά εκείνους ωχετο 
ίο άγων και εσωσέ τε και αυτός έσώ&η. τω ούν ΪΙπόλλωνι Β 
εύξαντο, ώς λέγεται, τότε, ει σω&ειεν, εκάστου έτους 
ΰεωρίαν άπάξειν εις Λήλον' ην δν αεί και νυν ετι εξ 
εκείνου κατ ένιαυτόν τω &εω πέμπουσιν. επειδάν ούν 
άρξωνται της θεωρίας, νόμος έστϊν αύτοϊς εν τω χρόνω 
1 5 τούτω κα&αρεύειν την πόλιν και δημοσία μηδένα απο- 
κτιννύναι, πρϊν αν εις ζΐήλόν τε άφίκηται το πλοϊον και 
πάλιν δεϋρο' τοϋτο δ* ενίοτε εν πολλω χρόνω γίγνεται, 
όταν τύχωσιν άνεμοι άπολαβόντες αυτούς, άρχη δ 3 εστί Ο 
της θεωρίας, επειδάν δ ιερεύς του Απόλλωνος στέψη 
2ο την πρύμναν του πλοίου' τοϋτο δ 3 ετυχεν, ώσπερ λέγω, 
τη προτεραία της δίκης γεγονός, διά ταϋτα και πολύς 
χρόνος έγένετο τφ Σωκράτει εν τω δεσμωτηρίω δ μεταξύ 
της δίκης τε και του θανάτου. 

II. ΕΧ. Τι δε δη τά περί αυτόν τον θάνατον, ώ 
25 Φαίδων; τι ην τά λεχθέντα και πραχ&έντα, και τίνες οι 
παραγενόμενοι των επιτηδείων τω άνδρί; η ουκ εϊων οι 
άρχοντες παρείναι, άλΧ έρημος έτελεύτα φίλων; 

4 έτυχε — 5 $&φ ΤΚοπι. Μα^ϊδίεΓ 5. ν. πρότερα ρ. 284 Κ.. | ίο τώ — 
ΐ2 Αϊ\λον ί(ΐ€πι 8. ν. εύχομαι ρ. ηο Κ. οί. ν. -Θεατής ρ. ι8ι Κ.. 

Ι ήμϊν 01Ί1. Ε, 3.θΜ. 6 | ηγγειλ.ε'* (ν 6Γ3.53.) Ό 3 ψ^ον Ό, 

ΟΟΙΎ. ά 4 έ'τνχε* (ι> 6ΓΕ5&) Βϋ : έ'τνχε ΟΚ 5 πρνμνα ^: πρύ- 

μνη Ο.\έοτεμένη ϋ, ΟΟΓΓ. (1 6 πέμπουσιν (Ι, πέμπονοι* (ν 6ΓΕ53.) 

Βϋ: πέμπονοι Ε, κατ έτος, ΐη πιεγ^. αάά. ο η έστι* (ν 6Γα53.) 

Βϋ: έοτι ΟΕ 8 τοντ Ί Β^Ό : τοντό Ε | έ'οτι Β | ώς φαοΐν Β(ΓΕ) 

9 &ησενς Ό, 56(1 ο δυρΓΕ ο 3.άά. ά \ κρητην Ό, 56(1 ρπΟΓ η 6Χ 
6ηιεη<3. 15 μη§4να Β(Γϋ: ονδένα Ε, ον, ηιιοά 6ΐ ΐη βηε ν6Γ5Π5 61 
ϊη ίηΐίΐο δοπρδΐί Ε, ΐη ίΐηε νεΓδίΐδ (Ιείενΐί 6 1 6 τε αάά. ΒΟϋ: 
0Π1. Ε ΐ8 έστι* ϋ 19 οτ*έχρη ϋ 20 πρνμναν £'. πρνμνην ο 

21 προτεραία ^, οοίτ. Ο 22 δεομωτηρίω* 6 ^, 56θ! 6 6Χ 6ΐΤϊ6η(1. 

24 «^ €ΌΚ 61 ιιΐ νΐάείιΐΓ Β : ΰαί ο 25 τί ΟϋΕ 6ί ιιΐ νΐάεΐυΓ Β : 

τίνα οά | και πραχ&ε'ντα Β, 5ΐΐρΓ3. και 3.άά. η ΐ) 26 ή ϋ 6ί υ£ 

νΐάείιΐΓ Β, η οά | εϊων Ό, 56α1 ω 6χ ο ίεοΐί (1 27 φίλων ΒΟϋ : 

δήμων €, των φίλων ΐη ηιαΓο;. 3.άά. ο 



88 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 59 

Ό ΦΑΙΔ. Ουδαμώς, άλλα παρησάν τίνες, και πολλοί γε. 

ΕΧ. Ταύτα δη πάντα προ&υμή&ητι ως σαφέστατα 
ημιν άπαγγείλαι, ει μη τις σοι ασχολία τυγχάνει ούσα. 

ΦΑΙΔ. Ιίλλα σχολάζω γε και πειράσομαι νμίν διη- 
γήσασ&αι' και γαρ το μεμνήσ&αι Σωκράτους και αυτόν 5 
λέγοντα και άλλου άκούοντα εμοιγε άει πάντων ήδιστον. 

ΕΧ. Ιίλλά μην, ώ Φαίδων, και τους άκουσομένους γ ε 
τοιούτους ετέρους εχεις' άλλα πειρώ ως αν δύνη ακρι- 
βέστατα διεξελ&εΐν πάντα. 
Ε ΦΑΙΔ. Και μην εγωγε θαυμάσια επα&ον π άραγε- ίο 
νόμενος. ούτε γαρ ώς &ανάτω παρόντα με ανδρός επι- 
τηδείου έλεος είσηει' ευδαίμων γάρ μοι άνηρ εφαίνετο, ώ 
*Έχέκρατες, και του τρόπου και των λόγων, ώς άδεώς και 
γενναίως έτελεύτα, ώστε μοι εκείνον παρίστασϊϊαι μηδ* 
εις }ΐιδου Ιόντα άνευ &είας μοίρας ίέναι, άλλα και έκεϊσε 1 5 
59 άφικόμενον ευ πράξειν, εϊπερ τις πώποτε και άλλος, δια 
δη ταύτα ουδέν πάνυ μοι έλεεινόν είσηει, ώς εικός αν 
δόξειεν είναι παρόντι πέν&ει' ούτε αύ ηδονή ώς εν φιλο- 
σοφία ημών όντων, ώσπερ εΐώ&ειμεν' και γάρ οι λόγοι 
τοιούτοι τίνες ήσαν' άλλ* άτεχνώς άτοπον τι μοι πά&ος 2ο 
παρην και τις άή&ης κράσις άπό τε της ηδονής συγκεκρα- 
μένη ομού και άπό της λύπης, έν&υμουμένω ότι αύτίκα 
εκείνος έμελλε τελευτάν. και πάντες οι παρόντες σχεδόν 
τι ούτω διεκείμε&α, ότέ μεν γελώντες, ενίοτε δε δακρύον- 
τες, εις δε ημών και διαφερόντως, ^πολλόδωρος' οίσ&α 25 
Β γάρ που τον άνδρα και τον τρόπον αυτού. 

8 αλλά — 9 Λανχα ΤΗοιη. Μ3.§Ϊ5ΐ6Γ 5. ν. δνναμαι ρ. 84 Κ.. ( ιι ούτε — 
12 είσ^ει ΐάεπι 8. ν. εΙαϊ'\ει ρ. 141 Κ-. | 14 ώ'σ^ε — ι6 τϊράζειν Μβιη 5. ν. ίων 
ρ. 190 Κ. | χ6 διά δί\ — 17 είσι'ιει ϊάεπι 5. ν. είσιμι ρ. 141 Κ- 
Ι νβΓ03. άλλα. παρησάν τίνες ΕεηεεΓΕίί, νεΛα και πολλοί γε 
ΡηΒ,εάοηί ΐπβυυηΐ εά ει ιιί νίάείιΐΓ Εβ (ρεΓδοηαδ ηιιηςμΐ3.πι 3.(1- 
άυηί Β^^), ρΓθΐ>3.νΐ1; ΝαβεΓ οβδ. επί. ρ. ι8, 2λ νϊάε Οο㧕. 455 £ 
3 ννγχάνει ούσα ΒΟΕά: τνγχάνονοα Τ) \ γε ΒΟΌ: τε Ε 5 [ ιε ~ 
μνηισθ'αι Β 6 ήδιστον Β: ηδιον ϊη ηΐ3.Γ§. 2.(3(1. 1} 8 τοιούτους 

Ο, 56<1 8υρΓ3. τοι, ψιοά 65ί ΐη ηηε νεΓδίΐδ, σ 3.άά. ε 9 διε&λ- 

■Ο'εϊν ΒΟΌ: διελ&εϊν Ε 12 άνηρ Βεΐίΐζεπ άνηρ ΒΟΌ, 6 άνηρ Ε, 

3.Ϊ εΓ. Ν. Ο. ρ. 98 Ι εφαίνετο ΒΟϋΕ: εφαίνετο είναι 1x3, Β,ί εί. Ν. Ο. 
ρ. 132 13 των λόγων 1)06: του λόγου ΒΟΌΕ 14 ώστε μοι Ό: 

ωστ εμοιγ <3 | εκείνον (εκείνο ^Ό, εΟΓΓ. ε(3) παρίστασθ'αι Έ^Ό : 
παρίστασθ'αι εκείνον Ε | μηδ' ΒϋΕ: μη ^ 15 καί έκεϊσε ΒΟΌΕ 

ιδ παρόντα εχρεείανίΐ: ΗείηάοιτΓ 19 όντωνΌ, 56<3 6 ΐη ΥΒ.5.\είώ~ 

&ειμεν ΟΌ, 5εά μ ίη Γ3.5. ^ ει ΖΧΐίβ μ ΐη Γ3.5. Ό 21 κράσΐξ ^Ε, 

ΟΟΓΓ. ε 22 και άπό ΒΟΓ) : και Ε 24 ότέ Βοά: οτε ^, οτε Ό, 

ποτέ Ε 26 αυτού Ο 



59 ΦΑΙΔΩΝ 89 

ΕΧ. Πώς γάρ ου; 

ΦΑΙΘ. ^Εκείνος τε τοίνυν παντάπασιν όντως είχεν, 
καϊ αυτός εγωγε ετεταράγμην καϊ οι άλλοι. 

ΕΧ. 'Έτνχον δε, ώ Φαίδων, τίνες παραγενόμενοι; 
5 ΦΑΙΔ. Ούτος τε δη 6 Απολλόδωρος των επιχωρίων 
παρην και 6 Κριτόβουλος και 6 πατήρ αυτόν και ετι 
Ερμογένης και Έπίγένης καϊ Αισχίνης και Αντισθένης" 
ην δε καϊ Κτήσιππος δ Παιανιεύς καϊ Μενέξενος καϊ 
άλλοι τίνες των επιχωρίων Πλάτων δε οίμαι ησ&ένει. 
ίο ΕΧ. Ξένοι δέ τίνες παρησαν; Ο 

ΦΑΙΔ. Ναί, Σιμμίας τέ γε 6 Θηβαίος καϊ Κέβης καϊ 
Φαιδωνίδης, καϊ Μεγαρό&εν Ευκλείδης τε καϊ Τερψίων. 

ΕΧ. Τί δέ; Αρίστιππος καϊ Κλεόμβροτος #ον* πάρε- 
γένοντο ; 
15 ΦΑΙΔ. Ου δήτα' εν ΑίγΊνη γαρ ελέγοντο είναι. 

ΕΧ. Αλλος δέ τις παρην; 

ΦΑΙΔ. Σχεδόν τι οίμαι τούτους παραγενέσΰαι. 

ΕΧ. Τί ούν δη; τίνες φης ήσαν οι λόγοι; 

III. ΦΑΙΔ. *Εγώ σοι εξ άρχης πάντα πειράσομαι 
2ο διηγησασ&αι. άεϊ γαρ δη καϊ τάς πρόσ&εν ημέρας ειώ- Ό 
ΰειμεν φοιτάν καϊ εγώ καϊ οι άλλοι παρά τον Σωκράτη, 
συλλεγόμενοι εω&εν εις το δικαστηριον, εν ώ καϊ η δίκη 
έγένετο' πλησίον γάρ ην του δεσμωτηρίον. περιεμένομεν 
ούν εκάστοτε, εως άνοιχ&είη το δεσμωτηρίον, διατρί- 
25 βοντες μετ αλλήλων* άνεώγετο γάρ ου πρω' επειδή δε 



25 άνεώγετο γάρ ον τίρωι ΤΗοπι. Μ3.§Ϊ3ΐεΓ 5. ν. τΐρωϊ ρ. 273 Κ. 
2 είχε* {ν 6Γ3.53.) Β: είχε ^ΌΈ., δβά. ε 6χΐΓ6ΙΏ3. ΪΠ Γ35. Ό 3 α 

νβΓΟίδ αυτός εγωγε ίηεερίί: ϊη Όπιαηυδ Γεεεηδ, ^ιιεπι 5ί£ηίίΐθ3νίηιιΐ5 
ηοί3 ά 1 , ε£ νεΓ03 Ρΐαίοηϊδ δοπρδίΐ Ιΐδηΐΐε 3.ά μηδέν κα&αρώς, νίάε 
5ίυάίεη ρ. 5 6ο κριτόβονλος ^^^ά ι : κριτόβουλος Ε | αυτού ΒΟ : 

αυτού κριτών Ε (Ι 1 , κριτών ίη ηΐ3Γ§". Β,άά. Ο η καϊ Αντισθένης — 

Μενέξενος οπι. ^, ίη ηΊ3Γ£. 3.άά. ο, 5εά ευηι ραιτδ ηΐ3Γ£•ίηΪ5 ροδίεα 
305(πηάεΓε1:ιΐΓ, εοπιρ1υΎ3 ίηίει-αάεπιηΐ: 8 ην ΒΟΌΕ: παρην 

ΗείηάοΓί 1 1 τέ γε ΒΕ: γε Οά 1 | ο άείενίί ΏοοΓεε 3.άνβΓ5. Ι 

ρ. 152 12 ψαιδωνίδης ~Β^ά 1 : ψαιδώνδης Ε, ίη ηΊ3Γ£. 3.άά. Ο, 3ΐ 

Ηβπηειηη 3.άηοί3.νΐ1: : „οοεοί;ίθ3 ίοππα ίη δ ας εχΪΓε οίε 0603.1," νίάε 
άε Γ6ρ. Χ 599 Ε χαρώνδας\μεγάρο&εν (1, ΟΟΓΓ. Ο 13 $* Β: δαί β | 
ού οηι. ΒΟΕά 1 ηεςυε Ιε^ίδδε νίάείιΐΓ Όεηιείτίιΐδ άε εΐοουΐίοηε 
\Υ3ΐζ τηβΐΟΓ. £Γ3εο. νο1•9 ρ. 1 18^ αάά. (3οοε£ ν3Γ. ΙεεΙ. ρ. 285, νίαίε 
ίηίΪ3 122, 7 υ ^ΐ ίίεπι ον ίη£επ:ία1ίί: 1 8 τίνες φτ>5 ήσαν δίηε ίηίεΓ- 
ρυηοΐίοηε δοπρδί ευηι Ε. Α. λΥοΙίϊο Ζα Ρΐ3ίοη'δ Ρη3εάοη ρ. ι8, 
νίάε ΚΓα^εΓ £Γαιηιη. §Γ3εο. 55? 4> 8 | ολίγοι υί νίάείιΐΓ Ο., οοιτ. ο 
25 άνεώγετο ΒΟΕ: άνεώγνυτο ά 1 | ποοη ΒΟΕά 1 



90 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 60 

άνοΓχΰείη, είσήμεν παρά τον Σωκράτη καϊ τά πολλά 
διημερενομεν μετ αυτού, καϊ δή καϊ τότε πρωϊαίτερον 
συνελέγημεν. τη γάρ προτεραία [ήμερα] επειδή εξήλ&ομεν 

Ε εκ τον δεσμωτηρίου εσπέρας, επυ&όμε&α οτι το πλοΐον 
εκ Λήλον άφιγμένον εϊη. παρηγγείλαμεν ούν άλλήλοις 5 
ήκειν ώς πρωϊαίτατα εις το είω&ός. καϊ ήκομεν καϊ ήμίν 
εξελΟ-ών ο -9-υρωρός, οσπερ είώ&ει υπακούειν, εΐΊΐεν 
περιμένειν καϊ μή πρότερον παριέναι, εως αν αυτδς 
κέλευση ' λύουσι γάρ, εφη, οι ένδεκα Σωκράτη καϊ παρ- 
αγγέλλονσιν όπως αν τήδε τη ήμερα τελευτήση. ου ίο 
πολύν (Γ ούν χρόνον έπισχών ήκεν και έκέλενεν ημάς 

60 εϊοιέναι. είσελ&όντες ούν κατελαμβάνομεν τον μεν Σω- 
κράτη άρτι λελυμένον, την δε ΞανΟ-ίππην, γιγνώσκεις γάρ, 
εχουσάν τ ε το παιδίον αντον καϊ παρακαΟ-ημένην. ώς 
ούν είδεν ημάς ή Ξανθίππη, άνευφτμησέ τ ε καϊ τοιαντ 15 
άττα είπεν, οία δή είώΰασιν αι γνναϊκες, οτι ώ Σωκρα- 
τες, νστατον δή σε προσερονσι νυν οι επιτήδειοι καϊ συ 
τούτους, καϊ δ Σωκράτης βλέψας εις τον Κρίτωνα, ώ 
Κρίτων, εφη, άπαγέτω τις αυτήν οϊκαδε. καϊ έκείνην μεν 
άπήγόν τίνες των τον Κρίτωνος βοώσάν τε καϊ κοπτο- ίο 
Β μενην' δ δε Σωκράτης αν ακα&ιζό μένος εις τήν κλίνην 
συνέκαμψέ τε το σκέλος καϊ εξέτριψε τη χειρί, καϊ τρι- 
βών άμα, ως άτοπον, εφη, ώ άνδρες, εοικέ τι είναι τοΰτο, 
ο καλούσιν οι άνθρωποι ήδν' ώς &αυμασίως πέφνκε 

τ6 ώ Σώκοατες — 17 επιτήδειοι ΤΗοιη. Μα^ΐδίεΓ 5. ν. νϋν ρ. 248 Κ.. | 
23 ώς άτοπον — τούτο ϊάζπι 5. ν. άτοπον ρ. 36 Κ. | 23 ώς άτοπον — 9 1 » 
12 το ηδύ δίοΐ). οο1ο§. ι, 42, 2 

Ι ειογμεν ΗβίηάοΓί, νϊ(ΐ6 δοΗποΐάβΓ 3.ά Γθΐρ. VI 489 Ε: είσήειμεν 
(2α 1 , είσηιειμεν Β, ηειμεν Ε, 5θά ηει ϊη Γ3.5. | και * # * τα Ο. 3 ουνελέ- 
γημεν Β(ΙΕ: ξυνελε'γημεν ά ι \ημέρα ΐηοΐΐΐδΐΐ: Ηετπίαηη, νΐάθ 87, 21 6ί 
Οοοεί ναΓ. Ιεοΐ. ρ. 246, ηον. ΙεοΙ. ρ. 477 7 ο*ν**(> ΒΕο: ώσπερ €, 
όστις ά 1 €ΐ ϊη τηζΥξ. 3.άά. ο | είπε* Β, εΐπεν Ε: είπε (πε ΐη Γηαοιιία 
Ο) Οά ι 8 περιιιε'νειν ~Β^ά 1 , θί. Ν. Ο. ρ. 155^ έπιμένειν Ε, ρΓΟ- 

ΟΒ,νίΐ: Ηοπη3.ηη ΟβδΕΓηιτι. Αοΐιαηάΐ. ρ. 66\και μη πρότερον παριέναι 
ΐηοΐιΐδΐί ΗΐΓ3(±π£ ρΐιΐΐοΐο^. νοί. 9 (!854) Ρ•3^3\ αι ^ το5 κέλευση ϊ*>ΟΕ: 
κέλευση αυτός ά 1 9 παραγγέλουαιν ΟΕά 1 , ΟΟΓΓ. Ο ΙΟ τελευτήση 

ΒΟά 1 : τελεντα Ε II ηκε* Β: ηκε ^Ε(^ 1 | έκέλευεν ΒΕά 1 : εκέλευ- 
σεν Ο,, 2Χ νΐάβ Ν. Ο. ρ. ϊη, ΗοπτίΣΐηη 1. ο. ρ. 66 12 είσελ&όντες 

^ά ί , Γ€ήη£6Π5 ο: είσιόντες Ε, Ει νΐάβ Εγδ. 2θ6 Ε | τον μεν σωκρά- 
την κατελαμβάνομεν ά 1 13 £,αν&ΐ*πην ^ \ γινοίακεις ΒΕοά 1 , 

γινώσκει £, γινώσκειν ο 15 τοιαυτ ΒΟ: τοιαύτα Εά 1 ΐ6 αττα 

^ά 1 , ΟΟΓΓ. Ο 19 αυτήν ΒΟ: ταΰτην Εά 1 , ταυτηνϊ ΗΪΓ5θ1ΐϊ^ 21 εις 
ΒΟ: έπι Εοά 1 , αί νίόο Ν. €. ρ. 137 22 ^έτριψε ΒΟά 1 : έτριψε Ε, 
ρΓΟΟανΐΐ Οοοεΐ ναΓ. ΙεοΙ. ρ. 120 23 εοικέ τι ΒΟΕ: εοικεν ά 1 



60 ΦΑΙΔΩΝ 91 

προς το δοκούν εναντίον είναι, το λυπηρόν, το άμα μεν 
αυτώ μη έθέλειν παραγίγνεσθαι τψ άνθρώπω, εάν δέ 
τις διώκη το έτερον και λαμβάνη, σχεδόν τι άναγκάζεσθαι 
λαμβάνειν και το έτερον, ωσπερ εκ μιας κορυφής συνημ- 
5 μένω δύ* οντε. και μοι δοκεΐ, εφη, ει ένενόησεν αυτά Ο 
Λϊσωπος, μύθον αν συνθεΐναι, ώς 6 θεός βονλόμενος 
αυτά διαλλάξαι πολεμούντα, επειδή ουκ έδύνατο, συνήψεν 
εις ταντον αυτοϊς τάς κορυφάς, και δια ταύτα ω αν το 
έτερον παραγένηται επακολουθεί ύστερον και το έτερον. 

ίο ωσπερ ούν και αυτω μοι έοικεν, έίνειδη υπό του δεσμού 
ην εν τω σκέλει το άλγεινόν, ηκειν δη φαίνεται επακο- 
λουθούν το Ύ^δύ. 

IV. Ό ούν Κέβης νπολαβών Νη τον Λία, ώ Σώκρα- 
τες, εφη, ευ γ έποίησας αναμνήσας με. περί γαρ τοι 

15 των ποιημάτων ών πεποίηκας εντείνας τους του Λίσώπου Ό 
λόγους και το εις τον *Λπόλλω προοίμιον και άλλοι τινές 
με ήδη ηροντο, άτάρ και Εύηνος πρώην, ο τι ποτέ δια- 
νοηθείς, επειδή δεύρο ήλθες, έποίησας αυτά, πρότερον 
ουδέν πώποτε ποιήσας. ει ούν τι σοι μέλει του έχειν εμέ 

20 Ευήνφ άποκρίνασθαι, όταν με αύθις έρωτα, εύ οίδα γάρ 
ότι έρήσεται, είπε, τι χρη λέγειν. Λέγε τοίνυν, εφη, αυτω, 
ώ Κέβης, τάληθή, οτι ουκ έκείνφ βουλόμενος ουδέ τοις 
ποιήμασιν αυτού αντίτεχνος είναι έποίησα ταύτα' ήδειν 
γάρ ώς [οτι] ου ράδιον εϊη' αλλ 3 ενυπνίων τινών άποπει- Ε 



ι το ΒΟΜ 1 , οχΟΓηρΙΐδ οοηήτηιανίΐ: Κϊάάοΐΐ ϋΐ§•6δ1: οί Ιάίοιηδ 
ρ. 149 •' τψ Εοά 2 8£οθ3.οιΐδ ι αντώ ά ι , οογγ. ά 2 | έθέλειν Τ*>(2ά ι : 

■θέλειν Ε, αί νΐάε Ν. (3. ρ. 102 | παραγίγνεσθαι Β: παραγίνεσθαι 
^Εά 1 . 1 3 λαμβάνη ΒΕά. 1 : καταλαμβάνη Ο, \ άναγκάζεσθαι ά 1 : αναγ- 
κάζεται ά 2 4 λαμβάνειν ΒΟά. 1 : άει λαμβάνειν Ε 5ίθ03.0ΐΐδ | αννημ- 
μένω ΒΟ εί υί νΐάθίυΓ ά 1 : ημμένω Ε<1 2 δίοοαβιΐδ 5 δΰω Ε | έν- 

ενόηαε ταντ ΗΪΓδΟΓιΐ^'. 7 έδννατο ΒΕ : ηδννατο (Ιό! 1 | σννηψεν 

ΒΟΕ: ξυνήψεν ά ι 8 αντοϊς Ί^^ά 1 : αντών Ε 5£θ03.01ΐδ ΙΟ αυτό 

ά ι , ΟΟΓΓ. ά 2 II σκέλει Β^Ε: σκέλει πρότερον ά ι , πρότερον ίη 

ΥΩΆΧξ. 3.άά. ΐ> Ι άλγεινόν ΒΟοΙ 1 : άλγεϊν Ε | φαίνεται ΐηοΐΐΐδΐί 6ί έπα- 
κολονθεϊν δοπρδίΐ ΗΪΓδθηί£, 3.ί νϊάο Οαίγΐ. 417 Β !3 δια ^, 

ΟΟΓΓ. Ο Ι εφη ώ σώκρατες Ε 14 7 ΒΕ: γε Οά 1 | έποίησας Β^Ε: 

πεποίηκας ο! 1 Ι'] ηδη ηροντο ΒΟοΙ 1 : ηροντο ηδη Έ,\ενηνος 0ΟΠδί3.Π- 
ΙβΓ ΒΟά 1 : ενηνός ΟΟΠδΙαηΙΟΓ Έ.\πρώιην Β: πρώην ΟΕοΙ 1 19 μέλει 
Β^Ε: μέλλει οί 1 20 άποκρίνασθαι ΒΟοΙ 1 : άποκρίνεσθαι Ε \ έρωτα 
Β€Ε: ί'ρηται ά 1 , ίη γπε㧕. Ο 2 ι χρη Β^Ε: χρή με θα. 1 , 3.1 νΐάθ 

Ν. Ο. ρ. 133 22 κέβη Ο | εκείνο ^, οογγ. ο | βονλόμενος €ά ι : 

χαρίζευδ'αι αάά. δυρΓ3. νβΓδυηι ο, ίη γπεγ§ ά 2 2$ ήδη ΗίΓδοΙιΐσ- 

24 οτι Εά 1 , ώς οτι 1 Β^, σαφώς οτι ΐοηίανί Ν. Ο. ρ. Ι55> δοαΐ £θΓί3.δδΟ 
οτι εχ οντι άορΓ3.ναίυιη εοο|υο ΓΟδίίίιιίο ον άοΐοηάιιιη 



92 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 61 

ρώμενος τί λέγει, και άφοσιονμενος, εϊ πολλάκις ταύτην 
την μουσικήν μοι επιτάττοι ποιεϊν. ην γαρ δη άττα 
τοιάδε' πολλάκις μοι φοιτών το αυτό ενύπνιον εν τω 
παρελΰόντι βίω, άλλοτ εν άλλη όψει φαινόμενον, τα αυτά 
δε λέγον, ώ Σώκρατες, εφη, μουσικήν ποίει και εργάζου. 5 
και εγώ εν γε τω πρόσ&εν χρόνω όπερ επραττον τοϋτο 

61 υπελάμβανον αυτό μοι παρακελεύεσ&αί τε και επικελευ- 
ειν, ωσπερ οι τοις &έουσι διακελευόμενοι, και εμοϊ ούτω 
το έννπνιον όπερ επραττον τοντο επικελεύειν, μουσικήν 
ποιεϊν, ώς φιλοσοφίας μεν ούσης μεγίστης μουσικτς, ίο 
εμοΰ δε τοντο πράττοντος' ννν δ' επειδή η τε δίκη εγένετο 
καϊ η του -9-εοϋ εορτή διεκώλυέ με άτοο&νησκειν, εδοξε 
χρηναι, ει άρα πολλάκις μοι προστάττοι το ενύπνιον 
ταύτην την δημώδη μουσικήν ποιεϊν, μη άπειΰησαι αύτώ, 
άλλα ποιεϊν. άσφαλέστερον γαρ είναι μτ άπιέναι πριν 1 5 

Β αφοσιώσασ&αι ποιήσαντα ποια ματα [και] πει&όμενον 
τφ ενυπνίω. ούτω δη πρώτον μεν εις τον &εον έποίησα, 
ού ην ή παρούσα ΰυσία' μετά δε τον &εόν, έννοήσας ότι 
τον ποιητην δέοι, εϊπερ μέλλοι ποιητής είναι, ποιεϊν 
μύθους, αλλ 3 ου λόγους, και αντός ουκ η μυθολογικός, 2 ° 
διά ταΰτα δη ους προχείρονς είχον μύθους και ήπιστάμην 
τονς ΑΪσώπον, τοντονς έποίησα, οίς πρώτοις ένέτνχον. 

V. Ταΰτα ονν, ώ Κέβης, Ενήνω φράζε, και ερρώσθαι 
καί, αν σωφρονη, έμε διώκειν ώς τάχιστα, άπειμι δε, 

Ο ως εοικε, τημερον' κελενονσι γαρ αθηναίοι, και 6 2 5 



2 ν ν — 3 ιοιάδε ΤΗοιη. Μα§Ϊ5ί6Γ 5. ν. αχτα ρ. 19 Κ. | 3 πολλάκις — 
έννπνιον ϊά^πι 5. ν. φοιτάν ρ. 389 Κ-• | 6 οηεο — η ϊτίικελενειν ίάεπν 5. ν. 
τΐαρακελεύομαι ρ. 320 Κ. 

Ι τί λέγει ΐη ΐϊΐ3.Γ£. Ι): τι λέγειν ΒΟά 1 , τί λέγοι Ε [ ει ΒΟ: ει άρα 
Εοά 1 , Εί νίάε Ν. €. ρ. 146 4 άλλοτε ά 1 6 εν Ο 1 1 $£ ά 1 | η ίη 
Γ3.5. Ο 12 άπο&νήισκειν Β: άπο&νήσκειν ^Ε(^ 1 14 άπι&ησαι Β, 
ΟΟΙΎ. 1) 15 είναι μη άπιέναι πριν Β^Ε: είναι ένόμιζοί' μη άπιέναι 

πρότερον πριν αν ά 1 , είναι ένόμιζον μη άπιέναι πριν αν Ο, προτερον 
ϊη ΐΐϊ3.γ§. 3.άά. 1), 5βά ηΐΕηπ 3.1Ϊ3. Είφΐε επΙθε ι 6 άφωσιάσασ&αι 
ά ι \ πει&όμενον Εά 1 : και πει&όμενον ΒΟ, 3.1 νΐάβ δίαάίβη ρ. 36 
19 των ποιητών ά 1 , ΟΟΙΎ. ά 2 | μέλλοι ΒΟ: μέλλει Εά 1 20 ή Β(Γ, 

5. V. η ΡΙίοΙίυδ: ην Εοοά 1 21 δη ΟΠ1. Ο, Ι μν&ονς και ήπιστάμην 

ΒΟ: και ήπιστάμην μν&ονς Εά 1 61 δί^ηίδ ΐΓαηδρΟδΐίΐοηίδ ΘίΓεάί 1) 

22 τονς 1 β^ά ι : τον Ε, οί. Οπίοη. 83, 23 | τοντονς ΒΟά 1 : τούτων Ε 

23 κέβη ^ 24 έάν ά 1 [ ώε τάχιστα 3.άά. ΒΟά 1 €ί Ιβ^ίδδβ νϊάείυΓ 
3.αοΐθΓ ερϊδίοΐαε 5οογ. 147 ρ• 620 Η : ο πι. Ε Ηεϊηάοι-ί, νίάβ Η. δεηιηίαΐί: 
Κπί. (ΓοπιηιεηίαΓ ι ρ. ^ \ δέ ΒΕά 1 : §ή € 25 σήμερον ά 1 , οογγ. ά 2 \ 
κελενονσιν (Ζ, κελενονσιν γαρ Ο 



62 ΦΑΙΔΩΝ 93 

Σιμμίας, Οίον παρακελενει, εφη, τοντο, ώ Σώκρατες, 
Ενήνω; πολλά γάρ ηδη εντετύχηκα τω άνδρί' σχεδόν 
ονν εξ ων εγώ ησ&ημαι ονδ Ί δπωστιονν σοι εκών είναι 
πείσεται. Τι δε; ή δ* ος' ου φιλόσοφος Εύηνος; 
5 *Έμοιγε δοκεΐ, εφη 6 Σιμμίας. °Ε&ελήσει τοίννν και 
Ενηνος και πάς οτω άξίως τούτον τον πράγματος μέτε- 
στιν. ον μέντοι ϊσως βιάσεται αντόν' ον γαρ φασι 
3εμιτον είναι, και α μα λέγων ταντα κα&ήκε τα σκέλη 
επί την γήν, και κα&εζόμενος όντως ηδη τα λοιπά διε- Ό 

ίο λέγετο. ηρετο ονν αντον δ Κέβης' Πώς τοντο λέγεις, ώ 
Σώκρατες, το μη ϋ-εμιτον είναι έαντδν βιάζεσ&αι, έ&έλειν 
δ* αν τω άπο&νήσκοντι τον φιλόσοφον επεσ$αι; Τι δέ, 
ώ Κέβης; ονκ άκηκόατε σύ τε και Σιμμίας περί των 
τοιούτων Φιλολάω σνγγεγονότες; Ουδέν γε σαφώς, ώ 

1 5 Σώκρατες. ϊίλλά μην και εγώ εξ ακοής περί αντών λέγω' 
α μεν ονν τνγχάνω άκηκοώς, φ&όνος ονδεις λέγειν, και 
γάρ ϊσως και μάλιστα πρέπει μέλλοντα εκεϊσε άποδημεΐν Ε 
διασκοπεϊν τε και μν&ολογεϊν περί της αΊτοδημίας [της 
εκεί], ποίαν τινά αντην οίόμε&α είναι' τι γάρ αν τις και 

2ο ποιοι άλλο εν τω μέχρι ηλίον δνσμών χρόνω; 

VI. Κατά τι δη ονν ποτέ ον φασι &εμιτον είναι 
αντον εαντδν άποκτιννύναι, ώ Σώκρατες; ηδη γάρ εγωγε, 
όπερ ννν δη σν ηρον, και Φιλολάου ηκονσα, οτε παρ 3 
ημιν διητάτο, ηδη δε και άλλων τινών, ώς ον δέοι τοντο 

25 ποιεϊν' σαφές δε περί αντών ονδενδς πώποτε ονδεν 
άκήκοα. ϊίλλά προ&νμεϊσ&αι χρή, εφη' τάχα γάρ αν και 62 
άκούσαις. ϊσως μέντοι ΰανμαστόν σοι φανεϊται, ει τοντο 

27 ϊσω£ — 94> 3 ζή ν δϊπιρΚοίυδ οοπιιηοηί. ΐη ΕρίοΙεΙυπι ρ. 63 Ηεϊηδ. 

Ι παρακελενει Βά 1 : παρακελενη Οι, 2 ηο&ημαι (Ζ, 5βά αι 6Χ 

βΐϊίΘηαΙ. | όπωστιονν \)ά\'. οπωστιονν Β, όπωσονν τι (Γ, οπωστιονν 
αν Ε 4 ^ ^Εά 1 εί ιιί νΐάείιΐΓ Β: δαί ο | η Β 5 τοίννν ΒΟΕ: 
τοίννν εφη ά ι , εφη ΪΠ Ώ\2ίΤξ. 3.άά. Ο η μέντοι ΒΟΕ ΟΙγίΏρϊοάο- 

Γ115: μέντοι γε \)&\\αντον ΒΕ : αντον ^, έαντον ά 1 8 τα σκέΚη^Ο.: 
τα σκέλη από της κλίνης Εά 1 II αντον έαντον ΗΪΓ5θ1ΐΐ§ Οθ11. 6ΐ Ε, 
3.1 θί. 94? II 21 12 άποθ'νήισκοντι Β: άπο&νήσκοντι ΟΕά 1 | <?* Β: 
δαι Ι) ι^ ) κέβη^ 14 σαφώςΒ(2 : σαφέςΈ\)ά [ ,ζ.Ι οί.Ευί1ιγρ]ΐΓθη.9,2θ 
15 και εγώ Β^Ε(^ 1 ΐ6 μεν ονν Έ^ά 1 : μέντοι Ε 19 έκεΐ Β^Ε^1 1 : 
εκεϊσε ΗίΓδοΙιΐ^ οοΐΐ. 1 07 ϋ, 117 £> τ ν ζ ^ ΚΒι ίηοΐιΐδϊΐ Μδ | αντην 
οίόμε&α ΒΟά. 1 : οίόμε&α αντην Ε 20 ποιεί ά 1 , ποιοίη ά* 21 δη 

ονν ΒΕ: ονν δη ^ά ί 23 ννν δη Β: δη ννν Οί^ά 1 , νννδη 56ΙΊΐρ6Γ 

δοποϊΐ Οοοεΐ, νΐάε ν3τ. Ιεοί. 233 27 άκονσαιο (ΓΕ | εί ΒΕοά 1 : 
η (Ζ | τοντο €χρϋοανίΐ: υοθ€Γ\νεσ ρ1ιί1ο1θ£. νοί. 20 (1863) ρ• 5 12 



94 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 62 

μόνον των άλλων απάντων απλούν εστίν και ουδέποτε 
τυγχάνει τω άν&ρώπψ, ώσπερ και τ άλλα. *άλλά* εστίν 
ντε και οίς βέλτιον τε&νάναι η ζην, οις δε βέλτιον τε&νάναι, 
&αυμαοτον ϊσως σοι φανεϊται, ει τούτοις τοις άν&ρώποις 
μη οσιον αυτούς εαυτούς ευ ποιεϊν, άλλα άλλον δεί περί- 5 
μένειν εύεργέτην. και δ Κέβης ήρεμα επιγελάσας, "ΐττω 
Ζευς, εφη, τι] αυτού φωντ] ειπών. Και γαρ αν δόξειεν, 

Β εφη 6 Σωκράτης, ούτω γ είναι άλογον' ου μέντοι αλλ 
ίσως γ 3 έχει τινά λόγον. 6 μεν ούν εν άπορρήτοις 
λεγόμενος περί αυτών λόγος, ώς εν τινι φρουρά: εσμεν ίο 
οι άνθρωποι και ου δει δη εαυτόν εκ ταύτης λύειν ούδ' 
άποδιδράσκειν, μέγας τ ε τις μοι φαίνεται και ου ράδιος 
διιδείν' ου μέντοι άλλα τόδε γέ μοι δοκεϊ, ώ Κέβης, ευ 
λέγεσ&αι, το ΰεούς είναι ημών τους έπιμελου μένους και 
ημάς τους ανθρώπους εν τών κτημάτων τοις &εοϊς είναι' 15 
η σοι ου δοκεϊ ούτως; "Έμοιγε φησιν δ Κέβης. Ουκούν, 

^ ή δ* ος, και σύ αν τών σαυτοΰ κτημάτων εϊ τι αυτό εαυτό 
άποκτιννύοι, μη σημήναντός σου οτι βούλει αύτδ τε&νά- 
ναι, χαλεπαίνοις αν αύτώ, και εϊ τίνα εχοις τιμωρίαν, 
τιμωροΐο αν; Πάνυ γ εφη. 'ΐσως τοίνυν ταύττ] ουκ άλο- 2ο 
γον, μη πρότερον αυτόν αποκτιννύναι δεϊν, πριν %αν* 



9 ο μεν ονν — ιι άνΰρωτΐοι Οίεπιεηδ Αΐεχ&ηάι•. δΙίΌπι. 3> τ 9 \ 110ν ^ £ ' — 
12 άποδιδράσκειν ϊάεπι 1. ο., ΤΗεοάοΓεΙ. ΐΗεΓ&ρευΙ. ρ. 3 2τ Ο&ίδί. 

Ι απάντων (απλούν γαρ έστι — ζψ'), εϊ> δε βέλτιον — φαίνεται, 
εϊ τοντο Κοοίί ίη ΗεπιίΕίε νοΐ.2 (1867) ρ. 128 — ΐ35> ν'ιάε (μιαβ άεηοε 
Ιοεο άίδρυΐοτιιηΐ Βοηίίζ 1. ε. 307 — 3 Ι2 > Κοείί 1. ο. 462 — 465 Ι έ° τι * 
(ν 6Γ3.53.) Β: έστι ΟΕά 1 2 τάλλά Β, τάλλα (2Έ., τα άλλα ά. 1 | αλλά 

ευηι ΕοΓδίε,ιτο αάάίάί ϊη ρΓθ1ε§". 3.ά Ευΐηγάεηιυιη ρ. XXVI: οπι. 
Β€Εά χ ; τάλλα. έ'υτιν ίηίεΓρυηχίί: Β. Ιαη ίη Γ1εε1:είδ. αηηαΐ. νοί. 97 
(ι868) ρ. 339 3 τε&ναναι ^Έ., ζην ή τε&νάναι ΑοΓεδεη 3.ηίηΐ3.ε1ν. 
3.(1 Αεδεηγί. ρ. 185 4 '^οως Β> 56<; 1 ° εχίΓεπια εχ εηιεηά. | φανεϊ- 
ται ΗΪΓ50ηΐ§: φαίνεται ΒΟΕά 1 5 οσιον ΒΟΕ: οσιόν έστιν οά 1 ! 
ενποιεϊν Ο | άλλα Β(3: αλλ" Εά 1 6 υπογε/,άσας £, δεά ο ίη Γ3.5.| 
ϊττω Ζευς Οίγηιρίοάοηΐδ : ιττιώ ζεύς Β^, δεά τι ίη ΓΕ5. ^, ιττίω ζεν 
δυρΓΕ νεΓδίΠΉ 3.άά. Ο, ϊττιώ ζεν ε, ίττίω ζεν Ε, είττίω ζεν ά 1 
η αυτού ΒΕε: αντοΰ £, έαντον ά 1 8 ούτω γ ΒΟά 1 : όντως γ Ε 
9 γ έχει ΒΕ: γε ε/ει (Ζ, έχει ά 1 ΙΟ εν τινι Ο | εσμεν Β: πάντες 

ίη ηΐ3.Γ£. 3.άά. ο 1 1 ουδέ ά 1 13 δά'δεϊν €, δεά * ρποΓ ίη Γ3.5.| 

κέβη Ο 14 έπιμελον μένους ΒΕά 1 : έπιμελομένονς ^ 1 6 εμοιγ 

Ε | φησιν Β(3, ΓεδΙίίυίί εοΐΐ. 84 ϋ Μ5: εφη Εά 1 \ηη Β, δαερίιΐδ 
δίε | ε'ίτι — σημήναντός ίη Γ3.δ. Ε | σεαυτον ά 1 1 8 άποκτιννΰοι* 

Β, άποκτινννει Έά 1 , δεά. οι δυρΓΕ νεΓδίιηι ζάά. β\βονλοι ΗείηάοΓί 
20 γε ^ 21 αντον ΒΕε: αντον ^, εαυτόν ά ι \ αν 3.άά. ΗείηάοΓί: 

οηι. ΒΟΕά 1 , δεά εί. 78 Α 109 Ε 



63 ΦΑΙΔΩΝ 95 

ανάγκην τινά θεός έπιπέμψη, ωσπερ και την νυν ήμϊν 
παρούσαν. 

VII. ^/λλ' εικός, εφη 6 Κέβης, τούτο γ ε φαίνεται, 
ο μέντοι νυν δη έλεγες, το τους φιλοσόφους ραδίως αν 
5 βθέλειν άποθνήσκειν, εοικεν τούτο, ώ Σώκρατες, άτόπω, Ό 
εϊπερ ο νυν δη ελέγομεν ευλόγως έχει, το θεόν τε είναι 
τον έπιμελονμενον ημών καϊ ημάς εκείνου κτήματα είναι, 
το γαρ μη άγανακτεϊν τους φρονιμωτάτους εκ ταύτης της 
■θεραπείας άπιόντας, εν η έπιστατούσιν αυτών οϊπερ 

ίο άριστοι είσιν τών όντων έπιστάται θεοί, ουκ έχει λόγον. 
ον γάρ πον αυτός γε αυτού οϊεται άμεινον έπιμελήσεσθαι 
ελεύθερος γενόμενος" αλλ 3 ανόητος μεν άνθρωπος τάχ 
αν οίηθείη ταύτα, [φενκτέον είναι από τού δεσπότον,~\ και 
ουκ αν λογίζοιτο Οτι ου δει από γε τού αγαθού φεύγειν, Ε 

15 άλ£ ο τι μάλιστα παραμένειν, διό άλογίστως αν φεύγοι, 
ο δε νουν έχων επιθυμοι που αν αεί είναι παρά τω αυτού 
βελτίονι. καίτοι ούτως, ώ Σώκρατες, τουναντίον είναι 
εικός η ο νύν δη ελέγετο' τους μεν γάρ φρόνιμους αγα- 
νακτεϊν αποθνήσκοντας πρέπει, τους δε άφρονας χαίρειν. 

2ο άκουσας ονν 6 Σωκράτης ήσθηναί τέ μοι εδοξε τη τον 
Κέβητος πραγματεία, καϊ επιβλέψας εις ημάς ]4εί τοι, 63 
εφη, 6 Κέβης λόγους τινάς άνερεννα, καϊ ου πάνυ ευθέως 
εθέλει πείθεσθαι ο τι αν τις είπη. Καϊ δ Σιμμίας ]4λλά 
μήν, εφη, ώ Σώκρατες, νύν γέ μοι δοκεϊ τι καϊ αντφ 

25 λέγειν Κέβης' τι γάρ αν βονλόμενοι άνδρες σοφοί ώς 
αληθώς δεΟΊτότας άμείνους αυτών φενγοιεν και ραδίως 



Ι &εός~Β£\ 6 &εός Εοά 1 , 3.1 νίάβ Ν. Ο. ρ. 135 | έπιπέμψει ά ι \νμϊν 
παρονααν ΒΟΕ: παρονσαν ηιιίν ά\ 3 άλλα (Ι 1 /[μεν τοίννν (Ζά 1 , 
ΟΟΓΓ. Ο 5 άποΟ'νήισκειν Β: άποθνήσκειν ^Εά 1 | έ'οικε* (ν 6Γ3.53.) Β 

6 ννν δη Β : νννδή Ο | έχει Εά 1 : εχειν Β, 5&ά ν ρυηοΐίδ ηοΐ^ία, 
έχει* Ο ίο είσι* (ν 6Γ3.53.) Β: είαι Οίά 1 ιι πον Β(Ε) : πω 

Οά 1 ( αντον ΒΕο : αντον ^, έαντοϋ (Ι 1 | έπιμελήσεσθαι ΒΟά 1 : έπι- 
μελεϊσθαι Ε 12 τάχα αν ά ι 1 3 φευκτέον — δεσπόζον ίηοΐΐΐδϊί 

Μ5, άπό τον άμείνονος αντον δεσπότον (νβΐ από τον άγαθον 
δεσπότον) και ονκ αν λογίζοιτο οτι ον δεϊ από γε τον τοιούτον 
ψενγειν δοΐιϋίζ ορίΐδΟ. ρ. 104 15 °* ι ° αλόγιστος αν φενγοι, ό δε Οΐΐΐ- 
Ιβίπιυδ λΥα^ηβΓ, διό άλογίστως αν φενγοι ίηοΐιΐδϊί: ΗΪΓ5θ1ιΐ§•, 31 νΐάθ 
8 1 ϋ διό και όρώνται 1 6 έπιθνμοι ΒΕά. 1 : έπιθνμέι £ | πον 0Ε| 
αντον ΒΕ: αντον ^, έαντον ά 1 17 α σώκρατες ΟΠ1. ά 1 , 3.(5(1. ά 2 

ΐ8 υ* Β 19 άποθνήισκοντας Β: αποθνήσκοντας ΟΕοΙ 1 ! $£ ΒΟΕά 1 

20 τ ε μοι] μοι τέως 01γπΐρίθάθΠΐ5 21 πραγματίαι Β, ΟΟΙΎ. Ο 

24 γε' μοι (γειιοι ^ } γε'μοι θ) δοκεΐ τι Β(Γ: γε δοκεϊ τι {τι Ε) μοι Εά 1 

25 κέβης ΒΟΕ: ό κέβης ά 1 26 αντών ΒΟΕά 1 



96 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 63 

άπαλλάττοιντο αυτών; και μοι δοκεϊ Κέβης εις σε τείνειν 
τον λόγον, ότι ούτω ραδίως φέρεις και ημάς άπολείπων 

Β καϊ άρχοντας άγα&ούς, ώς αυτός ομολογείς, Ό-εούς. 
Λίκαια, εφη, λέγετε, οϊμαι γαρ υμάς λέγειν ότι χρή με 
προς ταύτα άπολογήσασΟ-αι ώσπερ εν δικαστηρίω. Πάνυ 5 
μεν ούν, εφη 6 Σιμμίας. 

VIII. Φέρε όή, ή δ 3 ός, πειρα&ώ πιίϊανώτερον προς 
υμάς άπολογήσασ$αι η προς τους δικαστάς. εγώ γάρ, 
εφη, ώ Σιμμ'ια τε και Κέβης, ει μεν μη ωμην ηξειν πρώ- 
τον μεν παρά &εονς άλλους σοφούς τε και άγα&ούς, ίο 
έπειτα και παρ ανθρώπους τετελευτηκότας άμείνους τών 
εν&όδε, ηδίκουν αν ουκ άγανακτών τω -9•ανάτω' νυν δε 

^ ευ ϊστε ότι παρ 3 άνδρας τε ελπίζω άφίξεσ&αι άγαΰούς' 
και τούτο μεν ουκ άν πάνυ διισχυριοαίμην' ότι μέντοι 
παρά &εούς δέσποτας πάνυ αγαθούς [ηξειν], εν ϊστε ότι, 15 
εϊπερ τι άλλο τών τοιούτων, διισχυρισαίμην άν και τούτο, 
ώστε διά ταύτα ονχ όπως αγανακτώ, άλ) 3 εύελπίς ειμί 
είναι τι τοις τετελευτηκόσι και, ωσ7ΐερ γε και πάλαι 
λέγεται, Ίίολύ άμεινον τοϊς άγα&οϊς η τοις κακοΐς. Τί 
ούν, εφη δ Σιμμίας, ώ Σώκρατες; αυτός έχων την διάνοιαν 2ο 

Ό ταύτην εν νώ εχεις\άπιέναι, η καν ημίν μεταδοίης; κοινόν 
γάρ δη εμοιγε δοκεϊ και ημϊν είναι άγα&όν τούτο, και 
άμα σοι απολογία εσται, εάν άπερ λέγεις ημάς πείσης. 
]4λλά πειράσομαι, εφη. πρώτον δε Κρίτωνα τόνδε σκε- 
ψώμε&α, τι έστιν ο βονλεσ&αί μοι δοκεϊ πάλαι ειπείν. 25 
Τι, ώ Σώκρατες, εφη 6 Κρίτων, άλλο γε η πάλαι μοι 
λέγει δ μέλλων σοι δώσειν το φάρμακον, ότι χρή σοι 

8 ίγώ γάρ — 19 κακοΐς δίοΒ. εοΐο^. ι, 4ΐ> 5^ 

Ι άπαλλάττοιντο Ε, 56(1 ιν ΐη Γ3.5. 2 άπολείπων Εοοά 1 : άπο- 
λιτίών ΒΟ 4 ν μάς 6Χ ημάς ίοοΐί ά 1 5 π 9°$ ταντα ΟΙΉ. Ε 

7 πι&ανώτερον (ι εχ εηΐεηά. £) προς νμάς Β(Γ: προς νμάς πι&ανώ- 
τερον Εά 1 12 μη άγανακτών 01γηΐρΐθα!θΠΐ5 | <?' Ε 13 τ£ 

οιώ. Ο 14 οτι ΒΟΕά 1 : το 8ΐοθ3.ειΐ5 15 η&ιν ίηοΐιΐδϊΐ: ΗΐΓ5θηΪ£• 
17 όπως Οοοεί ιηηεηιοδ. νοί. 2 (1874) Ρ• 2 49 : ομοίωςΒΟΚά 1 2θ αυ- 
τός Β(3: πότερον αντος Ε Ο (Ι 1 Ι έχων ΒΟΕ : όντως εχο>ν ά 1 , όντως Ϊη 
ΤΐϊΒΧξ. Ο. 21 μεταδοίης Εο : μεταδώιης Βοά 1 , μεταδώης ^; 3.0 Ουηΐ 
Β είΐαηΐ ΡηαεαίΓ. 273 £ παραδώη, οοάεχ Σ ΌεηίΟδΙη. 2, 22 δώη εί 
οπιηεδ Ιϊοπ ϋειτιοΒίη. 28, 17 άντιδώην η3.οε3.ηΐ:, ίοΓΐαδδο ίοητιπ. 
μεταδώης ηΐο ΓεδίίΐαεηάΕ 23 οοι ΟΕά 1 : σοι Β | απολογία ΒΟά 1 : 

η απολογία Ε | εσται ά 1 : έστιν ΒΟΕ | λέγεις ΒΕ: λέγης ά 1 , λέγης Ο, 
5εά η εχ εηΐεηό!. 24 πειράσομαι Β^Ε: πειράσοιιαί γε ά. 1 25 τι 

Β€: τί δ 7 ά 1 , τί δέ Ε, <?£ ίη πί3Γ£. ο, άϊ νίάε Ειιΐηγάεπι. 287 Ε> 
ΐη σοι Εηίο δώσειν οπι. ά 1 



64 ΦΑΙΔΩΝ 97 

φράζειν ώς ελάχιστα διαλέγεσ&αι; φησι γαρ ΰερμαίνε- 
σ&αι μάλλον διαλεγομένονς, δείν δε ουδέν τοιούτον προο- 
φέρειν τω φαρμάκφ' ει δε μη, ενίοτε άναγκάζεσΰαι και Ε 
δ\ς και τρις ττίνειν τους τι τοιούτον ποιοΰντας. και 6 
5 Σωκράτης, 3 Έα, εφη, χαίρειν αυτόν ' άλλα μόνον [το εαυ- 
τόν] παραον.ευαζέτω ώς και δίς δώσων, εάν δε δέΐβ, και 
τρις. Άλά σχεδόν μεν τι ηδη, εφη δ Κρίτων ' αλλά μοι 
[πάλαι] πράγματα παρέχει. *Έα αυτόν, εφη. αλλ* νμϊν 
δη τοϊς δικασταϊς βούλομαι ηδη τον λόγον άποδοΰναι, 

ίο ως μοι φαίνεται εικότως άνηρ τω όντι εν φιλοσοφία 
διατρίψας τον βίον ΰαρρεϊν μέλλων άποΰανεισϋαι και 64 
ευελπις είναι εκεί μέγιστα οϊσεσ&αι άγα&ά, έπειδάν 
τελεντηση' ηώς αν ούν δη τοΰ&' ούτως εχοι, ώ Σιμμία 
τε και Κέβης, εγώ πειράσομαι φράσαι. 

1 5 IX. Κινδννενονσι γαρ όσοι τνγχάνουσιν όρ&ώς άπτό- 
μενοι φιλοσοφίας λελη&έναι τους άλλους, οτι ουδέν άλλο 
αυτοί έπιτηδενουσιν η άπο&νησκειν τε και τε&νάναι. ει 
ονν τοϋτο άλη&ές, άτοπον δήπου αν εϊη προ&υμεϊσ&αι 
μεν εν παντϊ τω βίω μ7]δεν άλλο η τοϋτο, ηκοντος δε δη 

2ο αύτοϋ άγανακτεϊν, ο πάλαι προείϊνμοϋντό τε και έπετη- 
δενον. και 6 Σιμμίας γελάσας Νη τον Λία, εφη, ώ Σώκρα- 
τες, ου πάνυ γέ με νυν δη γελασείοντα έποίησας γελάσαι. Β 
οϊμαι γάρ αν τους πολλούς αυτό τοϋτο άκονσαντας δοκειν 
εν πάνυ εϊρήσ&αι εις τονς φιλοσοφοϋντας και ξυμφάναι 

25 αν τους μεν παρ 3 ημϊν άν&ρώπους και πάνυ, οτι τω οντι 
οι φιλοσοφοϋντες &ανατώσι και σφάς γε ου λελη$ασιν 
ότι άξιοι είσιν τοϋτο πάσχειν. Και άλη$ή γ αν λέγοιεν, 

15 χινόνπνονσι — 17 τε&νόναι Οίεπιεηδ ΑΙεχΛηάι•. βΙγοπι. 2, τ 7> 
ΤΗεοθοΓεΙ. ΐΗει-αρευί. ρ. 3 22 ΟδΐδΓ. , Ι&παΒΚοΗ. ρΓοϋτερί. ο. 13 ρ. 174 
Κίεδδϋη§ 

Ι φράζειν Εοά 1 , ίη ΙΊ13.Γ§-. ΐ>: φροντίζειν ΒΟ 2 μάλλον ΒΕά 1 : 

πάλιν (Ζ | διαλεγομένονς ΒΟΕ: τονς διαλεγομε'νονς βά 1 5 το εαυ- 

τόν ΒΟΕά 1 , ίηοΐυδίί; Μ5: τοσοντον ΗΪΓδϋΙιΐ^ 6 εάν δε'η Ε 

7 με'ντοι ΒΟΕά 1 | ήδη 5. ν. ήδη Ρΐιοίίυδ, ΓβδΙϊΐιπΐ: Βε1ί1ζ6Γ οί. (Ιοβοί 
ηον. ΙβΟί. ρ. 212: ήδειν ΒΟΕά 1 | μοι ΒΟΕ: με ά ι 8 πάλαι οπι. <Ζ 9 
ροδί πράγματα ροδίπί Ε, ΐηοΐιΐδϊΐ Μδ, οί. δίυάίβη ρ. 58 9 ν^ν 

οπι. Ε ίο ψαύεται Β, δεά εται εχ ειηεηοΐ. 1 1 Θ-αρρέΐν οά 1 : 

Ό'αρρεΙ ΒΟΕ 1 3 έχει ά 1 1 7 άπο&νήισκειν Β: άπο&ΐ'ήσκειν ΟΕά 1 ] 
τε&ιάναι Ε υΐ 98, 7 20 ο — έπετήδενον ϊηείιΐδΐί ΗΐΓ5θ1ιί^ | προε- 

&νμονντο ~Β^ά ι : ποονΘ'νμονντο Ε, &1 οί. Ν. Ο. ρ. 97> ^^^.ίγ1. 395 Ο 
21 δϊα ^ 23 αν ΒΟΕ 01γηιρίο<ίοηΐδ : αν δη Βά 1 | άκονοαντας Ε, 

δεά ας ΐη ΓΕ5. | δοκείν Ε, 56(1 ν ΐη Τ3.5. 24 ξνμφάναι ΒΕ 

26 σφάς Οά ι , οοιτ. ο 27 είοιν Β : είοι ΟΕά 1 

Ρϊαίο νοί. Ι. 7 



98 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 64 

ώ Σιμμία, πλην γε τον σφάς μή λελη&έναι. λέλη&εν 
γάρ αυτούς ή τε -Θ-ανατώσι καί β άξιοι είσιν -3-ανάτου 
'Λάι οϊου ΰανάτον οι ώς άλη&ώς φιλόσοφοι, εϊπωμεν 

Ο γάρ, εφη, προς ημάς αυτούς, χαίρειν είπόντες εκείνοις' 
ήγούμε&ά τι τον θάνατον είναι; Πάνυ γε, εφη νπολαβών 5 
ό Σιμμίας. 1-Ιρα μη άλλο τι η την της ψυχής από του 
σώματος άπαλλαγήν ; "/.αϊ είναι τούτο το τε&νάναι, χωρίς 
μεν από της ψυχής άπαλλαγεν αυτό χα$ αυτό το σώμα 
γεγονέναι, χωρίς δε την ψυχην από του σώματος άπαλ- 
λαγεϊσαν αυτήν ν.α& αυτήν είναι; άρα μή άλλο τι \_η\ ίο 
ό θάνατος η τούτο; Ουκ αλλά τούτο, εφη. Σλέψαι δη, 
ώ άγα&έ, εάν άρα γ.αϊ σοι ξυνδοχή απερ εμοί. έχ γάρ 

Ό τούτων μάλλον οίμαι ημάς εϊσεσ&αι περί ών σχοπούμεν. 
φαίνεται σοι φιλοσόφου ανδρός είναι εσπουδαχέναι περί 
τάς ήδονάς χαλουμένας τάς τοιάσδε, οίον σίτων ν.αϊ πο- 1 5 
των; 'Ήχιστα, ώ Σώχρατες, εφη ό Σιμμίας. Τι δέ; τάς 
των αφροδισίων; Ουδαμώς. Τι δέ; τάς άλλας τάς περί 
τό σώμα θεραπείας δοχεΐ σοι έντιμους ήγεϊσ&αι ό τοιού- 
τος; οίον ιματίων διαφερόντων κτίσεις ν.αϊ υποδημάτων 
χαϊ τους άλλους καλλωπισμούς τους περί τό σώμα πότε- 2ο 
ρον τιμάν δοχεΐ σοι ή άτιμάζειν, χα$ όσον μή πολλή 

Ε άνάγχη μετέχειν αυτών; άτιμάζειν εμοιγε δοχεΐ, εφη, 
ό γε ώς άλη&ώς φιλόσοφος. Ουχούν όλως δοχεΐ σοι, 



ι λέληΟεν — ιοο, 4 γίγνεσ&αί νεΛΐδ ΡΙ&ίοηΐΕ, υΐ εοΐεΐ, Κίο ϋΠα πηιΐ&ΐΐδ 
ΙαπιΜίοΙι. 1. ο. | 6 άρα μή — 9 οώμαζος ΕρίρΗαηηΐδ αάνεΓ5. Η3.6Γ05. 580 Β 
νοί. 2 ρ. 655 ϋίηάοΓί 

ι τον οά 2 : τον 5 Ο 6ΐ υί^νϊάβΙυΓ ά 1 | σφάε Β | λέλη&ε*^ 6Γ3.53.) 
Β : λε'λη&ε ΟΕά 1 2 η * Β, η Ο, η Ο, ή € | η * Β, η Ο, η Ο, η Ο \ είσιν 

Β: είοι ΟΕά 1 3 καί °'ϊ° ν &<*-νάτον 3.άά. ΒΟά 1 ΐΕηιβΙΐοηιΐδ, Οίγηιρΐο- 
άοηΐδ : οηι. Ε, άείενΐΐ ο, νβΓΟα 5ρυπ3. ρυΐανίΐ Ε. Α. ΛΥΌΙί Ζιι Ρΐα- 
Ιοη'δ Ρηαεάοη ρ. 33> °ί• δοηππάί Κπΐ. ΟοιηηιβηΙαΓ Ι ρ. 14 4 « 1 '- 
τονς Βο, αντονς Ο 5 είναι ίη Γ3.5. Ε 6 άρα Ο, ΟΟΓΓ. ο, υί ϊη 

νβΓδυ ΙΟ 7 τοντο τό ^ά ί ΙαιηΜίοηΐΐδ : τοντο ΒΕ 8 ψυχής 

ΒΕά 1 : γης Ο ^κα&' έαντό Ε 9 ^^° οιη • Ε Ερίρηαηίιΐδ ίο κα&' 
έαντην Εά 1 | ?/ άοίενίί Βε^βΓ : άοίβηάίΐ: Ηβπηαηη Οθδαηιηι. Αο- 
ηαηάΐ. ρ. 69 οοΐΐ. άβ Γβρ. Χ 603 ,0 1 1 ό θάνατος Εά 1 : θάνατος 

ΒΟ, δβά δραίίυηι ναοαυιη ροδί ή ϊη Β πα) άγα&έ ΒΟ: ώ 'γα&έ 
Εά 1 | απερ ΒΟΕ: απερ και οά 1 , 2Χ νίάβ Ν. Ο. ρ. 141 13 τοντων 

ΒΕά 1 : τοντο (Ζ, τούτου Ο 15 σίτων ΒΟά. 1 : σιτίων Εοε, βίΐαπί ίη 

ηΐαΓ§". Ο | και Οά 1 : τε και Ε, Γ6ίΐ秕6η5 Ο 1 6 ηκιστα ΒΟ: ηκιστά 

γε Εοα! 1 | δέ ΟΕά 1 : δαί Γϋπη^βηδ ο ι γ δ* Β: δαι ο 19 δια* 

ίρερόντων Εά 1 : και διαφερόντων ΒΟ, δθά καί ρυηείΐδ ηοίαίυηι ίη Β 
21 δοκεϊ σοι ΒΟΕ: σοι δοκεϊ ά 1 | κα&' όσον — άτιμάζειν ΟΠ1. ά 1 , 
αάά. ά 2 23 ο γε — σοι, εφη οηι. ά 1 , ζάά. ά 2 



65 ΦΑΙΔΩΝ 99 

εφη, ή τον τοιούτου πραγματεία ου περϊ το σώμα είναι, 
άλλα κα$ όσον δύναται άφεστάναι αυτού, προς δε την 
ιρυχτν τετράφ&αι; 3 Έμοιγε. Ϊ4ρ ούν πρώτον μεν εν τοις 
τοιούτοις δήλος εστίν ο φιλόσοφος άπολύων ο τι μάλι- 
5 στα την ψνχήν από της τον σώματος κοινωνίας διαφε- 65 
ρόντως τών άλλων ανθρώπων; Φαίνεται. Καϊ δο/.ει γε 
δήπον, ώ Σιμμία, τοίς πολλοίς άν&ρώποις, ω μηδέν ηδύ 
τών τοιούτων μηδέ μετέχει αυτών, ουκ άξιον είναι ζην, 
αλλ 3 εγγύς τι τείνειν του τε&νάναι ο μηδέν φροντίζων 

ίο τών ηδονών αϊ δια τον σώματος εϊσιν. Πάνυ μεν ούν 
άληΰή λέγεις. 

Χ. Τι δε δη περί αντήν την της φρονήσεως κτήσιν; 
πότερον έμπόδιον το σώμα η ον, εάν τις αυτό εν τη ζη- 
τήσει κοινωνόν σνμπαραλαμβάνη ; οίον το τοιόνδε λέγω' Β 

ΐ5 άρα έχει άλή&ειάν τίνα όψις τ ε /.αϊ ακοή τοις άν&ρώποις, 
η τά γε τοιαύτα καϊ οι ποιηταϊ ήμΐν άεϊ ■Ο-ρνλονσιν, ότι 
ούτ άκούομεν ακριβές ουδέν ούτε ορώ μεν; καίτοι ει 
αύται τών περί το σώμα αισθήσεων μη ακριβείς εϊσιν 
μηδέ σαφείς, σχολή αϊ γε άλλαι' πάσαι γάρ που τούτων 

2ο φαυλότεραί εϊσιν ' η σοι ου δοκούσιν; Πάνυ μεν ούν, εφη. 
Πότε ούν, ή δ 3 ός, η ψυχή της άλη&είας άπτεται; όταν 
μεν γάρ μετά τον σώματος έπιχειρη τι σκοπείν, δήλον 
ότι τότε εξαπατάται υπ αυτού. Ι4λη3•ή λέγεις. Ϊ4ρ ούν € 
ουκ εν τω λογίζεσ&αι, εϊπερ που άλλο&ι, κατάδηλον αύτη 

25 γίγνεταί τι τών Οντων; Ναι. Λογίζεται δέ γέ που τότε 
κάλλιστα, όταν αυτήν τούτων μηδέν παραλνπή, μίτε 
ακοή μήτε οψις μήτε άλγηδών μηδέ τις ηδονή, άλλ 3 ο τι 
μάλιστα αυτή κα& 3 αυτήν γίγνηται έώσα χαίρειν το 
σώμα, καϊ κα$ όσον δύναται μή κοινωνούσα αύτώ μηδ 3 

τη οντ άκούομεν — δξ)ώμεν Ριόο1ιι5 ίη Τϊπιαευιη 105 ρ. 248 δεΗηεΐάβΓ 

Ι Τΐραγματία Β, ΟΟΓΓ. Ο 3 <*-9 Β> άρ' £? ΟΟΓΓ. Ο | ονν ον 

ΗΪΓ5θϊιΐ§ 6 γε δήπον ΒΟ: γέ πον Εά 1 η άνθ'ρώποις ϊηο1ιΐ5Ϊ1: 

ΗΪΓ50ηΪ£ 8 μετέχει €Έ, : μετέχειν Βά 1 , ρΓΟΟανϊί ΒοΓηηαΓάγ 5γηΐ3.χ. 
£Γ3.οο. ρ. 304 9 μηδέν ΒΟΜ 1 : \μήΈ. ίο εϊσιν Β: είσι ΟΕά 1 

12 <?£ ΟΕ, $* Β: δαι οά 1 | την ΟϊΎϊ. Ε, 3.άά. β 13 ή Β 15 άρα 

£, ΟΟΓΓ. Ο 1 6 ημϊν αεί ΒΟά 1 : άεϊ ημϊν Ε | Θ'ρνλονσιν ΒΟ: \ϊρνλ- 

λονσιν Εοά 1 17 οντ ε άκούομεν ά 1 1 8 είοι* (ν 6Γ3.53.) Β: είοι 

ΟΕά 1 19 σχολή* Β, σχολή ^ά 1 9 οογγ. ο 20 τ) σοι ΒΟΕά 1 | δο- 
κούσιν Β: δοκούσι ΟΕοΙ 1 23 άρ" £, οογγ. Ο 25 τότε Εά 1 : τούτο 
τε ΒΟ, 56(1 τον ρυηοίίδ οίΓΟίιιτίδΟπρίυιτι ίη Β 26 αντην τούτων 
μηδέν ΒΟΕ Ιαιηοΐίοηυδ : μηδέν τούτων αντην ά 1 27 μηδέ τις ΒΟ, 

μήτε τις Εά 1 28 γίγνεταί ά ι 

7* 



100 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 66 

άπτομένη ορέγηται τον οντος. "Έστι ταντα. Ουκονν και 
Ό ένταν&α η τον φιλοσόφον ψνχη μάλιστα ατιμάζει το 
σώμα και φεύγει απ αύτον, ζητεί δε αύτη κα& αντην 
γίγνεσθαι; Φαίνεται. Τι δε δη τα τοιάδε, ώ Σιμμία; 
φαμέν τι είναι δίκαιον αύτο η ουδέν; Φα μεν μέντοι νη 5 
Αία. Και καλόν γέ τι και αγαθόν; Πώς δ 3 ον; "Ηδη ονν 
πώποτέ τι τών τοιούτων τοις όφ&αλμοϊς είδες; Ουδαμώς, 
τ) δ ος. Αλλ άλλη τινϊ αίσΰήσει τών δια τον σώματος 
εφήψω αντών; λέγω δε περί πάντων, οίον μεγέ&ονς περί, 
υγιείας, ισχύος, και τών άλλων ενι λόγω απάντων της ίο 
Ε ουσίας, ο τνγχάνει εκαστον ον' άρα δια τον σώματος 
αντών το αλη&έστατον θεωρείται, η ώδε εχεί' ος αν 
μάλιστα ημών και ακριβέστατα παρασκενάσηται αύτο 
εκαστον διανοη&ηναι 7τερι ον σκοπεί, οντος αν εγγύτατα 
ϊοι τον γνώναι εκαστον; Πάνν μεν ούν. Αρ ονν εκείνος 1 5 
αν τοντο ποιτσειε κα&αρώτατα, όστις ο τι μάλιστα αύτη 
τη διάνοια ϊοι εφ εκαστον, μήτε την όψιν παρατι&έμενος 
εν τω διανοεΐσ&αι μήτε τινά άλλην αϊσίϊησιν εφέλκων 
66 μηδεμίαν μετά τον λογισμού, αλλ! αύτη κα$ αντην ειλι- 
'κρινεΐ τη διάνοια χρώμενος αύτο κα$ αντο ειλικρινές 2ο 
εκαστον έπιχειροϊ &ηρεύειν τών όντων, απαλλαγείς ο τι 
μάλιστα οφθαλμών τε και ώτων και ως έπος ειπείν 
ξν άπαντος τον σώματος, ώς ταράττ οντος και ούκ εώντος 
την ψνχην ν.τήσασ&αι άλή&ειάν τε και φρόνησιν, όταν 
κοινωνη, άρ° ούχ οντός εστίν, ώ Σιμμία, ευτερ τις και 2$ 

ι ονκοϋν και — \ γίγτεσ&αι ΟΙεπίθηδ Αΐεχ&ηάτ. 51γογπ. 3, ιδ | η ιοϊς — 
102, 17 &εμιτόν νεΛΪΒ ΡΙ&Ιοηίδ Ηΐο ϊΐϋο πιυΐ3.ΐί5 ΙαπΛΚοΗ. ρΐΌΐτερΙ. ο. 13 
ρ. 1 8ο ΚΪ€55ϋη§ 

ι ορέγηται Ε, 5θά η οχ βηιβηαΐ. 3 αυτή Εοά 2 , Γββη^βηδ Ι) : 

αντήΟ., αντην (3Λ /\δέΟΈ,ά ι , $*Β: δαι\)\τά τοιάδε¥>(1Έ.: τα τοιαύτα 
ά 1 , τα τοιάδε ΟΓΠ. ΟΙγπίρϊοάοΓϋδ 5 εϊναι δίκαιον Β^Ε: δίκαιον 

είναι ά 1 | αντο ΒΕοά 1 ΟΙγπνρϊοάοΓίΐδ : ίηοΐιΐδΐί: ΗΐΓδθΓΐΪ£, αντώ 0| 
η Β | μέντοι ΒΟ: τοι Εά 1 6 καλόν γέ τι και Β(Ι : καλόν γε τοι και 

ά ι ,ον καλόν και Ε | ήδη Εά 1 , ϊη ΓΠ3.Γ§•. ίβδίβ 0&ϊδΓθΓθϋθ Ο: τι δη ΒΟ 
8 η Β, οογγ. ο, δαβρίυδ δίο 9 έχρήψω υί νίάοΙιΐΓ Ο, οογγ. ο 

ΙΟ υγιείας Εά 1 : υγείας ΒΟ II άρα ^, ΟΟΓΓ. Ο 12 αντών το 

άλη&έοτατον Β(Ι: αντών άλη&έοτατον ά 1 , τάληΟ'έοτατον αντών Ε | 
ή Β, η Ο,, ΟΟΓΓ. 00 | ώιδε Β: ώδε Οϊ, ώδε ά 1 13 ημών ΟΓΠ. Ε, 

3.άά. ο 14 όντως ά 1 , οογγ. ά 2 ι$ άρ € ιβ ποιήοειε Εο: 

ποίηση ΒΟ, ποιήοειεν ά 1 | ότι ΟΓΠ. €, ζάά. ο 17 1> ι ν τε ΒΟΕά 2 : 

μήποτε ά 1 1 8 μήτε τίνα Τ*><Ζά ι , τίνα ογπ. Ε ΟΙγπνρΐοάοΓίΐδ 

19 αντή Ο., αυτή Ο | είλικρινεϊ ΒΟΕά 1 : είλικρινεϊ Ο 20 ειλικρινές 

ΟΕά 1 : ειλικρινές Βο 21 έπιχειροϊ ΒΟα! 1 : έπιχειρη Ο, επιχειρεί Ε 

23 Σύμπαντος ΒΟΕ: παντός ά 1 25 άρ Ο, ΟΟΓΓ. Ο | τις και ΒΟά 1 : 
τις Ε 



66 ΦΑΙΔΩΝ 101 

άλλος, 6 τενξόμενος τον οντος; Ύπερφνώς, εφη δ Σψμίας, 
ως άλη&ή λέγεις, ώ Σωκρατες. 

XI. Ούκονν ανάγκη, εφη, εκ πόντων τούτων παρί- Β 
στασ&αι δό'ξαν τοιάνδε τινά τοις γνησίως φιλοσόφοις, 
5 ώστε καϊ προς αλλήλους τοιαύτα αττα λέγειν, ότι κινδυ- 
νεύει τοι ώσπερ ατραπός τις έκφέρειν ημάς μετά τον 
λόγου εν τή σκέψει, ότι, εως αν το σώμα εχωμεν καϊ 
συμπεφυρμένη ή ημών τ ψυχή μετά τοιούτον κακού, ου 
μη ποτέ κπησώμεΟ-α ικανώς ον έπι&υμούμεν' φαμεν δε 

ίο τούτο είναι το άλη&ές. μυρίας μεν γαρ ημϊν ασχολίας 
παρέχει το σώμα δια την άναγκαίαν τροφήν' ετι δε αν 
τίνες νόσοι προσπέσωσιν, έμποδίζονσιν ημών την τον Ο 
οντος &ήραν. ερώτων δε καϊ έπι&νμιών και φόβων και 
ειδώλων παντοδαπών και φλναρίας έμπίπλησιν ημάς 

1 5 πολλής, ώστε τ6 λεγόμενον ως άλη&ώς τώ δντι νπ αντον 
ουδέ φρονήσαι ημϊν έγγίγνεται ουδέποτε ουδέν, και γαρ 
πολέμους και στάσεις καϊ μάχας ονδέν άλλο παρέχει η 
το σώμα και αί τούτον έπι&νμίαι. δια γαρ την τών 
χρημάτων κτήσιν πάντες οι πόλεμοι γίγνονται, τα δε 

20 χρήματα άναγκαζόμεΰ α κτάσ&αι δια το σώμα, δουλεύον- Ό 
τ ες τη τούτου ΰ-εραπεία' και εκ τούτου άσχολίαν άγομεν 
φιλοσοφίας πέρι δια πάντα ταύτα, το δ' έσχατον πάν- 
των ότι, εάν τις νμϊν καϊ σχολή γένηται απ αντον καϊ 
τραπώμε&α προς τδ σκοπεϊν τι, εν ταϊς ζητισεσιν αν 

25 πανταχού παραπιπτον ΰόρυβον παρέχει καϊ ταραχήν καϊ 
εκπλήττει, ώστε μη δύνασ&αι νπ αντον κα&οράν ταλη- 
&ές, άλλα τώ οντι ημϊν δέδεικται ότι, ει μέλλομέν ποτέ 
κα&αρώς τι εϊσεσ&αι, άπαλλακτέον αντον καϊ αντη τη 

7 'έως αν — 9 ϊτΐιΰνμοϋμίν Οίεπιεηδ ΑΙεχαηάΓ. 51γοιώ. 3> *7 ! ΙΟ μνοίας 
μεν — 102, 17 9εμιτυν »] ΡΙιιΙβ,γοΙι. οοπηοΙ. 3.ά Αροΐΐοη. ο. 13 

4 γνησίοις ΐ2Γηθ1ί(:1ΐΐΐδ 5 τοιαύτα 3^ : τοιαύτ Εά 1 | αττα ά 1 , 
αττα Ε, 56(1 α ίη Γ&5. 6 τοι ΒΕά 1 : τις £\τις ΟΠΙ. Ε | έκφέρειν ημάς 
Β€Ε Οΐγΐηρίοάοηΐδ : ηαάς έκφέρειν ά 1 , ημάς ίποΐαδΐί ΗβΓΐΉΕηη| του 
ΒΟΕά 1 : τούτου του 3ο\ιΐγύάί Βοιίν'3.§ο ρ. 131, 3-ί νΐάβ ΗεπτίΕηη 
Οβδ&πιπι. ΑΜι&ηάΙ. ρ. γι 8 συμπ. ΒΟΕ: ξυμπ. \>ά ι ε\ήμών Β€ά 1 : 
οιη. Ε, ημϊν ΟΙγΓηρΐοάοηΐδ | τοιούτου ΒΟ: του τοιούτου Εοά 1 
ΟΙγίτηρΐοάοΐΊΐδ 9 κτησόμε&α, ΒβΙ^βΓ 13 όντως ^, ΟΟΓΓ. Ο | $£ 

Βίΐά 1 : τέ Ε 14 άναπίμπλησιν ΗΐΓ5θ1ΐ1£ 0θ11. 102, ΙΟ 1 6 φρονήααι 
^, ΟΟΓΓ. Ο | έγγίνεται ΒΟ Ι'] στάσεις και μάχας ΒΟΕ: μάχας και 

στάσεις ά 1 19 πόλεμοι ΒΟΕ Ρΐυίαιχίιιΐδ, ΐΣΐιηοΙΐοΙιιΐδ, Οΐγπιρϊο- 

άοπίδ: πόλεμοι ημϊν οά 1 20 άνακαζόμε&α Ε 25 παραπιπτον 

Β: παραπιπτον ΟΕοά 1 26 το άλη&ές ά. 1 27 δέδεικται ΒΟΕά 1, 

δέδοκται Ηευδάβ δρ€θ. επί. ρ. 1 6 



102 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 67 

Ε ψυχή θεατέον αυτά τά πράγματα" και τότε, ώς εοιχεν, 
ημϊν εσται ου επιθυμούμέν τε και φαμεν ερασται είναι, 
φρονήσεως, επειδάν τελευτήσωμεν, ώς δ λόγος σημαίνει, 
ζώο ιν δε ου. εϊ γαρ μη οίον τε μετά τον σώματος μηδέν 
•καθαρώς γνώναι, δνοΐν θάτερον, η ούδαμού εστίν κτη- 5 
σασθαι το εϊδέναι τ τελευτήσασιν" τότε γαρ αντί καθ• 5 
07 αυτήν η ψυχή εσται χωρίς τον σώματος, πρότερον δ* ον. 
και εν ω αν ζώμεν, όντως, ώς εοικεν, εγγυτάτω εσόμεθα 
τον εϊδέναι, εάν ο τι μάλιστα μηδέν δμιλώμεν τψ σώματι 
μηδέ κοινωνώμεν, ο τι μη πάσα ανάγκη, μηδέ άναπιμ- ίο 
πλώμεθα της τούτον φύσεως, άλλα καθαρεύωμεν απ 
αυτού, εως αν δ θεός απόλυση ημάς' και ούτω μεν 
καθαροί άπαλλαττόμενοι της του σώματος αφροσύνης, 
ώς το εικός, μετά τοιούτων τε εσόμεθα ν.αϊ γνωσόμεθα 
δι ημών αυτών πάν το ειλικρινές" τούτο δ εστίν ϊσως ι$ 

Β το αληθές, μη καθαρώ γαρ καθαρού εφάπτεσθαι μη 
ου θεμιτον η. τοιαύτα οίμαι, ώ Σιμμία, άναγκαϊον 
είναι προς αλλήλους λέγειν τ ε και δοξάζειν πάντας τους 
ορθώς φιλομαθείς" η ου δοκεϊ σοι ούτως; Παντός γε 
μάλλον, ώ Σώκρατες. 2ο 

XII. Ουκούν , εφη δ Σωκράτης, ει ταύτα άληθη, ώ 
εταίρε, πολλή ελπϊς άφικομένω οι εγώ πορεύομαι, εκεί 
ικανώς, εϊπερ που άλλοθι, κτήσασθαι τούτο ου ένεκα ή 
πολλή πραγματεία ημϊν εν τω παρελθόντι βίω γέγονεν, 

Ο ώστε η γε αποδημία ύ νυν μοι προστεταγμένη μετά 25 
αγαθής ελπίδος γίγνεται και άλλω άνδρί, ος ηγείται οι 
παρεσκευάσθαι την διάνοιαν ώσπερ κεκαθαρμένην. Πάνυ 

ι6 μη κα&αρώ — 17*»/ ηοη δϊηε ν&πεί&Ιε ΙαικΙ&ηΙ ΡΙυΙαΓοΗ. άε Ιδ. εί Οδ. 
ο. 4> Οίειηεηδ Α1εχ&ηάι\ δϋΓΟπι. 5. 4> Ι 9> ΤΗεοάοΓβΙ. ΐΙιεΓ&ρευϋ. ρ. 40 ΟαίδΓ. 
ΗίεΓΟοΙεδ ϊη ο&ητιεη &ιΐΓευπι ρ. 12 Ο&ϊδί., δγηεδ. ϋίοη. 50Α ερ. 137 -Α- *99 Α 

3 φρόνησις ΙαπιΜίοηιΐδ 4 ζώσι* (ν βΓαδα.) Β: ζώσι ΟΕά 1 5 ^ η 
γνώναι Γεάΐΐ Ό, οί. 89, 3 1 ^τι * (ν 6ΓΕ5Ε) Βϋ, έστι ^Έ. 6 τελευτησασι * 
{ν 6Γ3.δ3.) Βϋ : τελεντήαασι ΟΕ η η 'ψνχη έ'οται ΒΟϋΕ: εσται η ψυχή 

δί^ηΐδ ίΓαηδροδίΙίοηίδ είτΓβάί β 1 2 αν 3.άά. δΐιρΓα εως εί άείβνίΐ 

ροδί &εός 6|#«05 ΒΟΌ: &εός αυτός βά, ίη πΐΆΤξ. γρ. ά, ΡΙιιΐαΐΌηιΐδ, 
Ιαπιοΐίοηιΐδ, Οίγηιρΐοάοηΐδ, αυτός ό &εός αν Ε, δβά αν άείεΐυιη 
14 τοιούτων Ό, δβά ω ίη Γ3.δ. 15 αυτών ^: αυτών Ο | ειλικρινές 

^ΌΈ: ειλικρινές Βο | τοΰτο — άληθ'ε'ς άβίενίΐ δοηπίζ | εστίν ΟΕ, 
έστιν Ό, δβά ν εχ εηιεηά. ι6 χα&αρόν Ο, η κα&αρώ δίφΓα νβΓ- 

δΐιηι ζάά. ο ι8 τε οπι. Ε 19 V Ώϊ>'• V &<! \ πάντως γε €, γρ. 

παντός γε ϊη ηΐ3.Γ£. Ο 2 1 ταύτα ΒΟΌΕ 22 οι Ό, οι ά \ έκεϊ 

Ικανώς Β: εκεϊ* ίκανώς ^Ό, ίκανώς έκεϊ Ε 2ζ μοι ΒΟΌ : έμοι 

Ε1)ά 27 παρασκεύασα 'αι Ό, παρασκευάσ&αι ** ^, οοιτ. ο 



67 ΦΑΙΔΩΝ 103 

μεν ούν, εφη 6 Σιμμίας. Κάθαρσις δε είναι άρα ου 
τούτο ξυμβαίνει, όπερ πάλαι εν τω λόγω λέγεται, το 
χωρίζειν ο τι μάλιστα από τον σώματος την ψυχήν καϊ 
εθίσαι αυτήν καθ* αυτήν πανταχόθεν εκ τον σώματος 
5 σνναγείρεσθαί τε καϊ άθροίζεσθαι, καϊ οίκεΐν κατά το 
δυνατόν και εν τφ νυν παρόντι και εν τω έπειτα μόνην 
καθ 3 αυτήν, εκλνομένην ώσπερ δεσμών εκ τον σώματος; Ώ 
Πάνυ μεν ούν, εφη. Ούκοϋν τοϋτό γε θάνατος ονομάζεται, 
λνσις καϊ χωρισμός ψυχής από σώματος; Παντάπασί γε, 

ίο η δ 3 ος. Ανειν δε γε αυτήν, ως φαμεν, προθυμοϋνται 
άεϊ μάλιστα και μόνοι οί φιλοσοφοϋντες ορθώς, και το 
μελέτημα αυτό τοϋτό εστίν των φιλοσόφων, λνσις και 
χωρισμός ψυχής από σώματος, η ου; Φαίνεται. Ονκοϋν, 
όπερ εν αρχή ελεγον, γελοϊον αν εϊη άνδρα παρασκευά- 

15 ζονθ* εαυτόν εν τω βίω ότι εγγυτάτω όντα τοϋ τεθνάναι Ε 
ούτω ζήν, κάπειθ* ηκοντος αύτφ τούτου άγανακτεΐν ; [ου 
γελοϊον;~] Πώς δ 1 ου; Τω όντι άρα, εφη, ώ Σιμμία, οι 
ορθώς φιλοσοφοϋντες άποθνήσκειν μελετώσι, καϊ το 
τεθνάναι ήκιστα αυτοϊς ανθρώπων φοβερόν. εκ τώνδε 

20 $ε σκόπει. ει γαρ διαβέβληνται μεν πανταχή τω σώματι, 
αντην δε καθ 3 αυτήν επιθυμοϋσι την ψυχήν εχειν, τούτου 

ι κά&αρσις — 13 σώματος Ι^ιπΗίοΗ. ρΓοΙτερί. ο. 13 ρ. ι8δ Κϊεδδϋη^ | 
ι κάϋαρσις — η δεσμών υΐ 102, 22 πολλή — 27 κεκαθ'αρμίνην ΝϊοερΗοΓ. ίη 
δγηοδ. ρ. 386 Ρβί&ν. | 8 ονκοϋν — 9 σώματος 3ίοο. ηοπ1ε§. ιιδ, ι8 | 17 τώ 
υνΐι — 19 φοβερόν ιάεπι 1. ο. ι, 89 | 17 οι όρ&ώς — 19 φοβερόν ϊάεπι 1. ο. 

8, 21 

Ι είναι άρα (άρα ^, άρα Ό, δβά α 6χίΓ6ΐη3.ηΐ 3θΜ. ά) ΒΟΌ : άρα 
εΐναι Ε 6 μόνην άείβνίΐ (Γθ06ΐ να,Γ. 160Ϊ. ρ. 165 7 δεσμών 

ΒΟ. εκ δεσμών ΌΚ, δβά εκ βχ βηίΘηά. Ό; εκ δεσμών τον σώματος 
(Ιοοβί νο,Γ. Ιεοί. ρ. 1 65, 3.1 νίσΐθ Ν. & ρ. 129 | έκ 3ηΐβ τον εχ 
εηΐ6η(1. Ε 9 λνσις ^: λνσις, ο, υΐ ιηοχ | χωρισμός -ψνχης Ε 5ίο- 

03.ειΐ5 : ψνχης οηι. ΒΟϋ, 3.άά. 5υρΓ3 νεΓδυηι ά, ίη Γη3Γ£. ΐ)0 | σώμα- 
τος ΈΟ): τον σώματος Ε, δεά τον ρυηοΐίδ ηοίαΐυηι | γε 3^Ό: γ Ε 
ΙΟ η Ο: η Β | δέ γε ο: γέ δε ιιί νίάείΐΐΓ Ο 12 έστι* (ν 6Γ353) Β: 

έστι ΟΕ, 6Χ βηΐεηά. Ό 13 χωρισμός χρνχης Ε: ψνχης οηι. (Ι, χωρι- 
σμός της ψνχής Βϋ, δεά της ρυηοΐίδ ηοίαίιιηι ίη Β | από σώματος 
ΒΟ : από τον σώματος ΌΕ | ονκονν δΟΓΪρδΐί ε£ νθΓ03. ρΓθχίπΐ3 ον 
γελοϊον άβίενίΐ: (Γοοεί ηον. Ιεοί. ρ. 1 1 1, ηιηειηοδ. νοΐ.2 (1874) Ρ• 2 49 
14 γελοϊον ^, δεά ον 3.άά. Ο 1 6 ηκοντος αντον ΗΐΓ50ηΐ£|τοί'το Ό, 
οογγ. ά \ ον ά: σν Ό \ η ον γελοϊον Ηειΐδάε δρεο. επί. ρ. 1 7 \"] οί 
οπι. Ό, 3.άά. ά ΐ8 άπο&νήισκειν Β: άποθνήσκειν ΟΌΚ \ μελε- 

τώσι* Ό 19 ηκιοτα Β^Ό : ηκιστ Ε | τώνδε ά: των Ό 20 <?ί«- 

βέβληται Ό 5ίοθ36υδ, ΟΙγηιρΐοάοΓυδ, οογγ. ά 21 αντην ά: 

αντην ΐ) | έπι&νμονσι την χρνχην ΒΟϋ : την ιρνχην έπι&νμονσιν Ε| 
εχειν Ό, γρ. και είναι ίη ΓΠ3Γ£. ά | τούτον — άγανακτοϊεν ίηοΐΐΐδίί: 
ΗίΓδοηί^ ρηίΐοΐο^. νοί. 9 (1854) Ρ• 3^3 



104 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 68 

δη γιγνομένου ει φοβοΐντο και άγανακτοϊεν, ου πολλή αν 
άλογία εϊη, εΐ μη ασ μενού έκεϊσε ϊοιεν, οι άφικομένοις 
68 έλπίς εστίν ου δια βίου ηρών τυχεΐν' ηρών δε φρονήσεως' 
φ τε διεβέβληντο, τούτου άπηλλάχθαι σννόντος αύτοις; 
η ανθρωπίνων μεν παιδικών και γυναικών και υίέων 5 
αποθανόντων πολλοί δη εκόντες ηθέλησαν εις Αιδου 
ελθείν, υπό ταύτης αγόμενοι της ελπίδος, της του Όψε- 
σθαί τε εκεί ών επεθύμουν και συνέσεσθαι' φρονήσεως 
δε άρα τις τω όντι ερών, και λαβών σφόδρα την αυτήν 
ταύτην ελπίδα, μηδαμού άλλοθι έντεύξεσθαι αύτη άξίως ίο 

Β λόγου η εν ϊίιδου, αγανακτήσει τε αποθνήσκων και ούχ 
ασ μένος είσιν αύτόσε; οϊεσθαί γε χρή, εάν τω όντι γε η, 
ώ εταίρε, φιλόσοφος" σφόδρα γαρ αύτώ ταύτα δόξει, 
μηδαμού άλλοθι καθαρώς έντεύξεσθαι φρονήσει αλλ* η 
εκεί. ει δε τούτο ούτως έχει, όπερ άρτι ελεγον, ου πολλή ι$ 
αν άλογία εϊη, ει φοβοίτο τον θάνατον 6 τοιούτος; Πολλή 
μέντοι νη Αία, ή ό' ός. 

XIII. Ουκούν ικανόν σοι τεκμήριον, εφη, τούτο αν- 
δρός όν αν ϊδης άγ αν ακτούντ α. μέλλοντα άποθανεϊσθαι, 
οτι ουκ άρ ίν φιλόσοφος, αλλά τις φιλοσώματος; 6 αυτός 2ο 

Ο δε που ούτος τυγχάνει ών και φιλοχρήματος και φιλό- 
τιμος, ήτοι τα έτερα τούτων ή αμφότερα. Πάνυ, εφη, 
έχει ούτως ώς λέγεις. Ϊ4ρ ούν, εφη, ώ Σιμμία, ου και 
η ονομαζόμενη ανδρεία τοις ούτω διακειμένοις μάλιστα 
προσήκει; Πάντως δήπου, εφη. Ουκούν και ή σωφροσύνη, 25 

ιδ ονκοϋν — 107, 3 ορ&ώς 5ίο1). ήοπ1ε£. 8, 22 | 24 »/ ονομαζόμενη — 
107, 3 πιφιλοσοφηκόΐίς οπιϊδδϊδ Γεβροηδΐδ ΙαπιΜίοΙι. ρΐΌίΓερΙ. ε. 13 Ρ• ι88 

Κίβ55ΐίη§ 

ι δη Μ3.άνί§• 3.άν€Γ5. Ι ρ. 37° : ^ Β€ϋΕ | ει γοβοϊντο ΒΟϋ: 
ψοβοΐντο Ε, ρΐΌΟανιΙ: (Ιοοεί: ηον. Ιεοΐ. ρ. 102 2 άομενοι Β: 

άσμενοι ΟϋΕο; υί ηίο, ΐη ν€Γ5ΐι ΐ2\έκεΐοε ϊοιεν Ό: εκείθεν ϊοιμεν ά 
οίΒΌΕ: οΐς ^ 3 ννχέϊν ΒϋΕ: έπιτνχέϊν Ο 4 τεΒΟΌΕ: ^£ Αδϊ 
διεβέβλητο Ό, ΟΟΓΓ. (1 | συνόντος Υ*>(ΖΌ: ξυνόντος Εΐ) 5 νίέων Β, 

56(1 νί εχ οηιοηά. η έλθεϊν Β: μετελθεϊν ΐη τη.Άτξ. ο 8 τε ΟϋΕ: 
τι Β, 5€ά ι οχ εηιεηά. Ι συν. Β€Ό : ξνν. Εο 9 «*ί>« ΒΕ | λαβών Ό, οογγ. (1 

1 1 άποθνήισκων Β : αποθνήσκων ^ΌΚ \ ουκ ΒΟϋΕ, 5θά κ βχ οηίοηά. Β 

12 εισίν Ό, ΟΟΓΓ. ά | γε Β(3: ΟΓΠ. Ε, γ (Ό) 13 εταίρε Ε, 56θί ε 6Χ- 
ΙΓ6ΓΠ3. ίη Γ3.5. | δόξει ΒΟΌ: δόξειν Ε 14 άλλοθι καθαρώς Β: 
γρ. άλλοθι δυνατόν είναι καθαρώς ΐη πΐΆΤξ. 3-θΜ. υΐ νΐοΙοίΛΐΓ Β 
15 πολλή ά: πολλοί Ό \η η Β, // Ο, οογγ. ο 20 άρα Ό | ροδί 
αλλά τ ιέ 1ΐθΓ3.πα5 6 Οΐιοηο [79> 9 καί °ν — 82, 1 8 άπεδή~]μησα£ ρβΓ- 
ρβΓ3.ηι ΐηδοππΐ ίη Ό, νΐάε δίυαϋεη ρ. 5 2 1 ών ο: ον Ο ιι πάνυ 
Ώ : πάνυ γ Ί ά 23 «V £> ΟΟΓΓ. Ο 24 ανδρεία Ό : άνδρία Β^Ε, 
5θά ί 6χ βΓηεηά. Β | τοις ά: τοϊ Ό 25 προσίκει Ε, οογγ. 6 



69 ΦΑΙΔΩΝ 105 

ην και οι πολλοί όνομάζονσι σωφροσννην, το περί τάς 
έπι&νμίας μη επτοήσΰαι, αλλ 3 ολιγώρως εχειν και κοσμίως, 
άρ° ου τούτοις μόνοις προσήκει, τοϊς μάλιστα τον σώματος 
όλιγωρούσίν τε και εν φιλοσοφία ζώσιν; ανάγκη, εφη. Ό 
5 Ει γαρ ε&έλεις, ή δ 3 ος, έννοήσαι την γε των άλλων άν~ 
δρείαν τε /.αϊ σωφροσύνην, δόξει σοι είναι άτοπος. Πώς 
όή, ώ Σώκρατες ; Οίσΰα, ή δ 3 ος, ότι τον θάνατον ηγούν- 
ται πάντες οι άλλοι τών μεγάλων κακών; Και μά/! εφη. 
Ονκοΰν φόβω μειζόνων κακών νπομένονσιν αυτών . οι 

ίο ανδρείοι τον θάνατον, όταν νπομένωσιν; 3 Έστι ταύτα. 
Τω δεδιέναι άρα και δέει ανδρείοι είσι πάντες πλην οι 
φιλόσοφοι, καίτοι άλογόν γε δέει τινά και δειλία άν- 
δρεϊον είναι. Πάνυ μεν ούν. Τί δε οί κόσμιοι αυτών; Ε 
ου ταυτον τούτο πεπόνθασιν' ακολασία τινϊ σώφρονες 

15 είσιν; καίτοι φαμέν γε αδύνατον είναι, αλλ! όμως αύτοϊς 
συμβαίνει τούτω όμοιον το πάθος το περί ταύτην την 
εύτίθη σωφροσννην ' φοβούμενοι γάρ ετέρων ηδονών στε- 
ρ7]&ήναι και επιθυμούντες εκείνων, άλλων άπέχονται νπ 
άλλων κρατούμενοι, καίτοι καλούσί γε άκολασίαν το 

2ο υπό τών ηδονών άρχεσϋαι* αλλ! όμως συμβαίνει αύτοίς 69 
κρατονμένοις υφ ηδονών κρατεϊν [άλλων] ηδονών, τούτο 
δ 3 όμοιόν εστίν ω νυν δη ελέγετο, τω τρόπον τινά δι 
άκολασίαν αντονς σεσωφρονίσ&αι. 3 Έοικε γαρ. Ώ μακάριε 

ι το τίε^ϊ — 2 κοσμίως 5ίοΙ>. βοπ1ε§. 5> *3 2 Ι τ 9 ^•ο^ί'ΐοι — 2ο άρχεσ&αι 
ίάεπι 1. ο. 6, ΐ2 

Ι το ο: τε £ 3 "V ^> £ 01Τ • ε 4 ολιγωρονοί* (ν 6Γ3.53.) 

Βϋ: ολιγόχρονοι €Κ 5 έ&έλειε Β€ϋ δίοβαειίδ, Ιαηιβίίοηιΐδ: έ&έ- 
λήσεις Έά, 3ί ΗεΐπαΙοΓί ΕρίΘ <:οηιρ3Γ3νίΐ Ργο13.§•. 3 2 4Α 34 2 ^ ΑΙοίΐ). 
Ι 122 Ό Μεηοη. 71 Α | ?/ Β εί ιώοχ, η Ό , οογγ. ά | γε Ε: τ ε Β^^| 
άνδρείαν ά.: άνδρίαν ΒΟϋΕ η οίσ&α ΒΟϋ : ήσΟ'α Ε 8 μεγάλοιν 
Β€ϋ 5ίο1)3.6υ5, Ιαηϊοΐίεηυδ : μεγίστων Ε | κακών ΒΟ,Ό ΙαηΛΙίοηΐΐδ, 
ΟΙγίηρίοάοΓΙΐδ : κακών είναι Εά. 3ίθΐ)3€ΐΐδ; τών μεγίστων κακών 

είναι ίη ηΐ3Γ£. β, αϊ νίάβ Ν. ^. ρ. 133 Ι μ«λ } ΒΟϋ : μάλα Ε 
ίο τον 3-άνατον — είσι οιιι. ϋ, ίη ώ\3.τ§. ζάά. ά 1 1 άρα και 

δειλία Οιπίεΐηΐυδ λν^ηεΓ, 3ΐ οί. 122, ΙΟ σνντε&έντι τε και σνν&έτω\ 
πλην — είναι οηι. Ο, ίη. ηΐ3ΐ•£. ζάά. ο 12 άλογόν Βϋ δίοοαειίδ, 
ΐ3ΐτιο1ί(:ηιΐδ : άτοπον Εο, ίη πΐ3Γ£•. ο, 3ί οΓ. 94> 20 Ι0 4> χ 6 | και 3ηίβ 
δειλία ίη Γ35. Ε 13 $* Β: δαι ΐ> 14 ταυτον ϋ: ταυτδ ά\ 

τοντο* ϋ ι ζ είοι* (ν 6Γ3.52.) Βϋ : είσι ^Ε | γε Β^^ 5ίθ036ΐΐδ, 

ΐΕπιοϋοηιΐδ : γε που Ει) ι6 όμοιο ν ΒΟϋ 5ίοΐ>36ΐΐδ, Ιαηιοΐίοηιΐδ : 

ομοιον είναι ΕΜ, 3ί νίάβ Ν. Ο. ρ. 132 | το περί Β: τώ περί Ο 
20 αναβαίνει ΒΟΌΕ: ζνμβαίνει Ο 21 κρατεϊν — ηδονών 0Π1. ^, ίη 
ηΐ3Γ^. 3.άά. ο, δεά ηδονών, ουηι ρ3Γ5 ηιαΓ^ίηίδ 3θ5θίηάεΓ6ίυΓ, 
ρβπίΐ Ι άλλων ουηι Ιαπιοΐίοηο οπι. Οοοβί ηιηεηιοδ. νοί. 2 (1874) 
ρ. 268 



106 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 69 

Σιμμία, μή γάρ ονχ αυτή ?) ή όρΟ-ή προς άρετήν αλλαγή, 
ήδονάς προς ήδονάς χαϊ λύπας προς λύπας χαϊ φόβον προς 
φόβον /.αταλλάττεσ&αι, ν.αϊ μείζω προς ελάττω, ωσπερ 
νομίσματα, άλ?? $ ε/εΐνο μόνον το νόμισμα όρΒ-όν, άντϊ ου 

Β δεί άπαντα ταύτα '/αταλλάττεσ&αι, φρόνησις, ν.αϊ τούτου 5 
μεν πάντα ν.αϊ μετά τούτου ώνονμενά τε /αϊ πιπρασ/ό- 
μενα τω οντι ή ν.αϊ ανδρεία ν.αϊ σωφροσύνη ν.αϊ δικαιο- 
σύνη ν.αϊ ξυλλήβδην άλη&ης αρετή ή μετά φρονήσείος, 
ν.αϊ προσγιγνομένων χαϊ άπογιγνομένων "/.αϊ ηδονών χαϊ 
φόβων χαϊ των άλλων πάντων των τοιούτων ' χωριζόμενα ίο 
$€ φρονήσεως αλλαττόμενα άντϊ αλλήλων μή σχιαγραφία 
τις ή ή τοιαύτη άρεττ '/αι τω οντι άνδραποδώδης τε χαϊ 
ουδέν νγιες [είναι] ούδ 3 αλήτες εχη, το δ 3 άλϊ]&ες τω 

^ οντι η χά&αρσίς τις των τοιούτων πάντων, '/αι ή σωφρο- 
σύνη χαϊ ή δι/.αιοσύνη '/αι ανδρεία '/αι αύτη ή φρόνησις 15 
μή χα&αρμός τις ή. /αϊ χινδυνενουσι /αϊ οι τάς τελετάς 
ήμίν ούτοι χαταστήσαντες ου φαύλοι είναι, αλλά τω οντι 
πάλαι αίνίττεσ&αι ότι ος αν αμύητος χαϊ άτέλεστος εις 
%ιδου άφίχηται, εν βορβόρω χείσεται, 6 δε χεχα&αρμένος 
τε χαϊ τετελεσμένος εχεϊσε άφι/ό μένος μετά &εών οιχήσει. 2ο 

ι8 ος αν — 2ο οικήσει ΤΗεοάοΓεί. ΐΗει-αρουΙ. ρ. 53 Ο&ϊδΓ. οΓ. 8ιιΐ<3&5 5. ν. 
Πλάτων §1. 3 ρ• 86ι ΒεΙίΙίβΓ 

Ι Σιμμία άείενΐΐ: Ναοεί" 005. επί. ρ. 1 1 | μή γάρ ΒΟϋ: 
μή Ε | ή ή Εο: ή ΒΟ, τ) Ό, ομίοά ρΓΟΟανίί ΑδΙ | προς άρετήν ϊηοΐα- 
5ΪΙ Αδί | άρετήν αλλαγή ήδονάς ά Ι3.ηΐ1)1ϊ(:ηΐΐδ : άρετήν άλλα ήδονάς 
ΒΟΌ, άρετήν ήδονάς Εο δίΟΟΕευδ, άρετήν, άλλαγη ήδονάς Οεάάεδ, 
άρετήν, αλλαγή, ήδονάς Η3.Γίθ£ άε ε1θ€[υεη1:Ϊ3. ρ. 85 ; όρ&ή αρετή, ήδο- 
νάς λνγΐίεηβαεη 3 και 0ΓΩ • Ι&πιοΐίεηιΐδ, δίοβαευδ 4 «^' V Ο : 

άλλη Β, άλ)* ή ΟΕθ ] ά,ντι ου ΒΟΌΕ: άν&' ότου ά 5 «^«*"*"α 

ΒΟΏ : πάντα Ε | καταλάττεσ&αι ΐ) 6 έωνημένα νεί ώνητά 81:3.11- 

"οαυπι, πιπρασκόμενα ϊη δΐΐδρίΐίοηεηι νοοίΐνίί Οο^εΙ ηον. Ιεοί. ρ. 
158, α ώνοΰμεΟ'ά τε και πιπράσκομεν ΗείηάΟΓί γ ή θά: ή £, ?) Ό\ 
ανδρεία ά: άνδρία ΒΟϋΕ 8 ξυλλήβδην Ό, δεά ή εχ εηΐεηά. | άρετη 
τ) (νεί αρετή ή ή) ΗείηάΟΓί: αρετή ή ^^, αρετή ΒΕ 9 ττροσγινο- 

μένων ΒΟϋ, ΟΟΓΓ. (1 | άπογινομένων ΒΟΟ, ΟΟΓΓ ά. II φρονήοεως 
Β€Ό: φρονήσεως και Εοεά, Ει νϊάε Ν. Ο. ρ. 142, δίυάίεη ρ. 35 1 
αλλήλων Εβεά εί ίη ΐϊ\3.τ§. θα: άλλων ΒΟϋ 13 νγιες Εεά: υγιές 

είναι ΟΌ, τείιησβηδ Ο ) ουδέ Ε | εχηι Β: εχη ΌΕε, έχει Ο, γρ. και 
έχουσα ά 1<\ ήΌ,η ά\κά&αρσις ήι δί^ηίδ ΐΓΕΠδροδϊΐίοηίδ είΤεαί θ| 
τις οιώ. Ό δίοοαειίδ, αάά. ά 15 δικαιοσύνη Β, δεά. νη ίη ΓΕδ.| 

ανδρεία Ό ; άνδρία €, Γεβη^εηδ Ο, ή άνδρία Εθ, ή ανδρεία ά, 3.ί νΐάε 
Ν. Ο. ρ. 129 ι6 κινδννεύουσι Ό ΙαιηΜΐοηυδ, Οίγηιρίοάοπίδ, δίο- 
ο^ευδ: κινδυνεύωσι ΒΟΕοΙ, δεά ωσι τείΐη^εηδ ο \η γανλοι Β€Ό 
ΐΕΠίοΙϊοηυδ, δίοοαειίδ : ψαΰλοί τίνες Εθ(1 ι8 ατελέστατος Ο 



70 ΦΑΙΔΩΝ 107 

είσϊν γάρ δτ , ώς φασιν οι περί τάς τελετάς, ναρ&ηκοφόροι 
μεν πολλοί, βάκχοι δε τε παύροι' ούτοι δ 3 είσϊν κατά την Ό 
εμήν δόξαν ουκ άλλοι ή οι πεφιλοσοφηκότες όρ&ώς. ών 
δη και εγώ κατά γε το δυνατόν ουδέν άπέλιπον εν τω 
5 βίω, αλλά παντί τρόπω πρού^υμή&ην γενέσ&αι' ει δ 3 
όρ&ώς πρού&νμήΰην και τι τνυσάμην, έκεΐσε έλ&όντες το 
σαφές είσόμεθ-α, αν 3-εος έ&έλη, ολίγον ύστερον, ώς έμοι 
δοκεϊ. ταυτ ούν εγώ, εφη, ώ Σιμμία τε και Κέβης, 
απολογούμαι, ώς είκότως υμάς τε άπολείπων και τους 

ίο εν&άδε δέσποτας ου χαλεπώς φέρω ουδ 3 αγανακτώ, ηγού- 
μενος κάκεΐ ούδεν ήττον η εν&άδε δεσπόταις τε άγα&οϊς Ε 
εντεύζεσ&αι και έταίροις [τοις δε πολλοίς άπιστίαν 
παρέχει] ' εϊ τι ούν ύμϊν πι&ανώτερός ειμί εν τη απο- 
λογία η τοις ϊί&ηναίων δικασταϊς, ευ αν εχοι. 

1 5 XIV. Εϊπόντος δη του Σωκράτους ταύτα υπολαβών 
ο Κέβης εφη' *Ω Σώκρατες, τά μεν άλλα εμοιγε δοκεϊ 
καλώς λέγεσ&αι, τά δε περί της ψυχής πολλήν άπιστίαν 70 
παρέχει τοις άν&ρώποις, μη έπειδάν απαλλαγή του σώ- 
ματος ούδαμοϋ ετι η, αλλ 3 εκείνη τη ήμερα διαφ&είρηταί 

20 τε και άπολλύηται, ή άν δ άν&ρωπος άπο&νησκη, εύ&ύς 
άπαλλαττομένη του σώματος και έκβαίνουσα ώσπερ 
πνεύμα ή καπνός διασκεδασ&εϊσα [οϊχηται διαπτομένη 

ι ίίσιν γάρ — η ύστερον Οίεπιεηβ Αΐεχαικϊι•. βΙγοιτι. ι, 19, 9 2 > νεΓδαπι 
ναο&ηκοφόοοι κ. 1. λ. 1&υ<3&1 ΐάεπι 1. ο. 5> 3> τ 7 Ι Ι 5 είτίόντος — ιοδ, ιι 
ανιών δίοβ. εο1ο§. ι, 41 > 7 

ι είσι* (ν 6Γ3.53.) ΒΌ: είσι ΟΕ | ώς ψασίν ΒΟΟ Οοηιβηδ, 3ίο- 
οαειίδ, οί. 87, 8 126, ι6: ώς οιη. Ε 2 δε τε Β(ϋΌΕ: 5β γε ΗβίηάθΓΓ| 
είοΐ # (ν 6Γ3.53.) ΒΌ : είσΙ ΟΕ 4 &ΥΦ κ&τά γε ΒΟΟ : εγωγε κατά Ε 

5 προ&νμήΟ'ην Ό, ΟΟΓΓ. ά, προν&νμή&ην γενέσ&αι Ε, δθά ην ΟΓ. 

σ&αι διιρΓα νβΓδίιηι αοΜ. 6 | £' ΒΟΟ : δέ Ε 6 τι Ό, δοά ι ίη Γ3.5. | 
ηννσάμην οιιηι οοάίοο Αυ^ιΐδΙαηο ΗείηάοΓΓ: ήνν σαμενΒ^ΌΈ; προν- 
&υμή&ημεν δοπρδβπιηί αΐϋ η άν Β(3Ό : εάν Ε 9 άπολείπων Εθ : 
άπολιπών Β(ΙΌ 1 1 κάκεϊ ΒΟΟ: καϊ έκεϊ Έ.\άγαθΌνς Ο,, ΟΟΓΓ. Ο 

12 έντενξεσΘ'αι — εν ίη Γ3.5. Ε | έτε'ροις ΒΌ, ΟΟΓΓ. θά | τοις δε — 
παρέχει ίηοΐΐΐδίΐ: Αδί 15 νπολαβών ό κέβης ίη Γ3.δ. Ε 1 6 εμοιγε 
δοκεϊ ΒΟΌ: δοκεϊ εμοιγε Ε Ι<) ή* (2, η Έ) \ διαφ&είρηταί τε 

καϊ άπολλύηται ίηοΐιΐδίΐ: ΗίΓδοηϊ^ ρηϋο1θ£. νοί. 9 ( Ι δ54) Ρ• 3^3 
20 άπολνηται ΟΕ, άπόλλνται ίβδίο Βγ\ν3.ΐ6Γ Β | άν οητ. Ό, 3.άά. ά\ 

6 άν&ροιπος ΒΟΕ: άν&ρωπος Ό, άνθρωπος Β6^6γ| άπο&νήιοκη Ο, 
άπο&νήσκη θά, άπο&νήιοκειΒ, άπο&νηοκει Σ), άπο&άνη ο, ίη 
ιη3.Γ£. ο | εν&νς — ονδαμον ή άοΐονίί νοΓηιοΙίΓβη Ρΐαίοη. δΐυαϋβη 
ρ. 21, άπο&άνη εν&νς — σώματος, και ίηίΟΓραηχίΙ ΗοίηαΙοΓί, „\ιί 
ίΐΐα και έκβαίνουσα βίο. αΐίυά ίηοίρβΓοηί: ροποάί ΓηοηιΟΓίίΓη " 
22 οϊχηται — ή ίηοΐιΐδίΐ; Μ5, νίάο 132, 1 1 61 δίυάίοη ρ. 4 1 Ι διαπτο- 
μένη Ο, δθά πτ ίη ταδ., διαπταμένη Ε 



108 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 70 

γχά ουδέν ετι ούδαμού ^]. έπεί, εϊπερ εϊη που αύτη 
χαθ αυτήν σννηθροισμένη χαϊ άπηλλαγμένη τούτων $ών 
καλών ών συ νυν δη διήλθες, πολλή αν έλπϊς εϊη χαϊ χ,αλή, 

Β ώ Σώχρατες, ώς αληθή εστίν α συ λέγεις* άλλα τούτο 
δη ϊσως ούχ όλίγης παραμυθίας δεϊται χαϊ πίστεως, ώς 5 
εστί τε η ψυχή αποθανόντος τού ανθρώπου χαί τίνα 
δύναμιν έχει χαϊ φρόνησιν. ϊίληθή, εφη, λέγεις, δ Σω- 
χράτης, ώ Κέβης' άλλα τι δη τιοιώμεν; η περϊ αυτών 
τούτων βούλει διαμυθολογώμεν, είτε είχδς ούτως εχειν 
είτε μη; 'Έγωγε ούν, εφη δ Κέβης, ηδέως αν άχούσαιμι, ίο 
ηντινα δόξαν έχεις περϊ αυτών. Ούχουν γ αν οΐμαι, η 
δ δς ο Σωκράτης, ειπείν τίνα νυν άχούσαντα, ούδ 3 ει 

^ χωμωδιοποιός εϊη, ώς άδολεσχώ χαϊ ου περϊ προσ- 
ηχόντων τους λόγους ποιούμαι, ει ούν δοχεί, χρη δια- 
σχοπείσθαι. 1 5 

XV. Σχεψώμεθα δε αύτδ ττ}δέ πτη, εϊτ άρα εν %ιδου 
είσϊν αί ψυχαϊ τελευτησάντων τών ανθρώπων εϊτε χαϊ 
ου. παλαιός μεν ούν εστί τις λόγος, ου μεμνήμεθα, ως 
είσϊν ένθένδε άφιχόμεναι εχεί, χαϊ πάλιν γε δεύρο άφι- 
χνούνται χαϊ γίγνονται εκ τών τεθνεώτων' χαϊ εί τούθ* 2ο 
ούτως έχει, πάλιν γίγνεσθαι εκ τών αποθανόντων τους 
Ό ζώντας, άλλο τι η ειεν αν αι ψυχαϊ ημών εκεί; ου γαρ 
αν που πάλιν έγίγνοντο μη ούσαι, χαϊ τούτο ιχανον 
τεκμηριον τού ταύτ είναι, ει τφ δντι φανερόν γίγνοιτο 
οτι ούδαμόθεν άλλοθεν γίγνονται οι ζώντες η εχ τών 2 5 
τεθνεώτων' ει δε μη εστί τούτο, άλλου αν του δέοι λόγου. 



ι8 τΐαλαιος — 109, 19 Λανν γ( 5ΐ(Λ. εο1ο£. ι, 4 1 » 8 

Ι αυτή βχ αντό ίεαί Ο 2 αντην ά : αντην Ό, έαντην .Ε | 

σννηθροισμένη 1 β^Ό, 5βά η ρποΓβιη 6χ βπιβηά. 5(:πρ5ΐ1: εί οισ εχ οι 
Γβαί ά : ξννη&ροισμένη Ε | απαλλαγμένη Ό, 56(1 η ρΟδίβΠΟΓ 6Χ 6Π16ηά. 
3 δη ο: οηι. Ε, αν ^Ό 6ί υΐ νίαχΐιΐΓ Β, άβίσνάί αϊ 5 ίσα,δ ΒΟΕ: 

σαφώς ϊσως Ό 6^η ΟΠΙ. Ε" η εφη ίη Γ3.5. Ε. 8 ποιώμεν 

ΒΌΕ: ποιον μεν Ο | τ? Β, ΟΟΓΓ. Ο 9 είκο*ς Ό \ ούτος ^, ΟΟΓΓ. Ο 

ΙΟ εγωγε ΒΟΌ : εγωγ Ε II γε αν Ό \ η 0(1: η Β, η Ό 1 3 «ω- 

μωδιοποιός ΒΌΕο: κωμωδοποιός Ο 14 π:οΐονμαι βχ ποιώμαι 

ίβαί Ό ( χρη ΒΟϋ : και χρη Ε ΐ6_δέ ΟΠΙ. Ε | εϊτ Β^: εϊτε Ό Ε 

ΐ8 τις οπι. <3_| λόγος ΒΟΙ) : 6 λόγος οντος ίη Π13.Γ£. ο, Οΐγπιρίοαίο- 
πΐ5, λόγος οντος Ε 51003.6115, Οΐγπφίοάοηΐδ 3.1ΐο Ιοεο οί. Γΐηοΐ^η 
ρ. 48 20 γίγνονται Ε: γίνονται 3^Ό 22 ^ οπι. Ό, αάά. α! Ι 

αί χρνχαι ημών ΒΟϋ : ημών αί ψ ν χαί Ε 23 ονσαί που ΗΪΓ50ηί§Ί 

και τούτου Ικανόν τεκμηριον τοντ' αν εϊη \νγίΐ6Π03.οη 24 ταντ 

είναι ΒΟΌΕ: αντάς είναι ΕοΓδΐβΓ, ταντ αΐείθηάυπι ρυΐο 26 /<// 
έοτι Β€Ό Ι άλλον ίη Γ3.5. Ε Ι του ΒϋΕ: που Ο 



71 ΦΑΙΔΩΝ 109 

Πάνυ μεν ουν, εφη δ Κέβης. Μη τοίννν κατ ανθρώπων, 
η δ 3 ος, σχόπει μόνον τοντο, ει βονλει ραον μα&εϊν, 
άλλα χαϊ κατά ζώων πάντων χαϊ φυτών, χαϊ ξνλλήβδην 
οσαπερ έχει γένεσιν, περί πάντων ϊδωμεν, άρ 3 οντωσϊ 
5 γίγνεται πάντα, ονχ αλλο&εν η εχ τών εναντίων τα έναν- Ε 
τία, οσοις τυγχάνει ον τοιούτον τι, οίον το χαλόν τω 
αίσχρώ εναντίον που και δίκαιον άδίχω, χαϊ άλλα δη 
μυρία ούτως έχει. τούτο ονν σχεψώμε&α, άρα άναγχαϊον, 
οσο ις εστί τι εναντίον, μηδαμό&εν άλλο&εν αυτό γίγνε- 

ιο ο&αι η εχ τον αντώ εναντίον. οίον όταν μείζον τι 
γίγνηται, ανάγκη πον εξ ελάττονος οντος πρότερον έπειτα 
μείζον γίγνεσθαι; Ναι. Ονχονν χάν ελαττον γίγνηται, 
έχ μείζονος οντος πρότερον ύστερον ελαττον γενήσεται; 71 
"Έστιν οντω, εφη. Και μην εξ ισχυρότερου το άσ&ενέστερον 

1 5 καί εχ βραδύτερου το Ψάττον; Πάνυ γε. Τι δε; αν τι 
χείρον γίγνηται, ονχ εξ άμείνονος, χαϊ αν διχαιότερον, εξ 
άδιχωτέρου; Πώς γαρ ου; Ίχανώς ουν, εφη, εχομεν τοντο, 
οτι πάντα οντω γίγνεται, εξ εναντίων τα εναντία πρά- 
γματα; Πάνν γε. Τι δ 3 αν; εστί τι χαϊ τοιόνδε εν αντοΐς, 

2ο οίον μεταξν αμφοτέρων πάντων τών εναντίων δνοιν ον- 
τοιν όνο γενέσεις, άπο μεν τον ετέρου έπι το έτερον, άπο Β 
ό 3 αν τον ετέρον πάλιν επϊ το έτερον * μείζονος μεν πρά- 
γματος χαϊ ελάττονος μεταξν ανξησις χαϊ φ&ίσις, χαϊ 
χαλοϋμεν οντω το μεν ανξάνεσ&αι, το δε φ&ίνειν; Ναι, 

25 εφη. Ονχονν χαϊ διαχρίνεσ&αι χαϊ σνγχρίνεσ&αι, χαϊ 
ψύχεσΰ-αι χαϊ ΰερμαίνεσΟαι, χαϊ πάντα ούτω, χαν ει μη 
χρώμε&α τοις όνόμασιν ένιαχοΰ, αλλ 3 έργω γοϋν πανταχού 
όντως εχειν άναγχαϊον, γίγνεσθαι τε αυτά εξ αλλήλων 

2 η Β | μόνον τοντο ΒΌΕ: τοντο μόνον 0,\ραον ΒΟΌ : ράδιον Ε 
^ζώιων Β: ζώων ΟΌΈ.\ζνλήβδην Ό, ΟΟΓΓ. ά /\οσα περιέχει (περι- 
έχει ο) Ο | γένεοι Ό, οογγ. ά | ΐδωμεν δίοοαβιΐδ, ΟΙγηνρΐοάοΓίΐδ οί. 
Εΐπεί^η ρ. ιο6: είδώμεν ΒΟΌΕ | άρ ^ 5 πάιηαΈΟΌ: άπανταΈ\ 
ονκ άλλο&εν η ίηοΐιΐδίΐ: ΗΪΓδοηί^. 8 τοντο ονν ΒΟΌ : ογπ. Ε | άρα 
€, οογγ. ο 9 εναντίον Ό, δοά ον οχ ειηοηά. ίο αντώ ΒΟΌΕ: 

εαντώ ά, αντώ Β&ίίΟΓ II πον Σ) 14 οντω εφη Ί^^Σ), 

νίάβ Ν. ^. ρ. 4• εφη οντω Ε | το άσδ'ενέοτερον ΒΟϋ : γε το άσ&ενε'- 
οτερον Ε δΐοοαουδ, ΟΙγπιρΐοάοΓίΐδ 15 δε ^^, <?* Β: δαι Εο 
ΐ6 και αν Έ^Ό : καί εάν Ε | ε| Έ^Ό : ονκ εξ Ε δΐοοαουδ 17 ονν 

Β: γονν ο ι8 όντως Ε | εκ τών εναντίων ΗΪΓδοηίβ• οοΐΐ. νβΓδ. 

5 εί 103 ΑΒ 19 εοτι τι Β€ϋΕ: έ'οτιν έτι ά, ίη ηΐ3.Γ§- β. 22 μεν 
Έ£Ό : γαρ Ε, μεν γαρ Ο €ί ίη Γ3.δ. ά 



110 ΠΛΑΤΑΝΟΣ 71 

γένεσίν τε είναι [_εξ έκατέρον] εις άλληλα; Πάνν μεν ούν, 
η ο ος. 

€ XVI. Τι ονν; εφη, τψ ζην εστί τι εναντίον, ώσττερ 
τω εγρηγορέναι το κα&εύδειν; Πάνυ μεν ονν, εφη. Τι; 
Το τεΰνάναι, εφη. Ουκοΰν εξ αλλήλων τε γίγνεται ταντα, $ 
εϊπερ εναντία εστίν, και αι γενέσεις εισιν αντοϊν μεταξύ 
όνο δνοϊν οντοιν; Πώς γαρ ον; Την μεν τοίννν ετέραν 
σνζνγίαν ων νυν δη ελεγον εγώ σοι, εφη, ερώ, 6 Σωκρά- 
της, και αντήν και τάς γενέσεις" σν δέ μοι την ετέραν. 
λέγω δε το μεν κα&εύδειν, το δε εγρηγορέναι, και εκ τον ίο 
κα&εύδειν το έγρ?]γορέναι γίγνεσθαι και εκ τον έγρηγο- 

Ό ρέναι το κα&εύδειν, και τάς γενέσεις αντοϊν την μεν 
καταδαρ&άνειν είναι, την δ* άνεγείρεσ&αι. ικανώς σοι, 
εφη, η ον; Πάνν μεν ονν. Λέγε δη μοι και σν, εφη, ούτω 
ιτερϊ ζωής και θανάτου, ονκ εναντίον μεν φής τω ζην ι$ 
το τε&νάναι είναι; 'Έγωγε. Γίγνεσθαι δε εξ αλλήλων; 
Ναι. *Εξ ονν τον ζώντος τι το γιγνόμενον; Το τε&νηκός, 
εφη. Τί δέ, ή <5' ο ς, εκ του τε&νεώτος; ϊίναγκαϊον, εφη, 
ομολογεϊν οτι το ζών. °Εκ τών τε&νεώτων άρα, ω Κέβης, 

Ε τα ζώντά τε και οι ζώντες γίγνονται; Φαίνεται, εφη. 2ο 
Είσϊν άρα, εφη, αι ψυχαι ημών εν %ιδον. 'Έοικεν. 
Ονκονν και τοίν γενεσέοιν τοϊν περί ταντα η γ ετέρα 
σαφής ούσα τνγχάνει; το γαρ άιιο&νήσκειν σαφές δήπον, 
ή ον; Πάνυ μεν ονν, εφη. Πώς ονν, ή δ* ος, ποιήσομεν; 
ονκ ανταποδώσομεν την εναντίαν γένεσιν, αλλά ταύτη 2$ 
χωλή εσται ή φύσις; η ανάγκη άποδονναι τω άπο&νή- 

3 τί ονν — ιιι, ίο όντως ϊχειν 5ίοΙ>. οο1ο§. ι, 4 τ > 8 | 25 ά?Λά — 26 φύσις 
δαίά&δ ν. ν. χωλή ρ. 1 138 ΒβΙίΙίβΓ 

Ι εξ έκατέρον ~Β€Ό, ίηοΐαδίί Μ8 3 νΐάβ δίΐΐάίβη ρ. 36: έκατέρων 
(οίηΐδδΟ εξ) Ε, έκατέροις ΟΙγηνρΐοάοΓίΐδ, έκατέρον δΐηβ εξ Ηβΐηάοτί", 
ΒοΙ^ογ | πάνν μέν ονν ΒΟΏ : πάνν γε Ε, ΐη Γηατ§•. ο 2 ή \> : η Β 
3 τό ζην Ο, ΟΟΓΓ. Ο. 6 έστι* (ν 6Γ3.53.) ΒΌ : έστι ΟΕ | αντοϊν 

ΒΟϋ: αντών Ε η οντοιν ΒΌΕ, δοά οι οχ οηιοηά. Ό: όντων Ο 
ΙΟ τό δέ ΟΕά, ΐη ηΐ3.Γ§. Ο: τό δέ τό Βϋ | και εκ τον κα&ενδειν τό 
εγρηγορέναι ΟΓΠ. ~Β^^, 3.άά. ΟΙΙΠ1 δΐοοαβο Ε, ΐη Ώ\3Χ§. ά; ν0Γ03. 
λέγω δέ — αντοϊν ηιαΓ^ΐηΐ ΐία. αάδοπρδΐΐ Ο, υί ΙαοαηΕ εχρΙοΓΟίυτ εϋ 
τό δέ ρΐΌ τό δετό βθΓθί 13 ^ ΒΟϋ: δέ Έ. \ αν έγείρεσ&αι Ό, 

ΟΟΓΓ. ά 14 ή Β, ΟΟΓΓ. Ο | μοι και ον Β^^ : και σν μοι Ε, δΐ^ηΐδ 

ίταηδροδΐίΐοηΐδ οίΐεοΐί ο _ 15 14* 6Χ το ί6<^ί Ο ι6 τό οχ τω 

ίοαί € 1 8 <?* Β: δαι ο | η Β, η ο 6ί δΐο Γογο οοηδΐαηΐΟΓ, ΐίαηιΐθ 
δυροΓδοάεοο άοΐηοερδ ΙΐΟΟ 3,άηθΐ3.Γ6 21 είαιν άρα Ε: άρα (αρά Ο) 
είσιν ΒΟΏ 22 τοϊν γενεσέοιν (γενέσεοιν Ε) ΒΟΌΕ: ταϊν γενέσεοιν 
ταϊν ο, 2Χ οί. Οοοοί ηον. Ιοοί. ρ. 695 24 η ΐ> : η Β, \λϊ ΐη νβΓδη 26 
26 άνταποδονναι ΗΪΓδΟΓιΐο; | άπο&νήισκειν Β: άπο&νήοκειν ^ΌΈ. 



72 ΦΑΙΔΩΝ 111 

σκειν Ιναντίαν τίνα γένεσιν; Πάντως πον, εφη. Τίνα 
ταύτην; Το άναβιώσκεσ&αι. Ουκοϋν, ή δ 3 ος, εϊπερ εστί 
το άναβιώσκεσ&αι, εκ των τε&νεώτων αν εϊη γένεσις εις 
τους ζώντας αυτή, το άναβιώσκεσ&αι; Πάνυ γε. 'Ομολο- 72 
5 γεϊται άρα ημίν και τανττ] τους ζώντας εκ των τε&νεώτων 
γεγονέναι ουδέν ήττον η τους τε^νεώτας εκ τών ζώντων' 
τούτον δε οντος ικανόν που εδόκει τεκμήριον είναι οτι 
άναγκαΐον τάς τών τε&νεώτων ψνχάς είναι που, ο&εν δη 
πάλιν γίγνεοΟ-αι. ζΐοκεϊ μοι, εφη, ώ Σώκρατες, εκ. τών 

ίο ώμολογημένων άναγκαΐον ούτως εχειν. 

XVII. 3 ΐδε τοίννν ούτως, εφη, ώ Κέβης, οτι ούδ* 
αδίκως ώμολογήκαμεν, ώς έμοι δοκεΐ. ει γαρ μη άει 
άνταποδιδοίη τα έτερα τοις έτέροις γιγνόμενα ώσπερεϊ Β 
κύκλω περιιόντα, αλϊ! εύ&εϊά τις εϊη η γένεσις εκ του 

1 5 έτερον μόνον εις το καταντικρύ και μη άνακάμπτοι πάλιν 
επι το έτερον μηδέ καμπην ποιοΐτο, οίσ$ οτι πάντα 
τελεντώντα το αύτο όχημα αν οχοίη και το αυτό πά&ος 
αν πά&οι και παύσαιτο γιγνόμενα; Πώς λέγεις; εφη. 
Ουδέν χαλεπόν, η δ 3 ος, έννοησαι ο λέγω' αλλ 3 οίον ει το 

2ο καταδαρ&άνειν μεν εϊη, το δ 3 άνεγείρεσ&αι μη άνταπο- 
διδοίη γιγνόμενον εκ του κα&εύδοντος, οίο$ ότι τελεν- 
τώντα πάντ αν λήρον τον °Ενδυμίωνα άποδείξειεν καϊ ^ 
ούδαμον αν φαίνοιτο, δια το και τάλλα πάντα ταυτόν 
εκείνο) πεπον&εναι, κα&εύδειν. καν εϊ ονγκρίνοιτο μεν 

25 μεν πάντα, διακρίνοιτο δε μή, ταχύ αν το τον^ναξαγόρον 

ι που Ό 2 το άναβιώοκεσ&αι — εϊπερ έ'στι, οπι. Ό, ϊη πΐ3.Γ£. 
3.άά. ά | ουκοΰν — $ το άναβιώοκεσ&αι 0111. <3, ϊη Π13.Γ§". 3.άά. Ο 
3 άναβιόοκεοΘ'αι ΒΕ) (Β 16Γ, Ό ΟΪδ δίθ), ΟΟΓΓ. ΐ)ά 4 ϊεάνυ γε 

ΐη Γ3.5. ϋ 5 τε&νεώτων Ό, 56(1 ω εχίτεπία 6Χ επίβηά. 

6 ουδέν ά'. ουδέ Ό η εδόκει ίη δροΐίο ναουο 0111. Ε 8 δη ΒΟ: 

δεϊ Ε, εχ επιεηά. Ό ίο ούτως εχειν οπι. Ε, 3.άά.. 6 1 1 ϊδε 

ΒΟΌΕ | ούτως οπι. Ε, άβίβνίΐ ά | ούδ' 1 β^Ό: ουκ Ε 13 ωοπερ 
εϊ Β, ώσπερει 6Χ ώοπερι ίεοίί ^, ώσπερει Ό, 56(1 ο Γ606Π5 €ΐ ει βχ 
€ΐΊΐ6ηά. 14 εν&εία <ΖΌ, οοιτ. οά. ιό το Ό, δβά 6 εχ ειτιεησί. | 

ποιοϊτο Β^Ώ: ποιοϊ Ε 17 αύτο Ό, δθά ό εχ επιβηοΐ. 19 έν- 

νοησαιΚά, ϊη Π13.Γ£". Ο: έννοήσασιΌ, εννοησαοιν Β(Γ, ςυοα! άβίοηάβ- 
ο&πιΝ.Ο.ρ. 142, 2λ ηιιηο οοπιραΐΌ ΕυΙηγρηΐΌη.18,21, Οαΐγΐ^δ Ε 
22 πάντ αν Βο^6γ: πάντα (« 6χίΓ€ΐιΐ3. βχ βϊϊΐεηαΐ. Ό) ΒΟϋ, αν 
ηεοβδδαπιιπι €556 ρππιυδ νίοϋΐ ΕΪ5θ1ΐ6Γ, άποδείξειεν άν ΗεΐηάοΓί, αν 
βίϊαιτι ροδί Ένδυμίωνα ροδδβ ίηδβπ ριιίανεηιηί: Τυποβηδεδ | τον β: 
το Ε | άποδείξειεν Β(3Ε) : άποδείξειε Ε 23 τάλλα Ό\)'. τάλλα (2, 

τάλλα Β, τά άλλα Ε 24 κα&εύδειν άβίβνΐΐ: ΌθΟΓ66 αάνθΓδ. Ι 

ρ. 151 \ουγκρίνοιτο ΒΟΌΕ 25 διακρίνοιτο Ε: διακρίναιτο ΒΟϋ| 

ταχύ ϋ : τάχα ά 



112 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 73 

γεγονός εΐη, ομοϋ πάντα χρήματα, ωσαύτως δε, ώ φίλε 
Κέβης, εΐ άπο&νησν.οι μεν πάντα, οσα τον ζην μεταλάβοι, 
επειδή δε άπο&ανοι, μένοι εν τούτω τω σχήματι τα 
τε&νεώτα και μη πάλιν αναβιώσκοιτο, άρ ου πολλή 
ανάγκη τελεντώντα πάντα τε&νάναι και μηδέν ζην; ει $ 

ϋ γαρ εκ μεν των άλλων τα ζώντα γίγνοιτο, τα δε ζώντα 
&νησκοι, τις μηχανή μη ου πάντα ν,αταναλω&ηναι εις το 
τε&νάναι; Ουδέ μία μοι δοκεϊ, εφη 6 Κέβης, ώ Σώκρατες, 
αλλά μοι δοκεϊς παντάπασιν άλη&ή λέγειν. ""Εστίν γάρ, 
εφη, ώ Κέβης, ώς εμοϊ δοκέ ι, παντός μάλλον ούτω, και ίο 
ημείς αυτά ταύτα ουκ εξαπατώμενοι όμολογονμεν, αλλ 3 
εστί τω οντι και το άναβιώσκεσ&αι και εκ των τε&νεώ- 
των τους ζώντας γίγνεσθαι /.αϊ τάς των τε&νεώτων ψν- 

Ε χάς είναι [και ταΐς μεν γε άγα&αϊς άμεινον είναι, ταΐς δε 
κακαϊς κάκιον]. 1 5 

XVIII. Και μην, εφη 6 Κέβης νπολαβών, και κατ 
εκείνον γε τον λόγον, ώ Σώκρατες, ει άλη3•ής εστίν, ον 
συ εϊω&ας &αμά λέγειν, οτι ημϊν η μάΰησις ουκ άλλο τι 
η άνάμνησις τυγχάνει ούσα, και κατά τούτον ανάγκη που 
ημάς εν προτέρω τινϊ χρόνω μεμα&ηκέναι ά νυν άναμι- 2ο 
μνησκόμε&α' τούτο δε αδύνατον, ει μη ην που ημϊν η 

73 'ψνχη πριν εν τωδε τω άν&ρωπίνω εϊδει γενέσ&αι' ώστε 
καϊ ταύτη ά$άνατον η ψυχή τι εοικεν είναι. Ϊ4λλά, ώ 
Κέβης, εφη ο Σιμμίας νπολαβών, ποϊαι τούτων αϊ απο- 
δείξεις; υπόμνησόν με' ου γάρ σφόδρα εν τω παρόντι 25 
μέμνημαι. Ένϊ μεν λόγω, εφη 6 Κέβης, καλλίστου, οτι 

2 ει Έ>Ο.Σ> : και ει Έ.\άποθΊηΐοκοι Β: άποθΊ'ήσκοι ^ΌΈ. 3 τ Φ 
οιώ. Ε, 3.άά. β 4 άναβιόοκοιτο ΒΌ, οογγ. οά, υί ΐη νβΓδίι \ι\αρ 

Ο., οογγ. Ο 5 τε&ναναι Ό, ΟΟΓΓ. ά η &νήισκοι Β: θ'νησκοι ΟϋΕ, 
άπο&νήσκοι ΗίΓδΟΓΠ^ | μηχανή Ό, 5θά ν ΟΧ ΟΓΠΟηά. | ου Μ5 : πον 
Οϋ οί υί νΐάοίυΓ Β, η ηαίΕπι ριιΐο οχ η ΕηΙεοεοΙοηίί, ουχί Εοάΐ 
8 τε&ναναι Ό Ε, οογγ. ά | ουδέ ^, 5βά ον εχ ΟΓΠβηά. 9 εοτινΒΌ: 
έστι Οίά II αντά ταντα ΒΟΌ: τα αντά ταντα Ό 12 τω ΒΟΌ : 
και τω Ε, και ρυηαΐΐδ ηοίανϊΐ; β 13 των &νεώτων Ό 14 και 

ταϊς — κάκιον ίηοΐυδϊΐ: δίαΐΐοαυηι, νΐαίο διυάϊοη ρ. 41 ε* Βοηϊίζ ίη 
ΗβΓΓΠΕβ νοί. 5 (1871) ρ• 4 22: νβΓ03. άοίεηάεοαί νοΓΓηοΓίΓβη ΡΜοη. 
δίιιάΐοη ρ. 22 1 μέν γε Ί^^Ό: μεν Ε 1 8 άλλο β: αλά Ε 19 ποΐ> Ό 
20 άναμιμνησκόμε&α ^ΌΚ, Γβίΐη^οηδ Ο 21 ημϊν ΒΟ Οί Ιΐί νΐάοίΐΙΓ 

Ό, ΓΟδΙίίυί Ν. €. ρ. ΐ55> νι ^ 9 ι > 8 61 ΚΐαΜοΙΙ ΌΪ£051: οί Ιάΐοπίδ 

§ 28 ρ. 126: ημών Έά 22 τωδε τω Ί^^Ό : τω Ε 23 η ψυχή τι 

εοικεν Ο), Εβηυο τι ΓΟΓΠοΐυΓΠ 3. δυο αάΐεοίίνο δγιτηρ. 174 Ε 194 Ο 
ΕυίΓίγάοΓΩ. 291 Ε οί. Ν. €. ρ. 8ο: τι εοικεν ή ψυχή Ε, Γοίΐη^οηδ ο, 
ΟΙγΓπρΐοάοηΐδ | αλλά ΒΟΌ: άλλ' Ε 24 ποίαι €, οογγ. ο | απο- 

δείξεις Ό, δοά εί οχ οηιεηά. 



73 ΦΑΙΔΩΝ 113 

ερωτώμενοι οι άνθρωποι, εάν τις καλώς έρωτα, αντοι 
λέγονσιν πάντα ή εχει' καίτοι ει μη έτύγχανεν αντοϊς έπι- 
στίμη ένονσα και όρ&ος λόγος, ουκ αν οίοι τ ήσαν τούτο 
ποινσαι. έπειτα εάν τις έπι τά διαγράμματα άγη η άλλο Β 
ζ τι τών τοιούτων, ένταύ&α σαφέστατα κατηγορεί ότι τοντο 
ουτώς έχει. Ει δε μι ταύτη γε, εφη, πεί&ει, ώ Σιμμία, 
ο Σωκράτης, σκέψαι δη τηδέ πή σοι αν σκοπονμένω 
σννδόξη. άπιστεϊς γαρ δη, πώς η καλούμενη μά$ησις 
άνάμνησίς εστίν; ^ίπιστώ μεν σοι εγωγε, ή δ 3 ος δ Σιμ- 

ιο μίας, ου, αντο δε τοντο, εφη, δέομαι πα&εϊν περί ου ο 
λόγος, άναμνησ&ήναι. και σχεδόν γε εξ ών Κέβης επε- 
χείρησε λέγειν ήδη μέμνημαι και πείΰομαι' ονδεν μέντ 
αν ήττον άκούοιμι νυν, πη συ έπεχείρησας λέγειν. Τήδ' 
εγωγε, ή δ 3 ός. δμολογούμεν γαρ δήπου, εϊ τις τι άνα- 

ι$ μνησ&ήσεται, δεϊν αυτόν τούτο πρότερόν ποτέ επίστα- 
σ&αι. Πάνυ γ εφη. Ϊ4ρ ούν καϊ τόδε δμολογονμεν, 
όταν επιστήμη παραγίγνηται τρόπω τοιούτω, ανάμνησιν 
είναι; λέγω δέ τίνα τρόπον τόνδε' εάν τις τι [πρότερόν"] 
η Ιδών ή άκουσας η τίνα άλλην αϊσ&ησιν λαβών μη μόνον 

Ι αντοΌ, οοιτ. (1 2 λέγονσι* (ν 6Γ3.53.) ΒΌ : λέγονσι Ε, 

λέγονσι οχ λέγωσι ίεοϊί 0\η ^, ή ο 3 τ ' ΒϋΕ: τε (Ζ 4 π:οιησαι 
ΗΪΓδοΙή^: ποιήσειν ~Β^^, ποιεϊν Ε, ΐη ιη3Γ£. γρ. ά, η ποιεϊν δΐφΓ3 
νοΓδυιη 3.άά. ο, 3ί οί. ιι8, 2ΐ | έπειτα ΒΟΌΕ: έπεί τ οι ΗείηάοΓί, οί". 
Ηοπη3ηη Οοδ3ΐηιη. Αβ1ΐ3ηοΐί. ρ. 73? Ευηΐνΐιαεηοΐ Ζοίΐδοΐη*. ί. Αΐίοιτ- 
ΐ1ιιπηδ\ν. 1848 πγ. 76, αντίκα νεπηεΙίΓεη Ρΐαίοη. δΐιιάΐοη ρ. 24; 
έπειτα — έχει ΐηίΟΓρΓΟδ ςμιΐα^ιη ΡΙ&ίοηίδ 3θΜΐο!ϊδδ6 νϊάοΙιΐΓ ιηειηοΓ 
ηοοΐΐϊδδΐηιΐ Ιοα ίη Μοηοη. ρ. 8 1 6 πεί&η ΒΟΌΕ η σκέψαι δη 
Μδ : σκέψαι αν ΒΟΌ, σκέψαι εάν Ε, νίάβ άο νθθυΐ3Πΐΐη αν οί δη 
ρβηηιιίαΐίοηβ Ν. Ο. ρ. $ο\τηδε πη ΒΟ.Ό, τηδέ πη β, \ σοι αν Β^Ό, 
ψιοά ΓΟδΐϊίιιΐ, οί. δορΐι. 226 Ο σκόπει δη ταντης αν δνο αν πη δννώ- 
με&α κατιδεϊν είδη, Οαΐγΐ. 384 Α Μοηοη. 8ο Ε: αν ριιηοίίδ ηοΐ3- 
ΐυιη ϊη Β, οιη. Ε; σοι άνασκοπονμένω Ηοϊηαΐοΐ'ί 9 , α ^ ν υθί Β£0 • 
μεν Ε, 3.1: ά3ίϊνυ5 36(^116 ίη 5θ1ο Γβδροηδο νβΛο άπιστέΐν 3ά(ϋίιΐ5 
Μεηοη. 89 Ό ίο πα&είν ΗείηάοΓί, νϊσΐβ Όοογοο 3άνοΓδ. Ι ρ. 1 5 1 : 
μαθ•εϊνΒ€ΌΚ, ουηι 5εΐΎ3ηο αΐβίονΐΐ: 5ο1ι1βϊεπη3θ]ιει•, μα&είν η \νγί- 
ΐθηΐ)3θ1ΐ, αντον δέ τούτον δοπρδίί εΐ μα&έίν άβίενΐί: Αδί: II άνα- 
μνηισθ'ηναι Β : άναμνησ&ηναι ^^Ε 12 μέντ αν οά : μεν αν Β^^Ε 
13 ήττον ηδέως Ηεϊηάοι*Γ | πη συ ΒΟϋΕ: συ πη δΐ^ηϊδ ΐΓ3ηδροδΐ- 
Ιΐοηΐδ βίΤοοΐί: Ο | τ^' ΒΟΌ: τί δέ Ε 14 ή ά: η Ό \ άναμνηισΟΊη- 

σεται Β: άναμνησ&ήσεται ^ΌΈ. 1 6 γ Β: οιη. £Ό, γε Ε | αρ' ^, 

οογγ. ο 1 8 τίνα Β€ϋΕ, ηιιοά ρΓθθ3νοηιη1: δΐ§•ηο ίηΐ6ΓΓθ§3ΐ:ΐοηίδ 
ροδί τρόπον ροδίίο Αδί, 8ΐ:3ΐ1θ3υηι, Ηβηη3ηη | τόνδε Β€Γ): τού- 
τον Ε, τοιόνδε ΗοίηάοΗ" | τι οιη. Ε | πρότεροι; Β^^ Οΐγπιρίοαίοπίδ, 
ϊηοΐιΐδίΐ ΗβΓηΐ3ηη Οοδ3ΐηηι. Αο1ΐ3ηα!1. ρ. 73? °^• Μ3θ!νϊ§- 3άνοΓδ. Ι 
ρ. 83: έτερον Ε, η έτερον δυρΓ3 νεΓδίιιη ζ.άά. ο 19 η ίδών ΒΟά: 

ίδών Ό, τι ίδών Ε | τίνα αλλην ¥><ΖΌ : άλλην τίνα Ε 
ΡΙαίο νοί. Ι. 8 



114 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 74 

εκείνο γνω, αλλά και έτερον έννοήστ], ου μη η αυτί επι- 
στήμη αλλ 3 άλλη, άρα ουχί τοϋτο δικαίως έλέγομεν ότι 

Ό άνεμνήσ&η, ου την εννοιαν έλαβεν; Πώς λέγεις; Οίον τα 
τοιάδε' άλλη που επιστήμη άν&ρώπου και λύρας. Πώς 
γαρ ου ; Ουκοϋν οίσ&α οτι οϊ έρασταί, όταν ϊδωσιν λύραν 5 
η ιμάτιον η άλλο τι οίς τα παιδικά αυτών εϊω&ε χρήσ&αι, 
πάσχουσι τοϋτο' έγνωσαν τε την λύραν και εν τι] διάνοια 
ελαβον το είδος του 7ταιδός, ου ην ΐ] λύρα; τοϋτο δε εστίν 
άνάμνησις' ώσπερ και Σιμμίαν τις Ιδών πολλάκις Κεβη- 
τος άνεμνήσ&η, και άλλα που μυρία τοιαϋτ άν εϊη. ίο 
Μυρία μέντοι νη ζΐία, εφη 6 Σιμμίας. Ουκοϋν, ή δ* ός, 

Ε το τοιούτον άνάμνησίς τις εστί; μάλιστα μέντοι, όταν 
τις τούτο πά&Ύ] περί εκείνα ά υπό χρόνου και του μη 
επισκοπεϊν ηδη έπελέληστο ; Πάνυ μεν ούν, εφη. Τι δε; η 
δ ος' εστίν ϊππον γεγραμμένον ίδόντα και λύραν γεγραμ- 1 5 
μένην ανθρώπου άναμντ]σ&ηναι, και Σιμμίαν ίδόντα 
γεγραμμένον Κέβητος άναμνησ&ήναι; Πάνυ γε. Ουκοϋν 
και Σιμμίαν ίδόντα γεγραμμένον αυτού Σιμμίου άναμνί]- 

74 σ&ήναι;*Έστι μέντοι, εφη. 

XIX. ]4ρ ούν ου κατά πάντα ταύτα συμβαίνει την 20 
άνάμνησιν είναι μεν αφ ομοίων, είναι δε και από ανό- 
μοιων; Συμβαίνει, ϊΐλλ 3 όταν γε άπό τών ομοίων άναμι- 
μνησκηταί τις τι, άρ ουκ άναγκαΐον τόδε προσπάσχειν, 
εννοεϊν εϊτε τι ελλείπει τούτο κατά την ομοιότητα είτε 
μη εκείνου ου άνεμνύ]σ&η; ανάγκη, εφη. Σκόπει δη, ή 25 
(Γ ος, ει ταϋτα ούτως εγει. φαμέν πού τι είναι ϊσον, ου 



2 άλλη Ό, 5θά λλ 6Χ 6Π16η(1. | άρα Βο: άρ 1 Ό, άρα ^Ε Ι τοντον 
δικαίως, ΗβίηάοΓί, τοϋτο ΐηΙβΓροΙίΐΙιιηι νΐάεΙιΐΓ | έλέγομεν ΒΟϋ: 
λέγομεν Ε 3 άνεμνήισ&η Β: άνεμνησ&η ΟϋΕ; Ιΐΐ ΪΠ ν6Γ51ΐ ΙΟ | 

ου ά: ου Ό \ εννοιαν*** Ό | ελαβεν ΒΌ : έλαβε ΟΕο | πώς — λνρας 
οιτι. ^, ίη ιώ3.γ§. Β,άά. ο 5 'ίδωσι* (ν 6Γ3.53.) ΒΌ: ΐδωσι <ΖΕ 

6 άλλο τί-ΒΟϋ, τι άλλο Ε Ι οις Ό, 56(1 οι 6Χ 6ΓΠ6ηα!. 8 δε έοτιν 

ΒΟΌ: $' έοτιν Ε 9 ωοπερ Β^Ό : ωσττερ γε Εο II δια Β(ΙΌΕ 

12 τοιούτο Β, εοΐΎ. υΐ νίάβίΐΐΓ Β 14 έπελέληστο Β^Ε: έπιλέληοτο 
Ό\δέ ΟΌΕ, ο* Β: δαι ΰ 15 έοτιν ΟΏ, έοτιν ά ΐ6 άναμνησθ'ηναι 
(3ΌΕ, Γεβη^βηδ ΐ), ιιΐ ιηοχ^ 17 γεγραμμένον ίη ΓΕ5. Ό, δβηυιίιΐΓ ΓΗ5. 
ΐοΐίάεηι 1ΐ£6Γ3,πιηι 1 8 αν τον Υ.\άναμνησ&ηναι ΟΌΕ, Γθβη§Όη5 ο 
20 άρ Ο υί 115, 6 | συμβαίνει (ΙΟΕ, Γ6βη§Όη5 ΰ 2 1 άπυ (3Ό: 

άτι Ε, Γ6ίΐ秕6η5 ϊ) | ανόμοιων Ο, 5εά ω εχ εηιεηά. 22 συμ- 

βαίνει ΟΌ: ξνμβαίνει Ε, Γθβ秕6η5 Ο | άιαμιμνηιοκηται Β: άναμι- 
μΐ'ήακηται ^ΌΕ 23 άρ €, οοίτ. Ο, Ιΐΐ 115, 9 Ι χ όδε Β, 5εά δε 

εχ εηιεηά. 25 άνεμνήιο&η Β: άνεμνήσ&η (Χ) Ε \ η Ο, οογγ. ά, 

ηοη 561Ή61 5Ϊε 26 Ισον ΒΟΌ 



74 ΦΑΙΔΩΝ 115 

ξύλον λέγω ξνλφ ονδέ λί&ον λί&ω ούδ 3 άλλο των τοιού- 
των ουδέν, άλλα παρά ταύτα πάντα ετερόν τι, αυτό το 
ϊσον' φώμέν τι είναι η μηδέν; Φώμεν μέντοι νη Λ ι εφη Β 
6 Σιμμίας ΰαυμαστώς γε. Ή "λαϊ επισταμένα αυτό ο 
5 εστίν; Πάνυ γε, η δ 3 ος. Πόθεν λαβόντες αυτόν την επι- 
στη μην; άρ ονχ εξ ών νυν δη έλέγομεν, η ξύλα η λί&ονς 
η άλλα άττα ίδόντες ϊσα, ε/, τούτων εκείνο ένενοήσαμεν, 
έτερον ον τούτων; η ούχ ετερόν σοι φαίνεται; σκοπεί δε 
και τηδε. άρ 3 ου λίθοι μεν ϊσοι και ξύλα ενίοτε ταύτα 

ίο οντά το~ μεν ϊσα φαίνεται, τω δ 3 ου; Πάνυ μεν ούν. Τι 
δε; αυτά τα ϊσα εστίν οτε άνισα σοι εφάνη, η η ισότης ^ 
άνισότης; Ονδεπώποτέ γε, ώ Σώκρατες. Ου ταύτον άρα 
εστίν, ή δ 3 ος, ταύτα τε τά ϊσα και αυτό το ϊσον. Ουδα- 
μώς μοι φαίνεται, ώ Σώκρατες. Ι4λλά μην εκ τούτων γ 3 

15 εφη των ϊσων, ετέρων όντων εκείνου του ϊσου , όμως 
αυτού την επιστήμην εννενόηκάς τε και εϊληφας; Αληθέ- 
στατα, εφη, λέγεις. Ονκοϋν η ομοίου οντος τούτοις η 
ανόμοιου; Πάνυ γε. Αιαφέρει δε γε, ή δ 3 ός, ουδέν εως 
αν άλλο ίδών από ταύτης της όψεως άλλο εννόησες, είτε 

20 ομοιον εϊτε άνόμοιον, άναγκαϊον, ϊφη, αυτό άνάμνησιν Ό 
γεγονέναι. Πάνυ μεν ούν. Τι δέ; ή δ 3 ος* ή πάσχομέν τι 
τοιούτον περί τά εν τοις ξύλοις και οις νυν δη έλέγομεν 
τοις ϊσοις' άρα φαίνεται ημΐν όντως ϊσα είναι ωσπερ 



Ι άλλο ΒΟϋΕ: άλλο τι θα 2 ταντα πάντα ΒΟϋ: πάντα 

ταντα Ε [το Εά, ΐη ιϊι&γ^. Ο: τε Β€ εί \ιί νίάείιπ• Ό 3 ΐ° ον ΒΟΌ, 
εοπ". οά | είναι η Εεά, Γείϊ秕εηδ ο : είναι ΟΌ \ μέντοι ΒΟϋ : τοί- 
ννν Ε Ι δια Ο 4 V £) Γβήη^εηδ ΐ> 5 ^ ατιν ΒΌ, £° τί £> εστίν 

ϊσον (ίσον ά) Εοά. 7 άλλα άττα Β: άλλα άττα ΟΌ, άλλάττα Έ,\ϊσα 

Β€Ώ: τά ϊσα Ε | έννενοησααεν Ε 8 ον οηΐ. 00, 3.θΜ. ά \ ή!$, 

εοπ\ ο 9 ια01 ύθΐβνίΐ ΒεεΙ:, σοι ΗείπαΙοΗ" | ταντά Β^^: τά 

αντά Ε ΙΟ τω Β(Ι, εχ εηΐεηά. Ό: τότε Έά, γρ. ο | τω ^^ εί Ιΐΐ 

νΐάείιΐΓ Β: τότε Εά, Γείΐη^εηδ ο, εί. Ν. Ο. ρ. 152 1 1 <?* Β: 

δαι \) | αντο το ϊσον έστιν οτ ανισόν σοι εφάνη ΗΪΓδε1ΐϊ|£ | εφάνη ' 
ή και η ίσότης άνισότης 8θ1ΐΐ6Ϊ6πη3.(:1ΐ6Γ [ η οηΐ. Ό, 3.άά. ά, η 0Π1. Ο 
12 άρα ΒΟΌ : αο' Ε 14 γε Ο 1~] ονκονν η — 21 μεν ονν άβ- 

Ιενΐί; δοΐιιηίάΐ; Κπί. ΟοηιηιεηίαΓ Ι ρ. 65, ΐά Ο[υοά ρΐΌοανΐΐ δαδεητ,ϊΐιΐ 
Οεηείϊδοΐιε Εηίλνίοΐίΐυησ- ^γ Ρΐαίοη. ΡΗΐΙοδορΙιΐε Ι ρ. 43° Ι οντοξ 
Ο, δβά ο 6ΧΙΓ61Ώ3. ΐη ταδ. 1 8 / Ε | 'έωι αν ΒΟ: έως γάρ αν ΕΙ^ο, 

έίος Ό, ως, εάν Ιεηίανίΐ;, όταν γάρ νεί όταν γοϋν νοίυΐΐ ΗείηαΙοΓί 
20 ομοιον εϊτε άνόμοιον ΒΟΏ: άνόμοιον εϊτε ομοιον Ε | αντο 
ΒΟΌΕ: αντον ο, ρΐΌΟΣίνιί: Ηειίδάο δρεο. επί. ρ. 19 ιι τί δέ ΟΌ, 
τί ί* Β: τί δα'ι \), τι δαί τόδ' Ε | η π. ΟΌ, ΟΟΓΓ. ά 22 ίνλοις και 

ΟΏ: ξνλοις τε και ΒΕ, δε<1 οις τ ίη ταδ. Β | έλέγομεν Ηείηάοΐ'ί; έλέ- 
γομεν έν ΒΟΌΕ 

8* 



116 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 75 

αντδ ο εστίν η ένδεΐ τι εκείνον τον τοιούτον είναι οίον 
το ϊσον, η ονδέν; Και πολύ γε, εφη, ένδεΐ. Ονκούν δμο- 
λογούμεν, όταν τις τι ίδών έννοήση, οτι βονλεται μεν 
τούτο, ο νύν εγώ ορώ, είναι οίον άλλο τι τών όντων, 

Ε ένδεΐ δε και ον δύναται τοιούτον είναι [ϊσον^ οίον εκείνο, 5 
αλλ 3 εστίν φανλότερον, άναγκαΐόν πον τον τούτο έννοούντα 
τνχεϊν προειδότα εκείνο ω φησιν αντο προσεοικέναι μεν, 
ένδεεστέρως δε εχειν; ανάγκη. Τι ονν; τοιούτον πεπόν- 
&αμεν και ημείς, η ον, περί τε τα ϊσα και αντο το ϊσον; 
Παντάπασί γε. Λναγκαϊον άρα ημάς προειδέναι το ϊσον ίο 
75 προ εκείνον τού χρόνον, οτε το πρώτον ίδόντες τα ϊσα 
ένενοήσαμεν, οτι ορέγεται μεν πάντα ταύτα είναι οίον το 
ϊσον, έχει δε ένδεεστέρως. ^Έστι ταύτα. ^Ιλλά μην και 
τόδε ομολογούμεν, μη άλλο&εν αντο έννενοηκέναι μηδέ 
δννατδν είναι έννοήσαι αλλ 5 η εκ τού Ιδεϊν η αψασϋ-αι η 1 5 
εκ τίνος άλλης τών αισθήσεων ταντον δε πάντα ταύτα 
λέγω. Ταντον γάρ εστίν, ώ Σώκρατες, προς γε ο βονλε- 
ται δηλώσαι ο λόγος, ϊίλλά μεν δη εκ γε τών αίσ&ησεων 
δεϊ έννοήσαι ότι πάντα τά έν ταϊς αίσ&ήσεσιν εκείνον τε 

Β ορέγεται τού ο εστίν \ϊσον~\, καϊ αντού ενδεέστερα έστιν' 2α 
η πώς λέγομεν; Οντως. Προ τον άρα άρξασΒ-αι ημάς 
δράν και άκονειν και τάλλα αισ&άνεσΟαι τνχεϊν έδει πον 
ειληφότας έπιστήμην αντού τού ϊσον ο τι εστίν, ει έμέλ- 

I αντο εστίν Β, δβά εστίν ίη Γ3.5., αντο * ο έστιν ^, αντο ο 
εστίν Ε, 56(1 ο ίη Γ3.5., αντο τ* έστιν Ό, αντο το ο εστίν ά, αντο το 
έστιν &ηΐ6 Γ3.5. ίυίδδβ νίάβίυτ ίη ΒΟΌΕ | ϊσον ροδί εστίν ζιάά. Εοο, 
οηι. Β(Χ), ΐηείυδβηιηΐ: Τυποοηδ6δ, ο£.Η6ηη3.ηηθ6δ3.ηιΐΉ. Αοηαηάΐ. 
ρ. 75 Ι V ΒΟ» εοΐΥ. ο, ιιΐ ίη νοΓδ. 9 21 \ τι εκείνον τον Μ8: τώι 
εκείνον τώι Β, τί* (£υίδδ6 νίάβΙιΐΓ τώ, Β,οοεηΐιΐδ εηίηι Γβοεηδ) εκεί- 
νον τώ ^ ) τώι εκείνον τώ Τ), τι εκείνον τώ μη ά, τι τώ εκείνον τώ 
Ε, τι εκείνον τώ 6, τι εκείνον τώ μη νυΐ^ο δοπβΐΐηί, τι εκείνα τον 
ΗβίηάΟΓί, τι έκείνοιζ τον νβΐ τι έκείνοις το μη Αδί, τι εκείνον το μη 
Ηεπτιαηη Οεδαηπη. Αοη&ηάΐ. ρ. 75? τί έκείνω τω Μ3.άνί§• 3.άνοΓδ. Ι 
Ρ• 37° 5 ~ ίαον £&» ηοη δβηιεί δίο, ϊσον άείενίί Μυά^ίιΐδ, νίάε 

Μ3.άνΐ£ 3.άνβΓ5. Ι ρ. 83 6 άλλ' εστί* (ν 6Γ3.δ3.) Βϋ: άλλ' εστί ΟΕ, 

άλλ' άλλο έστιν ίη ηΐ3.Γ§•. ο η τνχεϊν Β(ΙϋΕ: τνγχάνειν ίη Γη3.Γ£. Ο 
8 τοιοντον Ο.Ό: το τοιοντον Ε, Γββη^εηδ ΐ), αί νίάβ Ι55> 6 όμοιότα- 
τον πεπον&έναι εί Ν. ^ ρ. 89 9 6αα ^ΌΈ.: Ισα Βά ίο προει- 
δέναι Ό, δβά ει εχ εηιεηά. 1 2 ένενοήσαμεν ΒΟϋε: έννοήσαμεν Ε, 
ένενοήκαμεν Ο | ταντα 1 Β^Ό: ταντ Ε, τοιαντ' δΐερηαηυδ 14 ένε~ 

νοηκέναι Ό ι$ άλλ' ή Εο, Γείΐη^εηδ ο: άλλ' Ο,Ό \ ή αχρασ&αι ά: 

αψασ&αι Ό ΐ8 γε Ε: τε Β^^ 19 αίσΟ'ήσεαιν ϊσα Μ3.άνί§• 

αάνβΓδ. Ι ρ. 37 1 20 το ^ ° έστιν 3^Ό, τον&' Ό έστιν Ε, άβίβνίΐ; υί: 
ϊσον ΥοΥ5ί£γ\ϊοον ίηοΐυδΐΐ Μ5 21 τον άρα Β^Ό: γάρ τον Ε 22 τά 
άλλα Ε 23 είληφότας ΒϋΕ: είληγέναι ^, δβά ι οχΪΓ€ηΐα. ϊη Γ2.5. 



75 ΦΑΙΔΩΝ 117 

λομεν τα εκ των αισθήσεων ϊσα έκεϊσε άνοίσειν [οτι 
προ&νμεϊται μεν πάντα τοιαύτ είναι οίον εκείνο, εστίν 
δε αντον φαυλότερα], ανάγκη εκ των προειρημένων, ώ 
Σωκρατες. Ονκούν γενόμενοι ενΟ-νς εωρώμέν τε καϊ 
5 ήκούομεν καϊ τ ας αλλάς αισθήσεις εϊχομεν; Πάνυ γε. 
Έδει δε γε, φαμέν, προ τούτων την τον ϊσον επιστήμην Ο 
είληφέναι; Ναι. Πρϊν γενέσθαι αρα, ώς εοικεν, ανάγκη 
ημϊν αυτήν είληφέναι. ^Εοικεν. 

XX. Ουκοΰν ει μεν λαβόντες αντην προ τον γενέ- 

ιο σ&αι έχοντες έγενόμε&α, ήπιστάμε&α και πριν γενέσθαι 
και ενϋ•ί>ς γενόμενοι ου μόνον το ϊσον και το μείζον και 
το ελαττον άλλα καϊ ξν μπάντα τα τοιαύτα; ον γαρ περί 
τον ϊσον νυν 6 λόγος ημϊν μάλλον τι η καϊ περί αντον 
τον καλόν καϊ αντον τον άγαμου και δίκαιον και οσίου 

*5 και, όπερ λέγω, περί απάντων οίς επισφραγιζόμεΰα το Ό 
ο εστί, καϊ εν ταϊς έρωτήσεσιν ερωτώντες καϊ εν ταϊς 
άποκρίσεσιν άποκρινόμενοι. ώστε άναγκαιον ημϊν τού- 
των πάντων τάς έπιστήμας προ του γενέσθαι είληφέναι. 
3 Έστι ταύτα. Καϊ ει μέν γε λαβόντες εκάστοτε μη επι- 

2ο λελήσμεϊϊα, εϊδότας άεϊ γίγνεσθαι καϊ δια βίου είδέναι' 
το γαρ είδέναι τοντ εστίν, λαβόντα του επιστήμην εχειν 
καϊ μη άπολωλεκέναι' η ου τούτο λή&ην λέγομεν, ώ 
Σιμμία, επιστήμης άποβολήν ; Πάντως δήπου, εφη , ώ Ε 
Σώκρατες. Ει δέ γε οίμαι λαβόντες πρϊν γενέσθαι γιγνό- 

25 μενοι άπωλέσαμεν, ύστερον δε ταϊς αίσ&ήσεσι χρώμενοι 
περϊ ταύτα εκείνας άναλαμβάνομεντάς έπιστήμας, ας 
ποτέ καϊ πρϊν εϊχομεν, άρ' ουχ ό καλούμεν μαν&άνειν 

2ΐ το γά() — 22 ατίολ. ΡΗίΙοροηυδ ζί. 8ακΐ3.5 5. ν. ίϊόηοις ρ. 329 ΒοΙνΙίβΓ 

Ι οτι — φαυλότερα ίηοΐυδίί ΗΪΓ5θηΪ£ 2 τοιαντ Β^Ό: τα 

τοιαύτα Ε | εστί* (ν 6ΓΕ53.) ΒΌ : εοτι (ΙΈ. 6 τούτων Β: τούτον Ι) 

9 ονκονν οπι. Ό, 3.άά. ά 1 1 Ιοον 0.Ό 13 τι η Εά: τι Β(ϋΟ, οΓ. 
δίυάΐεη ρ. 29 1 5 το ο εοτι ομιοά ουηι Ι3.ιτιΐ3ΐϊο1ιο ρι-οβανί!: (Γοβεί 
ΐϊΐηείτίΟδ. νοί. 2 (1874) Ρ• 267 νεί τούτο το ο εοτι ΗεΐηάοΓί: τούτο ο 
εοτι Β(3ΌΕ 17 ημϊν Β<3Ό : ημϊν είναι \>, είναι ημϊν Ε 1 8 πάντων 
Β(ΙΟ: απάντων Εΐ3 19 εκάστοτε μη ΒΟΌ : μη εκάστοτε Ε 6ί υΐ 

νΐάείΐΐΓ β, Π3.ηΐ μη 3.ά λαβόντες ίη Π13.Γ§. &άά., μη εκάστοτε γιγνό- 
μενοι ΗεϊηάοΓί 20 είδότας ΒΟΟ, 56(1 ας 6χ επιεηά. Ό : είδότες 

Εθ|κ«ΐ ΒΟΟ: και αεί Εά. 21 εοτι* (ν^ εΐ"ί153.) ΒΌ, εστί ΟΕ | το 

λαβόντα, άποβεβλησ&αι Ρηίίοροηΐΐδ 22 ή Β, ΟΟίτ. ΐ) | ώ σιμμίαοπί.Έ. 
23 πάντως Β: παντελώς ίη ΓηαΓ£. Ι) 24 γενόμενοι ΗΐΓ5οηΐ§" 

26 ταντα ίη ηΐ3.Γ£. β: αυτά ΒΟΟΕ | «5 τότε Β, επΌΓ ιηάε ΟΓΐιΐδ ε 5 1, 
ηιιοά ο εί π ΐηΐεΓ 5ε 1ΐ§•3.ίΕ5 άίνίδίί \>, Ίά φΐοά ίαοΐαηι δαερίδδίιηε 

27 πριν γενέσθαι ΗΪΓδΟηί^ | άο €, εοίτ. Ο 



118 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 76 

οίκείαν επιστήμην αναλαμβάνει» αν εϊη; τούτο δέ που 
άναμιμνησλεσ^αι λέγοντες ορΰώς αν λέγοιμεν; Πάνυ γε. 
76 ζΐυνατον γαρ δή τούτο γε έφάνη, αισ&όμενόν τι η ίδόντα 
η άχούσαντα η τίνα άλλην αϊσ&ησιν λαβόντα έτερον τι 
άπο τούτου έννοήσαι ο έπελέληστο, (υ τούτο επλησίαζεν 5 
άνόμοιον ον η \_ώ~] ομοιον' ωοτε, όπερ λέγω, δυοίν τα 
έτερα, ήτοι ειτ ιστάμενοι γε αυτά γεγόναμεν καϊ έπιστά- 
με&α δια βίου πάντες, η ύστερον, ους φαμεν μαν&άνειν, 
ουδέν αλλ* η άναμιμνησζονται ούτοι, ν.αϊ ή μά&ησις άνά- 
μνησις αν εϊη. Και μάλα δη ούτως έχει, ώ Σώκρατες. ίο 
XXI. Πότερον ούν αίρει, ώ Σιμμία; επισταμένους 
Β ημάς γεγονέναι, η άναμιμνησκεσ&αι ύστερον ών πρότερον 
επιστήμην είληφότες ήμεν; Ουκ εχω, ώ Σώκρατες, εν τω 
παρόντι ελέσΰαι. Τί δε τόδε; έχεις ελέσ&αι, και πη σοι 
δοκεΐ περί αυτού' άνήρ επισταμένος περί ών έπίσταται 15 
εχοι αν δούναι λόγον η ου; Πολλή ανάγκη, εφη, ώ Σώ- 
κρατες. Ή και δοκούσί σοι πάντες εχειν διδόναι λόγον 
7ΐερ) τούτων ών νυν δη ελέγομεν; Βουλοίμην μεν τάν, 
εφη ο Σιμμίας' άλλα πολύ μάλλον φοβούμαι, μη αύριον 
τηνικάδε ουκέτι η ανθρώπων ουδείς άξίως οίος τε τούτο 2ο 
€ ποιησαι. Ουκ άρα δοκούσί σοι επίστασϋ-αί γε, εφη, ώ 
Σιμμία, 7ΐάντες αυτά; Ουδαμώς. 1-ίναμιμνησκονται άρα 
ά ποτέ ϊμαϋ-ον; ανάγκη. Πότε λαβούσαι αϊ ψυχαι ημών 
την ειτιστήμην αυτών; ου γάρ δή αφ ου γε άνθρωποι 

19 μή ανριον — 2ο ουδείς ΤΗοιη. Μ3§Ϊ5ΐ6Γ 5. ν. πψίχα ρ. 288 Κ. 

Ι αν 3.ηί6 επιστήμην ροδίΐϊί Ε 2 άναμιμνήισκεσ&αι Β: ανα- 

μιμνήσκεοθ'οι €ΌΚ, υί ΐη ν6Γ51ΐ 12 3 7 ε ΒΟϋ ' γ Ε Ι αίσ&ανό- 

μενόνΟ., αίσ^όμενον ίη ΐΉΒχσ'. Ο 5 έπιλέληστο £Ό, ΟΟΙΎ. θά| έπλη- 
σίαζεν ή δοπρδίΐ 61 ω ίηοΐιΐδίί ΗίΓδοηίξ•, αϊ οί. ΡΐΌΐασ. 313 Α 6 ή Β, 

■η Ο, η ^, η Ο \ ψ άοΐ^νϊί ΕίδϋηθΓ ( η όμοιον ον η άνόμοιον Οθ11. 115, 

17 19 Αδί | τα έτερα ΒΟΌ: η έτερον δυρΓΟ. νβΓδίιηι 3.άά. ο, το 
έτερον ά, &άτερον Ε, ίη ηΐ3.Γ§". Ο η γε Β^^Ε: τε ΗβίηάΟΓί 
8 πάντες ΒΟϋΕ: παντός ΕθΓδί€Γ 9 άναμιμνήισκονται Βϋ : άνα- 
μιμνήσκονται ΟΕ ΙΟ έχει (έχει 6Χ εχη ίβοίί Ώ) ώ σώκρατες ΒΌΕ: 
ώ σώκρατες έχει ^ II αίρεϊ ϊ>: α'ιρη ^^Ε, αίρ* Β 12 γεγονέναι 
Ε, δθά ναι ίη Γ3.δ. | ή Β, οοιτ. ο 14 τί δε τόδε ά, οί. ίηίτα 125, 3 
τί δέ το σώμα ; €ΐ Μβηοη. 93 Ε : τι δε ^ΌΈ. 6ί αϊ νίάεΐιΐΓ Β, τι δαί ο, 
τί δέ; τόδε ΗείηάοΓί ^ϊ. ΗβΓηιαηη Οβδαηιιη. Αΐ3Π3.ηά1. ρ. 75 
ι6 εχοι ΒΟΌΕ: εχειν ΗθίηάοΓί | /} ο: ^ Β \η ή ΒΌΕ: /} 03. 

1 8 τάν ΟΕ: τ αν Βϋο 20 η Ό, η ά \ οϊός τε Ό, δ6<1 ςτ ίη Γ3.δ. 

22 τα αντά. 5ί6ρηαηΐΐδ| άναμιμνήισκονται Β: άναμιμνήσκονται ΟΟΕ 

23 ά ποτέ Β: α ποτέ <ΖΌ, ποτέ α Ε | λαβούσ[αι αϊ τρν~]χαι ίηοΐαδίΐ 
Γ6η秕εηδ ά, αί οηι. €, ίη ηηε νεΓδυδ 3.άά, ο, αί θχ εηιεηά. Ε 

24 αυτών οηΐ. Ε 



77 ΦΑΙΔΩΝ 119 

γ&γόναμεν. Ου δήτα. Πρότερον άρα. Ναι. Ήσαν άρα, ώ 
Σιμμία, αϊ ψνχαϊ και πρότερον, πριν είναι εν άν&ρώπου 
εϊδει, χωρίς σωμάτων, και φρόνησιν είχον. Ει μη αρα 
γιγνόμενοι λαμβάνομεν, ώ Σώκρατες, ταύτας τάς έπι- 
5 στήμας' οντος γαρ λείπεται ετι δ χρόνος. ΕΙεν, ώ έταϊρε' Ό 
άπόλλνμεν δε αντάς εν ποίω άλλω χρόνω; ου γαρ δη 
έχοντες γε αντάς γιγνόμε&α, ως άρτι ώμολογησαμεν' η 
εν τούτω άπόλλνμεν, εν ώπερ και λαμβάνομεν; η έχεις 
άλλον τινά ειπείν χρόνον; Ουδαμώς, ώ Σώκρατες, αλλά 

ίο ελα&ον εμαντον ουδέν ειπών. 

XXII. ^/ρ 3 ονν όντως έχει, εφη, ημιν, ώ Σιμμία; 
ει μεν εστίν α -3-ρνλονμεν αεί, καλόν τε και αγαθόν και 
πάσα η τοιαύτη ουσία, και επί ταντην τα εκ τών αισθή- 
σεων πάντα άναφέρομεν, νπάρχονσαν πρότερον άνενρί- Ε 

ΐ5 σκοντες ημετέραν ούσαν, και ταύτα εκείνη άπεικάζομεν, 
άναγκαϊον, ούτως ωσπερ και ταύτα εστίν, όντως και την 
ημετέραν ι/)νχην είναι και πριν γεγονέναι ημάς' ει δε μη 
εστί ταύτα, άλλως αν ο λόγος οντος είρη μένος εϊη; άρ 
όντως έχει, και ϊση ανάγκη ταντά τε είναι και τάς ημετέ- 

20 ρας ψυχάς πριν και ημάς γεγονέναι, και ει μη ταντα, 
ούδε τάδε; 'Υπερφνώς, ώ ΣοΓ/.ρατες, εφη 6 Σιμμίας, δοκεϊ 
μοι η αντη ανάγκη είναι, και εις καλόν γε καταφεύγει δ 
λόγος εις το ομοίως είναι την τε ψυχην ημών πριν γενέ- 77 
σθ-αι ημάς και την ούσίαν ην σν [νύν~\ λέγεις, ον γάρ 

25 εχω εγωγε ονδεν ούτω μοι εναργές ον ώς τοντο, το 
πάντα τά τοιαύτ είναι ώς οίον τε μάλιστα, καλόν τε 
και άγα&όν και τάλλα πάντα ά συ νύν δη ελεγες' 



ι πρ. άρα Ε 3 Χ ω ^^ σωμάτων ΐηοΐαδΐί: ΗΪΓδοΙίΐ^ 4 γκό- 
μενοι ΒΟΌΕ: άμα γιγνόμενοι ά η η ο: η Β, υί πιοχ 8 έν 
ώπερ ΒΟΌ: ώπερ Ε | και λαμβάνομεν ΒΟϋΕ : αν και λαμβάνωμεν Ο 
9 άλλα ^^: αλλ 3 Ε, Γββη^εηδ Ο 1 1 αρ' Ο: άρ' Ο 12 έοτιν Β| 
ϋ'ρνλονμεν Β^Ό : Θ'ρνλλοϋμεν Εθ | καλόν τε Έ>(2Ό : καλόν τέ τι ΕΙ) 
13 αι&ήσεων Β^^Ε: αισθήσεων αυτών Ο 14 πάντα, ο: πάν ^ 
1 6 ούτως ώσπερ ΒΟΌΕ: ωσαύτως ώσπερ ΐβηΐίΐνΐΐ ΗβίΐκϋοΓί | ταντά 
έοτιν Βϋ, ταντα έοτιν ΟΪ, ρΓΟ ταντα Ιΐΐο ει ίη νεΓδ. 1 8 19 20 Αδ£ 
αυτά νεί αυτό, λνγίΐεηοαείΐ αντη εί, υοϊ αεευδΕίίνιΐδ εδί, ταΰτην ει 
ΐηδυρεΓ ταοδε ροδίιιίΕνΐί 17 μη έ'οτι ΒΟΕ: μη έοτι Ο, μη εαται Ό 
ι8 «ο' Β: άρ' Οο 19 τε ΌΕ, Γείϊη^εηδ ο: τ <Ζ ι\ ώ σοίκρατες 
εφη ΒΟϋΕ 24 νυν οηι. ΌΕ, Βεΐίΐίει•: ζάά. Β(Γάε 25 ούτοι 
υί νϊά.εΙιΐΓ (Ζ, οΰτω ο | ενεργές Ο 26 πάντα, τα ΒΌΕ: πάντα ^, 
άπαντα τά Ο Ι τοιαυτ ΒΟΕ: τοιαύτα Ό 



120 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 77 

και εμοϊ δοκεϊ ικανώς άποδέδεικται. Τι δε δη Κέβητί; 
εφη δ Σωκράτης" δεϊ γαρ καϊ Κέβητα πεί&ειν. 'ΐκανώς, 
εφη 6 Σιμμίας, ώς εγωγε οίμαι' καίτοι, καρτερώτατος 
ανθρώπων εστίν προς το άπιστεϊν τοις λόγοις' αλλ 3 οίμαι 
ουτ. ενδεώς τούτο πεπεϊσ&αι αυτόν, οτι πριν γενέσ&αι 5 

Β ημάς ην ημών η ψυχή. 

XXIII. Ει μέντοι ν.αϊ επειδαν άπο&άνωμεν ετι εσται, 
ουδέ αυτώ μοι δοκεϊ, εφη, ώ Σώκρατες, άποδεδεϊγβαι, 
αλλ 3 ετι ενέστηκεν ο νυν δη Κέβης έλεγε, το των πολλών, 
όπως μη αποθνήσκοντος τον ανθρώπου διασκεδαννΰται ίο 
τ ψυχή καϊ αύτη τον είναι, τοντο τέλος η. τι γαρ κωλύει 
γίγνεσθαι μεν αυτήν και ξυνίστασ&αι αμό&εν πο&εν καϊ 
είναι, πριν και εις αν&ρώπειον σώμα άφικέσθαι, επειδαν 
δε αφίκηται και απαλλάττηται τούτον, τότε και αυτήν 

€ τελεντάν και διαφθείρεσ&αι; Εν λέγεις, εφη, ώ Σιμμ'ια, 1 5 
δ Κέβης. φαίνεται γαρ ώσπερ ήμισυ άποδεδεϊχθαι ου 
δεϊ, οτι πριν γενέσθαι ημάς ην ημών η ιρυχή' δεϊ δε 
προσαποδεϊξαι ότι και επειδαν άποθάνωμεν ούδεν ήττον 
εσται η πριν γενέσθαι, ει μέλλει τέλος η άπόδειξις 
εχειν. άποδέδεικται μέν, εφη, ώ Σιμμία τε και Κέβης, 2ο 
δ Σωκράτης, και νυν, ει θέλετε συνθεϊναι τούτον τε 
τον λόγον εις ταύτον καϊ ον προ τούτον ώμολογή- 
σαμεν, το γίγνεσθαι πάν το ζών εκ τον τεθνεώτος. ει 

Ό γαρ εστίν μεν ή ψυχή καϊ πρότερον, ανάγκη δε αύτη εις 

Ι και έμοί δοκεϊ (έδόκει Βϋ) ίκανώς άποδέδεικται ΒΟϋ, Γ651Ϊ- 
ίυί Ν. Ο. ρ. 130 οί. ίηίτα ιο8 Ό ΡγοΙ姕 314 ^• καί εμοιγε ίκα- 
νώς άποδέδεικται Ε 61 νο1υΪ55θ νΐάΘίΐΐΓ β, Π3.ΙΪ1 και εμοιγε ίκανώς 
ΏλΆΥξ. 3.ά50Πρ5Ϊ1;, γρ. άποδεδεϊχ&αι ά, και έμοί (νβΐ εμοιγε) δοκεϊν 
ίκανώς άποδέδεικται Οαίΐβΐΐηυδ \ν3,£Π6Γ, και εμοιγε δοκεϊ ίκανώς 
άποδεδεϊχ&αι Αδί | δε (ΖΏΈ., δ* Β: δαί Ι) 2 δεϊ ά: δ* Ό 

4 εστί* (ν 6Γ3.53.) Βϋ : εστί ^Ε ^ 6 ην οά: ην ^^ 8 ονδε Έ>^Ό: 

ούδ' Έ.\ί'φη ώ σώκρατες ΒΟΌ : ώ οώκρατες εφη Ε 9 $ν ^> 56< ^ V €χ 
βπίβηαΐ. ΙΟ μη ΒΟϋΕ: μη αμα 1)6 | άπο&νήιοκοντος Β: αποθνή- 

σκοντος <ΖΌΈ.\διασκεδανΐ'νται ουίϊΐ ΜαίΛίΕΘΟ Γβδίΐίπί, ηυοά Ηΐΐΐΐΐδ 
ίοιτηαβ ν65(:ί§•Ϊ3. αρυά. Ρΐαίοηειη βχίαηί οοιηρΙιίΓΕ : διασκεδάνννται 
Β^^Ε, διασκεδανννηται\) \Υγ1:1;€ηΐ)3.ε1ΐ, δ ιασκεδανννηται νβΐ διασκε- 
δαννΰται Αδί Ιΐάμόθεν πο&ένΒοΙίΙζεΥ : άλλο&έν ποθενΒ€ΌΚ, \ΐ&€ 

άβ ρεΓρείιΐΒ. ίβΓβ ρεπιιιιίΕΐΐοηΘ ο£. Οοοεί ναι - . Ιβοί. ρ. 256 1 3 αν ~ 
■θρώπειον ΒΟϋε: άν&οώπινον Ε 15 εφη ΟΠ1. ^ 17 ν ν £> ν ν ϋ> 
οογγ. οά | δεϊ δε ΒΟϋ : δεϊν δέΈ, 1 8 οτι Β£Ό : ετι Εά | και ΒΟϋ : ει 
και Ε 19 μέλλει Β€Ό : με'λλοι Ε 20 εχειν Β(ΖΌ : έ'ξειν Ε 

21 θέλετε Ό, δθά ε 6ΧΪΓ6Π13. εχ ειπεηά. 24 εστί* Ώ, εστιΒ€, 

δβά τι Γ6ίΐη£6η5 Ιο, έστιν Ε | μεν οιώ. Ε | <?£ Β€, εχ ειπεηά. Ό: 
<Τ Ε 



78 ΦΑΙΔΩΝ 121 

το ζην ΙονΟΎ] τε και γιγνομένΐ] μηδαμόθεν άλλοθεν η εκ 
θανάτου και του τεθνάναι γίγνεσθαι, πώς ουκ ανάγκη 
αυτήν και έπειδάν άποθάνη είναι, επειδή γε δεϊ αύθις 
αυτήν γίγνεσθαι; άποδέδεικται μεν ούν όπερ λέγετε 
5 και νυν. 

XXIV. α Ομως δέ μοι δοκεϊς συ τε και Σιμμίας ηδέως 
αν και τούτον διαπραγματεύσασθαι τον λόγον ετι μάλλον, 
και δεδιέναι το των παίδων, μη ώς αληθώς 6 άνεμος 
αυτήν εκβ αίνου σαν εκ του σώματος διαφυσα και διασκε- 

ιο δάννυσιν, άλλως τε και όταν τύχη τις μη εν νηνεμία αλλ Ε 
εν μεγάλω τινι πνεΰματι αποθνήσκων, και ο Κέβης 
επιγελάσας 'Ως δεδιότων, εφη, ώ Σώκρατες, πειρώ άνα- 
πείθειν' μάλλον δε μη ώς ημών δεδιότων, αλλ ϊσως ενι 
τις και εν ήμιν παις, όστις τα τοιαύτα ψοβεϊται' τούτον 

1 5 ούν πειρώ μέθα πείθειν μή δεδιέναι τον θάνατον ώσπερ 
τά μορμολΰκεια. }ΐλλά χρή, εφη 6 Σωκράτης, επάδειν 
αντώ εκάστης ημέρας, εως αν έξεπάσητε. Πόθεν ούν, 
εφη, ώ Σώκρατες, τών τοιούτων αγαθόν επωδόν ληψό- 78 
μέθα, επειδή συ, εφη, ημάς απολείπεις; Πολλή μεν η 

20 'Ελλάς, εφη, ώ Κέβης, εν ?) ενεισί που αγαθοί άνδρες, 
πολλά δε και τά τών βαρβάρων γένη, ους πάντας χρή 
διερευνάσθαι ζητονντας τοιούτον επωδόν, μήτε χρημάτων 
φειδομένονς μήτε πόνων, ώς ουκ εστίν εις ο τι αν άναγ- 
καιότερον άναλίσκοιτε χρήματα, ζητεϊν δε χρν και αυτούς 

25 μετ άλλήλων' ϊσως γάρ αν ούδε ραδίως ευροιτε μάλλον 
υμών δυναμένους τούτο ποιείν. Ιίλλά ταντα μεν δή, εφη, 

19 7Ζθλ?.ή — 2ΐ γένη Οίεπιεηβ Αΐΰχαηιΐι•. βΙγοιτι. ι, 15, 66 

Ι άλλοΟ'ε Ό, ΟΟΓΓ. ά 2 και ΒΟΏ : τε και εκ Ε 3 α ντήν 0£.ά, 
Γββη^εηδ Ο: αντην Ό \ επειδή γε ΒΟΏ : επειδή Ε | αν&ις αυτήν 
Β^ΌΈι: αυτήν αν&ις ο 4 λέγετε ευηι οοάΐοθ ηυοάαηι ΒθΙΛθγ: 

λέγεται ΒΟΌΕ, θί. ηοί. 17 9 διαψνσσά Ε | διαοκεδάνννσιν 

ΒΟΏΕ: διαοκεδάνννσιν Αδί, διαοκεδαννντ] ΗΪΓδθηΐ§", νΐάο 120, 10 
ΙΟ άλλως τε Ό, γρ. και μάλιστα ίη τη&Υξ. ά, νίάβ 3.ρο1θ£. 54> 22 
II άπο&νήισκων Β: άπο&νήσκων ^^Ε 12 δεδιό *των Ό 

15 πειρώ μεταπεΐΟ'ειν ΗβίηάΟΓί 1 6 μορμολΰκεια ^Ό^: μορμο- 

λνκια Ε, μορμολΰκεια Β, 56ά νκεία Γείϊη^βηδ Ο | χρή Ό, 5ξά χρ 6χ 
βιηεηά. | επάδειν Ό, δεά ειν βχ βηιεηά. 17 έξεπάσητε ΗείηάοΓί": 
έ'ξιάσηται ΒΟΌΕ, γρ. και έξεπάιαηται ά 1 8 σώκρατες Β, δοά ες ίη 

Γ3.5. | άγα&όν Ό: άγα&ών ά \ ληψόμε&α ^, 56(1 ό ίη Γ£δ. 19 σΰ 

ΟΠ1. Ε, 3.άά. θ 23 ώς οη"1. Ε, 3.άά. 6 | αν άναγκαιότερον Ο, ρΐΌ- 

03.νΐΐ Αδί: άναγκαιότερον ΒΏ, αν ενκαιρότερον Ε 26 δυναμένους 
^, δβά. ον 6Χ βηΐεηά. | ταντα Οίη. ^ Ι εφη υπάρξει 1 β^Ό: υπάρξει 

έ'γη Ε, δΐ^ηίδ ίΓαηδροδίίΐοηΐδ είϊεοΐί ο 



122 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 78 

Β υπάρξει, ο Κέβης' ο&εν δε άπελίπομεν επανέλ&ωμεν, ει 
σοι ηόομένφ εστίν. ΪΙλλά μην ήδομένφ γε' πώς γάρ ου 
μέλλει; Καλώς, εφη, λέγεις. 

XXV. Ούκούν τοιόνδε τι, ή δ 3 ος 6 Σωκράτης, δεϊ 
ημάς έρέσ&αι εαυτούς, τω ποίω τινϊ άρα προσήκει τούτο 5 
το πά&ος πάσχειν τον διασκεδάννυσΰαι, και υπέρ του 
ποίον τίνος δεδιέναι μη πά&η αντό, και τω ποίω τινΙ*οϋ*' 
και μετά τοϋτο αύ έπισκέψασ&αι, πότερον η ψνχή εστίν, 
και εκ τούτων &αρρεϊν η δεδιέναι υπέρ της ημετέρας 
χρνχης; Λλη&ή, εφη, λέγεις, ^ίρ ονν τω μεν συντε&έντι τε ίο 

€ και συν&έτω οντι φύσει προσήκει τούτο πάσχειν, διαι- 
ρε&ηναι ταύτη ψιερ συνετέ&η' ει δέ τι τυγχάνει ον 
αξύν&ετον, τούτω μόνω προσήκει μη πάσχειν ταΰτα, 
εϊπερ τω άλλω; ζΐοκεΐ μοι, εφη, ούτως εχειν, δ Κέβης. 
Ούκούν απερ άει κατά ταύτα και ωσαύτως έχει, ταΰτα 1 5 
μάλιστα εικός είναι τα άξύν&ετα, ά δέ άλλοτ άλλως και 
μηδέποτε κατά ταύτα, ταντα δέ σύν&ετα; "Έμοιγε δοκεϊ 
όντως. ^Ιωμεν δη, εφη, έπϊ ταύτα εφ απερ εν τω έμ- 

Ό προσ&εν λόγω. αυτή ή ουσία ης λόγον δίδομεν το είναι 
και ερωτώντες και άποκρινόμενοι, πότερον ωσαύτως αει 2ο 
έχει κατά ταύτα η άλλοτ άλλως; αυτό το ίσον, αυτό το 
καλόν, αυτό εκαστον ό εστίν, το ον, μη ποτέ μεταβολήν 

ίο «ρ' ονν — ιδ οϋτως 5ίοΙ>. οο1ο§. ι, 4 τ > 9 

^ ή ά: ή Ό 5 έρέοΟαι Βϋ: έρεοΟαι οά, έρεοΟαι 0,, άνε'ρε- 

οΟαι (Ζ\αντονς Ο, οογγ.ο 6 τον δ. 1 Β^Ό: το δ. Εά Οίγηιρΐοάοπίδ, η 
το δυρΓα νθΓδυηι ζάά. ο, αί νίάβ 3.ρο1ο§. 45> 2 6ί ΚΐαΜβΠ ΒΪ£6δί οί 
Ιάΐοηΐδ § 24 ρ. 124 7 πάδ"τ] ΒΟϋ: πάόοι Ε | τινί ον ΗβΐηάοΓί: 
τινί ΒΟϋΕ ΟΙγιηρίοάοΓυδ; και τω ποίω τινί άβίενΐί (ΓοπίΕπιΐδ 
βοίοσ. ρ. 8 8 ποτέρων ΐβηΐα,νεΓαΙ: Ηεπτιαηη Οεδαηιηι. Αοηαηάΐ. 
ρ. 75? ρΟδίεα πότερον Γεοερΐί | η οπί. Ε | έστι* (ν 6Γ3.53.) Β: εστί* 
Ό, εστί Οί ίο άρ' ^\σνντεΟέντι~Β^ΌΈ., δβά ε ρπΟΓ 6Χ εηΐ6ηα1.ϋ: 
ξνντεΟέντι Ο | τε ΟΠΙ. ^ II σννΟε'τω Β£ΌΈ.: ξννΟε'τω Ο 12 ηπερ 
Β | σννετέΟη ΒΟΌΕ: ξννετέΟη ο 13 ταντα ^Ό, ρυηοΐΐδ ηοίαίυιη 
ΐη Β: τα. αντά Ε 14 εϊπερ — 17 σύνθετα ΐη Γ3.5. Ε 15 ταντα 

ΒΌΕ: τα αντά Ο. ΐ6 α δε — οννΟ'ετα ΟΓΠ. ^, ΐη Γη3.Γ£. 3.άά. Ο, 

56α αιηι ραΓ5 ιτίΕΓ^ϊηΐδ ροδίεα αοδοΐηάθΓείιΐΓ, οοηιρίυτα ΐηΐοπτΜθ- 
πιηί | α ΗβίηάοΓί: τά ΒΌΕ, ρθπΐΐ: ΐη Ο ] δ' Ε | άλλοτε Ό \η δ& 

οννΟ'ετα (£. θ) Βϋ : δέ είναι ξννΟετα £, είναι τά ξννΟετα Ε, είναι τά. 
5υρΓ3. ν€Γ5υηΐ 3.αΜ. οά; μηδέποτε κατά ταντα οννΟ'ετα δΐοο&βυδ 
ι8 ταντά ΗεΐηάοΓί: ταντα ΒΟϋΕ, οί". Οοοεί ηιηεηιοδ. νοί. 9 (ι86ο) 
Ρ• 354 ι 9 δίδομεν Ό, 5βά δο εχ &πιοηά.\το είναι Μαάνΐσ; αάν6Γδ. 
Ι ρ. 37 1 • τ °ν ε ^ ναί ΒΟΌΕ, τον τον είναι Μυά^ίυδ 21 κατά ταντά 
Εοοά: καταντά ΒΟΌ | ίσον Οϋ 22 ο εστί* (ν €Γ3.δ3.) ΈΌ, ο έστι 

ΟΕ | το Ό, δβά τ ζάά. ά \ αή ποτέ ΒΟϋΕ: ή ζά μη ΐη πΐ3.Γ£. 
αάά. ο 



79 ΦΑΙΔί>Ν 123 

και ήντινοϋν ενδέχεται; η αεί αυτών εκαστον ο εστί, 
μονοειδές ον αυτό καθ 3 αυτό, ωσαύτως κατά ταύτα έχει 
και ουδέποτε ούδαμη ουδαμώς άλλοίωσιν ούδεμίαν ενδέ- 
χεται; ωσαύτως, εφη, ανάγκη, 6 Κέβης, κατά ταύτα εχειν, 
5 ώ Σώκρατες. Τι δε τών πολλών [καλών], οίον ανθρώ- 
πων η ϊππων ή Ιματίων ή άλλων ώντινωνούν τοιούτων, Ε 
η ϊσων η καλών ή πάντων τών εκείνοις ομωνύμων; άρα 
κατά ταύτα έχει, η πάν τουναντίον εκείνο ις ούτε αυτά 
αύτοϊς ούτε άλλήλοις ουδέποτε, ώς έπος ειπείν, ουδαμώς 

ίο κατά ταύτα; Ούτως, εφη, 6 Κέβης' ουδέποτε ωσαύτως 
έχει. Ούκούν τούτων μεν καν αψαιο καν ϊδοις καν ταϊς 79 
άλλα ι ς αισθήσεσιν αϊσθοιο, τών δε κατά ταύτα εχόντων 
ούκ εστίν οτω 7ΐοτ αν άλλω επιλάβοιο ή τω της διανοίας 
λογισμώ, αλλ 5 εστίν άειδή τά τοιαύτα και ούχ ορατά; 

1 5 Παντάπασιν, εφη, αληθή λέγεις. 

XXVI. Θώμεν ούν βούλει, εφη, δύο εϊδη τών όντων, 
το μεν ορατόν, το δε άειδές; Θώμεν, εφη. Και το μεν 
άειδές άεϊ κατά ταύτα έχον, το δε ορατόν μηδέποτε κατά 
ταύτα; Και τούτο, εφη, θώμεν. Φέρε δη, ή δ 3 ος, άλλο 

2ο τι ημών αυτών το μεν σώμα εστί, το δε ψυχή; Ούδεν Β 
άλλο, εφη. Ποτέρω ούν όμοιότερον τω εϊδει φαΐμεν άν 
είναι καϊ ξυγγενέστερον το σώμα; ΤΤαντί, εφη, τούτο γε 
δήλον, οτι τω ορατώ. Τι δε ή ψυχή; ορατόν η άειδές; 
Ούχ υπ ανθρώπων γε, ώ Σώκρατες, εφη. ^ίλλά ημείς 



ιδ &ώμεν — 124, 5 <** Σώκοατες ΤΗεοάοΓεί. ΐΗεΓ3ρειι1:. ρ. 207 Ο&ίδί". | 
ι6 &ώμεν — 126, τγ Σιμμία 5ΐοβ. εο1ο§. ι, 41, 9 Ι *6 θ'ώ,αϊν — 127, ι8 ίψη 
Ειΐδεΐ). ρΓ3.ερ»Γ. εναη^. ιι, 27 

ι ηντιν*ονν Ό \ ο εστί Β€ΌΕ 3 ά-λλοίωσιν Β, 560 οι ΐη Γ3.5. 
4 κατά ταντά ΒΟϋ: και κατά τά αυτά Ε 5 ^ * -Β : °*αι ^ Ι κ&λών 

άείβνΐΐ Οαδδβη δγπιοοί. οπί. Ι ρ. 15 οί. Μαάνΐ^ αάνβΓδ. Ι ρ. 83 
7 η 3.ηΐ6 ϊσων άβίβνΐΐ ά, η ϊσων — ομωνύμων ίηοΐιΐδίί: ΗΪΓ5θ1ιΐ§|«ο« 
^, ΟΟΓΓ. Ο 8 ταντά Β€ϋ : τά αντά Ε | ή Β, ΟΟΓΓ. Ο | οντε ΒΟΌΕ: 

και οντε οά 9 αντοϊδ ^Ό, ΟΟΓΓ. οά | ουδέποτε ΒΟϋΕ: ονδεπώ- 

ποτε θα ΙΟ ταντά ΒΟΌ: ταντά έστιν Εΰά | εφη Β^^ : αν εφη 

ταντα Εο, νίάβ Ν. £. ρ. 133 ΙΓ ν •^- ν αχραιο α!β: και αψαιο Ό &ί 

ιιΐ νίάείιΐΓ Ε 1 2 αϊσ&οι Ό, οογγ. αϊ 14 έστιν 1 Β^ΌΈ. | ορατά 

Β€Ό: όοάται Εά 15 εφη οηι. Ο ι6 βούλει ΈΟ.ΌΈ.: ει βούλει\> 
1 8 ταντά έχον ΒΟΌ : τά αντά έχον Ε 19 τ«ίτ« έ'φη ΊΊΐΟοάΟΓβίΐΐδ, 
Ειΐδεοίιΐδ 20 τι Ό: τι η ά\ αυτών ΒΟΌΕ Ειΐδβοίιΐδ, ΤΙιεοάοΓΟίιΐδ : 
αντών η Ο, ίη ΓΠ3.Γ§•. Ο, 5ί00£6115 21 φαϊμεν άν Β^^ 01γΓΠρΐθ- 

άοηΐδ: ψαμέν άν Ε ΤΙιεοαΙοΓΟίιΐδ, δίοοαοιίδ 23 δηλονότι <ΖΌ \ δε 
€Ε, εχ ειηεηά. Ό, δ* Β: δαι ο \ άιδές Ό, οογγ. ά 24 αλλά ΒΟϋ: 
αλλά μεν ά, αλλά μην Ε Εΐ15€0Ϊΐ15, Τ1ΐεθ<:ΙθΓε1:ΐ15, δΐοοίίειίδ 



124 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 79 

γε τα ορατά καϊ τα μη τη των άν&ρώπων φύσει λέγομεν' 
η άλλη τ ιν ι οϊει; Τη των ανθρώπων. Τι ονν περί ψυχής 
λέγομεν; δρατόν η άόρατον είναι; Ονχ δρατόν. ^ είδες 

€ άρα; Ναι. 'Ομοιότερον άρα ψυχή σώματος εστίν τω άει- 
όεϊ, το δε τω δρατω. Πάσα ανάγκη, ώ Σώκρατες. 5 

XXVII. Ουκονν καϊ τόδε πάλαι λέγομεν, οτι ή ψυχή, 
όταν μεν τω σώματι προσχρήται εις το σκοπεϊν τι η δια 
τον οράν η δια τον ακούειν η δι άλλης τίνος αίσΰήσεως 
— τοντο γάρ εστίν το δια τον σώματος, το δι αισθήσεων 
σκοπεϊν τι — , τότε μεν έλκεται νπδ τον σώματος εις τα ίο 
ονδέποτε κατά ταντά έχοντα, και αντη πλανάται και 
ταράττεται και ϊλιγγια ώσπερ με&νονσα, άτε τοιούτων 

Ό εφαπτομένη; Πάνν γε. Όταν δέ γε αντη καθ- αντην 
σκοπη, εκεΐσε οϊχεται εις το καϋαρόν τε καϊ άεϊ δν και 
ά&άνατον και ωσαύτως έχον, καϊ ώς συγγενής ούσα αντοϋ 15 
αει μετ εκείνου τ ε γίγνεται, δτανπερ αντη κα$ αντην 
γένηται καϊ εξη αντη, καϊ πέπανταί τε τον πλάνου και 
περί εκείνα άεϊ κατά ταντά ωσαύτως έχει, άτε τοιούτων 
εφαπτομένη ' και τοντο αυτής το πά&ημα φρόνησις 
κέκληται; Παντάπασιν, εφη, καλώς καϊ άλη&ϊ λέγεις, ώ 20 
Σώκρατες. Ποτέρω ούν αύ σοι δοκεΐ τψ εϊδει και εκ των 

Ε έμπροσθεν και εκ των νυν λεγομένων ψυχή δμοιότερον 
είναι καϊ ξυγγενέστερον ; Πάς αν μοι δοκεϊ, τ δ* ος, συγ- 

I τηι* Ό εΐ ΠΙΟΧ, τηι* ά βί ΠΙΟΧ | λέγομεν ΒΟϋ : έλέγομεν Ε 
ΤηεοάοΓεΐΐΐδ 2 ή Β, οογγ. ο 3 λέγομεν ΒΟϋ δίοοαεαδ : έλέγο- 
μενΈ&ά | η άόρατον εϊναιΊ$<ΖΌ Εαδεοίυδ, ΤηεοάοΓείυδ, 5ίθ03.εΐ15 : 
είναι η ονχ όρατόν Ε 4 **ρα Ό : άρα ά \ έοτι* (/; 6Γ3.53.) ΒΌ : εστί 

ΟΕ 6 λέγομεν ΤηεοάοΓείιΐδ, Γβδίίΐυϊΐ; ΗεΐηάοΓΐ": έλέγομεν Β(ΙΟΕ 
5ίοθ£ειΐ5, ΟΙγπιρΐοάοΓυδ η τι οιπ. ^ 8 το άκονειν Ό, οογγ. (1 
9 έοτι * (ν 6Γ3.53.) ΒΌ : έοτι ΟΕ | δι ΒΌΕ : $£ 8 1 Ο | αισθήσεων ΒΟΌ : «4- 
σ&ησεως Εΐ) δίοοαευδ ΙΟ τότε Εοοοΐ: το ΒΟΌ | σώματος αυτά ουδέ- 
ποτε Ιβδίβ ΟΕΪδίοΓάΐο Β Ιϊαυτη* Ό Ι^άει ον Β(ΙΟΕ: άειδές}λλϊ- 
50Π1£, ρΓ003.0Ϊ1ΐυ5 άόρατον ρΓΟ ά&άνατον ροίΐπί 0ΟΠΪ06Γ6 15 έχον 
0,5θάο^οχεΓηοηά.|κ«4 ώς — ιΒ ωσαύτως έχει οιη. Ο, ϊη πιά.τ§. 3.άά. ο | 
ούσα του άειδονς μετ εκείνον Βαάηαηΐ ρηϋθ1θ£. 21 (1864) ρ. 4°5 
1 6 τε γίγνεται Εο: έγγίνεται Ο, τε ίη Γ3.5. Β, γίνεται Γείΐη^εηδ θ! 
καταντην ο 17 γένηται Β: γίγνηται ίη ΐη&Γ^. Ο | τ ε ΒΟΟΕ: γα 

Αδΐ | και περί εκείνα ΒΟΌΕ Εΐΐ5εθίΐΐ5, 5ίΌ026ΐΐ5 : περί εκείνα καϊ 
δοηηιϊάΐ: Κπί. ΟοιπιηεηίΣΐΓ Ι ρ. 83, και ώσπερ έκεϊναΑ5ϊ, ρΓΟ εμήουε 
ρΓ003.ΐ)ϊ1ΐυ5 και κα&απερεϊ εκείνα 50Π00Γ6 ροίυίί, περί εκείνα άβίβη- 
άυηι ρυίαΐ Μ5 ι8 τοιούτον εχ τοιούτον ίεοίί: Ο 2θάλη&ήΒ: 
άλη&ώς ο 21 εϊδει Ε, δεά. ει βχ επιεηά. | των Β, 5βο! τ ίη Γ3.5. 

22 έ'μπροσ&εν ΒΟΟ : πρόσθ'εν Εο 23 ξυγγενέστερον ΒΟΟ: συγ~ 

γενέστερον Ε | πάς (ς ίη Γ3.5. Β) αν μοι ΒΟΌ : πάς αν ί'μοιγε Εοα[ 
σνγχωρησαι Βθϋ : συγχωρήσαι Έ, ξυγχωρησαι ϊ) 



80 ΦΑΙΔΩΝ 125 

χωρήσαι, ώ Σωκρατες, εκ ταύτης της με&όδου, και δ 
δυσμα&έστατος, οτι ολω και παντι δμοιότερόν εστί ψυχή 
τω άεϊ ωσαύτως εχοντι μάλλον η τω μη. Τι δε το σώμα; 
Τω ετέρω. 
5 XXVIII. α 0ρα δη και τηδε, οτι, έπειδάν εν τφ αύτώ 
ώσι ψνχη και σώμα, τω μεν δουλεύειν και άρχεσ&αι ή 80 
φύσις προστάττει, τη δε αρχειν και δεσΊΐόζειν' και κατά 
ταύτα αν πότερόν σοι δοκεϊ ομοιον τω &είω είναι, και 
πότερον τω &νητώ; η ου δοκεΐ σοι το μεν &ειον οίον 

ίο αρχειν τε και ηγεμονεύειν πεφνκέναι, τδ δε 3-νητδν άρχε- 
σ&αί τε και δονλεύειν; *Έμοιγε. Ποτέρω ούν η ψυχή 
εοικεν; ζ/ηλα δη, ώ Σώκρατες, οτι ή μεν ψνχη τω &είω, 
τδ δε σώμα τω ■9-νητψ. Σκόπει δη, εφη, ώ Κέβης, ει εκ 
πάντων τών ειρημένων τάδε ημιν ξυμβαίνει, τω μεν &είω 

1 5 και άϋανάτω και νοητώ και μονοειδεϊ και άδιαλντω και Β 
αει ωσαύτως κατά ταύτα εχοντι έαυτώ ομοιότατον είναι 
ψυχή, τω δε άν&ρωπίνω και &νητώ καϊ πολυειδεί και 
άνοήτω και διαλυτώ και μηδέποτε κατά ταύτα εχοντι 
έαντώ δμοιότατον αν είναι σώμα. εχομέν τι παρά ταίτοί 

20 άλλο λέγειν, ώ φίλε Κέβης, η ονχ ούτως έχει; Ονκ 
ϊχομεν. 

XXIX. Τι ούν; τούτων όντως εχόντων άρ 1 ουχί 
σώματι μεν ταχύ διαλύεσ&αι προσήκει, ψνχη δε αν τδ 
παράπαν άδιαλύτω είναι η εγγύς τι τούτον; Πώς γάρ Ο 

25 ου; Εννοείς ούν, εφη, έπειδάν άποΰάνη δ άν&ρωπος, τδ 

ιι ποτέρω — 13 ΰνητώ ΤΚζοάοτεΙ. ίΚβΓαρειιϋ. ρ. 208 ΟαϊδΓ. | 22 %ί ονν 
— 25 ου ϊάοπι 1. ο. ρ. 2ο8 

2 όμοιότερον Ε, 56(1 ο οχ ειτιοηα!. 3 το <*ει Ό, οογγ. ά Ι #£ ΟΕ, 
ΐη Γ3.5. Ό, δ* Β: δαί ο $ 8η Β^^Ε Ειΐδοοΐιΐδ, ΟΓγηιρΐοοΙοΓίΐδ : &? 
5Ϊ003.6115, #ε δη ΕΐδοΙίΟΓ 7 καταντά ΒΌ, κατά ταντά οά 

9 ή Β, οογγ. ο, υ£ 126, ίο ίο &νητον οίον νοίυΐΐ: ΗοϊηάοΓΓ 

12 έ'οικε* (ν 6Γ3.53.) ΒΌ : εοικε ΟΕ ) δήλα δη Ε: δηλαδή ΒΟΌ 
13^ ΒΌΕ: δει Ο \\νμϊν Ό 15 ^«£ νοητώ Ο, και Β'νητώΟ. 1 6 άει 
ώσαντως ΐη Γ3.5. Ο | κατά ταντά Β(3Ό: και κατά ταντά Ε 17 ψυχή 
Β(ΓΌ: ψνχήν Ε | δε Β(3Ό : $' Ε | πολνειδέΐ και άνοήτω Β(ΙΌ: άνοήτω 
και πολνειδεϊ Ε ΕΐΐδΟΟΐΐΐδ, δίοοαουδ, ρΓΟ άνοήτω ηΐ3.νΐΐ1ί αίσ&ητω 
ΗθΠΤΐ3.ηη 18 ταντά ΒΌ : αντα Ε, τά αντα (Ζα \ * διαλντω ^, 

ενδιαλντω Ό, δθά εν 3.άά. ά ^ Κ) ομοιότατον Ε, δεά. ό οχ βηιοηοΐ. 
20 άλλο €, δοα! ο οχ οηιοηά. Ι η Μ5, νΐαΐβ Ν. Ο. ρ. 152: ή ΓονοΓα Β, 
ή ^ά, η Ό, ή ώε ΐη πιε㧕. ο, ώ* Ε Ευδβοΐιΐδ, δίοο^ουδ, 3.1 οί. Ι34> 7 
Ι35? 2 | έχει 5υρΓα έχει ολίγα, δΐ^ηο ΐηίΟΓΓΟ^αηαϋ ροΒυΐί ο 22 άρ Ο, 
ΟΟΓΓ. ο 23 ψνχη ^Ό εί ίθΓΐα556 Β | αντό ^, ΟΟΓΓ. Ο Ι το παράπαν 
ή ΤηοοάοΓΟίυδ, η το παράπαν ΗοΐηάοΓί 25 έπειδάν ΒΟΓ): οτι 

έπειδάν Εοοοΐ Ευδβοΐιΐδ, δΐοοαοιίδ, 3.1 νΐάε Ν. €. ρ. 138 | άπο&άντ} 
Εοο: άπο&άνοι ΒΌ, άποΟ'άν** ^ 



126 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 81 

μεν δρατόν αντού, το σώμα, και εν δρατώ κείμενον, ο δη 
νεκρόν καλούμεν, ω προσήκει διαλύεσ&αι και διαπίπτειν, 
ονκ ενθ-νς τούτων ονδεν πέπον&εν, αλλ 3 επιεικώς σνχνον 
επιμένει χρόνον, εάν μεν τις καί χαριέντως έχων το 
σώμα τελεντήστ\ και εν τοιανττ] ωρα, και πάνυ μάλα. 5 
[σνμπεσον γαρ το σώμα και ταριχεν&έν, ώσπερ οι εν 
ΑΪγύπτω ταριχεν&έντες, ολίγον όλον μένει άμήχανον 

Ό όσον χρόνον.^\ ενια δε μέρη τον σώματος, ν.αι αν σαπτ\, 
οστά τε και νεύρα και τα τοιαύτα πάντα, όμως ώς έπος 
ειπείν ά&άνατά εστίν ' η ον; Ναί. 'Η δε ψνχη άρα, το ίο 
άειδές, το εις τοιούτον τόπον έτερον οιχόμενον γενναΐον 
και κα&αρδν και άειδη, εις 1'4ιδον ώς άλη&ώς, παρά τον 
άγα&όν και (ρρόνιμον ΰεόν, οι, αν &εός ε&έλτ], αντίκα 
και τγι εμί] 'ψνχγι ίτέον, αντη δε δη ημϊν ΐ\ τοιαύτη και 
οντω πεορνκνϊα άπαλλαττομένη τον σώματος εν&νς δια- 1 5 
πεφνσηται και άπόλωλεν, ώς φασιν οι πολλοί άν&ρωποι; 

Ε πολλού γε δει, ώ φίλε Κέβης τε και Σιμμία, άλλα πολλώ 
μάλλον φδ εχει' εάν μεν κα&αρά άπαλλάττηται, μηδέν 
τού σώματος ξννεφέλκονσα, άτε ονδεν κοινωνούσα αντώ 
εν τω βίφ έκούσα είναι, αλλά φενγονσα αντό \καϊ σννη- 2ο 
ΰροισμένη], άτε μελετώσα άεϊ τούτο — τούτο δε ονδεν 
άλλο εστίν η όρ&ώς ίριλοσοΓρούσα και τω δντι τε&νάναι 

81 μελετώσα [ραδίως~\' η ον τούτ αν εϊη μελέτη &ανάτον; 



ίο »; (ίί ψνχή — ι8 έχει ΤΗεοάοΓεί. ΐΗεΓαρεαΙ. ρ. 2ο8 Οαΐδί. | ίο ή δέ 
ψυχή — 129, 8 φι?.ομα&ει 5ΐοΚ &ο\ο§. ι, $τ, 57 

ι το οπι. Ε | ον δη Ηειτηαηη ΟβδΕπιηι. Αοΐιαηάΐ. ρ. 77 °°11• 
Ρ1ι3.6ο!γ. 255 ^ 2 διαπίπτειν ΒΟΌ : διαπίπτειν και διαπτεϊσ&αι 

Εοοά Ειΐδβοϊιΐδ, δίοΟΣίβιΐδ 3 πέπον&ε Ό, οοιτ. ά 4 ^ ν ^^Ε, 
ροδί βηβιη νβΓδίΐδ ΐη ηΐ3.Γ£. ζάά. ο : γάρ δίοοαειίδ \τό δυρΓΒ. νβΓδυηι 
αάά. € 5 τελεντήστ;, και (Ιΐδΐίηχοηιηΐ: 3.ηΐ6 Βθ^εηιιη , νίάβ 

δοΐπηίάΐ: ΚπΙ. (ΓοηιιηεηίΕΓ Ι ρ. 83 | τοιαντ? ι Β€ΌΚ: τί] αντί] ΕΪ5θ1ΐ6Γ, 
αντη ττ} Αδί | ωρα Ε, Γ6βη§6Πδ θ: ήμερα ^Ό, η ωρα δΐφΓ3. νβΓδΙίΐη 
Σίάά. Ο Ι μάλα Β£ϋ: μάλιστα Ε 6 σνμπεσον ^^Ε: ξνμπεσόν, ηΐ 

ίαΙΙοΓ, Γ6βη§6ηδ ο; ανμπεοοι — χρόνον άοίενίί Αδί, νΐάε δίικϋεη 
ρ. 4 1 Ι ωοπερ οί εν Αίγυπτο) τ αρ ι γ εν Μέντες, ΐηοΐΐΐδϊί; ΗΪΓδθ1ΐϊ§" 
8 και αν ΒΟΌ : και εάν Ε 9 όμως ΒΟΌΕ: ολοη νεηηείιι-εη 

ΡΙαΙοη. δίαάΐεη ρ. ι\ ίο άρα Β: άρα Εο 13 οί Ό, οογγ. ά| 

έ&ε'ληι Β, δβά ηι εχ ειτιεηά., έ&έλη (Ζ, δβά η βχ ειηεηά. 14 ψνχη Ό 
15 διαπεψνοσηται Ε ΐ6 άνθρωποι ϊηοΐΐΐδίΐ; ΗΪΓδοΙίΐ^ \η δει εχ 
δη ίεοίΐ Ό | γίλε ΟΠΙ. Ε 1 8 ώιδ' Β: ώδ' ΟΌ, ώδε Ε | έχει* Β, 

έχει ^, δ€(1 ι ίη Γ3.δ. 19 ξννεφέλκονσα ΒΟΌ : σννεφέλκονσα Ε 

20 και συνη&ροιαμένη Β^Ό, ίηοΐυδϊΐ Μδ : και οννηΒ'ροισμίνη αντη 
είς αντην (εαντην ά) ΈΧίά δίΟΟαβίΐδ 23 ραδίως ίηοΐΐΐδϊί ΗΪΓδθ1ΐΐ§•| 
ον οηι. ^^ ί 3.άά. ά | τυϋτ αν ε: τ αν Ε 



81 ΦΑΙΔΩΝ 127 

Παντάπασί γε. Ουκοϋν οΰτω μεν έχουσα εις το όμοιον αυτή 
το άειδές απέρχεται, το θείον τε καϊ αθάνατον και φρόνι- 
μον, οι άφικομένη υπάρχει αντί] ενδαίμονι είναι, πλάνης 
καϊ άνοιας καϊ φόβων καϊ αγρίων ερώτων και των άλλων 
5 χαζών τών ανθρώπειων άπηλλαγμένη, ώσπερ δε λέγεται 
κατά τών μεμυημένων, ως αληθώς τον λοιπόν χρόνον μετά 
τών θεών διάγουσα; ούτω φώμεν, ώ Κέβης, η άλλως; 

XXX. Οντω νη Λ ία, εφη 6 Κέβης. 3 Εάν δε γε οίμαι Β 
μεμιασμένη και ακάθαρτος τον σώματος άπαλλάττηται, 

ίο άτε τώ σώματι άεϊ ξυνοϋσα και τοϋτο θεραπεύουσα και 
ερώσα και γεγοητενμένη υπ 3 αύτον υπό τε τών επιθυμιών 
και ηδονών, ώστε μηδέν άλλο δοκεϊν είναι αληθές αλλ 3 
η το σωματοειδές, ου τις αν άψαιτο και ϊδοι καϊ πίοι 
και φάγοι και προς τά αφροδίσια χρήσαιτο, το δε τοις 

1 5 ομμασι σκοτώδες και άειδές, νοητον δε και φιλοσοφία 
αίρετόν, τοΰτο δε είθισμένη μισεϊν τε και τρέμειν καϊ 
φεύγειν, ούτω δη εχουσαν οϊει ψυχήν αυτήν καθ 3 αυτήν ^ 
είλικρινν άπαλλάξεσθαι; Ουδ 3 οπωστιοϋν, εφη. Ιίλλά 
καϊ διειλημμένην γε οίμαι υπό τον σωματοειδονς, ο 

2ο αυτή η ομιλία τε και συνουσία του σώματος διά το άεϊ 
ξννεΐναι καϊ διά την πολλην μελέτην ενεποίησε ξύμφυτον; 
Πάνυ γε. 3 Έμβριθες δε γε, ώ φίλε, τοϋτο οϊεσθαι χρι 
είναι καϊ βαρύ καϊ γεώδες καϊ όρατόν' ο δη καϊ έχουσα 
η τοιαύτη ψυχή βαρύνεται τε καϊ έλκεται πάλιν εις τον 

25 όρατόν τόπον, φόβω του άειδοϋς τε καϊ ΪΙιδου, ώσπερ 
λέγεται, περϊ τά μνήματα τε καϊ τους τάφους κυλιν- Ό 
δον μένη, περϊ α δη καϊ ώφθη άττα ψυχών σν.ιοειδη 

19 ντίο — 129, 8 φι?.ομα&(ΐ ΝΐοερΙιοΓ. ΐη δγηεδ. ρ. 381 ΡεΙ&ν. 

2 άηδες ^, ΟΟΓΓ. Ο 3 α ντή Ο, ΟΟΙΎ. Ο 5 άν&ρωπεΐων Β : 

ανθρωπίνων ^ΌΚ 6 κατά ^ : και τά ο η τών ΒΟϋ : ΟΓΠ. Ε, 

ρυηοΐίδ ηοΐανίΐ; ο | διάγουσα Β€ΌΕ 5ίοΙ)3.6ΐΐ5 : διαγονση ΗεΐηάοΓί 
9 δια ΒΟϋ: δι Ε 1 1 γεγοητενμένη Εβ: γεγοητενομε'νη ΒΌ, γοη- 

τενομένη (Ζ\νπό τε τών επιθυμιών και ηδονών άείενΐί: νεπηεΙίΓβη 
Ρΐαίοη. δίυάίεη ρ. 24 1 3 το ριιηοίίδ ηοΐανΐί: ο | πίοι και ψάγοι 

ΒΟΌΕ: ψάγοι και πίοι ουηι Κοπδ φαίοιίδάΕΐη Βε^εΓ, αϊ Τιιποβη- 
565 3.ρΐ6 οοπιραΓΗνεπιηί: Ργο£3.£. 3 Η Α πιόντα η ψαγόντα ιη -ψν- 
χην ϊηοΐΐΐδϊΐ: ΗΪΓδθ1ΐΪ£• 1 8 ειλικρινή ΟϋΕ: ειλικρινή Γβίΐη^εηδ ο Ι 

άπαλλάξασ&αι Ό | άλλα και Β€Ό, Υ&5ύί\λ'\ί Μ5 0θ11. Ργο13.§•. 360 Α 
Ρ&πηεη. ι6ι Α: αλλά Εβ δίοοαβυδ 19 διειλημμένην Ε, Γβήη- 

§6Πδ Ο: διειλημμένη ^^ 20 αυτή Ο [ οννονοία ^^ : ξννονσία Ε, 

Γβίϊη^βηδ Ο 22 οϊεσ&αι Ό: οϊεσ&αί γε ά 1\ η οπί. Ό, Β,άά. ά 

ΐη άττα ΒΟΌΕ: ΟΟΓΓ. Οθά Ι οκιοειδη ΒΟΌΕ: σκοτοειδη 011Π1 1Ϊ0Γ0 

ςυοάαπι Βεΐ^ει-, Εί οί. ΡΐΌοΙιΐδ ΐη Ρΐαίοηΐδ τειτιρ. ρ. 382 



128 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 82 

φαντάσματα, οία παρέχονται αϊ τοιαύται ψνχαι εϊδωλα, 
αι μι κα&αρώς άπολν&εϊσαι άλλα τον ορατού μετέχουσαι, 
διό και δρώνται. Εικός γε, ώ Σώκρατες. Εικός μέντοι, 
ώ Κέβης' καί ου τι γε τάς των άγα&ών ταύτας είναι, 
άλλα τάς των φαύλων, αι περί τα τοιαύτα αναγκάζονται 5 
πλανάσ&αι δίκην τίνονσαι της προτέρας τροφής κακής 
ονσης' και μέχρι γε τούτον πλανώνται, εως αν τη τον 

Ε ξυνεπακολον Φούντος τον σωματοειδούς επιθυμία πάλιν 
ένδε&ώσιν εις σώμα. 

XXXI. "Ένδούνται δε, ώσπερ εικός, εις τοιαύτα η&η ίο 
οπο~ι άττ αν και μεμελετηκνϊαι τύχωσιν εν τω βίω. Τα 
ποία δη ταύτα λέγεις, ώ Σώκρατες; Οίον τους μεν γα- 
στριμαργίας τε και ύβρεις και φιλοποσίας μεμελητηκότας 
και μι διευλαβημένους εις τα τών όνων γένη και των 
82 τοιούτων θηρίων εικός ένδυεσ&αι' η ουκ οϊει; Πάνυ μεν ι$ 
ονν εικός λέγεις. Τονς δέ γε αδικίας τε και τυραννίδας 
και άρπαγας προτετιμηκότας εις τα τών λύκων τε και 
ιεράκων και Ικτίνων γένη' η ποί αν άλλοσέ φαμεν τάς 
τοιαύτας ιέναι; αμελεί, εφη δ Κέβης, εις τα τοιαύτα. 
Ονκονν, ν δ 3 ος, δήλα δη και τάλλα, οι αν έκαστα ϊοι, 2ο 
κατά τάς αντών ομοιότητας της μελέτης; ζίήλον δη, εφη' 
πώς δ* ου; Ονκούν εύδαιμονέστατοι, εφη, και τούτων 
είσι και εις βέλτιστον τόπον Ιόντες οι την δημοτικήν και 

Β πολιτικήν άρετήν επιτετηδενκότες, ην δη καλούσι σω- 
φροσυνην τε και δικαιοσύνην, εξ εΰους τε και μελέτης 25 
γεγοννίαν άνευ φιλοσοφίας τε και νου; Πη δτ ούτοι 

η'/.α\ μέχοι — 129,4 γένος ΕυεεΚ ρι^ερίπ•. εναης. 13, ι6 | ίο ϊνδοϋνται — 
19 ία τοιαύτα ΤΗεοοΙοΓεΙ. ΐΗεΓδρευΙ. ρ. 429 Ο&ϊδί. ί 12 τους μεν — 15 ενόύε- 
σ$αι ΑΛεηίίευδ 15, 679 Β | 22 ονχοϋν — 25 δικαιοσυνών Αίοίηοιίδ εισαγωγή 
ο. 28 ρ. ι8ι Ηεπηαηη 

Ι τοιανται (Γ, οοιτ. Ο 3 £ί>κο » — κέβης ίη Γ3.5. Ε 4 °ν Τί ' 

γε ΓβνβΓΕ ϊη Β : οντι γε ^ΌΈ. 6 τροφής Β^: τρνφης 00 η τι} 

ΒΟΕ: την Ό 8 ζννεπακολον&ουντος ΒθΌ: σννεπακολον&ονντος Ε 
ΙΟ τοιαϊτα ΒΕ: τα τοιαύτα. ^^ II οποία ^, οποία ο | ιιεμελετη- 

κναι Ό, ΟΟΓΓ. ά 12 ποία Ο., ΟΟΓΓ. Ο 1 4 και μη ΒΟϋΕ: και μη- 

δέν ΐίειτιάοτί \ δ ιεν λαβή μένους ο: διεν/.αβονμένονς (ιεν εχ βιηεηα!. Ε) 
Β€ΌΕ Αίηεηαευδ, δίοοαευδ 15 ί Β, οοϊύ. ο αϊ ΐη νβΓδίι 1 8 

1 8 ικτίνων Β | φαμεν Β€ϋΕ, φάΐμεν Ειΐδβοίιΐδ, ΤηβοάοΐΈΐυδ 

19 ιέναι Εο: είναι ΒΟϋ 20 δηλαδή Β€ΌΕ | οΐ Εο : ηι Β, η Ο,, 
η Ό Ι έκαστα ΒΟΌ, ρΓΟοανίΙ: ΒεπιηαΓάγ δγηί. §Τ3.β€. ρ. 43°> 
Γβοερίΐ: ΗΘππΕηη: εκάστη Ε Ειΐδεοίυδ, ρΐΌΟΕίνϊΙ; Μαάνΐ§ αάνεΓδ. 
Ι ρ. 37 1 2 3 βέλτιστον Β, 8&ά στ βχ ειηεηά. | και π. ΒΟϋ : τε και 
π. Εο 25 μελέτης** Ό 26 π$ ε: πώς Ε | δηι Ό 



82 ΦΑΙΔΩΝ 129 

εύδαιμονέστατοι; Τί; ου τούτους εικός εστίν εις τοιούτον 
πάλιν άφικνεΐσθ^αι πολιτικόν τε και ημερον γένος, η που 
μελιττών η σφηκών η μυ ρ μήκων, η και εις ταύτόν γε 
πάλιν το άνθρώπινον γένος, και γίγνεσθαι εξ αυτών 
5 άνδρας μετρίους. Εικός. 

XXXII. Εις δέ γε θεών γένος μη φιλοσοφήσαντι και 
παντελώς καθ-αρψ άπιόντι ου θ^έμις άφικνεϊσθαι αλλ 3 η ^ 
τω φιλομαθεΐ. άλλα τούτων ένεκα, ώ εταίρε Σιμμία τε 
και Κέβης, οι ορθώς φιλοσοφονντες άπέχονται τών κατά 

ίο το σώμα επιθυμιών άπασών και καρτεροΰσι και ου 
παραδιδόασιν ανταΐς εαυτούς, ου τι οίκοφθορίαν τε και 
πενίαν φοβούμενοι, ωσπερ οι πολλοί και φιλοχρήματοι' 
ουδέ αύ άτιμίαν τε και άδοξίαν μοχθηρίας δεδιότες, ωσπερ 
οι φίλαρχοι τε και φιλότιμοι, έπειτα άπέχονται αυτών. 

1 5 Ου γάρ αν πρέποι, εφη, ώ Σωκρατες, 6 Κέβης. Ου μέντοι 
μα Λία, ή δ 3 ος. τοιγάρτοι τούτοις μεν απασιν, ώ Κέβης, Τ> 
εκείνοι, οίς τι μέλει της εαυτών ψυχής, άλλα μη σώματι 
λατρεύοντες Ί* ζώσι, χαίρειν εϊπόντες ου κατά ταύτα πο- 
ρεύονται αύτοϊς, ώς ουκ είδόσιν οπη έρχονται, αύτοι δε 

2ο ηγούμενοι ου δείν εναντία τη φιλοσοφία πράττειν καϊ 
τη εκείνης λύσει τε και καθ-αρμώ ταύτη τρέπονται εκείνη 
επόμενοι, η εκείνη ύφηγεϊται. 

6 £ΐ? — 132, 7 κακών Ι&ιτΛΙϊοΙί. ρΐΌίΓερί. ο. 13, ρ. 19^ ΚΪ655ΐίη§ 

ι Τί; ον Μ3, νίάε 132, 1 6 Ευΐΐιγάειη. 290 Ε: οτι ον ΒΌ, οτι** 

ϋ, οτι Εθ Εΐ15ε01115, Ον ΟΓβΙΗ ίθΙ•££556 3.Γθίΐ:Γ3.1:υ5 Οτι 6Χ 3.ηίε06- 
άεηΐΐ οι ΠΕίυΐη 2 τε και Έ^Ό: και Ε Ι η πον — γένος, οΐϊΐ. 0| 

ήπον ΒΕ 4 γίνεο&αι Ε η αλλ' η Β^Ό : αλλω η Εά, ϊη πΐΆΥξ. ο, 
5ίθ 03.6115, άλλα \να§η6Γ, αλλω αλλ' η οοΐΐ. 1 30, 1 6 Τ11Π06Π565; αλλ 1 
(αλλω) η τω φιλομα^εϊ £ΐθδδ6Π13. €556 ρυΐανείΤΙΠί Βεοΐί 6ί ΚύοΙ^βΓί, 
άλλα μόνω τω φιλομα&εϊ. Τοντων Ηεΐπάοίτί, εις δέ γε &εών γένος 
μη ον &έμις άφικνεϊσθαι άλλο) η τω φιλομα&έϊ φιλοσοφήσαντι και 
παντελώς καθαρώς (κα&αρω) άπιόντι λΥγΐ^ΘηβαοΙΐ 9 φιλοσοφονν- 
τες ΒΟΌ : φιλόσοφοι Ε | άπέχονται Εοοά: έ'χονται Β^^ ΙΟ απα- 

θών ΒΌΕ: πασών Ο, II έαντονς Β^^ : αντονς Ε | οντι Όοο: οτι 

Β 6ί υί νϊάείΐΙΓ €, ούτε Ε 13 μοχθηρίας δεδιότες ϊηοΐυδίΐ ΗΪΓ- 

δοΐ!!^ 14 έπειτα άπέχονται αντών ΐηοΐΐΐδίί ΗΪΓ5θ1ΐΐ§ 15 άν ΟΐΏ. 

Ε, 3.άά. 6 ΐ6 δια Β^^Ε | απασιν Β^^ : απασιν εφη Ε, εφη ίη 

Π1ΕΓ§". Ο 17 μέλλει Ε, * μέλλει (Ζ Ι εαυτών ΒΟϋ: αντών Ε | σώ- 

ματι λατρενοντες δοπρδΐ αιιοίΟΓβ ΗείηάοΓίΐο, ιι£ δεηίεηΐΐαβ ομιίαίΘΐη 
53.1Ϊ5ί3.06Γ6ηΐ : σώματι πλάττοντες ΒΟϋ , σώματα πλάττοντες Εθ 
Ϊ3.ΐηο1ϊ(;1ιιΐ5, σώμα τι πλάττοντες ΕίδεΙίεΓ, σώματι πράττοντες Αδί, 
σώμα άτιτάλλοντες 5ΐ3.11θ3.ΐΐΓη , σιόματι πελατενοντες ηονο 115115 
νθΓοο Μαάνί^ αάνβΓδ. Ι ρ. 37 1 ί νβΓουπι ηοηάιιηι ϊηνεηίυιη βδί, 
ομιοά ει δεηΐεηΐία,β εί νεδίί^ϋδ Ιπιάϊΐΐδ δ3.ΐΐδία.ααΙ 20 πράττειν 

ΒΏΕ: πλάττειν Ο 22 εκείνοι νφηγεϊται ιιΐ νΐάεΐΐΐΓ Ό, (ΓΟίτ. οΐ 
ΡΙαίο νοί. Ι. 9 



130 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 83 

XXXIII. Πώς, ώ Σώκρατες; 3 Εγώ ερώ, εφη. γιγνώ- 
σκονσι γάρ, η δ 3 ος, οι φιλομαθείς ότι παραλαβονσα 

Ε αυτών την ψνχήν η φιλοσοφία άτεχνώς διαόεόεμένην εν 
τω σώματι και προσκεκολλημένην , άναγκαζομένην δε 
ωσπερ δια ειργμοϋ δια τούτον σκοΊίεισθαι τα οντά άλλα 5 
μη αυτήν δι αυτής, και εν πάση άμαθία κυλινδουμένην, 
καϊ του ειργμοϋ την δεινότητα κατιδονσα οτι δι επιθυ- 
μίας εστίν, ώς αν μάλιστα αυτός 6 δεδεμένος ξνλλήπτωρ 

83 εϊη τον δεδέσθαι, — όπερ ονν λέγω, γιγνώσκονσιν οι 
φιλομαθείς οτι οντω παραλαβονσα τ φιλοσοφία εχουσαν ίο 
αυτών την ψυχην ήρεμα παραμνθείται και λνειν επιχειρεί, 
ενδεικννμένη οτι απάτης μεν μεστή η δια τών ομμάτων 
σκέψις, απάτης δε η δια τών ώτων και τών άλλων αισθή- 
σεων, πείθουσα δε εκ τούτων μεν άναχωρεϊν όσον μη 
ανάγκη αυτοΐς χρησθαι, αύτην δε εις αντην ξνλλέγεσθαι 1 5 
και άθροίζεσθαι παρακελενομένη, πιστεύειν δε μηδενϊ 
άλλω αλλ η αντην αυτή, ο τι αν νόηση αυτή καθ αντην 

Β αυτό καθ 3 αυτό τών όντων ' ό τι δ 3 αν δι άλλων σκοπη 
εν άλλοις όν άλλο, μηδέν ηγείσθαι άληθές' είναι δε το 
μεν τοιούτον αϊσθητόν τε και όρατόν, ό δε αντί δρα νοη- 2ο 
τον τε και αειδές. ταύτη ονν τη λύσει ονκ οίομένη δειν 
εναντιοϋσθαι ί του ώς αληθώς φιλοσόφου ψυχή ούτως 
άπέχεται τών ηδονών τε και επιθυμιών και λυπών και 
φόβων καθ 3 όσον δύναται, λογιζόμενη ότι, έπειδάν τις 
σφόδρα τσθη η φοβηθη η έπιθνμήση, ονδεν τοσούτον 25 
κακόν επαθεν υπ 3 αυτών ων άν τις οίηθείη, οίον η 

€ νοσήσας η τι άναλώσας δια τάς επιθυμίας, αλλ 3 ο πάν- 
των μέγιστόν τε κακόν και εσχατόν εστί, τούτο πάσχει 

Ι γιγνώοκουοι ΐ) : γινώοκουοιΒΟΌΈ. 5 ^£« ΒΟΌ : δι Έ.\δια τού- 
τον ΒΟΌΕ, οΓ. ΕυΐηγρηΓΟΠ. 2, 8, [δια τούτου οκ]οττε~ιο3'αι ίηο1ιΐ53. 
ΐη Γ3.5. Ο 6 αύτη* ^, οοιτ. ο η δι οπι. Ο. 9 τ0 ^ ΗοΐηάοΓί": τω 
ΒΟΌΕ Ϊ3.πιο1ΐοηιΐ5 | γινώοκονοιν Ε ίο έ'χονσαν ροδί όντως ΐταηδ- 
ροδίηί ΗΪΓ5οηΪ£ ιι αύτώ Ό, οογγ. ά 15 αντην ^Ό, οοιτ. ο, ηοη 

561Ώ61 ΟΟΟΙΙΠΊί 1ΐΐθ 6ΠΌΓ, ΐόμηδενί Ό, 5θά ί 6Χ 6Π16ηά. 20«^τ^ ΌΕ 
21 αηδές €, ΟΟΓΓ. Ο | ονν Β: $ε ΐη Π13.Γ§". Ο Ι οίομένη Ό, 56ά η €Χ 
ΟΠίοηά. 22 ρθ5ί ώς ν6Γ03. φιλοσώματος ό αυτός — άρετη και τώ 

(104,20 — ιο6 ? ΐ2) ίπδεπιίί Ό, νΐάο δίυάΐεη ρ. 5 23 και φόβων οπι. 
ΐ3.Π1θ1ΐ<:ηυ5 25 η γοβη^η Β^^, ΓΟδΐίίΐπί Μ5: η φοβη&η η λνπη&ϊ] 
Εθ, η λνπη&η η ψοβηθ'τ} Ο Ιοχηοΐΐοηΐΐδ, και λυπηρή η φοβη&η ά 
τβνπ,άζ ηυο ϊαπιΗοΐηάοΓί οο^ίίανίί:, δοπρδί: άπΈΟΏΈ, Άί οί. 139, 
26 141, 5 Οίβεΐ νίΐΓ. Ιοοί. ρ. ιη^\ών Β€ϋ, ΓβδίίίυΠ Μαάνΐ§- αάνοΓδ. 
Ι ρ. 37 1 ηοΐ. : όσον Ε | οίΟ'είη ^ ΐη τι οπι. Ε, 3.αΜ. ο 28 τε 

ΒΌΕ: τ ε και <Ζ \ κακόν ΒΟΕ) : κακών Ε, ουπι Ιαπιοΐΐοηο ρΓΟΟΒ,νΐΙ: 
Οοοοί πιηεπΐ05. νοί. 2 (1874) Ρ• 2 68 | πάσχει ΟΕο: πάοχοι ΒΌ 



84 ΦΑΙΔΩΝ 131 

και ον λογίζεται αυτό. Τι τοντο, ώ Σώκρατες; εφη δ 
Κέβης. "Οτι ψνχη παντός αν&ρώπον αναγκάζεται αμα τε 
ησ&ήναι γ λνπη&ήναι σφόδρα επί τω και ηγεϊσ&αι, περί 
ο αν μάλιστα τοντο πάσχη, τοντο έναργέστατόν τε είναι 
5 και άλη&έστατον, ονχ όντως εχον' ταντα δε μάλιστα 
%τά* δρατά' η ον ; Πάνν γε. Ονκονν εν τούτω τω πάθει 
μάλιστα καταδείται ψνχη νπο σώματος; Πώς δη; "Οτι Ό 
εκάστη ηδονή και λύπη ώσπερ ηλον εχονσα προσηλοϊ 
αντην προς το σώμα και προσπερονα και ποιεί σωμα- 

το τοειδη, δοξάζονσαν ταντα αληθή είναι απερ αν και το 
σώμα φη. εκ γαρ τον όμοδοξεϊν τω σώματι και τοις 
αντοϊς χαίρειν αναγκάζεται οίμαι ομότροιτός τε και δμό- 
τ ροφός γίγνεσθαι και οϊα μηδέποτε εις %ιδον καθαρώς 
άφικέσθαι, άλλα άει τον σώματος αναπλέα εξιέναι, ώστε 

ΐ5 ταχν πάλιν π'ιπτειν εις άλλο σώμα και ώσπερ στεειρο- 
μένη εμφύεσθαι, και εκ τούτων άμοιρος είναι της τον Ε 
θείον τε και καθαρού και μονοειδονς σννονσίας. αλη- 
θέστατα, εφη, λέγεις, δ Κέβης, ώ Σώκρατες. 

XXXIV. Τούτων τοίννν ένεκα, ώ Κέβης, οι δικαίως 

2ο φιλομαθείς κόσμιοι εϊσι και ανδρείοι, ονχ ων οι πολλοί 
ένεκα \_φασίν\' η σύ οϊει; Ον δητα εγωγε. Ον γάρ αλλ 3 81 
ούτω λογίσαιτ αν ψνχη ανδρός φιλοσόφον, και ονκ αν 
οϊηθείη την μεν φιλοσοφίαν χρήναι εαντην λύειν, λνούσης 
δε εκείνης αντην [παραδιδόναϊ] ταΐς ηδοναις και λύπαις 

25 εαντην πάλιν αν εγκαταδεϊν και άνήνντον έργον πράττειν, 

7 οζι — ιι φΐι ΝίοερΗοΓ. ϊη δγηεδ. ρ. 357Ρ 6ί3 • ν • Ι τ 4 αίι — *ςι£ναι ΤΗοπι. 
Μ&§Ϊ5ΐ6Γ 5. ν. ιών ρ. 190 Ε.. 

Ι λογίζεται ΒΟ, δθά αι εχ εΐηβηαΐ. 2 ψνχη ΒΟΌ : η ψυχή Ε 

3 επί τω Ε : έπϊ τω ΒΟΏ 4 πάσχη ΟΕο : πάσχει ΒΌ 6 τα. 3.άά. 
ΗεΐηάοΓΓ: ογπ. ΒΟϋΕ | ή Β, οογγ. ο | τούτω** Ό η σώματος 

Β^^Ε : τον σώματος ο 9 αντην Β ΙΟ ταντα Μ5 : ταντα ΒΟΕά, 
ταντη Ό | άληΟ'η είναι 3.ηίθ ταντα ροδίηί Ο, II εκ — αναγκάζεται 

ίη Γ3.5. Ε 12 όμότροφός τε και όμότροπος δϊ§ηίδ ΐΓαηδροδίίίοηίδ 
©γΓοοιΙ: Ο | όμότροφος Β : όμοιότροφος ϋ 13 εις αδον κα&αρώς ΒΟΌΕ | 
καΟ'αρα ΗβϊηάοΓί 14 άλλα ΒΟ: αλλ! ΌΈ.\άΐ'άπλεα τον σώματοςΈ. 
15 πίπτει Ε, ΟΟΓΓ. 6 20 κόσμιοι ΒΟϋΕ: κόσμιοι τε ΐ)(1 21 φα- 
αίν ΒΟϋΕ, ϊηοΐιΐδίί: ΗΪΓδθ1ιϊ§•, ένεκα φασϊν αΐείβνίΐ: Ηεπηαηη ΑΙΙ^όγγι. 
δοΐΐαΐζείίυη^ 1830 δβοί. II £θ1. 41 > 5βά ρθδί.63. έ'^εκα φαίνονται ρΐΌ- 
ροδυίΐ, νίάο πιυδ. ΓΓίοηαη. νοί. 4 (1846) ρ• 439 Οεεαπιιη. ΑϋΓίαηαΙΙ. 
ρ. 8ο | η Β, οογγ. ϋ | Βήτα Ό, δβά η εχ ειπεπά. Ι γάρ. αλλ* ίηίβΓ- 
ριιηχϊΐ; Β 22 ανδρός φιλοσόφον ΒΌΕ: φιλοσόφον ανδρός Ο 

23 αντην ΗίΓδΟΓίί^ 24 παραδιδόναι άείενίΐ; Μαάνΐ^ αάνβΓδ. Ι 

ρ. 37 2 2 5 εγκαταδεϊν Β: έπικαταδεΊν Ο 

9* 



132 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 84 

Πηνελόπης τίνα εναντίως ϊστόν μεταχειριζομένην' άλλα 
γαλήνην τούτων παρασχευάζονσα , επομένη τω λογισμω 
χαϊ άεϊ εν τούτω ούσα, το αληθές καϊ το θείον καϊ το 

Β άδόξαστον θεωμένη καϊ νπ εκείνου τρεφόμενη, ζην τε 
οϊεται ούτω δείν, εως αν ζβ, χαϊ έπειδαν τελευτήση, εις 5 
το ξυγγενές καϊ εις το τοιούτον άφιχομένη άπηλλάχθαι 
των ανθρωπίνων καχών. εχ δη της τοιαύτης τροφής 
ουδέν δεινόν μη φοβηθή, [ταντα δ* έπιτηδεύσασα,^ ώ 
Σιμμία τε χαϊ Κέβης,, όπως μη διασπασθεϊσα εν τή 
απαλλαγή του σώματος νπο των ανέμων διαφυσηθεϊσα ίο 
και διαπτομένη οϊχηται χαι ονδεν ετι ούδαμον η. 

^ XXXV. Σιγή ονν έγένετο ταύτα εϊπόντος τον Σω- 
χράτονς έπι πολύν χρόνον, χαι αυτός τε προς τω είρη- 
μένω λόγω ην ο Σωχράτΐ]ς, ώς Ιδεϊν έφαίνετο, χαϊ ημών 
οι πλείστοι. Κέβης δε χαι Σιμμίας σμικρόν προς άλλήλω ι$. 
διελεγέσθην' χαι δ Σωχράτης ίδών αντώ ήρετο' Τι; εφη, 
νμίν τα λεχθέντα μών μή δοχεϊ ένδεώς λέγεσθαι; πολλας 
γαρ δη ετι έχει υποψίας καϊ άντιλαβάς, ει γε δη τις 
αυτά μέλλει ίχανώς διεξιέναι. ει μεν ονν τι άλλο σχο- 
πείσθον, ουδέν λέγω' ει δέ τι περϊ τούτων απορειτον, 2ο 

Ό μηδέν άποχνήσητε και αύτοϊ ειπείν και διελθειν, ει πη 



Ι μεταχειριζομένην Εθ, νΐάβ Μαάνίσ 3.<3ν6Γδ. Ι ρ. 37 Ι: μεταχει- 
ριζομένης ΒΟϋ, μεταχειριζομέναις νεητίεΙίΓβη Ρΐαίοη. δΐυάΐθη ρ. 27 
2 τούτων ΒϋΕ: τούτον (Ζ, ψιοά νοίιιΐδδθ νΐάβίυτ 6ίΪ3ΐη ο, νΐά© 
φααβ άο ηοο Ιοοο άΐδρυίανΐ Ν. Ο. ρ. 151 5 °^τω (υ ΐη Γ3.5. (Ζ) δείν 
ΒΟϋ: δεϊν οντω Ε η δη ΟΕ, Γβίΐη^εηδ ο: δε Ό 8 φοβη&Τ} 

ΐηοΐυδΐΐ: ΗΪΓδοηΪ£|(Γ €ΌΕ, Γ6ηη§βηδ ο: / δΐβρηαηιΐδ, άβίβνΐΐ Ηεΐη- 
άθΐί; ν6Γ03. ταντα δ' έπιτηδεύοαοα, ηιΐ3.6 3.ά ν6ΐΊ33. εκ δη της τοιαύ- 
της τροφής βχρίΐοαηάα ϊη ϊή3.γ£. 3.άάΐάΪ556 ΙίϋΓαπυδ φΛΐάαιη νΐάε- 
ΐυΓ, δρυπα 6556 ρππίΐΐδ νΐάΐί Αδΐ, τροφής ταύτα τ έπιτηδεύσαοα 
λνγίίβηβαοη 9 όπως μη ΐηοΐυδΐΐ ΗΪΓδοηΐ§• 1 1 καϊ επϊθ δια- 

πτομένη ϊηοΐΐΐδίί ΗΪΓδΟΪΐΐ^ | διαπτομένη ΒΟΌ : διαπταμένη Εθ, δια- 
ταττομένη Ο, 3.1 νΐάβ 109 Ε, Οοοβί ν3.Γ. Ιβοί. ρ. 305 | οϊχηται (Γ, 
5θά η εχ εηιεηά. 13 πολλύν Ε, δβά λ αΙίεΓα δυρΓα νβΓδίιιη αά- 

άΐΐΕ | εί,ρημένω Ό, δθά ει €Χ 6Π16ηά. 1 4 ο Σωκράτης άοΐβνΐΐ: 

ΝαοβΓ οί>δ. οπί. ρ. 12 15 πλείστοι Β, ώς ΐη η~ΐ3.Γ£. 3.άά. ο ] σμι- 

κρόν προς άλλήλω ΒΕ: μικρόν προς αλλήλους Ο,, προς άλλήλω σμι- 
κρόν Ό 1 6 ίδών Ό, 5&ά ί εχ εηαβηά. | αντώ* ^, αντώ Ε, οοιύ. 6 
17 δοκέϊν £ | λέγεσ&αι Β: λελέχθ'αι ΐη π\2ίΥξ. Ι), Ηεΐηάοιτήο δοποεη- 
άυηι ειιΙ έδόκει αιιί λελέχ&αι νίάείυΓ, 3.1 νΐάε Ν. <Ζ. ρ. 136 1 8 ετι 
οπι. Ο, ΐη ΓΣίδ. Ό, ΐηδβ^υίίυΓ ταδ. άυοάεεΐιη (^υαίΙιιοΓάεοϊπινο 
ΙΐΐβΓαΓυηι ΐη Ό 19 σχοπεϊσ&ον Ε, δβά ον ΐη ταδ. 20 δέ τι Β^Ό : 
δ' ετι Ο, δέ Ε, <3' ετι τι ΗεΐηάθΓί|τ όντων Β(ΙΙ) : τούτον Ε 21 διελ- 
Ο'εΙν Β^^, ΐη ηιαΓ§. Ε: διεξελ&εϊν Εο 



85 ΦΑΙΔΩΝ 133 

υμΐν φαίνεται βέλτιον %αν* λεγβηναι, χαι αύ ν.α\ εμε 
συμπαραλαβείν, εϊ τι μάλλον οϊεσθε μετ έμοϋ εύπορή- 
σειν. χαϊ δ Σιμμίας εφη' Και μην, ώ Σώχρατες, τάληθή 
σοι ερώ. πάλαι γαρ ημών εχάτερος άπορων τον έτερον 
5 προω&εϊ χαϊ κελεύει έρέσθαι δια το έπιθυμείν μεν 
άχοϋσαι, όχνειν δε οχλον παρέχειν, μη σοι αΐ]δές η δια 
την παροϋσαν σνμφοράν. χαϊ ός άκουσας έγέλασέν τ ε 
ήρεμα χαί φησιν, Βαβαί, ώ Σιμμία' ή 7τον χαλεπώς αν 
τους άλλους ανθρώπους πείσαιμι ως ου συμφοράν ηγου- Ε 

ίο μαι την παροΰσαν τύχην, οτε γε μηδ υμάς δύναμαι πει- 
θειν, άλλα φοβεϊσθε, μη δυσχολώτερόν τι νυν διάχειμαι 
η εν τω πρόσθεν βίω' χαί, ώς εοιχε, των χύχνων δοχώ 
φαυλότερος υμΐν είναι την μαντιχην, οϊ επειδάν αϊσθων- 
ται ότι δει αυτούς άποθανειν, αδοντες χαϊ εν τω πρόσθεν 

1 5 χρόνω, τότε δη πλείστα χαι χάλλιστα αδουσι, γεγηθότες 85 
οτι μέλλουσι παρά τον θεόν άπιέναι, ούπερ εισϊ θερά- 
ποντες, οι δ 3 άνθρωποι διά το αυτών δέος του θανάτου 
χαϊ τών χύχνων χαταψενδονται, χαί φασιν αυτούς θρη- 
νοΰντας τον θάνατον υπό λύπης έξάδειν, χαι ου λογί- 

2ο ζονται οτι ουδέν όρνεον άδει, όταν πεινη η ριγώ η τίνα 
άλλην λύπην λυΊτηται, ουδέ αυτή η τε αηδών χαι χελιδών 
χαι 6 εποψ, α δη φασι διά λύπην θρηνοϋντα αδειν' αλλ 5 
ούτε ταϋτά μοι φαίνεται λυπούμενα άδειν ούτε οι χύχνοι, 
άλ£ άτε οίμαι του Απόλλωνος όντες μαντιχοί τέ είσι Β 

25 χαι προειδότες τά εν %ιδου αγαθά αδουσι χαϊ τέριιονται 
εχείνην την ημέραν διαφερόντως η εν τω έμπροσθεν 
χρόνω. εγώ δε χαι αυτός που οίμαι όμόδουλός τε είναι 

8 βαβαϊ — ΐ2 βίω 8ί<Λ. βοπ1ε§. 7,78 Ι 8 βαβαι — ΐ34>3 ά/ΐαλλάτζεσ&αι 
ϊά&ηι 1. ο. ΐ2ο, 3ΐ 

ι βέλτιον αν α!ε5ΪάεΓ3.νεπ.ιη1: ϊαιη λνγ1:ί;εηθ3.(:η ε£ ΗεΐηαΙοΓΓ, 
5βά ηοη Σίμδί 5υηί ΓεάρεΓε, νΐάε (3οοεί ναΓ. Ιεεΐ. ρ. ιοο, Μαάνί^ 
3.άν6Γ5. Ι ρ. 174 ΠΟί. : βέλτιον ΒΟΌΕ 2 σνμπαραλαβείν ΒΟΌ : 

ξνμπαραλ>αβεϊι> Εο | οϊεσ&ε ^, 5εά ε εχίΓεηία ίη Γ3.5. 5 εοέο&αι 

Βϋ : ερεσ&αι ΟΕΜ 6 άειδέί £ | η Ό, ΟΟΓΓ. ά. η σνμφοράν 

Β^^ : ξυμψοράν Εο, υΐ ΐη νεΓδίι 9 | έγέλασέ* (ν 6Γ3.53.) Βϋ : έγέϊ,ααέ 
^Ε 8 φησίν Β, ψηαί* Ό: ψησί ^Ε | βαβάϊ Β 9 ά.νθ'ρώττονς 

ίηείιΐδεηιηί: Τυπεεηδεδ 1 1 όιάκειμαι ΒΟΌΕ: διακέωμαι ΗΪΓ5εηΐ§• 
15 κάλλιστα Βίοιηίιείά ΐη σίοδδαπο Σΐά Αεδοηγί. Α§•3.ιτι. 1419 : μάλιστα 
Β€ΌΕ 51003.6115 \η Β } Έ>Ο.ΏΈ.\αυτών Βε: αυτών ^ΌΈ. 20 ριγώ 
Οοοεί ναι•. Ιεεί. ρ. 84 „νε£εΓε5 ριγώ άΐεεοαηΐ:" εί. Οογ£. 517 Ο•* 
ριγοϊ ΒΟϋΕ 21 και χελιδών ΟΠ1. ^, και χεληδων 3.αΜ. Ο 23 φαί- 
νεται οηΐ. £, αάά. ε 25 αδουσι ΌΚ: αδουσι τε άε 26 έ'μττοο- 
σ&εν [ν ρυηείο ηοίαΐα) Β 27 που οίμαι ^Ό : ηγούμαι Ε, τεβη- 
£εη5 ΐ) | τε Ε: γε ΒΟΌ 



134 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 85 

τών κύκνων και ιερός του αυτού θεού, και ου χείρον 
εκείνων την μαντικην εχειν παρά του δεστνότου, ούδε 
δυσθνμότερον αυτών τον βίου άπαλλάττεσθαι. άλλα 
τούτου γ ένεκα λέγειν τε χρη και έρωτάν 6 τι αν βού- 
λησθε [βως αθηναίων έώσιν άνδρες ένδεκα]. Καλώς, $ 

^ εφη, λέγεις, ο Σιμμίας' και εγώ τέ σοι έρώ ο άιεορώ, 
και αν όδε, γ} ονκ αποδέχεται τα ειρημένα. έμοι γαρ 
δοκεϊ, ώ Σωκρατες, περί τών τοιούτων ϊαως ωσπερ και 
σοι το μεν σαφές εΐδέναι εν τφ νυν βίω τ αδύνατον είναι 
τ) παγχάλεπόν τι, το μέντοι αν τα λεγόμενα περί αυτών ίο 
μι ούχϊ παντϊ τρόπω έλέγχειν καϊ μη προαφίστασθαι, 
πριν αν πανταχη σκοπών άπε'ητη τις, πάνυ μαλθακού 
είναι ανδρός" δείν γάρ περί αυτά εν γέ τι τούτων δια- 
πράξασθαι, η μαθείν οπη έχει η ευρεϊν η, ει ταύτα 
αδύνατον, τον γοΰν βέλτιστον τών ανθρωπίνων λόγων 15 

ϋ λαβόντα και δνσεξελεγκτότατον, έπι τούτον όχούμενον 
ωσπερ έπι σχεδίας κινδννεύοντα διαπλεϋσαι τον βίον, ει 
μή τις δνναιτο άσφαλέστερον και άκινδυνότερον έπι 
βεβαιότερου οχήματος, [_η] λόγου θείου τινός, διαπορεν- 
θηναι. και δη και ννν εγωγε ονκ έπαισχννθήσομαι ίο 
έρέσθαι, επειδή καϊ σν ταύτα λέγεις, ούδ* έμαυτον 
αϊτιάσομαι εν νστέρω χρόνω οτι ννν ουκ είπον ά έμοι 
δοκεϊ. έμοι γάρ, ώ Σώκρατες, έπειδη και προς έμαυτον 
και προς τόνδε σκοπώ τα ειρημένα, ου πάνυ φαίνεται 
ικανώς ειρύ-σθαι. 25 

ι χείρον (νβΐ χείρω) Ηεπηαηη: χείρον ΒΟϋΕ 5ί003.6ΐΐ5 2 έχει 
Τ), ΟΟΓΓ. ά. Ι δεαπότον αντον 5ίΟΟ&6ΐΐ5 4 /' ένεκα ^Ό : γε ένεκα 

Ε, ΓβΗη^βηδ Ο | έρωταν ά: έρωτα Ό 5 ε' ως ΒΟΌΕ: έ'ως αν οι 

νυ1§Ό δοπουηί, αν οί ΐηοΐιΐδίΐ Ηοπη^ηη; εως αν οι ένδεκα έώοιν 
οοΐοπδ άείοίΐδ (Γοοοΐ ηον. Ιβοί. ρ. 230 (πιηοηιοδ. νοί. 5 (1856) 

ρ. 384)5 Ο^ΐπάοπΐ ν6Γ03. εως — ένδεκα 3. Ρΐα,ίοηβ 3.1Ϊ6ΠΕ 6556 ρυΐο 
6 έ'γωγέ Β(ΐϋΕ η 7] βοά: η Τ*>,η(Ζ,η Ό\έμοί γαρ Ε, Γ6ίΐη§6η5 Ο: 
έ'ιιοιγε ^^ ΙΟ πανχάλεπόν Ο, 56ά ν ρπΟΓ 6χ οηίβηά. | το μέντοι 

αν τα ΒΕ: το μεν τοιαύτα Ο, το δε τοιαντα Ό , 56ά δε 6Χ 6Πΐ6ηά. 
II ελέγχει Ό, ΟΟΓΓ. ά\μή προαφίστασ&αι ΒΟΌΕ: μη άοΐονΐΐ ΟθΓΠ3.- 
Π115 6θ1θ£. ρ. 8 12 σκοπώ (ΙΌ, ΟΟΓΓ. θά 13 \βν γε τι τοντων 

δια~]πράξασ&αι ΐη Γ3.5. Ε 14 ει ΟΓΠ. Ο, 3.άά. Ο 15 βέλτιστον 

ΒϋΕ: ταντα βέλτιστον Ο ΐ6 δνσελεγκτότατον Ο \η σχεδίας 

€, ΟΟΓΓ. Ο ΐ8 δνναιτο ΒϋΕ: δύναται το Ο 19 οχήματος 6Χ 

σχήματος ίβοΐί: € | η λόγον Β€Ό, η άοΐονΐί ΗβϊηάοΓΐ" ρΓΟΟΕΠίβ 
Μ3.άνΐ£Ϊο αάνοΓδ. Ι ρ. 83 : V όντως λόγον Ε, 5θά όντως ρυηοίΐδ ηο- 
ΐαίυιτι|Σΐά λόγον ΐη γπ3.γ£. 6Γ3.1: ίάΐςιπά ^άάίίυηι ίη Β, ςυοά ηοη ΐαιη 
ροί65ί 1θ£Ϊ ' 21 έρέσΟ'αι Βϋ : έρεσ&αι ΟΕβά | ονδ' ΒΟϋΕ 22 α 
εμοι δοκεϊ ΒΟϋΕ: α μοι έδόκει ίη ηΐ3.Γ£. θά 



86 ΦΑΙΔΩΝ 130 

XXXVI. Καϊ 6 Σωκράτης, "ίσως γάρ, εφη, ώ εταίρε, Ε 
άλη&ή σοι φαίνεται* άλλα λέγε, οπη δη ούχ ϊκανώς. 
Ταύτη εμοιγε, η (Γ ος, η δη καϊ ιτερϊ αρμονίας αν τις καϊ 
λύρας τε και χορδών τον αντον τούτον λόγον εϊποι, ως η 
5 μεν αρμονία άόρατόν τι και άσώματον και πάγκαλόν τι 
και ΰεϊόν εστίν εν τη ηρμοσμένη λύρα, αυτή δ* ή λύρα 86 
και αϊ χορδαϊ σώματα τε και σωματοειδη και ξύν&ετα 
και γεώδη έστι και τον θνητού ξυγγενή. επειδάν ονν η 
κατάξη τις την λύραν η \_διατέμη] και διάρρηξη τάς χόρ- 
ιο δάς, εϊ τις διισχυρίζοιτο τω αντώ λόγω ώσπερ σύ, ώς 
ανάγκη ετι είναι την αρμονίαν εκείνην και μη απολωλέναι' 
ουδεμία γάρ μηχανή αν εϊη την μεν λύραν ετι είναι 
[διερρωγυιών των χορδών^ και τάς χορδάς ΰνητοειδεϊς 
ονσας, την δε αρμονίαν απολωλέναι την τον &είον τε και 
1 5 ά&ανάτον ομοφνη τε και ξνγγενη, προτέραν τον &νητον Β 
άπολομένην' αλλά φαίη ανάγκη ετι τΐον είναι αντην την 
αρμονίαν, και πρότερον τά ξύλα και τάς χορδάς κατα- 
σαπησεσ&αι, πριν τι εκείνην πα&εϊν, — και γάρ ονν, ώ 
Σωκρατες, οίμαι εγωγε καϊ αντόν σε τούτο εντεΰνμτσ&αι, 
20 οτι τοιούτον τι μάλιστα νπολαμβάνομεν την ψυχην είναι, 
ώσπερ εντεταμένον τον σώματος ημών καϊ σννεχομένον 
νπο &ερμον καϊ ιρνχρον και ξηρον και νγρον και τοιού- 
των τινών, κράσιν είναι και αρμονίαν αντών τούτων την ^ 
ψυχην ημών, επειδάν ταύτα καλώς καϊ μετρίως κρα&η 
25 προς άλλΐ]λα. ει ούν τνγχάνει η ψυχή ούσα αρμονία τις, 
δήλον οτι, όταν χαλασ&η το σώμα ημών άμέτρως η 
έπιτα&η νπο νόσων καϊ άλλων κακών, την μεν ψυχην 
ανάγκη εν&υς νπάρχει άπολωλέναι, καίπερ ούσαν &ειο- 
τάτην, ώσπερ καϊ αί άλλαι άρμονίαι αϊ τ εν τοις φ$όγ- 



3 χι δη ΕοΓδίβΐ": ήδη ΒΟϋΕ 5 π:άγκαλόν τι ΒΟΌΕ: πάγκαλόν 
ουηι Ιίοπδ ομιίουδά^ΐϊΐ Βε^βΓ 9 διατέμτ} καϊ ΒΟΕ, διατέμτ] ΐηείυδίί 
Μ8, νΐάβ δίυάΐεη ρ.36: διατε'ιη] ή και Ό, ΓβΟβρίΐ; Βθ1<:^6Γ, διατε'μτι ή 
ΗεϊηάοιτΓ ίο ωπερ ον ΕθΓ5ί6Γ 12 αν ίηοΐιΐδΐί Βεί:1ί6Γ, νίαΐθ 

ϊηίτα 138, Ι 13 διερρωγνών Ο., οογγ. ε, διερρωγνιών των χορδών 

ΐηαΐυδίί ΗΪΓδοηΐ^ 14 Ο'είου τ ε (Ζ, 5€ά τε ίη Γ3.5. 1 6 ανάγκη 

Β3.ϊί6Γ: ανάγκη Β^^Ε, ώς ανάγκη ά 1 7 πρότερα Ό | και τά ξνλα 

Ε, 5θά και ρυηοίίδ ηοΐ3.ΐ:ιιιη | και τάς ΒΟΐ) : τε και τάς Εο 1 8 ονν 
ΟΓΠ. Ο 19 έντεΘ'νμήσθ'αι ^, 5θά η ίη Γ3.5. 21 συνεχόμενου 

Β^^ : Συνεχόμενου Εο 23 κράσιν ^ 26 δηλονότι ^^ 27 έπι- 
τα&ΐ} Εο: νποταΟ'ή ΒΟΏ 28 νπάρχειν Ί^^Ό, νπάρχειν αττολω- 

λέναι οπι. Ε, ίη ΐϊΐ3Τ£. 3.άά. Ε, ίοΐ"ί3.55€ νπάρχειν νεΐ"θί παραμένειν 
ϊηΐεΓρΓείΣίπιεηΙυηι 



136 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 87 

γοις χαι αι εν τοις των δημιουργών εργοις πάσι, τα δε 
λείψανα τον σώματος εκάστου πολύν χρόνον παραμένειν, 

ϋ εως αν η χαταχαυθη η χατασαπη. όρα ουν προς τούτον 
τον λόγον τί φήσομεν, εάν τις άξιοϊ χράσιν ου σαν την 
ψιυχην τών εν τω σώματι εν τω χαλουμένω θανάτω 5 
πρώτην άπόλλυσ&αι. 

XXXVII. Λιαβλέψας ουν 6 Σωκράτης, ώσπερ τα 
πολλά ειώθει, και μειδιάσας, Λίχαια μέντοι, εφη, λέγει 
6 Σιμμίας. ει ουν τις υμών ενπορώτερος εμον, τί ονχ 
άπεχρίνατο; χαι γαρ ου φαύλως εοιχεν άπτομένω του ίο 
λόγον. δοχεϊ μέντοι μοι χρήναι προ της άποχρίσεως ετι 

Ε πρότερον Κέβητος άχονσαι, τί αν όδε εγχαλει τω λόγω, 
ϊνα χρόνου εγγενομένον βονλενσώμεθα τί ερονμεν, έπειτα 
δε αχονσαντας η σνγχωρεϊν αυτοίς, εάν τι δοχώσι Ίΐροσά- 
δειν, εάν δε μη, όντως ηδη νπερδιχειν τον λόγον. αλλ 3 15 
άγε, η δ 3 ός, ώ Κέβης, λέγε, τί ην το σε αν θράττον 
[απιστίαν παρέχει]. Λέγω δη, ή δ 3 ος 6 Κέβης. ε μοι 
γαρ φαίνεται ετι εν τω αυτώ ο λόγος είναι, χαι, όπερ εν 
87 τοις πρόσ&εν ελέγομεν, ταντον εγχλημα εχειν. ότι μεν 
γαρ ην ημών ή ψυχή και πριν εις τόδε το είδος ελ&εϊν, 2ο 
ουν. άνατίΰεμαι μη ονχϊ πάνν χαριέντως χαί, ει μη 
επαχθές εστίν ευτεϊν, πάνν Ιχανώς άποδεδεϊγ^αι' ώς δε 
χαι αποθανόντων ημών ετι πον εσται, ου μοι δοχεϊ τηδε. 
ώς μεν ονχ ισχνρότερον χαι πολνχρονιώτερον "ψυχή σώ- 
ματος, ου ξυγχωρώ τη Σιμμίου άντιλτψει' δοχεϊ γάρ μοι 25 
πάσι τούτοις πάνυ πολν διαφέρειν. τί ουν αν φαίη 6 
λόγος ετι άπιστεις, επειδή οράς αποθανόντος τον αν&ρώ- 

Β που τό γε άσ&ενέστερον ετι όν; το δε πολυχρονιώτερον 
ου δοχει σοι άναγχαϊον είναι ετι σώζεσθαι εν τούτφ τω 

Ι και αϊ έν ΒΌ : και εν ^Ε 2 παραμένειν ΒΟΏΕ: έπιμένειν 

ΗΐΓ5θΙιϊ§- οοΐΐ. 126, 4 4 κοάσιν Ο, εοιτ. ο 5 &ανάτφ οτα. €, 

3.άά. Ο 7 διαβλέψας Έ^Ό, γρ± Ε: διαβλεψάμενος Ε, ΐη 1ΏΗΓ§". Ο 

8 λέγει Ό, 5εά ι ίη γε5. 12 αν ^, 56(1 εχ επιεηά., αν ίυίδδε νΐάε- 

ίΐΙΓ 14 V ΐηοΐαδίί ΗίΓ5θ1ΐΪ£ | σνγχωρεϊν Β^Ό : ξνγχωρεϊν Εθ 

15 άλλ' αγε Ό: αλλά γε ΒΟΕ 1 6 τό Β (ΙΕ: ο, ψιοά ρΓΟΟανΐΙ; 5ίε- 

ρ1ΐ3.ηΐΐ5, Ό, 5εά εχ επίεηαΐ. [ θράττον ΒΟΕ 1 7 απιστίαν παρέχει 

ϊηείυδΐί Ηεπηαηη ΟεδαιτιΐΉ. ΑοΗαηάΙ. ρ. 83, νϊάε (Γοοεί ηον. Ιεοί. 
Ρ• ^55 χ 9 πρόσ&εν ΒΟϋ : έμπροσθεν Εθ 21 άνατί&εμαι 

Οΐγπιρΐοαίοπίδ, ΓθδΙϊίαΐί: ΤυΓηεουδ: άντιτΐ&εμαι ΒΟΌΕ 22 επα- 
χθείς Ο, οογγ. ο\έστιν Β€ϋ, δεά έσ εχ επιεηαΐ. Β€, στ εχ εΐΏεηά.Β 
23 εσται 1 β^Ό : έστιν Ε, ϊη ιϊιεγ£. ο, εστίν ά, 3.1 &ρΙε Β3.ΐί;6Γ εοηι- 
ρΕΓ3.νϊί 120, 7 19 2 5 ονγχωρώ Έ>^^ ι ξνγχορώ Εθ | τι ^, τη Ο 

27 επειδή ΒΟϋΕ: επειδή γε ί> 29 σώζεσ&αι Ο.ΌΈ., Γεβ秕εη5 ϊ) 



87 ΦΑΙΔΩΝ 137 

χρόνω; προς δη τοντο τόδε έπίσκεψαι, εϊ τι λέγω' εικόνος 
γαρ τίνος, ώς εοικεν, κάγώ ωσπερ Σιμμίας δέομαι, έμοι 
γαρ δοκεΐ ομοίως λέγεσθαι ταΰτα, ωσπερ αν τις περί 
άνθρώπον νφάντον πρεσβντον αποθανόντος λέγοι τον- 
5 τον τον λόγον, οτι ονκ άπόλωλεν ο άνθρωπος αλλ 3 εστί 
πον σώς, τεκμήριον δε παρέχοιτο θοιμάτιον ο ήμπείχετο 
αντος νφηνάμενος, οτι έστι σων και ονκ άπόλωλεν, και 
εϊ τις άπιστοίη αντώ, ανερωτίόη πότερον πολυχρονιώ- € 
τερόν εστί το γένος άνθριΟΊτον η ιματίου εν χρεία τε 

ίο οντος και φορονμένον, άποκριναμένον δε τίνος οτι πολύ 
το του ανθρώπου, οϊοιτο αποδεδεϊχθαι οτι παντός άρα 
μάλλον ο γ ε άνθρωπος σώς εστίν, επειδή τό γ ε όλιγο- 
χρονιώτερον ουκ άπόλωλεν. το δ οιμαι ώ Σιμμία, ουχ 
ούτως εχει' σκόπει γαρ και συ α λέγω. πάς γαρ αν 

1 5 ύπολόβοι ότι εϋηθες λέγει ο τοντο λέγων' ο γαρ νφάντης 
ούτος πολλά κατατρίψας τοιαύτα ιμάτια και νφηνάμενος 
εκείνων μεν ύστερος άπόλωλεν πολλών όντων, του δε 
τελευταίου οιμαι πρότερος, και ουδέν τι μάλλον τούτον Ό 
ένεκα άνθρωπος εστίν ιματίου φαυλότερον ούδ* ασθενέ- 

2ο στερον. την αντην δε οιμαι εικόνα δέξαιτ αν ψυχή προς 
σώμα, και τις λέγων αντά ταύτα περί αυτών μέτρι αν 
μοι φαίνοιτο λέγειν, ώς η μεν ψυχή πολνχρόνιόν έστι, 
τό δε σώμα άσθενέστερον και όλιγοχρονιώτερον' αλλά 
γάρ αν φαίη εκάστην τών ψυχών πολλά σώματα κατα- 

25 τρίβειν, άλλως τε και ει πολλά ετη βιωη' ει γάρ ρέοι τό 
σώμα και αιιολλνοιτο ετι ζώντος τον άνθρώπον, αλλ η 



Ι εϊτι Β(ΙΌΕ 2 έ'οικε* (ν 6Γ3.53.) ΒΟ : έ'οικε ΟΕ | σιμμίας 

ΒΟΌ : 6 σιμμίας Ε 6 σώς ΕοΓδίβΓ: 'ίσως Β(ΙΟΕ | παρέχοιτο &οι- 

ιιατιον ΌΕ: παρέχοι το (το Β) ΟΌιμάτιον ΒΟ | ήμπείχετο ΒΟΕ 61 υ£ 
νΐάθίΐΐΓ (Ι: ήμπίσχετο \)0 η έστι Β, εστί (ΙΟΕ \ άπόλωλεν Β, άπό- 
λοιλε* Ό: άπόλωλε ΟΕ 8 άπιστοίη ΗοϊηάοΓί, νΐάε Όοογοθ αάνβΓδ. 
Ι ρ. 151 •' άπιστων ΒΟΟΕ, άπιστοι Βο\ύίεγ 9 έστι* Ό \ ή Β, οογγ. ο 
10•άποκριναμένου ΒΕ : άποκρινομένου ^^ | δή ΒΟΕ, δη 6Χ δε ίβ- 
οίί Ο 12 γε ονα. Ε, 3.άά. 6 13 άπόλωλεν Β, άπόλωλε* Ο: 

άπόλο)λε ΟΕ 14 γάρ ΟΙΉ. ΟΣ), 3.άά. θά 17 ύστερον £Χ ύστερος 

ίβοΐί Β | άπόλωλεν Ο, άπόλωλε* Β: άπόλωλε (ΖΈ, ΐ8 τελευταίου 

Ό, 56α ου 3.άά. ά Ι τι ΒΌΕ: τοι £ 20 αυτήν δε Β(ΙΟ : αυτήν ταϋ- 
την Ε, αυτήν δε τ αντην Ο | ψυχή Β(ϋΌ : ή ναυχη Ε 21 αυτά Β(ΓΌΕ: 
ταύτα ΗεϊηάοΓί | τών αυτών Β(ΙΟΕ, τών ριιηοΙΐ5 ηοΐανεηιηί 136 | 

μέτρι αν ΒΌΕ, 56ά ι 6Χ ΟΠΙθηά. Ό: μέτριάν ^, μέτρια Ο 22 πο- 

λυχροναότερον ουπί 1Ϊ0Γ0 ςυοά&πι ΗεϊηάοΓί 24 φαίη Β(ΙΌ: 

φαίη* Ε 25 και ει ΒΌΕ: \εί και €, καν ίη ΤΏ.3.Υ£. \) | βιώ* Ε 

26 άπολύοιτο (Ζ ιιί 138, 2 



138 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 88 

Ε ψνχή άεϊ το κατατριβόμενον άννφαίνοι, άναγκαΐον μεντάν 
εϊη, οπότε άπολλύοιτο ή ψνχή, το τελενταϊον ύφασμα 
τνχεϊν αυτήν έχονσαν και τούτον μόνον προτέραν άπόλ- 
λνσ&αι, άπολομένης δε της ψυχής τότ ήδη την φύσιν 
της ασθενείας έπιδεικννοι το σώμα και ταχν σαπέν 5 
διοίχοιτο. ώστε τούτω τω λόγω ονπω άξιον πιστεν- 
σαντα ΰαρρεϊν, ώς, επειδαν άπο&άνωμεν, ετι πον ημών 
88 ή 'ψνχη εσται. ει γάρ τις και πλέον ετι τω λέγοντι \_η] 
α σν λέγεις σνγχωρήσειεν, δονς αντώ μη μόνον εν τω 
πριν και γενέσθαι ημάς χρόνω είναι ημών τάς ψνχάς, ίο 
άλλα μηδέν κωλνειν και επειδαν άποΰάνωμεν ένίων έτι 
είναι και έσεσ&αι και πολλάκις γενήσεσ&αι και άπο&α- 
νεϊσΰαι αν&ις' οντω γάρ αντό φύσει Ισχνρόν είναι, ώστε 
πολλάκις γιγνομένην ψνχήν άντέχειν' δονς δέ ταντα 
εκείνο μηκέτι σνγχωροϊ, μη ον πονεϊν αντήν εν ταϊς πολ- 1 5 
λαϊς γενέσεσιν και τελεντώσάν γε εν τινι των θανάτων 
παντάπασιν άπόλλνσΟ-αι' τούτον δέ τον -θ-άνατον και 

Β ταντην την διάλνσιν τον σώματος, η τη ψνχη φέρει ολε- 
&ρον, μηδένα φαίη εΐδέναι' αδύνατον γάρ είναι δτωονν 
αισ&άνεσ$αι ήμών' ει δέ τούτο όντως έχει, ονδενϊ 2ο 
προσήκει θάνατον &αρρονντι μη ονκ άνοήτως ΰαρρεϊν, 
ος άν μη έχη άποδείξαι οτι εστί ψνχή παντάπασιν 
ά&άνατόν τε και άνώλε&ρον' ει δέ μή, ανάγκην είναι άεϊ 
τον μέλλοντα άποΒ-ανεϊσ&αι δεδιέναι νπέρ της αντον 
ψνχής, μή εν τη ννν τον σώματος διαζενξει παντάπασιν 2$ 
άπόληται. 

XXXVIII. Πάντες ονν άκούσαντες εϊπόντων αντών 

Ζ άηδώς διετέ&ημεν, ώς νστερον ελέγομεν προς άλλήλονς, 
οτι νπό τον έμπροσ&εν λόγον σφόδρα πεπεισμένονς ημάς 

Ι αν νφαίνοι Β, ΟΟΙΎ. ΐ> | μέντ αν Β, μεν ταν ΟΌΕ, μέντοι Αδί 
3 πρότερον Τ) \ ψνοιν αν ΗεΐηάοΓί 8 'ψνχη εσται ΗΪΓ5ϋ1ΐί§: 

■ψνχή έστιν ΒΟΌΕ | η οίείενίΐ: δοΙύεΐεπηαοΙιεΓ, νΐάε δίυάΐεη ρ. 29, 
ΙΙεοεηνε^ ρ1ιί1ο1θ£. νοί. 20 (ι86ι) ρ. 512, Μ3.άνί§• αάνεΓδ. Ι ρ. 83 
9 σνγχωρήσειεν ΒΏ : ονγχωρήσειε ΟΕ, ονγχωρήσειε Ο | δονς Ό, 56(1 ς 
6Χ επίεηά. ΙΟ τάς -ψνχάς ΒΟΌ : την -ψνχήν Εά 1 1 και επειδαν ε : 
επειδαν Ε 13 γνοει ΒΟΏ: ψήσει Ε 14 ψνχην άείεηάυπι νεί 

ροδί εΐναι ΐΓαηδροηεηάυπι εεηδυίί Αδί 1 6 γενέσεσιν Ό, γενε'σεσι* 
Β : γενέσεσι ΟΕ \ εν Ο εί υΐ νίάείιΐΓ Ό, οοιύ. ά | θανάτων Ό, δεα! 
■3-αν εχ επίεηά. ι8 η Εο: εί Β<3, εχ επίεηά. Ώ 2θεχοιΗ&Ίη- 

άοτΐ, Αδί 21 προσήκειν δίερΠΣΐηυδ, Αδί 22 εχη εχ έχει ίβοίί Ο, 
έχη* Ό 24 αντον ΖΌ, ΟΟΙΎ. Ο 26 άπόλληται Ό, δεά η εχ 

επίεηά. 28 ελεγο*μεν Ό 29 του ε: των Ε | λόγον ε: λόγων Ε 



89 ΦΑΙΔΩΝ 139 

πάλιν εδόκουν άναταράξαι και εις απιστίαν καταβαλεϊν 
ου μόνον τοίς προειρημένοις λόγοίξ, άλλα καϊ εις τα 
ύστερον μέλλοντα ρη&ήσεσθαι, μη ούδενός άξιοι είμεν 
κριταϊ η και τα πράγματα άπιστα εϊη. 
5 ΕΧ. Νη τους θεούς, ώ Φαίδων, συγγνώμην γε εχω 
νμίν. 7,αϊ γαρ αυτόν με νυν άκούσαντά σον τοιούτον τι 
λέγειν προς έμαυτόν επέρχεται" τίνι ούν ετι πιστεύσομεν Ό 
λόγω; ως γαρ σφόδρα πιθανός ων, όν δ Σωκράτης έλεγε 
λόγον, νυν εις άπιστίαν καταπέπτωκεν. θαυμαστώς γάρ 

ίο μου δ λόγος ούτος αντιλαμβάνεται και νυν καϊ αεί, το 
άρμονίαν τινά ημών είναι την ψνχήν, και ωσπερ νπέμ- 
νησέν με ρί]θεϊς οτι και αύτω μοι ταύτα προυδέδοκ.το' 
καϊ 7ΐάνν δέομαι Ίΐάλιν ωσπερ εξ αρχής άλλου τινός 
λόγου, ος με πείσει ώς του αποθανόντος ου συναποθνή- 

15 σκει η ψυχή. λέγε ούν προς Λ ιός, πη δ Σωκράτης 
μετήλθε τον λόγον; καϊ πότερον κάκεΐνος, ωσπερ υμάς Ε 
φής, ενδηλός τι έγένετο άχθόμενος η ου, αλλά πράως 
έβοτθει τω λόγω; καϊ ϊκανώς έβοήθησεν η ενδεώς; πάντα 
ημιν δίελθε ώς δύνασαι ακριβέστατα. 

2ο ΦΑΙΔ. Καϊ μην, ώ Ήχέκρατες, πολλάκις θαυμάσας 
Σωκράτη ου πώποτε μάλλον ηγάσθην η τότε παραγενό- 
μενος. το μεν ούν εχειν ο τι λέγοι εκείνος 3 ίσως ούδεν 8$ 
άτοπον ' άλλα εγωγε μάλιστα έθαύμασα αυτού πρώτον 
μεν τούτο, ώς ηδέως καϊ ευμενώς καϊ άγαμένως τών 

25 νεανίσκων τον λόγον άπεδέξατο, έπειτα ημών ώς οξέως 
ησθετο ο πεπόνθειμεν υπό τών λόγων, έπειτα ώς εύ 
ημάς Ιάσατο καϊ ωσπερ πεφευγότας καϊ ηττημένους 



Ι πάλιν Ε : πάλαι 1 Β^Ό \ καταβαλεϊν 6 : μεταβαλεϊν Ε 3 ύστε- 
ρον ά: υστέρα Ό \ άξιοι Β, 5θά ι 6Χ βΓΠΟΓίά. | ειμεν ΒεΙίΙζβΓ: ε'ίημεν 
Εβ, ήμεν Β^^, νϊάβ ΕυΛγρΓίΓΟη. ΙΟ, 22 <\ η Ώ \ πράγματα 

Έ€Ό: πράγματα αυτά Εβ, 3.ί θ£. Ν. Ο. ρ. 134 Ι «"7 ΗοϊηάΟΓΐ": ή 
ΒΟϋΕ 6 αντόν Β, ΟΟΓΓ. Ο 7 επέρχεται ΒΌΕ: ανέρχεται ^\ 

πιστεύσομεν ΒΌΕ: πιστεύσωμεν Ο 9 καταπέπτωκεν Β, κατα- 

πέπτωκε* (ΙΟ: καταπέπτωκε Ε | γάρ 5υρΓ3. νβΓδίιπί 3.άά. Ο 
II υπέμνησε* (ν 6ΓΕ5&) ΒΌ : υπέμνησε ΟΪ 12 οτι και ΒΟΟο : 

οτι Ε | αύτω Β, ΟΟΓΓ. Ο 14 σνναπο&νήισκει Β: σνναπο&νήσκει 

(3ΌΕ 1 6 υμάς (Γ, 56θ1 ύ 6Χ ΟΓΠβηοΙ. 17 ενδηλός (Γ, 5βά η 6Χ 

ογποικΙ. | /} ΒΟ, οογγ. ο ι 8 και ουπι Πογο ηυοάαιη ΗείπάοΓΐ": 

ή και Β, η και ^ΌΈ^^, και ει 5ίερ1ΐ3.ηΐ15 | η Β, ΟΟΓΓ. Ο 21 τότε 

οοάε: ποτέ Β οί ιιί νϊαΙοΙιΐΓ €ΌΕ 23 αλλά Β(ΙΌΕ 26 πεπόν- 
θειμεν Ό, 5θά ει εχ ΟΓηβηά. | έπειτα (Ι, 5βά τα βχ Οίηοησ!. 



140 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 89 

άνε/αλέσατο και προύτρεψεν προς το παρεπεσ&αί τε 
"/.αϊ συσ/οπείν τον λόγον. 

ΕΧ. Πώς δή; 

ΦΑΙΔ. 3 Εγώ έρώ. ετνχον γαρ εν δεξιά αντον κα&ή- 
Β μένος πάρα. την κλίνην επϊ χαμαιζήλου τινός, 6 δε επϊ 5 
πολύ υψηλότερου η εγώ. καταψήσας ούν μου την κεφαλήν 
και σνμπιέσας τάς επί τω αυχένι τρίχας — ειώ&ει γάρ, 
οπότε τύχοι, παίζειν μου εις τάς τρίχας — Αυριον δή, 
εφη, ϊσως, ώ Φαίδων, τάς χαλάς κόμας άπο/.ερεί. "Έοικεν, 
ην δ εγώ, ώ Σώ/ρατες. Ουκ αν γε εμοϊ πεί&η. ϊίλλά ίο 
τι; ην δ 3 εγώ. Τήμερον, εφη, /άγω τάς εμάς και συ 
ταύτας, εάνπερ γε ημίν ο λόγος τελευτήση /.αϊ μη δυνώ- 
Ο, με&α αυτόν άναβιώσασ&αι. /αϊ εγωγ 3 αν, ει συ εϊην 
/αί με διαφεύγοι ο λόγος, ενορκον αν ποιησαίμην ώσπερ 
Αργεϊοι, μη πρότερον κομήσειν, πριν αν νικήσω άναμα- 1 5 
χό μένος τον Σιμμίου τ ε και Κέβητος λόγον. ^Χ ην δ* 
εγώ προς δύο λέγεται ονδ 3 δ Ηρακλής οιός τε είναι. }ίλλά 
και έμέ, εφη, τον 3 Ιόλεων παρα/άλει, εως ετι φως εστίν. 
Παρακαλώ τοίνυν, εφην, ούχ ώς ( Πρα/λής, αλλ 3 ώς 3 Ιόλεως 
[τον 'Ηρα/λή^. Ονδεν διοίσει, εφη. 2ο 

XXXIX. ϊίλλά πρώτον εύλαβη&ώμέν τι πά&ος μή 
πά#ωμεν. Το ποίον; ην δ 3 εγώ. Μη γενώμε&α, ή δ 3 ος, 
Ώ μισόλογοι, ώσπερ οι μισάν&ρωποι γιγνόμενοι' ώς ουκ 
εστίν, εφη, ο τι άν τις μείζον τούτου κακόν πά&οι ή 
λόγους μισήσας. γίγνεται δε ε/ τον αύτοΰ τρόπου μισό- 25 
λογία τε και μισαν&ρωπία. ή τε γάρ μισαν&ρωπία εν- 



12 εάντΖίξ) — 13 άναβιώσασθαι ΤΗοιη. Μα^ϊβΙεΓ 5. ν. άιεβίωσα ρ. 50 Κ. | 
2ΐ αλλά — 141, 14 πλείστους δίοβ. Λοπ1ε§. 4, 49 

Ι προύτρεψεν Βϋ : προύτρεχρε ^Ε(^ 2 αυσκοπειν οά: συνσκο- 
πεΐν Έ^Ό, ζυσκοπεϊν Εο 4 & ν Ε, δβά ν εχ επιεηά. | δεξιά Ό, 

ΟΟΙΎ. ά 6 πολύ 1 Β£ΏΈ.: πολλώ ε, ϊη Π13.Γ£. Ι) | καταψήσας ^ ί 56(ί 

η εχ επιεηά. ( μου ΒϋΕ: μοι Ο, η συ απ. ΒΟϋ: ξυμπ. ΕΙ) 8 παί- 
ζειν Ό, δεά αί εχ επιεηά. 9 * ( ίλάς ΒΟΌ: κολάζ ταύτας Έλ>ά\άπο- 
κερεί Β Ό : άποκερή ΟΕά ΙΟ ην δ' εγώ λΐΧ. η δ' ος δΒ,ερΐυδ δΟΠρδΐί: 

Β | γε εμοϊ ΒϋΕ: γ έμοι (Ζ \ πείΟ'η Ό, δεά η 6Χ επιεηά. 12 δυνώ- 
μεΘ'α Εϊ) : δυνάμε&α Β^^ 1 3 άναβιώσασδ'αι Β^^ : άναβιαιοεσ&αι 
Ε, δεά ε εχ επιεηά. 14 καί μοι Ο, ΟΟΙΎ. Ο | διαφεύγοι Β^Ό : δια- 

φύγοι Εο 15 νικήσω (1, δεά ι ΐη Γ&δ. 1 6 οιμίου Ο | <Γ ΟΠ1. (Ζ, 

3.άά. ο 17 λέγεται ροδί Ηρακλής ΐΓ3.ηδρθδίίυιη νυΐί ο | ονδ' 6 

ΒΟΌΕ | είναι ίη Γ3.5. Ό | προς δύο ούδ' Ηρακλής οβίβΓίδ ΟΐΉΐδδίδ 
ΗΪΓδθ1ΐί§• ΐ8 εστίν ΒΕ) : έστι Οϊά Κ) έ'φηνΈλ>: εγη Β€ϋβ 

20 τον Ηρακλή ΒΟΌΕ, δβο! η εχ βπιοηά. Ώ, άβίενίί Οοοεί ηον. Ιεοΐ, 
ρ. 641 23 μισόλογοι Ηεπηειηη: μισολόγοι ΒΟϋΕ 



90 ΦΑΙΔΩΝ 141 

δύεται Ικ τον σφόδρα τινι πιστεϋσαι άνευ τέχνης, και 
ηγήσασΰαι παντάπασί γε άλη&ή είναι και υγιή και πιστόν 
τον άν&ρωπον, έπειτα ολίγον ύστερον ενρεϊν τούτον 
πονηρόν τε και άπιστον και αύ$ις έτερον ' και όταν τοϋτο 
5 πολλάκις πά&η τις, και υπό τούτων μάλιστα ους αν 
ηγήσαιτο οϊκειοτάτονς τε και εταιροτάτονς, τελεντών δύ Ε 
&αμα προσκρούων μισεί τε πάντας και ηγείται ουδενός 
ουδέν υγιές είναι το παράπαν. η ουκ ησ&ησαι συ τούτο 
γιγνόμενον; Πάνυ γε, ην δ 3 εγώ. Ουκοΰν, ή δ* ος, \_αί- 

ιο σχρόν,Ι και δήλον οτι άνευ τέχνης της περί τ ανθρώπεια 
6 τοιούτος χρήσ&αι επιχειρεί τοις άν&ρώποις; ει γάρ 
που μετά τέχνης έχρητο, ώσπερ έχει, ούτως αν ηγήσατο, 
τους μεν χρηστούς και πονηρούς σφόδρα ολίγους είναι 90 
έκατέρους, τους δε μεταξύ πλείστους. Πώς λέγεις; εφην 

1 5 εγώ. 'Ώσπερ, η δ 3 ος, περί των σφόδρα σμικρών και 
μεγάλων" οϊει τι σπανιώτερον είναι η σφόδρα μέγαν η 
σφόδρα μικρόν εξευρεϊν άνϊϊρωπον η κύνα η άλλο ότιοϋν; 
η αυ ταχύν η βραδύν, η αίσχρόν η καλόν, η λενκόν η 
μέλανα; η ουκ ησ&ησαι οτι πάντων τών τοιούτων τά 

2ο μεν άκρα τών εσχάτων σπάνια και ολίγα, τά δε μεταξύ 
άφ&ονα και πολλά; Πάνυ γε, ην δ 3 εγώ. Ούκοϋν οϊει, 
εφη, ει πονηρίας αγών προτε&είη, πάνυ αν ολίγους και Β 
ενταύθα τους πρώτους φανηναι; Εικός γε, ην δ 3 εγώ. 
Εικός γάρ, έ'φη' άλλα ταύτη μεν ούχ όμοιοι οι λόγοι 

25 τοις άν&ρώποις, άλλα σου νΰν δη προάγοντος εγώ 

5 ονς αν — 6 ίταιροτάτονς ΤΗοπι. Μει§ί5ί6Γ 5. ν. εΐαιρό-ίερος ρ. 159 Κ-• | 
13 Χους μεν χρηστούς — 14 πλείστους 5ΐοΐ>. εο1ο§. ι, 39» 4 

2 γε ο: τε ΒΟΌΕ|ι;^ί« ΗεπκΙοΓί, 3.1: οί. 5υρΓ3. Ι35? 1 5 ομοφνη 6ί 
5οηπ6ΐά6Γ 8.ά Ρΐαίοηίδ ανϊΐ. νοί. ι ρ. 212 4 πονηρόν Ε, 56(1 ν βχ 
επιβηά. 5 τούτων Ό, δ6(1 ν βχ 6Πΐ6ηά. 6 εταιροτάτονς (Ζ, 56ά 
αι 6Χ 6Πΐ6η(1. | δη ΒΟΕ: τι Ό 8 το παράπαν ονδεν νγιές είναι Έ, 

5&ά ονδέν ίη ΓΕ5., νεπιπι ΟΓάπιεπι νβΓΟοηιιη δί^ηίδ ίΓίΐηδροδΐίίοηίδ 
ϊηάΐθ3.νϊΐ; ε\σί> ΒθΌΕ: αν άείενΐί 6ΐ δυρΓ3. νεΓδίππ οντω πω•, &άά. 
ά, γρ. και ονπω ϊη πΐ3.Γ£. 3.άά. ά, δ6ά πΐ3.ηιι 3.1Ϊ3. αίηυβ αηίβΒ., αν πω 
ΗεππΕπη, αν οντω πως ^ίαΠοαυπι, νίάε βίΐαπι Ηευδάο δρεο. οπί. 
ρ. 20 9 ώοχοόν ίηοΐυδϊΐ: Μ5 1 1 επιχειρεί Ό, 56(1 εϊ 6Χ 6111611(1. | 
άν&ρώποις άθ.'. άνΟ'ρωπείοις ΒΟΌΕ| ν6Γ03. ει γάρ που — πλείστους 
ίοΓΐαδδε άείεηαΐ^ 6δδ6 οεηδεί δοηηιίάί Κπί. ΟοπιπιεηίΕΓ Ι ρ. 115 
12 αν ο ΠΙ. Ε, 3.άά. 6 | ηγήσατο ΒΟΌΕ : ηγήσαιτο Ο 13 οφόδρα 

σφόδρα ολίγον ζ ΗεΐηάοΓί 15 σφόδρα ροδί τών άείδνίΐ: ΌθΟΓ66 

Εάν6Γδ. Ι ρ. 151 16 μέγαν Ε Ο : μέγα ΒΟϋ 17 μικρόν ΒΟϋ : 

σμικρόν Εο, δ6(1 ό ΪΠ Γ3.δ. Ε 19 V °^ κ Β, V ° ι '/ί* Ε, δβά χι 6Χ 

6Πΐ6ηά. 21 γε οπί. Ε 22 ει 6χ 6Πΐ6η(1. Ό 2$ γε Έ: δε ΒΌ, 
δε ^, 3.1 θ£. 128, 3 | ^' ΟΠΙ. ^ 25 άνΟ'ρώποις ΒΟΌΕ: άν&ρώποις 

εισιν άε | προάγοντος Ί^^Έά: προσαγοντος Ό \ έγώ Β^Εά: εγώ δε Ό 



142 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 91 

έφεσπόμην, αλλ 3 έν.είντ], εΊϊειδάν τις πιστεύστ] λόγω τινι 
άλη&εΐ είναι, άνευ της περί τους λόγους τέχνης, κάπειτα 
ολίγον ύστερον αυτω δόξτ] ψευδής είναι, ενίοτε μεν ών, 
ενίοτε δ 3 ουκ ών, και αύ&ις έτερος και ετερος' /.αϊ μάλιστα 

€ δη οι περί τους άντιλογικούς λόγους διατρίψαντες οίσ& 3 5 
οτι τελευτώντες οϊονται σοφώτατοι γεγονέναι τε και κα- 
τανενοηκέναι μόνοι ότι ούτε των πραγμάτων ουδενός 
ουδέν υγιές ουδέ βέβαιον ούτε των λόγων, άλλα πάντα τα 
όντα άτεχνώς ωσπερ εν Ευρίτΐω άνω και κάτω στρέφεται 
και χρόνον ουδένα εν ούδενι μένει. Πάνυ μεν ούν, ε'φην ίο 
εγώ, άλη&η λέγεις. Ουκούν , ώ Φαίδων, εφη, οίκτρόν 
αν είη το πά&ος, ει όντος δη τίνος άλη&ούς και βεβαίου 

Ό λόγου και δυνατού κατανοήσαι, έπειτα δια το παραγίγνε- 
σ&αι τοιούτοις τισι λόγοις τοις αύτοίς τοτέ μεν δοκοΰσιν 
άλη&έσιν είναι, τότε δε μη, μη εαυτόν τις αίτιώτο μηδέ 1 5 
ττν εαυτού άτεχνίαν, άλλα τελευτών δια το άλγεϊν άσμε- 
νος έπι τους λόγους αφ 3 εαυτού την αιτίαν άπώσαιτο και 
ηδη τον λοιπόν βίον μισών τε και λοιδορών διατελοί, τών 
δε όντων της άλη&είας τε ν.αϊ επιστήμης στερη&είη. Νη 
τον Λία, ην δ 3 εγώ, οίκτρόν δήτα. 2ο 

ΧΙλ. Πρώτον μεν τοίνυν, εφη, τούτο ευλαβη&ώμεν, 

Ε ν.αϊ μη παρίωμεν εις την ψυχην, ώς τών λόγων κιν- 
δυνεύει ουδέν υγιές είναι, άλλα πολύ μάλλον ότι ημείς 
ονπω ϋγιώς έχομεν, άλλα άνδριστέον και προ&υμητέον 
υγιώς έχειν, σοϊ μεν ούν και τοις άλλοις και τού έπειτα 25 
ϋΐ βίου παντός ένεκα, έμοι δε αυτού ένεκα τού θανάτου * 

Ι έφεσπόμην ά, ίη Γη3.Γ£. ο: έφεοποίμην ΒΟ βί ΐιΐ νίάβίπτ Ό, 
έφεοπώμην Ο, έφεπόμην Ε, 56(1 ό €Χ ειηβηά. | εκείνη Μαάνϊ§" αάν6Γ5. 
Ι ρ. 37 2 > ν ^ € δίικϋεη ρ. 29: έκείντ} η (η Ό) ΒΟΌΕ 2 άλη&η ^Ό, 

οογγ. ά 3 ^ό»?7 ΒΕ)Εο: δόξει (Ζ, ςμιοά νβΓϋίδ εκείνη τ) 56Γν3.1:ί5 

ΓθΟΘρΐΐ: ΗείηάοΓί 6 οϊονται θχ οϊωνται 6Γ3.5ΐιηι ΐη Ο 8 αά ούτε 
τών λόγων ίη πίεγ^. αάά. ουδέν τών όντων ο, φΛ3.6 νβιτοα ί&ιηοη 
ρΟΒίεα. άβΐ6ΐ:3. δυηΐ | πάντα τα ΕΙ): πάντα Β(ΙΓ) 9 ενρίππω Ε| 

άνω και ΒΟϋΕ: ανω β 1 1 εφη ΒΟϋΕ: ρυηοίίδ ηοΐανίΐ 1) 13 το 
παραγίνεσθ'αι Ε, 5εά το ίη Γ3.5. 1 4 τοιούτοις τισι ουηΐ ΙΪΟΓΟ 

ομιοάαηι Βο^Ιίει - : τοιουτοισϊ ΒΟΌΕ | τότε — τότε Β^Ό, οοιτ. οαΐ 
15 άλη&έοιν είναι ΒΟΌΕ: γρ. και άλη&ή λέγειν είναι Ε ϊ6 ασμε- 

705 Β, βοά 3.οοθηίυ5 6ί δρίπίϋδ ίη Γ3.5.: άσμενος ^ΌΚ ι8 λοιδο- 

ρών ΒΟΌ: λοιδορών τους λόγους Εοά. | διατελώι Β, διατελών ΟΌΕο 
19 $£ όντων δΐΘρη&ηιΐδ : δεόντων Β^^Ε 20 δϊα ^ \ οίκτρόν 

ΒΟϋ: ώξ οίκτρόν Εβ, νίάβ ΟπΙοη. 6η, 8 21 εύλαβη&ώμεν 

ΒΟϋΕ: εύλαβητέον ίη η~ΐ3.Γ§. Ο 22 μη Οίη. ^, Σΐάά. Ο Ι παρίωμεν 

Β€ΌΕ 24 ονπω ΒΌΕ: ούτω ^ | αλλά ΒΟΌΕ 25 ούν ϊηοΐαδίί: 
δΐαΐΐοαυιη 



91 ΦΑΙΔΩΝ 143 

ώς κινδυνεύω εγωγε εν τψ παρόντι περί αυτόν τούτου ου 
φιλοσόφως εχειν, αλλ 3 ωσπερ οι πάνυ απαίδευτοι Γριλο- 
νείκως. και γαρ εκείνοι όταν περί του άμφισβητώσιν, 
οπη μεν έχει περί ών αν 6 λόγος η ου ίρροντίζουσιν, 
5 όπως δε α αύτοι ε&εντο ταύτα δόξει τοις παρονσιν, 
τούτο προ&νμούνται. και εγώ μοι δοκώ εν τω παρόντι 
τοσούτον μόνον εκείνων διοίσειν' ου γαρ όπως τοις παρ- 
ονσιν α εγώ λέγω δόξει αληθή είναι προ&νμη&ήσομαι, 
ει μη εϊη πάρεργον, αλλ! όπως αντώ εμοι ο τι μάλιστα 

ίο δόξει ούτως εχειν. λογίζομαι γαρ, ώ φίλε έταϊρε' θέασαι Β 
ώς πλεονεκτικώς' ει μεν τυγχάνει αληθή οντά α λέγω, 
καλώς δη έχει το πεισθήναι' ει δε μηδέν εστί τελεντή- 
σαντι, αλλ 3 ούν τούτον γε τον χρόνον αυτόν τον προ του 
θανάτου ήττον τοις παρούσιν αηδής εσομαι οδυρόμενος. 

1 5 η δε δη άγνοια μοι αντη ου ξυνδιατελεϊ, κακόν γαρ αν 
ην, αλλ 3 ολίγον ύστερον άπολεϊται. παρεσκενασ μένος δη, 
εφη, ώ Σιμμία τε και Κέβης, ούτωσι έρχομαι επί τον 
λόγον' ύμείς μέντοι, αν έμοϊ πείθησθε, σμικρόν φροντί- € 
σαντες Σωκράτους, της δε αληθείας πολύ μάλλον, εάν 

2ο μέν τι νμϊν δοκώ αληθές λέγειν, συνομολογήσατε, ει δε 
μη, παντϊ λόγω αντιτείνετε, όπως μη εγώ υπό προθυ- 
μίας αμα έμαυτόν τε και υμάς έξαπατήσας ωσπερ μέλιττα 
το κέντρον έγκαταλιπών οίχήσομαι. 

ΧΓ/Ι. Ιίλ) 3 Ιτέον, εορη. πρώτον με ύπομνήσατε Γ 

ι ώς κινδυνεύω — 6 Λρο&υμοϋνται 5ΐοΒ. βοπ1ε§. 4, 5° 

2 ψιλονεΐκως Ο., 5βά νείκως ΐη Γ3.5. 3 και οηι • £•> διιρΓΒ. νθΓ- 

δΐιηι αάά. ο | άμψιοβητοϋσιν ^, οοιτ. ο 4 *Ζ £ί Β£ϋ '■ έ'χοι Ε 

5 δόξει ΒΟΌΕ: δόξη οά\παρονσιν ΒΌ : παοουοι ΟΕο 8 δόξει Εο : 
οόξτ} ΒΟΌ, ά^ί&ηάϊί Α1<;6η Οηιηάζϋ^β § 146 | προ&υμη&ήσομαι 
ΒΟΪ): προ&νμήοομαί Ε, νΐάε 115 £ 9 ε ί'ν ΒΟΌΕ: ει Η6Γΐτΐ3.ηη 

0653.Π1Π1. Αοηαηάΐ. ρ. 84 | αυτώ έαοι Β^^Ε : αυτώ μοι ΗεΐηάοΓί, 
3.1 νΐάβ ΕυΐηγάΘηι. ρ. 273 Β 61 Η6πιΐ3.ηη Οβδαπιιη. Αοηαηάΐ. ρ. 84 
ίο δόξει Εο: δόξη ΒΟΕ), άβίβηάΐΐ: 1. ο. Αΐίβη | Θ'έαυαι ΒΟϋ : και 
Ό'έαοαι Εοά, 3.1 νΐάε Ν. 0. ρ. 140 1 1 ώς Ό: ωσπερ ά, 5βά περ 

ροδίβΕ άβίεΐυηι | μεν ΒΟΌΕ: μεν γαρ οά | λέγω ΒΟΌ: εγώ λέγω Ε 
12 έατι Β^Ε: έστι* (/' 6Γ3.53.) Ό, έ'σται ΗΐΓ5θίΐί§' 13 τοϋτόν γε 

Εο: τούτον δε ~Β^^, νϊάο 141, 23 14 ήττον Ό, 56(1 τον εχ εχηεηά. 
15 δη άγνοια 3Λ10ΪΌΓΘ ΓΐδοηβΓΟ δοτίρδΐ, θί. Ν. ^. ρ. 149: διάνοια 
ΒΟΕά, άνοια Ό, ΐη ηιαι•£. ο, γρ. Ε | μοι Ί^^Ό, ΐη ΓΕ5. γρ. Ε: μου Ε 
ΐ6 δη ί^ϋ: μέν δη Εοά 17 ούτωσίν Έ\έρχομαι Ό, 56(1 ρ 3.ά(1. ά. 

ΐδ ύμέΐς ΒΌΕ: ημείς (Ζ \ σμικρόν ΒΟΌ : μικρόν Ε 20 μέν τι ΒΌΕ: 
μέντοι (Ζ \ οννομ. ΒΟΌ : ξννομ. Εο 21 όπως Β(ΙΟ, Γεδίΐίυΐ Ν. Ο. 

ρ. 144 : εύλαβούμενοι όπως Εοοά. 22 έμαντόν ΒΟΌε: εαυτόν Ε 

24 ττρώτόν με ΒΕ: τιρώΐον μέν ^^, πρώτον μέν με ΙΪ10Γ6 δοΐΐίο 
ΗοίηάοΓί 



144 ΠΛΑΤΑΝΟΣ 92 

έλέγετε, εάν μη φαίνω μαι μεμνη μένος. Σιμμίας μεν γάρ, 
ώς έγώμαι, άπιστεί τε καϊ φοβείται, μη η ψυχή όμως και 

Ό ΰειότερον καϊ κάλλιον ον τον σώματος προαπολλύηται εν 
αρμονίας εϊδει ούσα' Κέβης δε μοι εδοξε τούτο μεν εμοϊ 
σνγχωρεΐν , πολνχρονιώτερόν γε είναι ψυχην σώματος, 5 
άλλα τόδε άδηλον Ίΐαντί, μη πολλά δη σώματα και πολ- 
λάκις κατατρίψασα η ψυχή το τελενταΐον σώμα καταλι- 
πονσα νυν αντη απολλύηται, και ή αυτό τοντο -3-άνατος, 
ψυχής ολεΟ-ρος, επει σώμα γε άεϊ απολλύμενον ονδεν 
παύεται, άρα αλλ 3 η ταντ εστίν, ώ Σιμμία τε και Κέβης, ίο 

Ε α δει ημάς επισκοπεϊσ&αι; Σννωμολογείτην δη ταντ είναι 
άμφω. Πότερον ούν, εφη, πάντας τους έμπροσ&ε λόγους 
ονκ αποδέχεστε, η τονς μεν, τονς δ 3 ου; Τονς μέν, έφά- 
την, τονς δ 3 ου. Τι ονν, η δ 3 ος, περί εκείνου τον λόγου 
λέγετε, εν ω έφαμεν την μά&ησιν άνάμνησιν είναι, και 1 5 
τούτου ούτως έχοντος άναγκαίως εχειν άλλο&ι πρότερον 

92 ημών είναι την ψυχην, πριν εν τω σώματι ενδε&ηναι; 
3 Εγώ μέν, εφη ό Κέβης, και τότε &ανμαστώς ώς επείσΟ-ην 
υπ 3 αυτού και νυν εμμένω ώς ούδενι λόγω. Και μην, εφη 
δ Σιμμίας, και αυτός ούτως έχω, και πάνυ αν ΰαυμά- 2ο 
ζοιμι, εϊ μοι περί γε τούτου άλλα ποτέ δόξειεν. και 6 
Σωκράτης, ϊίλλά ανάγκη σοι, εφη, ώ ξένε Θηβαίε, άλλα 
δόξαι, έάνπερ μείνη ϊ]δε ή οϊησις, το άρμονίαν μέν είναι 
σύν&ετον πράγμα, ψυχην δε άρμονίαν τινά εκ τών κατά 
το σώμα εντεταμένων συγκεϊσ&αι. ου γάρ που αποδέξει 25 

12 τζόΐίρον — ΐ49> 22 ίζενοήσειν 3ίοΙ>. εο!ο§. ι, 4 Τ > τ 3 
2 έγώμαι ΒΌΕ, εγώ οίμαι 0. 3 κάλλιον Ο, κάλλιστον ά\ 

ποοαπολνηται Ε 4 ε0>£ι £> ΟΟΓΓ. 5 ον ΥΧ• Β(3Ό: ξνγχ. Ει) 

8 αντη £ \ άπολνηται Ε 9 ϊ ε Β(ΙΟΕ | άπολνμενον Ε ΙΟ αλλ* 

η 6: άλλ' η ΟΚ, άλλη Ό, αλλ ή ά, άλλ' η Β, αλλ" ή θ; παύεται, άο 
άλλ' η, \ιί ΓηυίΕΓΟΐυΓ ίηίβΓρυηοίίο, ΐη πΐΆΤξ. 3.άά. ο | ταϋτά έοτι Ό, 
ταντά έοτιν (1 II οννομολ. Β(ΖΟ, ζννομολ. Ο, ξννωμολ. Ε 12 έμ- 
ποοσ&ε ΒΕ: έμπροσθεν ΟΏ\> 1 3 αποδέχεστε ^, 56ά ε 6ΧΪΧ6ΙΉ3. 

ΐη Γ3.5. | ή Β, ΟΟΙΎ. Ο | έγάτηΐ' Εοά 8ίθθΗ.εΐ15 : φάτην ΒΟΟ 15 λέ- 
γετε €ΌΚ, 56(1 ε 6ΧΪΓ6Π13. Ϊη Γ3.5. £Σ) \ λέγεται Β, θί. 121, 4 χ 6 άλ- 
λου ι ο: άλλο τι ΒΟΌ 5ίο 03.6115, άλλοθι πον Εο, νϊάε ΟίΙοη. 
8θ, \η 1 8 ωί ΒΌΕ 19 εμμένω ΒΕ: εμμένω ^Ό 20 οντω* 

Β, 56(1 ς εχ εηιεηά. 2ΐ μοι ίη Υ3.5. Ε | άλλα Ό εί υί νίάείιΐΓ ΒΟ : 
άλλο Εοο Ι ποτέ οά: ποτέ ΒΟΪ, πότε Ό, ποτέ έτι β\δόξειεν Β(ΙΌΕ: 
δόξειε Ο 22 άλλα Β(ΖΌΕ 2$ δυξαι νιιΐ^ο δοπουηί: δοξάσαι 

Β(ΙΌΕ | εάν πεοιμείνη Ο, θΓ. 3? 19 Ι ν$ ε οιη • Ε | οϊηοιζ Ό, 56ά η 6Χ 
ειηεηά. 24 ^σνν&. Β^Ό: ξνν&. Εο 25 έιηετ. Ε, 56ά ν 6Χ 

6ΐτΐ6η(1. | υνγκ. Β£Ό: ξνγχ.Έλ> \ άποδέξειΒ, άποδέξ** Ώ: άποδέξτ) 
(ΖΈλϊά 



92 ΦΑΙΔΩΝ 145 

γε αυτού λέγοντος, ώς πρότερον ην αρμονία συγκειμένη, Β 
πριν εκείνα είναι εξ ών έδει αυτήν συντε&ηναι' η άπο- 
δέξει; Ουδαμώς, εφη, ώ Σωκρατες. Αίσΰάνει ουν, ή δ* 
ος, ότι ταϋτά σοι συμβαίνει λέγειν, όταν φης μεν είναι 

5 την ψυχην πριν και εις άν&ρώπου είδος τε και σώμα 
άφικέσ&αι, είναι δε αυτήν συγκειμένην εκ τών ουδέπω 
όντων; ου γαρ δη αρμονία γέ σοι τοιούτον έστιν ο απ ει- 
κάζεις, άλλα πρότερον "/.αϊ η λύρα και αί χορδαι και οι 
φ&όγγοι ετι ανάρμοστοι οντες γίγνονται, τελευταΐον δε € 

ίο πάντων ξυνίσταται η αρμονία και πρώτον απόλλυται. 
ούτος ουν σοι ο λόγος έκείνω πώς ξυνάσεται; Ουδαμώς, 
εφη 6 Σιμμίας. Και μην, ή δ* ος, πρέπει γε εϊπερ τω 
άλλω λόγω ξυνωδώ είναι και τω περί αρμονίας. Πρέπει 
γάρ, εφη δ Σιμμίας. Ούτος τοίνυν, εφη, σοι ου ξυνωδός, 

15 άλ% ορα' πότερον αϊρεί τών λόγων, την μά&ησιν άνάμνη- 
σιν είναι η ψυχην άρμονίαν; Πολύ μάλλον, εφη, εκείνον, 
ώ Σωκρατες. οδε μεν γάρ μοι γέγονεν άνευ αποδείξεως 
μετά εικότος τινός και ευπρεπείας, ό&εν και τοις πολλοίς Ώ 
δοκεϊ άν&ρώποις' εγώ δε τοις δια τών εικότων τάς άπο- 

20 δείξεις ποιουμένοις λόγοις ξύνοιδα ούσιν αλαζόσιν, και 
αν τις αυτούς μη φυλάττηται, ευ μάλα εξαπατώσι, και 
εν γεωμετρία και εν τοις άλλοις απασιν. δ δε περί της 
άναμνήσεως και μαθήσεως λόγος δι ύπο&έσεως άξιας 
άποδέξασ&αι είρηται. έρρή&η γάρ που ούτως ημών είναι 

25 ή ψυχή και πριν εις σώμα άφικέσ&αι, ωσπερ αύτη εστίν 

19 £γώ όε — 22 ατιασιν δίοΐ>. εο1θ£. ι, τ, 22 | 19 τοις — 2ο αλαζόσιν 
ΡγοοΙ. ίη Ευοϋά. III ρ. 53 

Ι αντον Ο ΗβϊηάοΓί: αντον <ΖΌ, οαντον Βά, δβά Ο 6Χ ΘΙΏβηοΙ. Β Ι 
ονγκ. Β^Ό^. ξνγκ. Εο 2 ονντ. ΒΟΌ : ξνντ. Εο | άποδέζει Β, άττο- 
δέζ** Ό: άττοδέξη ΟΕοά. 3 αίσΘ'άνει Β, αίσ&άν #* Τ): αίσ&άΐ'ΐ] 

€ΕΜ 4 οτι* Ε | οναβ. ΒΟΌ: ζνμβ. Εο ^ ζ τε Εο : γε Β€Ό 

6 <?ε ΒΟΌΕ | ονγκ. Β(Ιϋ : ξνγκ. Εο η ο ΒΟϋ, ρΐΌΟίΐνίΙ: οιιητ. 

ΕίδΟηβΓΟ Αδί: ώ 06, ώ Ο, ώ Ε | άττεικάζεις Ό, δεά ει ροδί τζ εχ 
βΙΤΙβηά. 9 γίνονται ΒΏ ΙΟ απόλνται Ε II εκείνο Ο, οογγ. Ο Ι 
ξυνάσεται οοάθ : ζννέσεται ΒΟΏΕ 13 αλλω Ό, δθά λ 3.1Ϊ6ΓΣΙΠ1 

ζ,άά. ά Ι &ννωδώ Ό, δεά ω ρποΓ βχ βηιεηαΐ. 14 έ'φη σοι ου Εοοαΐ: 
έ'φη οίον Ί^^Ό | ξννωδος Ε, δβά £ ίη Γίΐδ. 15 αίρει Β, αίρ** Ό: 

αίρή ^Ε^ά Ι άνάιιΐ'ηοιν Ό, δεά ν 6χίΓ6ηΐαηΐ &άά. (1 ΐ6 -ψνχην 

Εθθά: ψνχη Β^Ό [ έ'φη εκείνον Εθ : έ'φη εκείνο ΒΌ, εκείνο έ'φη ^ 
19 άι^χϊρώποις — είκ]ότων ίηοΐυδα ίη Γ3.δ. Ε, άν&ρώποις ίηοΐΐΐδίΐ: 
ΗΪΓδοηί^ 20 αλαζόσιν ΒΟ: άλαζόσι ΌΕ, δβά ι ίη ταδ. Ό ιι τοις 
οπ\. δίοοίίειίδ 24 έρρή&η 1 β^Ό : έρρέ&η Εο, αί νίάε δοηηείάΘΓ 

αά ΡΙαΙοηίδ οίνίΐ:. νοί. 2 ρ. 6 25 αντη Μυα!σ•[υδ, νίάθ υεθ6Γ\ν6§• 
ρηίΐοΐο^. νοί. 20 (1863) ρ. 5 !2: αντήςΒ^ΌΕ, αν&ις ΟοΓηαπυδ εο1ο§". 
ρ. 9 | έστιν Β^ΌΕ, υί 146, ι 

Ι Ία ίο νοί. Ι. 10 



146 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 93 

ή ουσία έχουσα την έπωνυμίαν τήν του ο εστίν, Ιγώ 
Ε <5έ ταύτην, ώς έμαυτον πεί&ω , ικανώς τε και όρΰώς 
άποδέδεγμαι. ανάγκη ούν μοι, ως εοικε, δια ταϋτα μήτε 
έμαυτοϋ μήτε άλλου άποδέχεσ&αι λέγοντος, ώς ψυχή εστίν 
αρμονία. 5 

ΧΙλΙΙ. Τί δε, ή δ 3 ος, ώ Σιμμία, τηδε; δοκεΐ σοι 
αρμονία η άλλη τινι συνδέσει προσήκειν άλλως πως εχειν 
93 η ώς αν εκείνα εχη εξ ών αν συγκέηται; Ουδαμώς. Ουδέ 
μην ποιεϊν τι, ώς έγωμαι, ουδέ τι πάσχειν άλλο παρ 3 α 
αν εκείνα η ττοιη η πάσχη; Συνέφη. Ουκ άρα τγείσ&αί ίο 
γε προσήκει άρμονίαν τούτων εξ ών αν συντε&η, αλλ 3 
επεσ&αι. Συνεδόκει. Πολλού άρα δεί εναντία γε αρμονία 
κινη&ήναι η φ&έγξασ&αι η τι άλλο έναντιω§ήναι τοις 
αυτής μέρεσιν. Πολλού μέντοι, εφη. Τι δέ; ούχ ούτως 
αρμονία πέφυκεν είναι εκάστη αρμονία, ώς αν άρμοσ&η; 15 
Β Ου μαν&άνω, εφη. Ουχί, ή δ 3 ος, αν μεν μάλλον άρμο- 
σ&η και έπι πλέον, είπερ ενδέχεται τούτο γίγνεσθαι, 
μάλλον τε αν αρμονία εϊη και πλείων, ει δ 3 ήττον τε και 
επ ελαττον, ήττον τε και έλάττων; Πάνυ γε. Ή ούν εστί 
τοϋτο περί ψυχήν, ώστε και κατά το σμικρότατον \_μάλλον\ 20 
ετέραν ετέρας ψυχής επϊ πλέον και μάλλον η επ 3 ελαττον 
και ήττον αύτο τούτο είναι, ψυχτν; Ουδ 3 ΟΊίωστιουν, εφη. 
Φέρε δή, εφη, π:ρος Λιός' λέγεται ψυχή ή μεν νουν τε 
εχειν και άρετήν και είναι άγα&ή, ή δέ άνοιάν τε και 

23 φέρε όή — 147» ι λέγεται 8ΐοΙ>. 6ο1θ£. ι, 4°> 2 

6 <?£ €Ό, δ* Β: δαι Εο | τγδε Β^^Ε: άβίβνΐί; λνγίίοιΛαοΙι, τί 
δε 5ίθΐ)3.6ΐΐδ, 5ΐφΓ3, νεΓδυηΐ &άά. Ο, τάδε ΗβΐηάοΓί | τγδε; δοκεΐ 
ρπηιυδ (ϋδΐΐηχίΐ: Ββ1ζ1ί6Γ, τ?]δε δοκεϊ σοι; ειιοΙογθ ΗείηάοΓβο ΐηίβΓ- 
ρυηχίΐ λνΐηοΙίεΙηΐΕηη 3.ά Ευίΐιγά. ρ. 4ΐ> &ί οί• Ρεγπι. 148 Ε τί δε 
τν ( δε; άρ' ου η ή Χ) : η Β | συνβ'έσει ΒΟΌ : ξυν&έσει Ει) | πώς 

ΒΟΌΕ 8 εξ Σ): τα εξ ά \ συγκέηται ΒΟΏ : ξυγκέηται Εο 9 Ήαρ' 
α ΒΕά: παρ' ο ^, δβά ο ΐη Γ3.5., παρ' Ό ΙΟ συνέφη ΒΟϋΕ II άρ- 
μονίαν Β(3Ε)Ε: αρμονία ΐ) | συντε&ϊ] Β£ΌΈ.: ξυντε&γι \) 12 συν- 
εδόκει ΒΟϋ: ζννεδόκει Εο | γε Ο : γαρ (Ζ | αρμονία ^^ : άρμονίαν Ε, 
άραονία* Β 13 τι ε: τοι \ΐί νίάείΐΐΓ Ε 14 αυτής άβ : αυτής 
ΒΌΕο, αυτοϊς ^ \ μέρεσιν Β^^: μέρεσι Ε | (?£ ^ΌΈ., δ* Β: δαι \> 

1 6 ουχί ΗβΐηάοΓί, νϊάβ δΐυάΐεη. ρ. 29: ή ουχί ΒΕο, η ουχί ΟΌ 

17 ήττερ Ό, 56(1 η 6Χ 6ΙΏ6ηά. 1 8 αρμονία \ΐί ήρμόσ&αι υοίφΐβ 
ί€Γ6 Ο 19 ήττον τε και έλάττων ά: ήττον τε και έλάττων ΒΟΕ 
€ί \ιί νίάείιΐΓ Ό | η ά, ίη πιάϊ§. ο : εί Β€Ό, η δυρΓα νβΓδαιη ζάά. ϊ> \ 
έ'στι ά: έστιν υί νίάεΙυΓ ϋ 20 μάλλον άείθνΐΐ Ηεαδάε δρβο. οπί. 
ρ. 22: (Ιείβηαϋί Ηεηηαηη Οοδαιτιπι. Αο1ΐ3.ηά1. ρ. 84 2 1 ψυχής 
ΒΟΌΕ, ίηοΐιΐδίΐ; Αδί: ψυχήν δίοοαευδ, ψνχην ψυχής 1. ς. Ηειίδάβ, Εί 
νϊάο 3.ρο1崙. 37 Ο 2 3 V ιη Γ3 • 5 • Ε 



94 ΦΑΙΔΩΝ 147 

μοχ&ηρίάν και είναι κακή; και ταϋτα άλη&ώς λέγεται; 
}ίλη&ώς μέντοι. Των ούν δεμένων ψνχήν άρμονίαν είναι ^ 
τι τις φτιοβί ταντα οντά είναι εν ταϊς ψυχαϊς, τίν τε 
άοετήν και την κακίαν; πότερον άρμονίαν αν τίνα αλλην 
5 και άναρμοστίαν; και την μεν ήρμόσ&αι, την άγα&ήν, 
και εχειν εν αυτή αρμονία οϋση αλλην άρμονίαν, ττν δε 
άνάρμοοτον αυτήν τε είναι και ουκ εχειν εν αυτή αλλην; 
Ουκ έχω εγωγ εφη ο Σιμμίας εΐΊΐεϊν' δήλον δ* οτι τοιαΰτ 
άττ αν λέγοι 6 εκείνο ύπο&έμενος. ^ίλλα προωμολόγη- Σ> 

ίο ται, εφη, μηδέν μάλλον μηδ 3 ήττον ετέραν ετέρας ψυχήν 
ψυχής είναι' τούτο δ 3 εστί το δμολόγημα, μηδέν μάλλον 
μηδ 3 επί πλέον μηδ 3 ήττον μηδ 3 έπ 3 έλαττον ετέραν ετέρας 
άρμονίαν [αρμονίας] είναι' ή γάρ; Πάνυ γε. Την δέ γε 
μηδέν μάλλον μηδέ ήττον άρμονίαν ούσαν μήτε μάλλον 

1 5 μήτε ήττον ηρμόσ&αι' εστίν ούτως; 3 Έστιν. € Η δέ μήτε 
μάλλον μήτε ήττον ήρμοσμένη εστίν ο τι πλέον ή ελαττον 
αρμονίας μετέχει, ή το ϊσον; Το ϊσον. Ονκονν ψυχή 
επειδή ουδέν μάλλον ουδ 3 ήττον άλλη άλλης αυτό τοϋτο Ε 
ψυχή έστιν, ουδέ δή μάλλον ουδέ ήττον ήρμοσται; Ούτω. 

ίο Τοϋτο δέ γε πεπον&υϊα ουδέν πλέον άναρμοστίας ουδέ 
αρμονίας μετέχοι άν; Ου γάρ ούν. Τοϋτο δ αύ πεπον§υϊα 
άρ άν τι πλέον κακίας ή αρετής μετέχοι ετέρα ετέρας, 
εϊπερ ή μέν κακία άναρμοστία, ή δέ αρετή αρμονία εϊη; 
Ουδέν πλέον. Μάλλον δέ γέ που, ώ Σιμμία, κατά τον 

25 ορ&ον λόγον κακίας ουδεμία ψυχή με&έξει, εϊπερ αρμονία 94 
έστίν' αρμονία γάρ δήπον παντελώς αυτό τοϋτο ούσα, 

2 δεμένων ΒΟΌ : τιθεμένων Εοά δΐοοαειίδ, εί". 28, 5 Ι &να£ 
τι τις Βϋ, είναι τι τι (Ζ, είναι τι τις Ο, είναι τι τίς Ε, 56ά. τι ίη Γ3.5., 
είναι, τί τις ίη ηΐ3Χ£. ίηίοτρυηχίΐ: ο 3 οντά ίη Ιβχίιι οηιίδδαιη ίη 

τΩΆΧ<ζ. 3.άά. ^ 4 ^λλην Β^^ : καλήν ίη ηΐ3Τ§•. ο, αλλην καλην Έ, 

5βά καλην ρυηοίίδ ηοίΒ,ίυηΐ 6 αντη ΒΌβ: αυτή ΟΚ η αντή 

Βε: αύτη €ΌΕ 8 έ'γωγ ΒΟΌΕ | 6 Εβοά: ω € ει υΐ νίάβίιΐΓ ΒΌ'| 

σιμμία ς ΒΕοά : σιμμία ^^ | ίΓ ΒΟΌΕ 9 λέγοι 6 ΒΌΕ: λέγοιο Ο 

ΙΟ μηδ' ήττον ΒΟΕ, μηδέ ήττον Ό | ετέρας οτη. ^ 12 μήδ' ήττον 

Β^^Ε 13 αρμονίας ολιοϊογθ Κ. δοηηιίοΐί άβίβνίί: Η. δοηηιΐάί: 

ΚπΙ. €οϊητη&ηΐ3.γ II ρ. 1 1, νίάβ Μαάνί§• ΕάνβΓδ. Ι ρ. 83 | η γάρ Ο 
14 μηδέν Ί^^Ό : μη Ε | μήτε μάλλον μήτε ήττον δΐΕΐ1θ2.υηΐ : μηδέ 
μάλλον μηδ' ήττον ΒΟΌ, μηδέ μάλλον μηδέ ήττον Ε 15 εστίν η 6: 

εστίν ει Βϋ 6ΐ \ΐί νίάβίΐΐΓ Ε, εστί ει £, εστί ή € \6 μάλλον μήτε 

ΒΌΕ : μάλλον μήτ (Γ, μάλλον αή^' Ο ΐ8 ονδ' ήττον ΒΟΌΕ 

1 9Ψ ν Χ Ί 7 εστίν ΒΟΌΕ | ονδέ δή Β^ΌΈ.: ουδέν δή Βε1<:1ζ€Γ | οντω ΒΟΕ: 
όντως (ϋ) 21 ου γαρ Β | πεπον&νία Ό, ΟΟΙΎ. ά, πεπον&νΐα £, 

56(1 ν 6Χ βηΐεηά. 22 «ο 5 ^^ 24 [σιμμία κατά τον όρ&όν λόγον 
κα]κίας ίηοΐυδα ροδί ηηοηι νοτδΐΐδ ίη ηΐ3.Γ£. δοπρεΐί Ε 

10* 



148 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 94 

αρμονία, αναρμοστίας ουποτ αν μετόσχοι. Ου μέντοι. 
Ουδέ γε δήπον ψυχή, ούσα παντελώς ψυχή, κακίας. Πώς 
γαρ εκ γε των προειρη μένων; °Εκ τούτον άρα τον λόγον 
ημΐν πάοαι ψνχαϊ πάντων ζωών ομοίως άγα§αϊ έσονται, 
εϊπερ ομοίως [ψνχαϊ] πεφύκασιν αντο τούτο, -ψυχαί, $. 
είναι. 'Έμοιγε δοκεϊ, εφη, ώ Σωκρατες. Ή και καλώς 

Β δοχεΐ, ή δ 3 ός, ούτω λέγεσ&αι, και πάσχειν αν ταύτα ο 
λόγος, ει όρ&η ή υπό&εσις ην, το ψυχήν άρμονίαν είναι; 
Ουδ* δπωστιούν, εφη. 

Χϋ<ΙΙΙ. Τι δέ; ή δ 3 ός' τών εν άνΟ-ρώπω πάντων ίο 
εσ& ο τι άλλο λέγεις άρχειν ή ψυχήν, άλλως τε και 
φρόνιμον; Ουκ εγωγε. Πότερον [συγχωρούσαν] τοις χατά 
το σώμα πά&εσιν εναντιουμένην [παϋ-ήμασι]; λέγω δε 
το τοιόνδε, [ώσεϊ] καύματος ενόντος χαι δίψους επί του- 
ναντίον ελχειν, το μη πίνειν, χαι πείνης ένούσης επ\ το 1 5 
μη έσΰίειν, χαι άλλα μνρία που δρώμεν εναντιουμένην 

^ την ιρνχην τοίς χατά το σώμα' η ου; Πάνν μεν ούν. 
Ουχονν αύ ώμολογήσαμεν εν τοις πρόσ&εν μήποτ αν 
αυτήν, άρμονίαν γε ούσαν, εναντία αδειν οις έπιτείνοιτο 
χαι χαλώτο χαϊ πάλλοιτο χαι άλλο δτιούν πά&ος πάσχοι 2ο 
εκείνα εξ ών τνγχάνει ούσα, αλλ 3 επεσ&αι εκείνο ις χαϊ 
ουποτ αν ήγεμονεύειν; ώμολογήσαμεν, εφη' πώς γαρ ου; 
Τι ούν; νυν ου πάν τουναντίον ημΐν φαίνεται εργαζομένη, 
ηγεμονεύουσα τε εκείνων πάντων εξ ών φησί τις αυτήν 

Ι άναρμονίας (3, ΟΟΙΎ. ^ 3 & χ 6Χ εηίβηά. Ό 4 πάντα* ν 

ΒΌΕ: πάντων τών Ο. \ ζώιων Β: ζώων £ΌΈ. 5 ομοίως αϊ 

■φνχαΐ λνγΐΐεηοΣίοη, ψνχαί άείεηαΐυηι ρπίανίΐ: ΗοίηάοΓί | τοντο 
Ε: τοντο το ΒΟϋβ | τοντο είναι ψνχαί 5ίθ03.€ΐ1δ 6 είναι; ίηΙβΓ- 

ριιηχϊί ΐη ηΐ3.ι•£. ο \ και οιη. Ό, δυρΓα νβΓδυηι ζάά. ά η $ οβ Ό, 
δθά. 05 €Χ €Πΐ6ηά.| όντως Ό, οντω ΓοΓίίΐδδΘ ά\πάσχειν αν 8ΐ003.611δ : 
■πάσχειν ΒΟΌΕ, άείεηάϊΐ: νβπτίθηΓεη Ρΐαίοη. δίυάΐεη ρ. 28 8 εί 
ά: ή Ό | 6ρβ"η ή 6 5ί003.611δ : όρ&η ΒΟϋΕ ίο #£ ^Ό, δ* Β: δαι 

Ει) ιι ή Β, οογγ. ο, ηοο ηοη ϊαπι 3.άηοί3.οο 12 συγχωρούσαν 

ΉΟ.Ό, ίηοΐυδϊΐ Μ5, θί. Ν. <Ζ. ρ. 150: 'ξνγχωρονσαν Εο 13 πά&εσιν 
ί$£Ό: πά&εσιν ή και Εοοά, παΟ'ήμασιν ή και 5ί003.€ΐΐ5 | εναντιου- 
μένην δίοοαβίΐδ: εναντιουμένην πα&ήμασι Βά, εναντιουμένην πα- 
&ήμασιν ^^, εναντιουμένην τοις παθ'ήμασι Ε 14 ώοει ΟΌΕ, Ϊη 

ιτϊ£Γ£. ο, ίηοΐυδΐΐ Μ5: ως εί Β, οίον δίοοαβυδ, γρ. οίον δίφΓα ν6Γ- 
δυηι 3.άά. Ε, οίον εί 5ίβρη3.ηυδ ; ως καύματος ΐη ιή3.㧕. ϊίεπι ο, φαοοΐ 
οοΐΐ. Ρηΐΐοο. 44 Ο οΐΐτρ ρΐΌβανΐ Ν. Ο. ρ. 150 15 του μη πίνειν Ο 
ι6 μυρία που ΒΌΕ: που μνρία ^ δίοοαοιίδ, Γβοερΐί ΒβΙίΙίθΓ ι8 ού~ 
κονν ΟΙΙ1. Ό, 3.άά. ά | πρόσ&εν ΒΟΏ: έμπροσθεν Εο | μήποτ αν 
αύτην Ε, ΐη 1ΉΕΓ§". Ο: μήποτε ταντην Β^^ 8ίθΰαευδ 20 ψάλλοιτο 
δ£οθ3.6ΐΐδ, ρΓοοαοίϋυδ ρυΐανϊί: \νγί1:οηθ3.<:η 24 φησί τις Β0ϋ 7 

5θά σί εχ €ΐΏ€ηά. Ό: ψήσει τις Έ\αυτήν ^, 5ξά η οχ εηιεηά. 



95 ΦΑΙΔΩΝ 149 

είναι, χαι εναντίον μένη ολίγον πάντα δια παντός τον Ό 
βίον χαι δεσπόζονσα πάντας τρόπονς, τα μεν χαλεπώ- 
τερον χολάζονσα χαι μετ άλγηδόνων, τά τε κατά την 
γνμναστιχην χαι την ίατριχήν, τα δε πραότερον, χαϊ τα 
5 μεν απειλούσα, τα δε νου&ετονσα, ταϊς επι&νμίαις και 
όργαϊς χαι φόβοις ώς άλλη ονσα άλλω πράγματι διαλε- 
γομένη; οίον πον χαΙ ( 'θμηρος εν 3 0δνσσεία πεποίηχεν, ου 
λέγει τον 3 0δνσσέα 

στηΒ-ος δε πλήξας ν.ραδίψ ινίπαπε μν&ω' 

ίο τέτλα&ι δη, χραδίη' χαι χνντερον άλλο ποτ ετλης. Ε 
αρ 3 όΊει αντον ταντα ποιήσαι διανοονμενον ώς αρμονίας 
αντης ονσης χαί οϊας άγεσΰαι νπδ των τον σώματος 
πα&ών, αλλ 3 ονχ οϊας άγειν τε ταντα /.αϊ δεσπόζειν, χαι 
ούσης αντης πολν -3-ειοτέρον τίνος πράγματος η κα# 

15 άρμονίαν; Νη /Ι ία, ώ Σωχρατες, εμοιγε δοχεΐ. Ονχ άρα, 
ώ άριστε, ημΐν ονδαμτ] χαλώς έχει ψνχην άρμονίαν τινά 
φάναι είναι' οντε γαρ άν, ώς εοιχεν, 'Ομήρω Ό-είω ποιητή 95 
ομολογοϊμεν οντε αντοι ημΐν αντοΐς. Εγει όντως, εφη. 
ΧΓ/ΐν. Είεν δη, η δ 3 ός δ Σωχράτης, τά μεν αρμονίας 

2ο ημΐν της Θηβαϊκής ϊλεά πως, ώς εοιχε, μετρίως γέγονε' 
τι δε δη τά Κάδμον, εφη, ώ Κέβης, πώς ιλασόμε&α χαϊ 
τίνι λόγω; Σν μοι δοχεϊς, εφη δ Κέβης, εξενρήσειν' του- 
τονι γονν τον λόγον τον προς την άρμονίαν ΰανμαστώς 
μοι είπες ώς παρά δόξαν. Σιμμίον γάρ λέγοντος ο τι 

25 τπόρει, πάνν ε&ανμαζον, εϊ τι εξει τις χρήσασ&αι τω Β 
λόγω αντον ' πάνν μεν ονν μοι ατόπως εδοξεν ευ&νς την 
πρώτην εφοδον ον δέξασ&αι τον σον λόγον. ταντά δη 
ονχ άν &ανμάσαιμι χαι τον τον Κάδμον λόγον ει πά&οι. 
Ώ 3 γα&έ, εφη δ Σωχράτης, μη μέγα λέγε, μη τις ημΐν 

9 στή&ος — ίο 'ίτλης ΗοπιεΓ. Οό!γ55. 2ο, τγ, ι8 

Ι εναντίον μένη ΕΙ) ά.: εναντίον μένν,ν Ο 6ί υΐ νίαΙείυΓ ΒΏ 
5 νονθ'ετοϋσα, ταΧς ίηΙβΓρυηχίΐ 5<:ηΐ6Ϊ6πη3.(:η6Γ 6 φόβονς ^, 

<:οιύ. ο 8 ν6Γ03. τον Όδνσσε'α ίηΙβΓροΙαίοπδ 6556 νΐάεηΐυτ 

9 ήνΐπαπε Εο: ϊμείπαπε ΒΟΌ ΙΟ δη Ε, 56ά η ίη Γ3.5. II άρ' 

Ο,ΌΚ, ΟΟΙΤ. ά 13 πα&ών ΒΟΌΕ: παθημάτων γρ. Ε, ΐη Π13.Γ£. 

Ζ,άά. Ο 15 οώκρατες ^, 5&ά ες ΐη Γ3.5. [ εμοιγε Ί5^Ό : ουκ εμοιγε Ε 
ιδ αύτοϊς &Ό: αντοΐς οά 6ί υί νΐάείιη* Β [■ έχ$ι ά: έ'χειν Β^ΌΕ 
20 γίγονε* Β 21 δε 0.Σ), δ* Β: δαι Εο ( ώ ο: 6 Ο. | ίλασώμε&α 

ΗΪΓ50ηΐ§• 24 ως ά, ΐη ϊϊϊΆΥξ. θ: ως Β, ώ Ό \ ο τι ΕοΓδίεΓ: οτε 

ΒΟΌΕ _ 25 εϊ τι ΒΌΕ: οτι Ο, οτί ο\εΐ τι τις νεί εϊ τις τι ΗεϊηάοΓί 
26 μεν ονν μοι Έ^Ό : με'ντοι Ε 27 ταντα Κόηΐ6Γ: ταντα ΒΟΌΕ 

28 τον Ό, 56ά ν 3.άά. ά 29 ημΐν ΗείηάοΓί: ημών ΒΟΌΕ 



150 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 95 

βασκανία περιτρέψη τον λόγον τον μέλλοντα \εσεσΟ•αϊ\. 
άλλα, δη ταντα μεν τω Ό-εώ μελήσει, ημείς δε 'Ομηρικώς 
εγγύς ίόντες πειρώμε&α ει άρα τι λέγεις, εστί δε δη το 
κεφάλαιον ών ζητεϊς' άξιοϊς έπιδειχ&ήναι ημών ττν 

(Ζ ψνχήν άνώλε&ρόν τε και ά&άνατον ουσαν, ει φιλόσοφος 5 
άνηρ μέλλων απο&ανεϊσ&αι, θαρρών τε και ηγούμενος 
άπο&ανών εκεί εν πράξειν διαφερόντως η ει εν αλλω 
βίω βίους έτελεύτα, μη άνόητόν τε και ηλί&ιον &άρσος 
■&αρρήσει. το δε αποφαίνειν οτι ίσχνρόν τι εστίν η ψυχή 
και &εοειδές καί ην ετι πρότερον, ιτρίν ημάς άν&ρώπονς ίο 
γενέσ&αι, ουδέν κωλύειν φης πάντα ταντα μηνύειν ά&ανα- 
σίαν μεν μη, ότι δε πολνχρόνιόν τέ εστίν ψυχή και ην 
που πρότερον άμήχανον όσον χρόνον και ηδει τε και 

ϋ επραττεν πολλά άττα' αλλά γάρ ουδέν τι μάλλον ην 
αΟ-άνατον, αλλά και αυτό το εις ανθρώπου σώμα ελ&εϊν 1 5 
άρχη ην αντη όλέ&ρου, ώσπερ νόσος ' και ταλαίπωρου - 
μένη τε δη τούτον τον βίον ζωη καί τελευτώσά γε εν τω 
καλουμένιο ΰ-ανάτω άπολλυοιτο. διαφέρει δε δτ, φης, 
ουδέν είτε άπαξ εις σώμα έρχεται έΊτε πολλάκις, προς 
γε το εκαστον ημών φοβεΐσ&αι' προσήκει γάρ φοβεϊσ&αι, 2ο 
ει μη ανόητος είη, τω μη εϊδότι μηδέ έχοντι λόγον διδό- 
ναι, ως ά&άνατόν έστι. τοιαυτ άττα έστιν οίμαι, ώ 

Ε Κέβης, ά λέγεις' και έξεπίτηδες πολλάκις αναλαμβάνω, 
ϊνα μη τι διαφυγή ημάς, εϊ τέ τι βούλει, προσΟ-ης η 
άφέλης. και 6 Κέβης, ΪΙλλ 3 ουδέν εγωγε εν τω παρόντι, 25 

Ι περιστρέ\ΐ>η Κυΐΐηΐζοη | τον λόγον — έ'σεσ&αι ίη Γ3.5. Ε | έ'σε- 
ο&αι ΒΟΌΕ, ϊηοΐυεΐί Μδ, νϊάβ Ν. (Ζ. ρ. 137 : ρη&ήοεσ&αι Οιπίείπιιΐδ 
λΥα^ηΟΓ, λέγεσ&αι ΐη τηζχξ. 3.άά. 00, ίηοΐιΐδίί ΗεπϊΐΕηη 2 ταντα 
μεν δη ΗΐΓ5θ1ΐΪ£• | <?ε Οΐϊΐ. Ο 4 άποδειχ&ήναι ΗΪΓ50ΓιΪ£• η απο- 

θανών Ό, ΟΟΓΓ. ά | πράξει Ο, ΟΟΓΓ. Ο | ει 0111. Ε 8 &άρσος Β€ϋ : 

θάρροςΈί), οί.Ν. (Ι. ρ. 148 ,,&άρρος εί Θ*άρσος β. Ρΐαΐοηε ΕαϋιϊοεηΐιΐΓ, 
ΙΓΐΐΐΙίΟ ίτεομίοΐΐίίΐΐδ Ϊ3.ΓΠ0Γ1 θάρρος" 9 ^αρρήσει ΒΟΌΕ: &αρρήση ί> 
ϊΟκαί ην Β€Ό : και οτι ηνΈ\)ά, 3.1 οΓ.δΐυάϊοη ρ. 34 Ι Ψ' £> ΟΟΓΓ. Ο | άν- 
θροίπονς ΟΓΠ. Ε 1 1 φηις θ: φηις Β, φης αν ΪΠ 1113.^. ΐ> 12 έστιν 
ΒΟΕ: εστί Ό\ ψυχή ΒΌ : ή ψυχή ΟΕ, ρΓΟΟανίί ΗΪΓ50ΓιΪ£- 14 επρατ- 
τεν Β, έπραττε* Ό: έπραττε ΟΕ | πολλά ΒΟΌΕ 1 6 άρχη Β, 
ΟΟΓΓ. ί>, η άρχη ^ \ αντη ΟΪ, ΟΟΓΓ. Ο | μη ρΓΟ καί 50Πρ5Ϊ£ 6ί νθΓ03. 
510 6ΓΠ6ηά3ί;3. μη ταλαιπαιρονμένη — άπολλνοιτο ροδί άίτάνατόν 
έστι ΐΓ3Π5ρο5υΐί: \νγ1ίεηο3θ1ι, νοΓΟΕ δίηο αΐυοΐο ΐπιροΓίυηε Ιιΐο ίη- 
56ΓΐΕ 17 τε ΟΓΠ. Ο Ι τον βίον ΒΌΕ: τρόπον Ο ΐ8 άπολλνοιτο 
Ό, 5εά οι οχ Οίηοηά., άπολνοιτο Ε | διαφέρει ΗοίηάοΓί: διαγέρειν 
Β(ΙϋΕ | δη] δψ Ό 20 προσήκει ΒΟΌΕ, ρΓΟΟ^νΐί ΗοϊποΙογΓ 
21 μη εϊδότι ΟΓΠ. Ό, 3.άά. ά \ μηδέ ΒΟΌΕ 22 άθ'άνατόν έστι* Ό 
23 πολάκι-ί Ε 24 διαγνγη ΕϊδΟΓίΟΓ: διαφνγοι ΒΟϋΕ 



96 ΦΑΙΔΩΝ 151 

εφη, ούτε άφελεϊν ούτε προσ&εϊναι δέομαι* εστί δε ταΰτα 
α λέγω. 

ΧΙ/ν. Γ <9 ουν Σωκράτης συχνόν χρόνον επισχών και 
προς εαυτόν τι σκειράμενος, Ου φαϋλον πράγμα, εφη, ώ 
5 Κέβης, ζητεϊς' όλως γαρ δεί περί γενέσεως χάϊ φ&οράς 
την αϊτίαν διαπραγματεύσασϋαι. εγώ ούν σοι δίειμι 96 
περί αυτών, εάν βούλβ, τά γε εμά πά3•η' έπειτα αν τι 
σοι χρήσιμον φαίνηται ών αν λέγω, προς την πει&ω περί 
ών αν λέγης χρήσει. ^4λλά μην, εφη 6 Κέβης, βούλομαί 

ίο γε. ϊίκουε τοίννν ώς εροϋντος. εγώ γάρ, εφη, ώ Κέβης, 
νέος ών &αυμαστώς ώς επε&ύμησα ταύτης της σοφίας, 
ην δη καλοΰσι περί φύσεως ΐστορίαν. υπερήφανος γάρ 
μοι έδόκει είναι, είδέναι τάς αιτίας εκάστου, δια τι γίγνε- 
ται εκαστον και δια τι άπόλλυται και δια τι εστί' και 

15 πολλάκις εμαυτον άνω κάτω μετέβαλλον σκοπών τά τοιάδε, Β 
άρ επειδάν το Ό-ερμον [και ψνχρδν] σηπεδόνα τινά λάβη, 
ώς τίνες ελεγον, τότε δη τά ζώα συντρέφεται' και πότερον 
το αίμα εστίν ω φρονοϋμεν, η δ αήρ ή το πυρ, ή τούτων 
μεν ουδέν, 6 δ 3 εγκέφαλος εστίν 6 τάς αΙσΒ-ησεις παρέχων 

2ο του άκούειν και δράν και όσφραίνεσ&αι, εκ τούτων δε 
γίγνοιτο μνήμη και δόξα, εκ δε μνήμης και δόξης λαβού- 

3 ο ονν — 152, 4 ουδέν χρήμα δίοβ. εε1θ£. ι, 41» *4 Ι 4 φαϋλον — 5 ζψ- 
τεϊς Ρίιοΐϊιΐδ 5. ν. φαϋλον νοί. α ρ. 258 ΝαβεΓ | ίο εγώ γαρ — 14 εστί ΤΗεο- 
άοι-οΐ. ΐΗεΓ&ρευΙ. ρ. 62 Οαίβί". | ίο εγώ γάρ — 152, 8 ψμην είδέναι Ογηΐΐ. 
οοηίΓα Ιιιΐί&η. 5» ι8ι Ευδεο. ρΓ3.βρ3.Γ. ενζτίξ. τ, 8 | 12 υπερήφανος — 13 εκά- 
στου ΤΗοπι. ΜίΐβίδΙεΓ 5. ν. υπερήφανος ρ. 37° Κ•• Ι *7 χόχε δή τά ζώα σνν- 
χρέφεχαι ΡΗοΙϊιιβ 5. ν. χρέφεσ&αι νοί. 2 ρ. 222 ΝαββΓ | ία ο δ' εγκέφαλος — ■ 
152, ι έ7ϊιστι]μην 8ΐοΙ>. εο!ο§. ι, 43> 2 

Ι οντε άφελεϊν Β€ΌΕ 4 & ΟΓη • Ρηοίίιΐδ η βονλει ^\γε ΒΟΌΕ 
9 αν λέγης (λέγεις εχ λέγης ίεεϊί €) ΒΟϋ, άείεηάίΐ: Αδ£ εί. ΚίοΜεΙΙ 
ϋΐ§€5ί οί ΙάίοΐΉδ § 65 ρ. 142: λέγεις Ε δίοβαείΐδ | χρήσει Β, χρήσ** 
Ό: χρήση ΟΕβά | βονλομαί — ΙΟ Κέβης οιπ. Β, ΐη ΓΠ3.Γ§•. 3.άά. β 
II ώς Εβά: ως Ί$^Ό 1 2 καλονσιν Ό \ υπερήφανος Β^^Ε: γρ. 

νπέρφρων ά, η αν νπέρφρων δΙφΓΒ. νεΓδΙίηΐ 3.άά. 6, νπερήφανον Ευ- 
δεβϊιΐδ, Ογπΐΐιΐδ, ΤηεοάοΓείυδ 13 είδέναι της Ε, ίη Γ3.5. ει υ1ίΓ3. 

ιηαΓ^ΐηεηι δεπρδΐΐ: ΐ>: τάς €Ό εί υί νΐάείυΓ Β | εκάστων ΗΪΓδε1ιΐ§• 
15 τα €Ό εί υί νΐάείυΓ Β: πρώτον τά Εά Ευδεβΐυδ, Ογπΐΐυδ, 5ίο- 
βαειίδ, ίη Γ3.δ. εί υ1ίΓ3. Γη3.Γ£Ϊηεηι δεπρδΐί β ιό άρ (ΓΕ), εοπ\ εά| 
το θερμον και ψνχρον ΒΌ, και ψνχρον ΐηείυδΐί Μ5, νΐάε δίυάΐεη 
ρ. 59 : το θ'ερμον και το -ψνχρον Εΐ) 8ίθΙ)3.ευδ, το θ'ερμον το ψνχρον 
(Ι, το ψνχρον και το θ'ερμον 0.γύ\\\λ$, το θ'ερμον και το νγρον Ο.ΜΥΪ. 

5ρΓεηο;ε1 Οεδοηΐεηίε αΙεΓ Μεάΐείη Ι ρ. 443? ρΓΟοανεΓυηΙ λνγίίεη- 
ϊ)Εεη εί ΝαΙ^εΓ οΙ)δ. επί. ρ. 15 | σηπεοόνα Ό, δεά η εχ εηιεηά. 
17 τάτε ^, τότε Ό, δεά ο εχ ειηεηά. | ζώια Β: ζώα ^^Ε Ι σνν- 
τρέφεται ΒΟΌΕ Ρηοΐίυδ : ξνντρεγεται ί) Κ) ό δ* ΒΟΌΕ | 6 τάς 

ογπ. (Ζ 



152 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 96 

σης το ηρεμειν χατα ταύτα γίγνεσθαι επιστήμην' χαι αν 
τούτων τας φ&ορας σχοπών, και τα περί τον ονρανόν 

€ Υ.αϊ την γην πά&η, τελεντών όντως εμαντψ εδοξα προς 
ταύτην την σχέψιν αφνης είναι, ώς ονδεν χρήμα, τεκμή- 
ριον δε σοι ερώ ιχανόν' εγώ γαρ α και πρότερον σαφώς $ 
ηπιστάμην, ως γ ε εμαυτώ χαι τοις άλλοις έδόχονν, τότε 
νπό ταύτης της σκέψεως ούτω σφόδρα ετνφλώ&ην, ώστε 
άπέμα&ον χαι α προ τον ωμην εΐδέναι, περί άλλων τ ε 
πολλών χαι δια τι αν&ρωπος αυξάνεται, τοντο γαρ ωμην 
προ τον παντϊ δηλον είναι, οτι δια το εσ&ίειν Υ.αϊ πίνειν' ίο 

ϋ επειδαν γαρ εκ τών σιτίων ταΐς μεν σαρξι σάρκες προσ- 
γένωνται, τοις δε όστέοις όστα, ν.αϊ ούτω χατα τον αντόν 
λόγον χαί τοϊς άλλοις τα αντών οϊχεία εχάστοις προσ- 
γένηται, τότε δη τον ολίγον ογχον οντά ύστερον πολνν 
γεγονέναι, χαι ούτω γίγνεσθαι τον σμικρόν ανΰρωπον ΐξ 
μέγαν' όντως τότε φμην' ον δοχώ σοι μετρίως; 'Έμοιγε, 
εφη 6 Κέβης. Σχεψαι δη χαι τάδε ετι. ωμην γαρ ιχανώς 
μοι δοχ.εϊν, όίΐότε τις φαίνοιτο αν&ρωπος παραστάς μέγας 
σμιχρψ, μείζων είναι αντον τϊ] χεφαλη, χαι ϊππος ϊππον' 

Ε χαι ετι γε τούτων εναργέστερα, τα δέχα μοι εδόχει τών 2ο 
οχτώ πλέονα είναι δια το δύο αντοϊς προσ&εϊναι, χαι το 
δίπηχν τον πηχυαίον μείζον είναι δια το ημίσει αντον 
νπερέχειν. Νυν δε δη, εφη 6 Κέβης, τι σοι δοχεϊ περί 
αντών; Πόρρω πον, εφη, νη Λ ία εμε είναι τον οίεσ&αι 

^τεκμτί\οιον — 8 εΐδίται ΤΗεοάοΓεΙ. ίΗεΓ&ρεηί. ρ. 62 Οαίβί. | 2ΐ Υ.αϊ το — 
23 ντίεοίχειν Ρπδείαη. ϊηδίίϋ. ι8, 300 ρ. 37 1 ΗειΊζ 

Ι ηρεμεϊν ϋΕ 6ί υί νίοΙείυΓ Β | ταντα ΗείηάοΓί": ταντα ΒΟϋΕ 
2 φοράς Ε, ΟΟΓΓ. &\ονρανόν και ΒΟΌ : ονρανόν τε και Εο 3 εδοξε 
^, ΟΟΓΓ. Ο 6 ώς γε ΒΟϋ : ώς δη Ε η ώστε Ό, 5βά τε εχ εΓηεηά!. 
8 άπέμα&ον Ε Τ1ΐ60(1θΓ6ΐ:ΐ15 : άποτ' (αποτ ^ά) εμα&ον Έ^Ό | α ΒΟϋ 
ΤΙίεοάΟΓβίυδ : ταντα «ΈΕΐΐδεοϊΐΐδ, (3γπ11ΐΐ5; άπέμαθΌν καϊ ταντα γρ. 
(1; εν αλλω' ωατε άπέμα&ον και ταντα α προ τον ώιμηΐ' είδέναιν^ΐ- 
1)15 οντω δει 3.άάΐΙΐ5 ίη ΓΠ3Γ§. Ο 9 αυξάνεται ΒΟΌΕ: ανξεται Ο 

ΙΟ δια το 1 β^Ό: δια τον Ε II σαρξι (2, 5βά | ίη Γ35. | προσ- 

γένωνται Εοά, ίη ΓΠ3Γ£. ο: ποοσγεννώνται ΒΟ ει υί νίάείΐΐΓ Ό 
12 όοτέοις ΒΟΕ: ό*στέοις Ό, όοτοΐς ϊ), 3ί νίάε Ν. ^. ρ. 147 Ι οατα 
(Γ, ΟΟΓΓ. Ο 14 δη ΟΓΠ. Ε, 3(Ιά. 6 Ι ογκον ολίγον ΗΐΓ50ΓΠ£ | πολλνν 

ιιί νΐάείυΓ Ε, οογγ. β ιό όντως ΒΟΌΕ \η γαρ ΒΟϋ: γαρ 

εγωγε Εθθά 1 8 μοι Ε, 5θά ι ίη Γ35. | μέγα Ό, ΟΟΓΓ. ά. 19 αν- 

τον \νγ1ΐ6ηθ30Γ1 : αντ?ι ΒΟΕ, αντη* Ό, αντον αντί} 8ΐ;3ΐ1θ3111ΤΙ, αντη 
56Γν3νΐ1;, 56θ1 σμικρόν δοπρδΐΐ; Οιιίΐοΐιηυδ Λν^ηοΓ ( ϊππον ΒΕ: 
ϊππο) 06 21 πλέονα Β^^: πλείονα, ΕΙ) | προσ&εϊΐ'αι Β^^ ΟΙ Ιΐ£ 

νίόΙβΙυΓ Ε: προσεϊναι οε 22 δίπηχν Ό, δοά η εΐ; ν εχ επιεπά. | 

πηχιαίον Ο, \ ημίσει οοε: ήμισυ ΒΟΌΕ 24 δ ία Β^^Ε 



97 ΦΑΙΔΩΝ 153 

περί τούτων τον την αίτίαν είδέναι, ος γε ονχ αποδέχομαι 
εμαντον ονδε ώς, έπειδαν ένί τις προσ&η εν, η το εν ω 
προσετέ&η δυο γέγονεν, η το προστε&έν, %τ το προστε&εν* 
χαι ω προσετέθη δια την πρόσ&εσιν τον έτερον τω ετέρω 97 
5 δύο έγένετο' ■θανμάζω γαρ ει, οτε μεν έχάτερον αυτών 
χωρίς αλλήλων ην, εν άρα έχάτερον ην χαι ονχ ηστην τότε 
δύο, επει δ 3 έπλησίασαν άλλήλοις, αντη αρα αίτια αντοίς 
έγένετο δύο γενέσθαι, η ξύνοδος τον πλησίον αλλήλων 
τεθήναι. ονδε γε ώς, εάν τις εν διάσχιση, δύναμαι ετι 

ίο πεί&εσθ-αι ώς αντη αν αιτία γέγονεν, η σχίσις, τον δύο 
γεγονέναι' εναντία γαρ γίγνεται η τότε αιτία τον δύο Β 
γίγνεσθαι" τότε μεν γαρ ότι συνήγετο πλησίον αλλήλων 
χαι προσετίθετο έτερον ετέρω, ννν δ 3 οτι απάγεται χαι 
χωρίζεται έτερον αφ ετέρου, ονδέ γε δι 6 τι εν γίγνεται 

15 ώς επίσταμαι ετι πείθω εμαντόν, ονδ* άλλο ουδέν ενϊ 
λόγω δι ο τι γίγνεται η άπόλλνται η εστί, κατά τούτον 
τον τρόπον της μεθόδου, αλλά τιν άλλον τρόπον αντός 
εϊχη φύρω, τούτον δε ονδαμη προσίεμαι. 

ΧΙ^νΐ; Ιίλλ 3 άχούσας μεν ποτέ έχ βιβλίου τινός, ώς 

ζο εφη, ]4ναξαγόρον άναγιγνώσχοντος, και λέγοντος ώς άρα ^ 
νονς εστίν ο διαχοσμών τε χαϊ πάντων αίτιος, ταύτη δή 
τη αίτια ησθην τε χαι εδοξέ μοι τρόπον τινά εν εχειν το 
τον νονν είναι πάντων αίτιον, χαΐ ήγησάμην, ει τονθ* 
όντως έχει, τόν γε νονν χοσμονντα πάντα [χοσμεϊν~] χαι 

25 εχαστον τιθέναι ταύτη οπη αν βέλτιστα εχη' ει ούν τις 
βούλοιτο την αίτίαν ευρεϊν περί έχάστου, οπη γίγνεται 
η άπόλλνται η εστί, τούτο δείν 7Γερϊ αυτού ευρεϊν, οιιη 
βέλτιστον αντω εστίν η είναι η άλλο δτιοΰν πάσχειν η 
ποιεϊν' εκ (5έ δη του λόγου τούτον ονδεν άλλο σχοπειν Ό 

5 ΰανμάζω — 14 αφ ετέρου δεχίιΐδ Επιρϊπουδ αάνεΓδίΐδ ηι&ΐΚεηιαΙϊοοδ 
ίο, 3°6 ρ.537Β 6 ^ 6Γ Ι Ι 9 ®λλ άκουσας — 156, 4 νον λόγου Ευδεβ. ρΓ&ερ&Γ. 
εν&η£. 14, 15 

ι του ΒΟΌ, οη. Ε 2 ώίΒ: ως ϊη τηΆ,τξ. β 3 V το 71 9°°- 

τε&έν, η το προστε&έν λΥγ^ίβηΟΣίοΙΐ : η το ττροστεΟ'εν ΒΟΌΕ 
4 ετέρω €, 5θά ω 6Χ βΐηβηά. 6 αρα ΒΟΌΕ 8 η (Ζ\τον ΒΟϋΕ: 
τω Ι) 9 0)5 ροδί γε ΐηοΐυδΐί Β6ΐ:1ί6Γ ΙΟ αύτη ΒΟΌΕ II η 

ΗείηάοΓί: ή Β(3ΌΕ δεχίιΐδ ΕηιρϊποαΒ 1 2 σννήγετο Β^Ό: ξυν- 

ήγετο Εο 14 δι οτι \ιί νίάβΙιΐΓ Β: διότι ΟϋΕο 15 αΧΧο Β^^Ε| 
ένί Χόγο) ΒΟΌ: εν όΧίγω Ε ΐ6 διότι ΒΟϋΕ | έοτι ΒΟΕ, έοτι* Ό 

20 αναγιγνώσκοντος Εο: άναγινώοκοντος Β^^ 24 κοσιιεϊΐ' ΐη- 

οΐιΐδΐί: Ηεπτι&ηη 25 ε'χη εχ έχει ίεοεηιηί: ΟΏ, έ'χοι, ψιοά ρΓΟοανΐΙ 
ΗεΐηάοΓί, Ε 26 οπτ) ή Ειΐδεοΐϋδ 27 έστι Β€Ό, έοτιν Ε 

28 αντώ Εθθ: αυτών ΒΟΌ 



154 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 98 

Ίτροσήκειν άν&ρώπω και 7τερΙ [αυτου\ εκείνον και περί 
άλλων, αλλ η το άριστον καί το βέλτιστον. άναγκαιον 
δε είναι τον αυτόν τούτον και το χείρον είδέναι' την 
αυτήν γαρ είναι έπιστήμην περί αυτών, ταύτα δι λογι- 
ζόμενος ασμενος εϋρηκέναι φ μην διδάσκαλον της αιτίας 5 
περί των όντων κατά νουν ε μαντώ, τον ^ίναξαγόραν, καί 
μοι φράσειν πρώτον μεν πότερον η γη πλατειά έστιν η 

Ε στρογγυλή , έπειδΐ δε (ρράσειεν, επεκδιηγήσεσ&αι την 
αίτίαν και την ανάγκην, λέγοντα το άμεινον και οτι αντην 
άμεινον ην τοιαντην είναι' και ει εν μέσω φαίη είναι ίο 
αντην, έπεκδιηγήσεσ&αι ως άμεινον ην αντην εν μέσω 

98 είναι' και ει μοι ταύτα άποφαίνοιτο, παρεσκενάσμην ως 
ονκέτι πο&εσόμενος αιτίας άλλο είδος, και δη και περί 
ηλίον οντω παρεσκενάσμην , ωσαύτως πευσόμενος, και 
σελήνης και τών άλλων άστρων, τάχους τε πέρι προς 1 5 
άλληλα και τροπών και τών άλλων παθημάτων, πη ποτέ 
ταΰτ αμεινόν έστιν εκαστον και ποιείν και πάσχειν α 
πάσχει, ου γάρ αν ποτέ αντον ωμην, φάσκοντά γε νπο 
νον αντά κεκοσμήσ&αι, άλλην τινά αντοϊς αϊτίαν έπενεγ- 
κεϊν η οτι βέλτιστον αντά όντως εχειν έστιν ώσπερ εχει' 2ο 

Β εκάστω ονν αντον αποδίδοντα την αίτίαν και κοινή πάσι 
το εκάστω βέλτιστον ωμην και το κοινον πάσι επεκδιη- 
γτσεσ&αι άγα&όν' και ονκ αν άπεδόμην πολλού τάς 
ελπίδας, αλλά πάνυ σπουδή λαβών τάς βίβλους ώς τάχι- 
στα οίος τ ή άνεγίγνωσκον , ϊν ώς τάχιστα είδείην το 25 
βέλτιστον και το χείρον. 



Ι προαήκειν ΟΕΐ): προσήκει ΒΏ | αντον (αντον Ε) εκείνον 
Β€ΌΕ, εκείνον άείείυπι ΐη ΌΕ, αντον ΐηοΐυδΐί: Μ5 | περί Β€Ό βί 
\ιί ν'ιάείχιτ Ε: περί τών Εβά, δθά ί τών ΐη Γ3.5. Ε 5 ασμενος ίοτ- 
Ϊ3.556 Βϋ: άσμενος ΟΕ 6 πέρι Ό η πότερον (Ι : πρότερον Ό 8 την 
αίτίαν — έπεκδιηγήσευ&αι οηΐ. ΌΈ., ΐη 1Ή3.Γ£. 3.(1(1. άβ II έπεκδιη- 
γήοεσ&αι Ββ, 56(1 υί ίηίτ3 ΐη ν€Γ5. 22 δΐφΓ3 εοθ' αΐΐφΐΐά 6Γ3δυπι ΐη Β : 
έπεκδιηγήσασΰ'αι (Ζά 12 άποφαίνοιτο Β, 56<1 το ρυηοΐΐδ ηοΐ3ίυπι 
13 πο&εσόμενος δοπρδΐί οοΐΐ. Ευδ£. Οάγδδ. II 375 Ρ• χ 45 °*5 ονκέτι 
ποθ'έσων άλλο εΐδΌς αίτιας ΗβΐηάοΓί: νπο&έμενος ΒΌ, νπο&ηοώμε* 
νος Ο, δβά &ησώ βχ εηιοηά., νπο&ησόμενος Ε, δεά Ο'ησόμενος ΐη 
Γ3.5., 'ίαως πο&ήσων ΐη ηΐ3Γ§•. Ε, προσησόμενος Αδΐ ΐ6 τρόπων 

Ο ε£ υί νΐάείυΓ Ό, οοιτ. ά\ποτε ο: πότε Ο \η πάσχει Ό, οοιτ. ά\ 
α ποιεί καί πάσχει ΚοηΙβΓ 19 αντοϊς αίτίαν Β: αίτίαν αντοϊς 

δΐβΐιΐδ ίΓαηδροδΐϋΐοηϊδ είτΤεοΐΙ; Ι) 20 εστίν Ό 21 ονν αντών 

ΒΟΟΕ Ευδεοΐυδ, δεά αντον δυρΓ3_ν€Γδΐιηι ΐηΕ 22 τώ εκάστω Ο 
ΟΟΓΓ. Ο | έπεκδιηγήσαο&αι € 2$ ή ΒΟ: ην ΌΕβο | άνεγίνωσκον 0| 
είδείην ^Ε: ήιδείην Β, ήδείην Ό 



99 ΦΑΙΔΩΝ 155 

ΧΓ<νΐΙ. Ϊ4πό δη θαυμαστής ελπίδος, ώ εταίρε, ωχό- 
μην φερόμενος, επειδή προϊών [κοτι] αναγιγνώσκων ορώ 
άνδρα τω μεν νώ ουδέν χρώμενον ουδέ τινας αίτιας 
επαιτιώμενον εις το διακοσμεϊν τα πράγματα, αέρας δε Ο 
5 και αι&έρας και ύδατα αϊτιώμενον καϊ άλλα πολλά και 
άτοπα, και μοι εδοξεν δμοιότατον πεπον&έναι ώσπερ 
αν ει τις λέγων ότι Σωκράτης πάντα όσα πράττει νφ 
πράττει, κάπειτα έπιχειρήσας λέγειν τάς αιτίας εκάστων 
ών πράττω, λέγοι πρώτον μεν ότι δια ταύτα νυν εν&άδε 

ίο κά&ημαι, ότι σύγκειται μου το σώμα εξ οστέων και νεύ- 
ρων, κα) τά μεν οστά εστίν στερεά και διαφνάς έχει χωρίς 
απ αλλήλων, τά δε νεϋρα οία έπιτείνεσ&αι και ανίεσ$αι, Ό 
περιαμπέχοντα τά οστά μετά τών σαρκών και δέρματος 
ο συνέχει αύτά' αιωρουμένων ούν τών οστέων εν ταϊς 

1 5 αυτών ξυμβολαϊς χαλώντα και συντείνοντα τά νεϋρα κάμ- 
πτεσ&αί που ποιεί οίον τ είναι έμε νυν τά μέλη, και διά 
ταύτην την αίτίαν συγκαμφΟ-εϊς εν&άδε κά&ημαι' και αύ 
περί του διαλέγεσ3•αι νμιν ετέρας τοιαύτας αιτίας λέγοι, 
φωνάς τε και αέρας και άκοάς και άλλα μυρία τοιαύτα 

20 αίτιώμενος, άμελήσας τάς ως αληθ-ώς αιτίας λέγειν οτι, Ε 
επειδή ^43-ηναίοις εδοξε βέλτιον είναι έμοϋ καταψηφίσα- 
σ&αι, διά ταύτα δη καϊ έμοι βέλτιον αύ δέδοκται έν&άδε 
καΌήσϋ-αι, και δικαιότερον Ίίαραμένοντα ϋπέχειν την 
δίκην ην αν κελεύσωσιν' έπει νη τον κύνα, ώς έγωμαι, 

25 πάλαι αν ταύτα τά νεϋρά τε και τά οστά η περί Μέγαρα 99 
η Βοιωτούς ην, υπό δόξης φερόμενα του βέλτιστου, ει 
μη δικαιότερον ωμην και κόλλιον είναι προ του φεύγειν 
τε και άποδιδράσκειν νπέχειν τ^ πόλει δίκην ηντιν αν 
τάττη. αλλ αίτια μεν τα τοιαύτα καλειν λίαν άτοπον 

30 εϊ δέ τις λέγοι οτι άνευ του τά τοιαύτα έχειν, και οστά 

Ι νπο δίβρίΐαηυδ 2 επειδή Β^Ό : έπειδε Ε | και ΐηοΐΐΐδίΐ: Μ5, 
νϊά.6 δίΐκϋθη ρ. 36 | άναγινώσκων Ο. 4 διαοκοσμεΐν Ό \ άεοας ^, 
(Γ0ΙΎ. Ο 7 οωκοάτης ΒΟΌ : 6 σωκράτης Ε | νώ πράττει 0ΙΓ1. ^, 

ίη Π13.Γ§". 3.(1(1. ϋ\πράττει* Ό ΙΟ σύγκειται Τ$(ΖΌ: ζνγκειταί Εϊ)) 

οστέων Β^^Ε II οστά ^, οοίτ. Ο, υί πΐοχ | έοτιν Β, εστί* Ό: 

έστι ΟΚ | στερρά Ε 14 συνέχει ΒΟΌ : ξυνέχει ΕΙ) | αιωρουμένων 

^Ε^ά: έωρουμένων ΒΌ | οστέων ΒΟΏΕ ΐζ αυτών Ό | συντεί- 

νοντα ΒΌο: ζυντεΐνοντα ΕΙ), συντρίβοντα Ο, 17 συγκαμφ&εις 

Β^^ : ζνγκαιιφ&ειζ ΕΙ) 1 9 τοιαύτα ΒϋΕ: ταύτα Ο, 21 κατά- 

ιρηφΐσαο&αι Ε, 56(1 ΐ 6Χ 6Π1€ηά. 22 αν 6: αν Ε | εν&άδε ΒϋΕ: 

ένταύ&α Ο 24 ην αν κελεύσωσιν ίηοΙυΒΪί: ΗΐΓ5θ1ΐϊ^ 25 και 

οστά Ε 



156 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 99 

και νενρα και οσα άλλα εχω, ονκ αν οίος τ ην ποιεϊν τα 
δόξαντά μοι, άλη&ή αν λέγοι' ώς μέντοι δια ταντα ποιώ 
α ποιώ ν.αϊ ταντα νώ πράττων, αλλ ου τγι τον βέλτιστου 

Β αιρέσει, πολλή και μακρά ρα&υμία αν εϊη τον λόγου, 
το γαρ μη διελέσ&αι οίον τ είναι οτι άλλο μεν τι εστί το 5 
αίτιον τω όντι, άλλο δε εκείνο αν εν ου το αίτιον ουκ αν 
ποτ εϊη αίτιον ο δη μοι φαίνονται ψηλαφώντες οι πολ- 
λοί ωσπερ εν σκότει, άλλοτρίω ονόματι προσχρώμενοι, 
ώς αίτιον αυτό ιιροσαγορενειν. διό δη και δ μεν τις 
δίνην περιτι&εις τη γη υπό του ουρανού μένειν δη ποιεί ίο 
την γην, ο δε ωσπερ καρδόπω πλατεία βά&ρον τον αέρα 

€ νπερείδει' την δε τον ώς οίον τε βέλτιστα αυτά τε$ηναι 
δύναμιν οντω νυν κεϊσ&αι, ταντην ούτε ζητοϋσιν ούτε 
τίνα οϊονται δαιμονίαν ισχνν εχειν, άλλα ηγούνται τούτου 
άτλαντα αν ποτέ ίσχυρότερον και ά&ανατώτερον και 1 5 
μάλλον άπαντα σννέχοντα εξενρεΐν και ώς άλη&ώς το 
άγα&όν και δέον ξννδεϊν και σννέχειν ου δ εν οϊονται. εγώ 
μεν ούν της τοιαύτης αίτιας, οπη ποτέ έχει, μα&ητης 
ότουονν ηδιστ αν γενοίμην' επειδή δε ταύτης εστερη- 
&ην και οντ αντός ενρεϊν οντε παρ 3 άλλον μα&εϊν οίος 2ο 

Ό τε έγενόμην, τον δεύτερον πλουν επϊ την της αιτίας 
ζήτησιν Ύ] πεπραγμάτενμαι, βούλει σοι, εφη, έπίδειξιν 

5 το γαρ — 157, 22 ον σφόδρα 8ίόί>. εο1ο§. ι, 4 1 » χ 5 Ι 9 διο δή — 17 
οϊονΐαι Ειΐ5εΒ. ρΓαερ&Γ. εναη§. 14, 15 

Ι ή Εΐΐδεοίιΐδ 2 ποιώ ά ΕΙ) : ποιών α Ί^^Ό 3 τ«£τα Ό: 

ταντη ά\ πράττων ΗβίηάοΓί: πράττω ΒΟΌΕ|οϊ' ΐη Γ3δ. Ό 4 ^ολλη 
ΒΟΌΕ: πολλή άν ά \ ρα&νμΐα άι> Ε: ρα&νμία Έ>ΟΣ) $ το*ΐ) \ το 
δ' άρ' ην μη \Υγ1:1:εη03(:η 6 τω οντι ίη Γ3.5. Ε | $£ ΒΟϋΕ | 3(1 

άλλο δε ίη Ώ\ΆΥξ. άλλο δε εκείνο υ άνευ ον το αίτιον 3(1(1. ΐ) [ αν ίη 
Γ3δ. Β 7 ποτε Ε 8 ονόματι Ε 5ίθ1)36ΐ1δ, 56(1 νό 6Χ 6Π16ηά. Ε Ι 
ομματι Β(2Ό, ίη βηαΐΎαίίοηε Οεάίρ. (Ζοΐ. 142 ρΓ003νίΐ Κβίδί§•, η 
όνώματι (δίο) ίη ΐΐΐ3.τ§. 3.(1(1. ο; 3ρίβ Τυποεηδθδ εοηιρ3Γ3νεπιηί: 
Τΐηΐ. 50 Α II πλ-ατεΐα £ | αέρα ΒΟϋΕ: αέρα κάτω ά 12 βέλ- 

τιοτον αντά τε&ηναι ΒΟΏΕ, αντά βέλτιστα τε&ήναι Ο | αντα (Ζ: αυ- 
τόν ε 5ΐ003εΐΐδ 14 αλλά — εξενρεΐν ροδί ονδέν οϊονται ΪΓ3ηδ- 
ροδυίΐ \νγί1εη03<:η 15 άν ποτέ άτλαντα ίσχνρότερον 3ΐθ036ΐΐ5 6ΐ 
δΐ§Ίΐίδ ΪΓ3ηδροδίΐ:ϊοηίδ είϊεείΐ: 6 1 6 σννέχοντα Β^Ό: ξννέχοντα 
Εο | και ώς Ό: το δε και ώς ά \ και ώς — οϊονται] το δε ώς άληΘ'ώς 
δέον ταντα και ξννέχον ξννδεϊν και ξννέχειν ουδέν οϊονται ουπί 1ίΙ)Π5 
α^υΐουδ^ηΐ Αδί, το δε ώς άλη&ώς δέον ταντα και ξννέχοΐ', το 
άγαθ'ον και δέον, ξννδεϊν και ξννέχειν ονδέν οϊονται ΗβϊηαΙοΓί | το 
άγα&ον Β^^Ε \η σννέχειν ΒΟϋΕ: ξννέχειν Εο 1 8 της τοι- 
αύτης ΒΟΌΕ 8ίθΐ336υδ | εχειν Ό 20 αντος ΒΟϋΕ 22 η ^, η 
ΒΌ, ην Εο | πεπραγμάτενμαι Ό, δεά μ 6χίΓ6Πΐ3 ίη Γ3δ., εν άλλω 
η πεπραγμάτενται ίη ηΐ3Γ§. Ι) 



100 ΦΑΙΔΩΝ 157 

ποιήσωμαι, ώ Κέβης; 'Τπερφυώς μεν ουν, εφη, ως βού- 
λομαι. 

ΧΓ<νΐΠ. 'Έδοξε τοίννν μοι, η (Γ ος, μετά ταύτα, 
επειδή άπείρηκα τά οντά σκοπών, όεΐν εύλαβηθηναι, μη 
5 πάθοιμι όΊΐερ οι τον ηλιον ελλείποντα θεωρούντες και 
σκοπούμενοι" διαίρθείρονται γάρ που ενιοι τα όμματα, 
εάν μη εν υδατι η τινι τοιούτω σκοπώνται την εικόνα 
αυτού, τοιούτον τι και εγώ διενοήθην, και εδεισα, μη Ε 
παντάπασι την ψυχην τυφλωθείην βλέπων προς τα, 

ίο πράγματα τοις όμμασι και εκάστη τών αισθήσεων επι- 
χειρών άπτεσθαι αυτών, εδοξε δη μοι χρηναι εις τους 
λόγους καταφυγόντα εν Ικείνοις σκοπεϊν τών όντων την 
άλήθειαν. ϊσως μεν ούν ω εικάζω τρόπον τινά ουκ 
εοικεν. ου γάρ πάνυ συγχωρώ τον εν τοϊς λόγοις σκο- 100 

15 πούμενον τά οντά εν είκοσι μάλλον σκοπεϊν η τον εν τοίς 
εργοις' αλλ 3 ούν δη ταύτη γε ώρμησα, και ύποθέμενος 
εκάστοτε λόγον ον αν κρίνω έρρωμενέστατον είναι, ά μεν 
αν μοι δοκη τούτω συμφωνεϊν, τίθημι ως αληθή οντά, 
και περί αιτίας και περί τών άλλων απάντων τών όντων, 

2ο α <5 3 αν μη, ώς ουκ άληθη. βούλομαι δε σοι σαφέστερον 
ειπείν ά λέγω' οίμαι γάρ σε νυν ου μανθάνειν. Ου μα 
τον Λία, είρη 6 Κέβης, ου σίρόδρα. 

ΧΙΑΧ. ΪΙλλ 3 ή (Γ ας ώδε λέγω, ουδέν καινόν, αλλ 5 Β 
άπερ αεί και άλλοτε και εν τω παρεληλυθότι λόγιο ούδεν 

25 πέπαυμαι λέγων, έρχομαι γάρ δη έπιχειρών σοι έπιδεί- 
ξασθαι της αιτίας το είδος ο πεπραγμάτευμαι, και είμι 
πάλιν επ εκείνα τά πολυθρύλητα και άρχομαι απ εκεί- 
νων , ύποθέμενος είναι τι καλόν αυτό καθ αυτό και 
αγαθόν και μέγα και τάλλα πάντα' ά εϊ μοι δίδως τε και 



ι ποιήσω μαι Ε δΙοοΕειίδ: ποιήσομαι ΒΟϋ, Εί νίάε ΜΕάνί§• 
αάνβΓδ. Ι ρ. 183 3 V 6Χ εΐΏβηά. Ό 6 σκοπούμενοι ΒΟϋΕ: 

οκοτονμενοι λΫγΐίβηΟΕΟη, πάσχονσι ΕθΜ. οάε δΐΌΟΕβυδ | ενιοι 
ΒΟΌΕ: ένι ότε ίη ηΐΕΓ£. ο, ενίοτε ά ίο όμασι ^, οογγ. ο 13 ώι 
ίη πιεγ£. ο, δίοοΕουδ: ώς ΒΟϋΕ, ηυοά. άβίεηάοβΕΐη Ν. Ο. ρ. 144 
14 συγχωρώ ΒΟϋ : ξνγχωρώ ΕΙ) | τον 6Χ οπίεηά. Ό \η λόγον ον 

ΟΕο (δβά πιαηιι δΕίίδ νοίιΐδίΕ) α!: λόγον ΒΌ ι8 σνμφωνέΐν ΒΟΌ: 
ξνμψωνειν Εο 19 περί Εηί6 τών ρυηοίίδ ηοίΕίυηι ίη Β | απάν- 

των τών όντων ά: απάντων όντων ΒΟΌΕ, απαντούν β 21 ον μα 

(Γ, οογγ. ο 23 ωιδε Β: ώδε Ό Ε, ίη ΓΕ5. ^, ο τι Αδί, 5βά ίη οοηι- 

ιηεηΐΕΠΟ ρ. 74^ ώδε ρΓΟΟΕνίί | άλλάπερ 'Β^, οογγ. ΐ)0 24 άει και 
Έ^Ό: άεί τε Εο 26 εϊμι ^ } ΟΟΓΓ. Ο 27 πολυθρύλητα ΒΟϋ : 

πολυΟ-ρνλλητα Εοά. 29 τάλλα ΟΕ \ δίδως Ό, 56ά δ ΕθΜ. ά 



158 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 101 

συγχωρείς είναι ταύτα, ελπίζω σοι εκ τούτων την αίτίαν 
έπιδείξειν και ανενρήσειν, ώς ά&άνατον η ψυχή. Ϊ4λλά 

€ μην, εφη δ Κέβης, ώς δίδοντος σοι ουκ αν φ&άνοις 
περαίνων. Σκόπει δτ', εφη, τα εξής έκείνοις, εάν σοι 
ξυνδοκή ώσπερ εμοί. φαίνεται γαρ μοι, εϊ τι εστίν άλλο 5 
καλόν, ουδέ δι εν άλλο καλόν είναι η διότι μετέχει εκείνον 
τον καλοϋ' και πάντα δη όντως λέγω. τή τοιαδε αιτία 
συγχωρείς; Συγχωρώ, εφη. Ον τοίννν, ή ό' ος, ετι μαν- 
&άνω ονδε δύναμαι τάς άλλας αίτιας τάς σοφάς ταύτας 
γιγνώσκειν' αλλ εάν τις μοι λέγτ] δι ο τι καλόν εστίν ίο 

Ό δτιοϋν, η χρώμα ευαν&ες έχον τ. σχήμα η άλλο ότιοϋν 
τών τοιούτων , τα μεν άλλα χαίρειν εώ, ταράττομαι γαρ 
εν τοίς άλλοις πάσι, τούτο δε απλώς και άτέχνως και 
ϊσως εύή&ως εχω παρ 3 έμαυτώ, ότι ονκ άλλο τι ποιεί 
αυτό καλόν η ή εκείνου τον καλόν είτε παρονσία εϊτε 1 5 
κοινωνία [εϊτε] οπγ ί δη και όπως προσγενομένη' ου γάρ 
ετι τοϋτο διισχυρίζομαι, άλλϊ ότι τω καλώ τά καλά γίγνε- 
ται καλά. τοϋτο γάρ μοι δοκεΐ άσφαλέστατον είναι και 
εμαυτώ άποκρίνασΰαι και άλλω, και τούτου εχόμενος 

Ε ηγούμαι ουκ αν ποτέ πεσείν, αλλ 3 ασφαλές είναι και εμοι 20 
και ότωοϋν άλλω άποκρίνασ&αι, οτι τω καλώ τα καλά 
καλά' η ου και σοι δοκεϊ; ζ/οκεΐ. Και μεγέ&ει άρα τά 
μεγάλα μεγάλα και τά μείζω μείζω, και σμικρότητι τά 
ελάττω ελάττω; Ναι. Ονδε συ άρ 3 αν άποδέχοιο, εϊ τις 
τίνα φαίη έτερον ετέρου τή κεφαλή μείζω είναι, και τον 25 
101 ελάττω τψ αυτώ τούτω ελάττω, αλλά διαμαρτύροιο αν 

Ι σνγχίορεϊς ΒΟΏ : ζνγχορεΤς Έλ)\την αίτίαν ΒΟΌΕ 5 ώσπερ 
Β^Ε: ώς Σ) | τι έστι Τ) \ άλλο καλόν 1^^Ό^. άλλο καλόν πλην αυτό το 
καλόν Έλ>ϋά, 3.ί οί. Ν. Ο. ρ. 139 6$ί' οτι ^, οογγ. ο η όντως Β€ϋ: 
οί'τω Ε 8 ονγχ. 1 β^Ό 6ΐ ΓΠΟΧ : ξνγχ. Εΐ> 6ί Π10Χ 9 τέντας ά: 

ταντα Τ) ίο γιγνο)θκειν ΕΙ): γινώοκειν ΒΟΏ ) άλλα Τ) Ι διότι 

ΒΟΌΕ 11 η χρώμα ΒΟϋ : η οτι χρώμα Εο, 3.1 νΐάβ Ν. ^. ρ. 139 

ι$ή οιη. Β€ΌΕ 1 6 εϊτε (ο,ηΐβ οπ?]), άε ηυο άείεικϋο ϊεπι οο£ΐί3.νθΓ3.1: 
ΕίδοΙιΟΓ, άοΐονΐί Όαοΐιηο άο ^ϋομήουδ Ρΐαίοηϊδ Ιοοΐδ ρ. 1 4 ρΓΟοαπίβ 
Μ^άνΐ^ϊο 3.άνβΓ5. Ι ρ. 83, βΪτβ 3.ηί6 όπη άείβνίΐ 6ί προσγενομένου 
δοπρδίί υοοοπνο^ ρΐιΐΐοΐο^. νοί. 20 (1863) ρ. 5!3> ειτε 3 • ηΐ6 παρον- 
σία άοΐονίί: ΗοπτίΕηη ΟοδίίΓηηι. Αοΐιαηάΐ. ρ. 87 | προσγενομένη 
Β€ϋΕ: προσγενομενη ξνγγένεια ΟουζΟΓ 3.ά Ρίοίΐη. ά& ρυΐοΐΐπΐΐΐ- 
(ϋηβ ρ. ιδο, προσαγορενομένη λνγΙίοηοίΐοΓΐ, Γοοερεπιηί: ΤυποοηδΟδ, 
προσγενόμενον 3.ρυά ΗβΐηάοΓίϊιίΓη ίΐηοηγιηιΐδ, ποοσγιγνόμενον§ί3,1\- 
03Λ1Π1 17 τά Β^^: πάντα τά ΈΑ)ά\τα καλλά Ό, ΟΟΓΓ. ά 21 καλά 
καλά ΒΌ : καλά ^, καλά γίγνεται καλά Εο, καλά γίγνονται καλά Ο 
22 αΐίβπιπί δοκεϊ ΟΓΠ. ^, Ζίάά. Ο ( άρα ΒΕ 24 άρα άν Ο, άρα 

Β€ΌΕ 25 έτερον Ό, δβά ε οχ εηιεηά. 



101 ΦΑΙΔΩΝ 159 

ότι σν μεν ουδέν άλλο λέγεις η ότι το μείζον πάν έτερον 
ετέρου ουδενϊ αλλψ μείζον εστίν η μεγέ&ει, και διά τούτο 
μείζον, δια το μέγεθος, το δε ελαττον ου δεν ι αλλψ ε'λατ- 
τον η σμικρότητι, και δια τοϋτο ελαττον, δια τνν σμι- 
5 κρότητα, φοβούμενος οίμαι, μή τις σοι ενάντιος λόγος 
απάντηση, εάν τγι κεφαλή μείζονα τίνα φής είναι και 
έλάττω, πρώτον μεν τω αύτω το μείζον μείζον είναι και 
το ελαττον ελαττον, έπειτα τι} κεφαλή ο μικρά οϋστ] τον 
μείζω μείζω είναι, και τοϋτο δη τέρας είναι, το σμικρψ Β 

ίο τ ιν ι μέγαν τινά είναι' η ουκ αν φοβοϊο ταύτα; και ο 
Κέβης γελάσας, 'Έγωγε, εφη. Ουκοΰν, ή δ* ός, τα δέκα 
των οκτώ δυοϊν πλείω είναι, και δια ταύτην ττν αϊτίαν 
νπερβάλλειν, φοβοϊο αν λέγειν, άλλα μη πλή&ει και δια 
το πλή&ος; και το δίπηχν τον πηχυαίου ημίσει μείζον 

15 είναι, αλλ 3 ου μεγέΰει; 6 αυτός γάρ που φόβος. Πάνυ 
γ εφη. Τί δέ; ενι ενός προστε&έντος την πρόσ&εσιν 
αιτίαν είναι του δύο γενέσθαι η διασχισ&έντος την σχίσιν 
ουκ εύλαβοΐο αν λέγειν; και μέγα αν βοωης ότι ουκ οίσ&α 
άλλως πως εκαστον γιγνόμενον η μετασχόν της ιδίας 

2ο ουσίας εκάστου ου αν μετάσχη, και εν τούτοις ουκ, έχεις 
άλλην τινά αιτίαν του δύο γενέσθαι άλΧ τ την της δυά- 
δος μετάσχεσιν, και δειν τούτου μετασχεϊν τά μέλλοντα 
δύο εσεσ&αι, και μονάδος ό αν μέλλη εν εσεσ&αι, τάς δε 
σχίσεις ταύτας και προσδέσεις και τάς άλλας τάς τοιαύ- 

25 τας κομψείας έψης αν χαίρειν, πάρεις άποκρίνασ&αι τοις 
εαυτόν σοφωτέροις' συ δέ δεδιώς αν, το λεγόμενον, την Ό 
εαυτού σκιάν και την απειρίαν, έχό μένος εκείνου του 
ασφαλούς της υποθέσεως, ούτως αποκρίναιο άν. ει δέ τις 



Ι το Έ^ΌΕ: το μεν ά, αί θί. 3.ρο1觕. φ, 6 2 εστί Ό, ΟΟΓΓ. ά. 

3 άλλω Ό, 5βά ω 6χ εηιεηαΐ. 4 ομικρότητι Ε, 5βά η 6ί ι 6χίΓ6ηΐ3. 

ίη Γ3.5. 6 φηζ μείζονα τίνα £ 8 σμικρά Ό, ΟΟΓΓ. ά 9 Τ0 

ΒΕ: τω ΟΌ ίο τίν Ό, τινί ά | ψόβοιο Ό, οογγ. ά 14 τον Ε, 

5βά ν 6χ 6ΐΏ6ηά. ι6 / Β€ΌΚ \ δε ΟΌ, <?* Β: δαί Εβ \η η ίη 
Γ&5. Ε | διασχισ&έντος ΒΟΌ: σχισΘ'έντος Ε ΐ8 μέγα Ε Ο : μεγάλα 

ΒΟϋ, 2Χ νϊάβ Οοοεί ηον. Ιεοι. ρ. 270 εί δγηιρ. 212 Ώ \ οΐσ&α] 
οίόμε&α ΒΟΌΕ 19 ηώς ΒΟΌΕ, ΟΟΓΓ. Ο | μετασχόν ^, 56(1 ν ίη 

Γ3.5. 20 μετάσχη Ε, μετάσχοι ΒΟϋ 21 αιτίαν ΟΓΠ. Ο 23 μονάδος 
Ό, 56(1 ο 6ΧΙΓ6ΓΠ3. 6χ 6ΓΠ6πά!. 24 ταντας (Ζ, 56(1 τ ρποΓ ΐη ΓΗ5. 

25 έ*ώης Τ) | τοϊς έαντον ΒΟϋ : τοϊς σεαντον \)ά, τοίς σαντον 06, 
τοισαντον Ε 26 σν δε ΟΕ, ίη ΤΠΆΤξ. ο: σν δε ΒΌ, ονδέ δέ ά 

ΐη έαντοΐ> ΒΟΌ : σαντον Ε, σεαντον 0(1 28 άν. εί — αποκρίναιο 
οηι. ^, ίη ηΐ3.Γ§•. ζάά. ο] 



160 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 102 

αυτής τής υποθέσεως εφοιτο, χαίρειν εωης αν γ.αϊ ουκ 
άποκρίναιο, εως αν τα απ εκείνης ορμη&έντα σκέψαιο, 
εϊ σοι άλλήλοις συμφωνεί η διαφωνεί" επειδή δε έκείννς 
αυτής δέοι σε διδόναι λόγον, ωσαύτως αν διδοίης, άλλην 
αύ υπό&εσιν υπο&έμενος, ήτις των ανω&εν βέλτιστη $ 
Ε φαίνοιτο, εως επί τι ικανόν ελ&οις, αμα δε ουκ αν φύροις 
ωσπερ οί αντιλογικοι περί τε τής αρχής διαλεγόμενος 
και των εξ εκείνης ώρμημένων, εϊπερ βούλοιό τι των 
όντων εύρεϊν. εκείνοις μεν γαρ ϊσως ουδέ εις περί τού- 
του λόγος ουδέ φροντίς' ικανοί γαρ υπο σοφίας ομού ίο 
πάντα κυκώντες όμως \_δύνασ&αι] αυτοί αυτοίς άρέσχειν' 
102 συ <Γ εϊπερ ει των φιλοσόφων, οίμαι αν ώς εγώ λέγω 
ποιοϊς. ϊίλη&έστατα, εφη, λέγεις, ο τε Σιμμίας αμα και 
6 Κέβης. 

ΕΧ. Νή Λ ία, ώ Φαίδων, εϊκότως γε' ΰαυμαστώς γάρ 1 5 
μοι δοκεί ώς εναργώς τω και σμικρόν νουν εχοντι ειπείν 
εκείνος ταύτα. 

ΦΑΙΔ. Πάνυ μεν ούν , ώ 3 Έχέκρατες, και πάσι τοις 
παροϋσιν εδοξεν. 

ΕΧ. Και γάρ ήμϊν τοις άπούσι, νυν δε άκούουσιν. 2ο 
αλλά τίνα δη ην τά μετά ταύτα λεχθέντα; 

Ιλ. ΦΑΙΔ. € Ως μεν εγώ οίμαι, επει αύτω ταύτα 
Β συνεχωρή&η, και ώμολογειτο είναι τι εκαστον των ειδών 
και τούτων τάλλα μεταλαμβάνοντα αυτών τούτων την 
έπωνυμίαν ι'σχειν, το δη μετά ταύτα ήρώτα, Ει δή, ή δ* 25 
ος, ταύτα ούτως λέγεις, άρ ούχ, όταν Σιμμίαν Σωκράτους 
φής μείζω είναι, Φαίδωνος δε ελάττω, λέγεις τότ είναι 
εν τω Σιμμία αμφότερα, και μέγεθος και σμικρότητα; 
3 'Έγωγε. ^ίλλά γάρ, ή δ 3 ος, ομολογείς το τον Σιμμίαν 
νπερέχειν Σωκράτους ούχ ώς τοις ρήμασι λέγεται ούτω 3° 

ι τις ΒΕά: τι Ό, της ο | αντης της ΒΌΕο : της ρυηοίίδ ηοίαίυιη 
ΐη Β, άλλη* ΑδΙ | εφοιτο (νοί έψείτο) Μαάνΐ^ 3.άν6Γ5. Ι ρ. 37 2: 
έ'χοιτο ΒΟϋΕ ( έώης Ε, 56(1 η 6χ 6ΐΠ6ηά. | και 015 δΟτΐρδΐί Ώ 
3 συμφωνεί ΒΟΌ : ζναφοινεϊ Εο 5 Ί( ^ ν 6: τ ^ 5 Ε 6 τιΌ, 5βά ι 

ΐη Γ3.5. Ι έ'λθΌις Β€Ό : ελθ'ης Ε | φνροις Μ3.άνΪ£ 3.άνβΓ5. Ι ρ. γ]1'. 
φνροιο Β^ΌΈ, 9 Υ "-ρ οηι. ^ II όμως Εοοο! : όπως Ό βί ιιί 

νΐάβίΐΐΓ ΒΟ | δννασϋ'αι ΐηοΐΐΐδίΐ: ΗΪΓδθηί§• | αντοϊς οά: αντο'ις £Ό 
12 εϊ ΐη Γ3.5. ^ ι ς δϊα ^ ι6 νουν ά: ονν Ό 1 8 ονν οηι. Ε 

19 εδοξε* {ν 6ΓΕ53.) Βϋ: εδοξβ ΟΕ 2 1 αλά ^, οογγ. ο 23 ονν- 
εχωρή&η 3^Ό Ι ξννε/ωρή,9η Εο | ομολογεϊτο Ο., ΟΟΓΓ. Ο, ώμολόγητο 
ΗΪΓ5θΙΐΐ§• 24 ταλλα Ε 26 όντως Ί^^Ό : οντω Εο | αρ' ^ 

ΐη τότ Β€ϋ: ταντ ΟΧ βηΐεηά. Ε 28 σμικρότητα Ε, 56ά // 6Χ 

εηιεηά. 3° οωκράτονς — εχειν οηι. (Ζ, ΐη πιαι^. αοΜ. ο | ουκ ο 



102 ΦΑΙΔΩΝ 161 

■και το άλη&ές εχειν. ον γάρ που πεφνκέναι Σιμμίαν 
υπερέχειν τούτω τω Σιμμίαν είναι, άλλα τω μεγέ&ει ο Ο 
τυγχάνει εχων' ονδ 3 αν Σωκράτους υπερέχειν, ότι Σω- 
κράτης 6 Σωκράτης εστίν, άλλ οτι σμικρότητα έχει ο 
5 Σωκράτης προς το εκείνον μέγε&ος; Ζίλη^ή. Ουδέ γε αυ 
υπό Φαίδωνος υπερέχεσ&αι τω οτι Φαίδων 6 Φαίδων 
εστίν, αλλ 3 ότι μέγεθος έχει δ Φαίδων προς την Σιμμίου 
σμικρότητα; 3 Έστι ταύτα. Οντως άρα 6 Σιμμίας επωνυ- 
μίαν έχει σμικρός τε και μέγας είναι, εν μέσω ών άμφο- 

το τέρων, του μεν τω μεγέ&ει υπερέχειν την σμικρότητα 
υπέχων, τω δε το μέγεθος της σμικρότητος παρέχων Ό 
υπερέχον. και άμα μειδιάσας, 'Έοικα, εφη, και ξνγγρα- 
ορικώς ερεϊν, άλλ 3 ούν έχει γέ που ώς λέγω. Συνέίρη. 
Λέγω δε τονδ 3 ένεκα, βονλόμενος δόξαι σοι όπερ έμοί. 

1 5 εμοι γάρ φαίνεται ου μόνον αυτό το μέγε&ος ουδέποτ 
έ&έλειν άμα μέγα και σμικρόν είναι, άλλα και το εν ημϊν 
αέγε&ος ουδέποτε προσδέχεσθ-αι το σμικρόν ουδ 3 έ&έλειν 
υπερέχεσ&αι, άλλα δνοιν το έτερον, η φενγειν και υπεκ- 
χωρεϊν, όταν αυτω προσίη το εναντίον, το σμικρόν, η Ε 

20 προσελ&όντος εκείνου άπολωλέναι' υπομεϊναν δε και 
δεξάμενον την σμικρότητα ουκ έ&έλειν είναι έτερον η 
όπερ ην. ωσπερ εγώ δεξάμενος και υπομείνας την σμι- 
κρότητα, και ετι ών οσπερ ειμί, οντος 6 αντός σμικρός 
εϊμι' εκείνο δε ου τετόλμηκεν μέγα όν σμικρόν είναι' ώς 

25 (Γ αυτως και το σμικρόν το εν ημϊν ουκ ε&έλει ποτέ μέγα 

3 τω οτι ΗΪΓ50ηΪ£ 5 αι * Β€Ε: αν Ό 6 οτι ψαίδων ίη Γ3.5. Ε 
8 σμικρότητα Β^^ : μικρότητα Ε ΙΟ τον μεν 6." τώ μεν Ε 

\\νπέ%ων Μ3.άνί§• 3.άν€Γ5. 1 ρ•37 2 : υπερέχων ΒΟϋ, άείονίί νδ^οϋη 
ίη ερΐδΙοίΕ οπίΐοΒ. εάίίΐοηϊ Τυποοηδΐ ιηΐηοπ Ρπαβάπ Εάίυηοία ρ. ίο, 
νπερέχειν Ε, νπερέχον β; τω μεν, τω μεγέθ'ει νπερέχειν, την σμικρό- 
τητα παρέχων τω δε το μέγεθος, της σμικρότητος νπερέχον λΥγί- 
ί6Π03.0η, τον μεν την σμικρότητα τω μεγέθ'ει νπερέχων, τον δε τω 
μεγέ&ει της αμικρότητος παρέχων νπεροχήν ΗοίηάοΓί, τον μεν τω 
μεγέθ'ει την σμικρότητα νπερέχων, τω δε το μέγεθος της σμικρότητος 
παρέχων νπερέχειν Α5ί | δε το ΒΟϋΕ | της μικρότητας Ε, ΟΟΙΤ. 6 

13 πον Ό, 5βά π €χ επιεηά. | λέγω* Ό \ σννέγη ΒΟΌ: ξννέφη Εο 

14 <^£ Β: δη Ο | τούδε Ό 15 ονδέποτ έθέλειν ΒΕ: ουδέποτε θ"έλειν 
(ΙΌ, οί.Ν. Ο. ρ. 102 ι*] μικρόν Ο, \ ονδ" έθέλειν ΒΕ : ονδέ θ'έλειν ΟΏ 
19 προσίη Ε 6ί ΐΐΐ νίάοίΐΐΓ Ο, προσείη Έ^Ό | το σμικρόν ΐηοΐαδίύ 
ΗίΓδΟηΐ^ _ 20 νπομεϊναν ΗΐΓδΟηΐσ; νπομένον ΒΟϋΕ 21 είναι 
ετι όπερ ην δοηΐτπάΐ Κπί. ΟοΐΏΠίεηίαΓ II ρ. 43 2 3 ωΡ οσπερ ην 
\Υγ1;1;6ηθ3.οη 24 εκείνο δε ον τετόλμηκεν ίη πΐ3.Γ£. θ: εκείνος 
δε τετόλμηκεν (τετόλμηκε* Ό) Βϋ, εκείνο δε τετόλμηκε ^ ) εκείνο δέ 
ον τετόλμηκε Εθ 

ΡΙαίο νοί. 1. 11 



162 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 103 

γίγνεσθαι ονδε είναι, ουό* άλλο ούδεν των εναντίων ετι 
ον οτνερ ην αμα τουναντίον γίγνεσθαι τε και είναι, αλλ! 
103 ήτοι απέρχεται η άπόλλνται εν τούτω τω παΰήματι. 
Παντάτεασιν, εφη 6 Κέβης, ούτω φαίνεται μοι. 

\Α. Και τις είπε των 7ΐαρόντων άκουσας — όστις 5 
(Γ ην, ου σαφώς μέμνημαι — Προς &εών, ουκ εν τοίς 
πρόσ&εν ημίν λόγοις αυτό το εναντίον των νννι λεγομέ- 
νων ωμολογεϊτο, εκ του ελάττονος το μείζον γίγνεσθαι 
και εκ τον μείζονος το ελαττον, και άτεχνώς αυτή είναι η 
γένεσις τοίς έναντίοις, εκ των εναντίων; νυν δέ μοι δοκεΐ ίο 
λέγεσ&αι οτι τοΰτο ουκ αν ποτέ γένοιτο, και 6 Σωκράτης 
παραβαλών την κεφαλήν και άκουσας, ϊΐνδρικώς, εφη, 

Β άπεμνημόνευκας, ου μέντοι εννοείς το διαφέρον του τε 
νυν λεγομένου και τον τότε. τότε μεν γαρ ελέγετο εκ του 
εναντίου πράγματος το εναντίον πράγμα γίγνεσθαι, νυν ΐ5 
$έ οτι αυτό το εναντίον έαντω εναντίον ονκ αν ποτέ 
γένοιτο, ούτε το Ιν ημίν ούτε το εν τη φύσει, τότε μεν 
γάρ, ώ φίλε, 7ΐερϊ των εχόντων τα εναντία ελέγομεν, 
επονομάζοντες αυτά τη εκείνων επωνυμία, νυν δε περί 
εκείνων αυτών ών ενόντων εχ$ι την έπωνυμίαν τα όνομα- 2ο 

^ ζόμενα' αυτά (Γ εκείνα ονκ αν ποτέ φαμεν ε&ελησαι γένε- 
σιν αλλήλων δέξασΟαι. και άμα βλέψας προς τον Κέβητα 
είπεν, 1>ίρα μη που, ώ Κέβης, εφη, και σέ τι τούτων 
ετάραξεν ών οδε είπεν; 6 δ' %θύκ* αν, εφη, [ο Κέβης!] 
ούτως εχω' καίτοι οντι λέγω ώς ου πολλά με ταράττει. 25 
Συνωμολογήκαμεν άρα, ή δ 3 ος, απλώς τοντο, μηδέποτε 
εναντίον εαυτψ το εναντίον εσεσ&αι. Παντάπασιν, εφη. 
\Α\. "Ετι δη μοι και τόδε σκέψαι, εφη, ει άρα συνο- 

I ονδε Β: οντε \> \ ονδ' άλλο Έ>^Ό : ονδε άλλο Ε | έτι ον Ε, 56(1 
έ' 6ί ν ίη Γ3.5.: αίτιον ΒΟΌ | ν6ΓΪ)3. ετι ον όπερ ήν ροδί τταϋ'ήματι 
ΐΓΕΠδρΟδίΐα νοίυΐΐ; λνγΐΐεηβαοη 4 ούτω μοι φαίνεται Ε 5 εϊπε*Ό 
7 ήμϊν λόγοις ουηι 1ϊϊ)Γ0 ςμιοά&ηι Είδοηεΐ": νμϊν λόγοις ΒΟΌΕ, λόγοις 
■ημίν ΗίΓδΟηίβ' | νννι Ό, 56(1 * ίη Γ3.5. II οτι τοντο Β^^ : τοντο 

οτι Ε 12 και 3.ηί6 άκονοας ίη Γ3.5. Ό 13 απεμνηαόνενκας 

ΒΟΌΕ: άπομειινημόνενκας 1> 21 φαμεν Ί^^Ό, φαϊμεν Εΐ> 22 εξ 
αλλήλων ΗΪΓ5θ1ΐΐ|^ | προς Β^^ : εις Ε, ίη ηΐ3.Γ£. ϊ) 23 «(?« ΒΕοά: 

αρα Ό, αμα ^ | ώ κέβης εφη Βϋ : ώ κέβη εφη (Ζ, ω κέβης Ε, έ'φη^ ίη 

ηΐΕΓσ. ζάά. 6 24 ο δ', Οι κ αν ΗεπτίΕηη: 6 δ' αν ΒΟϋ, ονδ' «γ Ε, 
γρ. ά, 6Χ ηΐΙΟ ουκ αν ίεοίί ΗείηάοΓί, ονδεν αν δίαΐΐβαυηι | ο Κέβης 
ΐηοΐαδΐί Μ8 25 καίτοι οντι ίη Γη3.Γ£. β : και τοιοντό τι ΒΟΌΕ, 

άείεΐκϋί Αδί 26 σνν. ΒΟϋ: ξνν. ΕΙ) | αρα ΒΕ 27 ενάντιο* ν 

(ροδί ιιηδέποτε) Ό \ εσεο&αι έαντω το εναντίον δί^ηίδ ΐΓ&ηδροδίίίο- 
ΠΪ5 είΐΓεοίί Ι) 28 ουνομολογήσεις Έ>ΟΣ> : ξνν ομολογηθείς Εο 



104 ΦΑΙΔΩΝ 163 

μολογήσεις. ΰερμόν τι καλείς και ψυχρόν; "Εγωγε. Ί^ρ 
ΟΊΓερ χιόνα και 7ΐύρ; Μα Λ ι ουκ εγωγε. ΑΐΧ έτερον τι Ό 
πυρός το &ερμόν και ετερόν τι χιόνος το ψυχρόν; Ναι. 
ϊίλλά τόδε γ 3 οϊμαι δοκεϊ σοι, ουδέποτε *χιόνα* χιόνα 
5 ούσαν δεξαμένην το &ερμόν, ώσ7ΐερ εν τοις εμπροσ&εν 
έλέγομεν, ετι εσεσ&αι όπερ ην, χιόνα [και ϊϊερμόν], άλλα 
προσιόντος του θερμού η ϋπεκχωρήσειν [αί;το] -ή άπο- 
λεϊσΟ-αι. Πάνυ γε. Και το πυρ γε αύ προσιόντος του 
ψυχρού αντώ η νπεξιέναι η άπολεΙσΟ-αι, ου μέντοι ποτέ 

ίο τολμησειν δεξάμενον την ψυχρότητα ετι είναι όπερ ην, 
πυρ [και ψυχρόν]. ^λη&ή, εφη, λέγεις. Έστιν άρα, ή Ε 
δ 3 ος, περί ενια των τοιούτων, ώστε μη μόνον αυτό το 
είδος άξιούσ&αι του αυτού ονόματος εις τον άει χρόνον, 
άλλα και άλλο τι, ό εστί μεν ουκ εκείνο, έχει δε την 

1 5 εκείνου μορφην άει οτανπερ ?}. ετι δε εν τοίσδε ϊσως 
εσται σαφέστερον ό λέγω. το γαρ περιττόν άει που δει 
τούτου του ονόματος τυγχάνειν, όπερ νυν λέγομεν η ου; 
Πάνυ γε. ]^ρα μόνον των όντων, τούτο γαρ .ερωτώ, η 
και άλλο τι, ό εστί μεν ούχ όπερ το περιττόν, όμως δε 104 

20 δει αυτό μετά τον εαυτού ονόματος και τοντο καλεϊν άει, 
διά το ούτω πεφυκεναι, ώστε τον περιττού μηδέποτε 
άπολείπεσ&αι; λέγω δε αυτό είναι οίον και η τριάς 
πέπον&ε και άλλα πολλά, σκόπει δε περί της τριάδος' 
άρα ον δοκεΐ σοι τω τε αυτής ονόματι άει ιτροσαγορευτέα 

25 είναι και τω τού περιττού, όντος ονχ ονπερ της τριάδος; 
αλλ' όμως ούτω 7τως πέφυκε και η τριάς και η πεμπτάς 

Ι «ο' ΒΌ : «V ^, «ο' ονχ Ε 2 δϊα £ 4 %ι*όνα χιόνα Μ5: 

χιόνα ΒΟΌΕ, χιόνα γ ουηι οοάΐοθ φαοάΕΐη ΒεΙΛβΓ 5 ονσαν ο: 
ον εάν υί νίάεΙυΓ Ο 6 χιόνα και &ερμόν ΐηοΐαδΐί ΗΪΓδθηϊ§•, και 

&ερυόν Μδ 7 V νπεκχωρήσβιν — χρόνον, αλλά δΟπρδΐΐ Γβίΐη- 

§οηδ (1 | αντό ΒΟΕ, Γββη^εηδ ά, ίηοΐυδίί Μ5: αντώ ο 8 αν ΒΟΕ: 

αν Γ6βη£6Π5 ά Ι τον ψνχρον αντώ ίη Γ3.5. Ε ΙΟ τολιιησειν Ε, Γ6- 

βη^βηδ ά, ΐη Ώ\3.Τξ. β: τολιιήοειε* (ν 6Γ3.δ3.) Β, τολμήοειε Ο. II Τίνο 
και ψνχρόν ίηοΐΐΐδίί: ΗΪΓδΟηίσ•, και ψνχρόν Μ5|«ο« ΒΟ, Γθβη^6Π5 ά: 

αο Ε 13 αντον ^Έ: δρϊπίυπι $1 αδρΘηιηι βί Ιεηειη 1ΐ3.Ϊ3θϋ νοοα- 
βυΐυηι ίη Β, υίπιηι δοπρδΘπί ρππια ηΐΕηιΐδ, ίηοεΓίιιηι; έαντον τεβη- 
£βηδ ά 15 δ£ ΒΟΌΕ 1 8 άρα ^, οογγ. ο 19 και δΐιρΓ3. νει*- 
δυηι 3.άά. Ε | άλλο τι ά: άλοτε Ό | και άλλο τι ϊη Ιεχίιι δοπρδίί; Β 61 
ϊη ιτΐ3.Γ§•. 3.άά. ΐ> | οαωε Ό, 5&ά ς αάά. ά 23 πέπον&ε ΒΟΕ: πε'- 

ποι•3~εν Ό | ό'έ ΒΟΏ: δή Εο 24 αντήζ Ββ: αντης ΟΕ)Ε | προσ- 

αγορεντε'α Ό, δεά & 6Χ βπίοηά. 25 το Ο,Ό, τω οά \ ονπερ Ηοίη- 

<1ογ£: οττερ ΒΟΌΕ, ρΓθΐ33.νϊί Εΐιπδίεγ Απδίορη. Αοηαπι. 6ο8, αϊ 
νϊάε ΓοΓδίεΓ ηυαεδί:. α!ο ΕίίΓΒ,οΐΐοηε ρ. 34 2 6 ^^» Βϋ | πεμ- 

πτάς ΒΟϋΕ: πεντάς οά, ίη ηΐ3.Γ£. ο 

11* 



164 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 104 

καϊ 6 ήμισυς τον αριθμόν άπας, ώστε ονκ ών όπερ το 
Β περιττόν αεί έκαστος αυτών εστί περιττός' γ.αϊ αν τα 
όνο ν.αϊ τα τέτταρα γ.αϊ άπας ο έτερος αν στίχος τον 
αριθμόν ούκ ών όπερ το άρτιον όμως έκαστος αυτών 
άρτιος εστίν άεί' συγχωρείς η ον; Πώς γαρ ουκ; εφη. ζ 
"Ο τοίνυν, εφη, βούλομαι δηλώσαι, άθρει. εστίν δε τόδε, 
ότι φαίνεται ου μόνον εκείνα τα εναντία άλληλα ου δε- 
χόμενα, άλλα και όσα ουκ οντ άλλήλοις εναντία έχει άει 
τάναντία, ουδέ ταύτα εοικε δεχομένοις έκείνην την Ιδέαν 
η αν τη εν αντοϊς ονση ^αντ/α η, αλλ επιούσης αυτής ίο 
€ ήτοι άιιολλύμενα η νπεκχωροΰντα. η ο ν φήσομεν τα 
τρία και άπολεΐσθαι πρότερον και άλλο οτιονν πείσε- 
σθαι, 7ΐρ\ν υπομεϊναι ετι τρία οντά άρτια γενέσθαι; 
Πάνυ μεν ούν, εφη δ Κέβης. Ονδε μην, η 6* ος, εναν- 
τίον γέ εστί δνάς τριάδι. Ου γαρ ούν. Ονκ άρα μόνον ι$ 
τα εϊδη τα εναντία ούχ υπομένει επιόντα άλληλα, άλλα 
και αλλ' αττα τα εναντία ούχ υπομένει επιόντα. ^Αληθέ- 
στατα, εφη, λέγεις. 

1Λ11. Βονλει ούν, η δ ος, εάν οίοι τ ώμεν, όρισώ- 
Ό μέθα οποία τ αυτά εστίν, Πάνυ γ ε. Λρ ονν, εφη, ώ Κέ- ίο 
βης, τάδε εϊη αν, ά ο τι αν κατάσχη μη μόνον αναγκάζει 
την αντον ιδέαν αντδ ισχειν, άλλα καϊ εναντίον \αντω~\ 
άει τίνος; Πώς λέγεις; α Ωσπερ άρτι έλέγομεν. οίσθα γαρ 
δηπον ότι ά αν η ταν τριών ιδέα κατάσχη, ανάγκη αύτοϊς 
ου μόνον τρισιν είναι άλλα καϊ περιττοΐς. Πάνυ γε. Έτιϊ 25 
το τοιούτον δη, φαμέν, η εναντία ιδέα εκείνη τη μορφή, 
η αν τούτο απεργάζεται, ονδέποτ αν ελθοι. Ο ν γάρ. 
Εϊργάζετο δέ γε η περιττή; Ναι. ^Εναντία δε ταύτη ή τον 

5 συγχωρείς Β^Ό : ξνγχωρεϊς Εο | ονκ 1 β^Ό, ονκ Εο 6 εστί* 
(ν 6Γ3.53.) Β: εστί ΟϋΕ 8 οντ ΒΟΕ: οντά Ό ίο αντοΐς ο• 

αντί} ΒΟΌΕ 1 1 νπεκχωροΰντα Ο,, δβά. ντα ίη Γ3.5. | ον φήσομεν 

ΒϋΕ: άφήσομεν (Ζ 13 πριν ϋθ: πρϊν ή Β(Ζ, πρινή Ε | ετι ο: 

έτη ^ 14 ονδέ ΒΕά, 56<ϊ έ εχ Οίηεηά. Β: ου δη Όθ, ον ^ 1ζ γέ 
ΟΠ1. Ε 1 6 άλληλα — επιόντα 01Τ1. Ο,, ίη Γηαΐ"£. 3.άά. Ο 1 7 άλλα 

αττα Ό \ τα ΟΓΠ. Ο | ονκ ο 19 τ ΒϋΕ: τ ε Ο 20 ταντά ΒΟϋΕ| 
έατιν Β, εστί* Ώ: έστι ΟΕ | αρ Β(2 21 εϊη ά: εϊην Ό \ α ο τι Ο : 

οτι ΒΟΌΕ | αναγκάζει 00 : άιπγκάζειν ΒΟΌΕ 22 αντον Β: αντον 
^^Ε | ισχειν άε: σχεϊν Β^^Ε | εναντίον ΒΟϋ: μήδ' εναντίον Ε, ει 
δει αντώ τίνος 51φΓ3.^ν6Γ5ΐΐηΐ 3.άά. Ο | αντώ αεί τίνος ΒΟΌΕ, αντώ 
άείβνίί δίαΐΐοαυιη : αν τω αεί τίνος ροδίου ίάεηι δίαΐΐοαυηι, αντον 
αεί τίνος ΗείηάοΓί", αντώ δεϊ τίνος ΟΒτοΙιΐδ δοηπιίαΐί, νίάεΗ. δοηΐ"ηία1ί: 
Κπί. (ΓοηιιηεηΐΕΓ II ρ. 56 2? η ά: η Β(Ι, ή Ό \ απεργάζεται Ό> 

οογγ. ά 28 εναντία — ναι οπι. Ο, ίη π\3.Υξ. ζάά. ο. 



105 ΦΑΙΔΩΝ 165 

αρτίου ; Ναι. ^Επϊ τα τρία άρα 7] τον αρτίου ιδέα ουδέποτε Ε 
ηξει. Ου δητα. άμοιρα δη του αρτίου τα τρία. άμοιρα, 
^ίνάρτιος αρα η τριάς. Ναι. "Ο τοίνυν ελεγον ορίσασ&αι, 
ποια ουκ εναντία τινι οντά όμως ου δέχεται αυτό [το 
5 εναντίον], οίον νυν ή τριάς τω αρτίου ουκ ούσα εναντία 
ουδέν τι μάλλον αύτο δέχεται, το γαρ εναντίον άει αντώ 
επιφέρει, και ή δνάς τω περιττώ και το πυρ τω ψυχρώ 
και άλλα πάμπολλα — αλλ ορα δη, ει ούτως ορίζει, μη 105 
μόνον το εναντίον το εναντίον μη δέχεσ&αι, άλλα και 

ίο εκείνο ο αν έπιφέρη τι εναντίον έκείνω, εφ ο τι αν αύτο 
ϊη, αυτό το έπιφέρον την τον έπιφερομένον εναντιότητα 
μηδέποτε δέξεσ&αι. πάλιν δε άναμιμνίβοκου' ου γαρ 
χείρον πολλάκις ακούειν. τα πέντε την του αρτίου ου 
δέξεται, ονδέ τα δέκα την του περιττού, το διπλάσιον' 

15 τούτο μεν ούν και αυτό άλλω %ουκ* εναντίον, όμως δε 
την του περιττού ου δέξεται' ουδέ τό ημιόλιον ουδέ τάλλα Β 
τα τοιαύτα, \το ήμισυ,] την τού όλου, και τριτημόριον 
αύ και πάντα τα τοιαύτα, εϊπερ επει τε και συνδοκεΐ 
σοι ούτως. Πάνυ σφόδρα καϊ συνδοκεϊ, εφη, και ειιομαι. 

20 ΊΛΥ. Πάλιν δη μοι, εφη, εξ άρχης λέγε. και μη μοι 
ο αν ερωτώ άποκρίνου, άλλα μιμούμενος έμέ. λέγω δέ 



ι ιδέα Ό, 5θά ί 6χ βηιεηά. 3 άνάρτιος ^, δβά αν ΐη Γ3.5., 

άρτιος Ό, ΟΟΙΤ. ά | αρα Ι^ΌΕ | ορίοαο&αι ΒΟΌΕ: όρίυασ&αι δεϊν ά, 
ρΐΌΟ&νϊί Μαάνΐ^ αάνεΓδ. Ι ρ. 37 2 > ζ*- νί^ 6 ΡΐοίΆξ. 346 Ο βί Κίάάεΐί 
ϋϊ§65ί οί Ιάίοπίδ § 83 ρ. 148 4 τ ° εναντίον ίηοΐυδίΐ Βεΐίΐίει•, 

νίάε Ηθπηαηη Οεδ&πιηι. Αοηαηάΐ. ρ. 88 8 ορίζει Β^^: όρίζηΚά 
ΙΟ έπιψέρη Ό, δβά η €Χ €Π1€ηά. | έκείνω άθ\θΥ\ϊ Όθΐ)Γ€6 £(1ν6Γδ. Ι 
ρ. 151 Ι ο τι Ί$^Ό: οττρ Ε, Ϊη Πΐαΐ^. Ο | αύτο €ί αυτό το έπιφέρον 
Ηβίβνϊί Αδ£ ιι 'ίη] ήι Β, ή ^Ε^ι, η Ό \ έπιφερομένον νΧ νϊάβίυΓ ^, 
έπιφέρων (δϊο) Ο 12 δέξεο&αι Μαάνί§ αάνβΓδ. Ι ρ. 174 η °ί• χ ' δέξα- 
σ&αι Ί Β>ΟΏΈ.\άναμιμνήισχον Β: άναμιμνήοκον ΟΌΕ 13 τ« ΟΙΪ1. ^ ί 

Β,άά. ο Ι ροδί αρτίου ααϋΘΟίιπη νοίυΐί; ίδέαν ΗεΐηάοΓί 15 μεν 

ονν και αυτό άλλω ουκ εναντίον Κδηΐεΐ", νϊάβ δοηπίίάΐ: Κπί. (Ιοπί- 
Πίεηί&ΐ* II ρ. 70: μεν ονν και αύτω (αύτο Ε, δβά ο εχ επΐεη<1.) άλλω 
εναντίον ΒΟΌΕ, μην ονκ αυτό τω άλλω εναντίον δί3.11θ3ΛΐΠΐ, μεν 
ονν και αυτό άλλο η εναντίον ΗεϊηάοΓί, ρΐΌρίεΓ ηε^αΐίοηεηι ίη 
Ιΐοπδ οπιϊδδΕίΏ οί.89, 13 Ι22 ?7 162,24 ΐ6 ούδέτοΒΟΏ: ουδέ δη το 
Εοά | τά άλλα Ό 17 τό ημιον ίηοΐυδϊί: Μδ, το ημιον, το όλον, και 

το τριτημόριον Αδί, Εί νίάε δοηηιίάί Κπί. (Ιοηιπιεηί&Γ II ρ. 71 
1 8 έ'πτ} Β(ΓΕ)Ε | οννδ. Β€Ό οί ιηοχ: ξννδ. Εο εί ιηοχ 19 οοι. 

όντως πάνν Β, ηαηο ΐηΙεΓρυηοίΐοηεηι νειτοα και ξννδοκεϊ — έπομαι 
ΐη ηΐίΐΓ^.Εάάεηδ ΟΟΙΤ. Ο 20 μη μοι ΒΟΌΕ: μοι μη 6 2 1 ο αν ερωτώ 
ΒΟΌ : ώ αν ερωτώ Ε, ην αν έρο)τώ άπόκρισιν ΐη Γη3.Γ£. ά | άλλα 
Β€ΌΈ, ρΓΟΟΕνίΙ; ίαηι ΟοπίΕπυδ εοΐο^. ρ. 1 1 : άλλα άλλω ε, αλλά 
άλλο δΐιρΓΕ νβΓδυιη αάά. ά, άλλ' άλλω ϊη τηζ,Υξ. ά | δέ ΒΟϋΕ: δη ο 



166 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 105 

παρ ην το πρώτον ελεγον άπόχρισιν, την ασφαλή εν.είνην, 
εκ των νυν λεγομένων άλλην ορών ασφάλειαν. ει γαρ 
εροιό με, ω αν τι [εν τω σώματι] εγγένηται, &ερμον εσται, 

Ο ου την ασφαλή σοι ερώ άπόχρισιν έχείνην την άμαθ-ή, ότι 
ω αν &ερμότης, αλλά χομψοτέραν ε/, τών νυν, οτι ω αν 5 
πνρ' ουδέ αν εργ], ω άν σώματι τι εγγένηται, νοσήσει, 
ονχ ερώ οτι ω αν νόσος, άλΧ (ο αν πυρετός" ουδ' ω αν 
άρι&μώ τι εγγένηται, περιττός εσται, ονχ ερώ ω αν περιτ- 
τότης, αλλ ω αν μονάς, χαι τ άλλα ούτως, «λλ' ορα, ει 
ήδη ιχανώς οίσ$ ο τι βούλομαι. Ιίλλά πάνυ ϊχανώς, εφη. ίο 
ϊίποχρίνου δη, ή (Γ ός, ω άν τι εγγένηται σώματι, ζών 

Ό εσται; *2ι άν ψυχή, εφη. Ουχονν αεί τοΰτο ούτως έχει; 
Πώς γάρ ουχί; ή ό° ός. Ή ψυχή άρα ότι άν αυτή χατό- 
σχη, αεί ήχει επ εχεΐνο φέρουσα ζωήν/Ή/.ει μέντοι, εφη. 
ΙΊότερον (Γ εστί τι ζωή εναντίον ή ουδέν; ""Εστίν, εφη. ι$ 
Τί; Θάνατος. Ουχονν ψυχή το εναντίον ω αυτή επιφέρει 
αεί ου μή ποτέ δέξηται, ώς εχ τών πρόσ&εν ώμολόγηται; 
Και μάλα σφόδρα, εφη 6 Κέβης. 

Ί^Υ. Τί ονν το μη δεχόμενον την του αρτίου Ιδέαν; 
τί νυν δη ταϋτα ώνομάζομεν; ^ίνάρτιον, εφη. Το δε 2ο 
δίχαιον μή δεχόμενον χαι ο άν μουσιχόν μή δέχηται; 

Ε ^Άμονσον, εφη, το δε άδιχον. Ειεν' ο δ 3 άν θάνατον μτ 



ιι άποχρίνου δη — ι68, 17 Ιν'Άιδον 5ΐ<Λ. 6ο1θ£. ι, 41, ι6 

Ι τταρ^ν (Ζ, εοΐΎ. Ο | έκείιην ΒΟΌΕ : έπείνην άλλ' ην ά 2 ορών 
ϋθε: ορώ Ί^^Κ 3 Φ <* ν Εθ: ο <&ν Β^^, όταν ΗβΐηάοΓί | έν τώ 

σώματι άείενΐί νο^εΐΐη ΐη ερΐδίοΐα επίΐεα εαίΐίΐοηΐ ηιΐηοπ Ρηαεάπ 
Τυπεεηδΐ αάΐιιηοΐΒ. ρ. 1 1, νίά!ε Μ3.άνΐ§• &άνεΓδ. Ι ρ. 83: έν τώ άε- 

Ιενΐί δίερίΐ&ηΐΐδ | ίϊερμόν ΒΟΌΕ: Ο'εριιός νεΓΟΐδ έν τώ σώιιατι δ€Γ- 

ναίΐδ δοΜεΐεΓηιαεΙιεΓ 4 ° 01 ^> 5ε( ϊ οι εχ εηιεηά. | άμα&η ε: 

αλη&ή Ε 5 Φ "'' Ε εί ηιοχ: ο αν ~Β^^ εί ηιοχ, όταν ΗεΐηάοΓΓ εί 
ΙΊΙΟΧ 6 ο αν σώματι Β^^, ώ δε αν σώματι Ε, δεά $ε εχ εΐηεηά., 
οτι ωδέ σοϊματί ΐη ΤΥ13.Τ§. Ο | νοσήσει — εγγένηται ΟΙΊ1. 1 Β^Ό, ΐη 
Γη3.Γ£. 3.άά. θα, οτι ώδε σώματι — άρι&μώ ΐη ηΐ3.Γ£. Β,άά. εί ο αν 
σοίματί ΐη ίεχίυ ραηείΐδ ηοίανΐί ε 7 %τι ώ Εεά: οτι ο ο | άλλ' ω 
Εοεά | ονδ' ώ Εοε: ουδ' ο ά 8 ώ αν Εο ει ηιοχ: § αν Β€Ό εί 

ηιοχ 9 ει -'ν $ν £> 5€( ^ £47 7 ϊ η ΓΕ5 • 1 1 $ή οηι. Ό | ο) Εο : ο ΒΟϋ 
12 ώ Εο: ο Β(Γ, ο* Ό 13 ή ΐη Γ3.δ. οηι. Ε 14 έπ' εκείνο οΐδ 

δΟΠρδΐί Ο 15 η ουδέν — το εναντίον 01Ώ. Ό, 3.άά. ά ΐ6 ψυχή 

ΒΟΕ δίοΟΕευδ: ή φαχη ά 19 ονν ΐη ταδ. Ό | δΐ§•ηιιηι ΐηίεΓ- 

Γθ£3.1ΐοηΐδ, ηυοά νυΐ^ο ροδί οΰν ροηΐίιΐΓ, ροδί ίδέαν ίΓαηδροδυΐ 
20 νννδή Β, Ί'νν δή ΐ) | ταύτα ώ/ομαζομεν Έ^Ό, Γεδίίίαΐΐ Μ5: 
ώνομάζομεν Εο, ρΓΟρίεΐ* ταντα θί. ΑΙεΐΟ. Ι 109 ^ ϊΐρόδ ταντ' άρα, 
το δίκαιον, τους λόγους ποιήσει εί Κΐάάεΐΐ Όΐ^εδΙ οΓ Ιάϋοηΐδ § 4 1 
ρ. 131. υίΐΐε επί εΐΐαπι εοητρΕΓαΓε δυρΓ3. 1 1 6, 1 6 Ι34? Η 



106 ΦΑΙΔΩΝ 167 

δέχηται, τι χαλοϋμεν; Λ&άνατον, εφη. Ονχοϋν ή ψυχή 
ου δέχεται θάνατον; Ου. ^ί θάνατον αρα ή ψυχή; ϊΐΰά- 
νατον. Είεν, εφη' τοντο μεν δι άποδεδείχ&αι φώμεν' ή 
πώς δοχεΐ; Και μάλα γε ιχανώς, ώ Σώχρατες. Τι ονν, 
5 ή δ 3 ός, ώ Κέβης; ει τω άναρτίω αναγχαιον ην ανωλέ&ρω 
είναι, άλλο τι τα τρία η άνώλε&ρα αν ην; Πώς γαρ ον; 106 
Ονχονν ει ν.αϊ το ά&ερμον άναγχαΐον ην ανώλε&ρον είναι, 
οπότε τις έπϊ χιόνα ΰερμον έπαγάγοι, νπεξήει αν ή χιών 
ούσα σώς χαι άτηχτος; ου γαρ αν άπώλετό γε, ονδ* αν 

ίο υπομένουσα εδέξατο αν την θερμότητα. }ΐλη&ή, εφη, 
λέγεις, ωσαύτως, οίμαι, χαν ει το άψυχτον άνώλε&ρον 
ην, οπότε επϊ το πυρ ψυχρόν τι έπήει, ονποτ αν απε- 
σβέννντο ονδ* άπώλλυτο, άλλα σών αν απελθόν ωχετο. 
Ιίνάγχη, εφη. Ονχοϋν ν.αϊ <οδε, εφη, ανάγκη περί τον Β 

15 αθανάτου εΐιτεϊν; ει μεν το α&άνατον και άνώλε&ρόν 
εστίν, αδύνατον ψυχή, όταν θάνατος επ αυτήν Ιίη, απόλ- 
λνσ&αι' θάνατον μεν γαρ δη εχ τών προειρημένων ου 
δέξεται ουδ 3 εσται τείϊνηχυια, ωσπερ τα τρία ουχ εσται, 
εφαμεν, αρτιον, ουδέ γ αν το περιττόν, ουδέ δη πυρ 

20 ψνχρόν, ουδέ γε ή εν τω πυρ ι &ερμότης. άλλα τι χωλύει, 
φαίη αν τις, αρτιον μεν το περιττόν μη γίγνεσθαι επι~ 
όντος τον άρτιου, ωσπερ ώμολόγηται, άπολομένου δε 
αυτόν άντ εχείνου αρτιον γεγονέναι; τω ταύτα λέγοντι <Ζ 
ουχ αν εχοιμεν διαμάχεσ&αι ότι ονχ άπόλλυται' το γαρ 

25 άνάρτιον ουχ άνώλε&ρόν έστιν' επει ει τοΰτο ώμολόγητο 
ημϊν, ραδίως αν διεμαχόμε&α ότι έπελ&όντος τον άρτιου 
το περιττόν χαϊ τα τρία οΐίχεται άπιόντα' χαι περί πυρός 
και &ερμοϋ χαϊ τών άλλων ούτως αν διεμαχόμε&α. η 
ου; Πάνυ μεν ούν. Ουχοϋν χαι νυν περί του α&ανάτου, 

30 ει μεν ημϊν ομολογείται χαϊ άνώλε&ρον είναι, ψυχή αν 

Ι δέχεται Ε 2 άρα Β 4 οοίκρατες Ό, 5εά ε 6Χ 6111611(1. 

5 άρτίω Ό, άναρτίω ά \ άνωλέ&ρω Ό, 5θά ω βχίΓΟΠία. 6Χ επίεηαΐ. 

6 τρία η Β£ά: τρία Ό, τρία* Ε 7 ά&ερμον 6, γρ. ο: Ο'εριιον 
ΒΟϋΕ 31003.0115, μη έ&έληι ψνχρον ίη ηΐ3.Γ£. ΐ> 8 έπαγάγοι ΒΌΕ: 
έπάγοί ^, ρΓΟΟίΐνΐί ΗΪΓ5οηΐ§• 5 έττηγενΗβ'ιηάοτί 9 7 Β οιη • Ε, 3.οΜ. β 
ΙΟ εδέξατο Β(ΙΌΕ II ει ίη Γ3.5. ^, ει* Ο \ το * Ό | άψνχρον \Υγΐ- 
ΐβηοαοΚ 12 έπίοι ΒβΙζΙίβΓ | άττοοβέντντο Ό, ΟΟΙΎ. ά 13 άπολ- 
λντο Ό, ΟΟΓΓ. ά 14 ώιδε Β: ώδε ΟΟΕ ^17 °^ 0Γη • ^ χ 8 δέξεται 
Ό, 5βά ε ρο5ΐβπθΓ εχ εΐΏβηο!. 19 ην το ΒΌΕ: αντο (Ζ \ πυρ 
ΒΟ(Ό)Ε: το πνρ 6 22 άπολοιιένον ΒΌΕ: άπολλνμένον ά, άπολ- 
λονμένον ^ 25 εστί Ό, ΟΟΙΎ. ά 26 έμαχόμεβ'α Ό, ΟΟΓΓ. θ! 
27 τρία σα ΗΪΓδοηί^ 3° καί ΒΟΕ: καν Ο 



168 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 107 

Ό εϊη π:ρός τω ά&άνατος είναι καϊ άνώλεΟ-ρος" ει δε μη, 
άλλον άν δέοι λόγου. ϊίλλ 3 ουδέν δει, εφη, τούτου γε 
ένεκα* σχολή γαρ αν τι άλλο φ&οράν μη δέχοιτο, εϊ γε 
το άΟ-άνατον άΐδιον ον φ&οράν δέξεται. 

ΣιΥΙ. Ό δέ γε -3-εός, οϊμαι, εφη 6 Σωκράτης, καϊ $ 
αυτό το της ζωής είδος καϊ εϊ τι άλλο ά&άνατόν εστίν, 
παρά πάντων αν δμολογη&είη μηδέποτε άπόλλνσ&αι. 
Παρά πάντων μέντοι νη Λι εφη ανθρώπων τέ γε καϊ 
ετι μάλλον, ώς εγωμαι, 7ΐαρά &εών. 'Οπότε δη το ά&ά- 

Ε νατον και ά&ιάφΟ-ορόν εστίν, άλλο τι ψυχή η, ει ά&ά- ίο 
νατος τυγχάνει ούσα, καϊ άνώλε&ρος αν εϊη; Πολλή 
ανάγκη. 3 Επιόντος άρα θανάτου έπϊ τον άν&ρωπον το 
μεν &νητόν, ώς εοικεν, αυτού αποθνήσκει, το δ 3 ά&άνατον 
σων και άδιάφ&ορον οϊχεται απ ιόν, υπεκχωρήσαν τω 
&ανάτω. Φαίνεται' Παντός μάλλον άρα, εφη, α Κέβης, 1 5 
107 ψυχή αΟ-άνατον καϊ άνώλε&ρον , και τω οντι έσονται 
ημών αϊ ψυχαι εν %ιδου. Ουκουν εγωγε, ώ Σώκρατες, 
εφη, εχω πάρα ταύτα άλλο τι λέγειν ουδέ 7ΐτ\ άπιστείν 
τοις λόγοις. αλλ 3 ει δη τι Σιμμίας η τις άλλος έχει 
λέγειν, εύ έχει μη κατασιγήσαι' ώς ουκ οιδα εις οντιν 20 
άν τις άλλον καιρόν άναβάλλοιτο η τον νύν παρόντα, 
περί των τοιούτων βονλομενος η τι ειπείν η άκούσαι. 
^ίλλά μην, ύ δ 3 ος δ Σιμμίας, ούδ 3 αυτός εχω οπη άπιστώ 
εκ γε των λεγομένων ' υπό μέντοι τον μεγέθους περί ών 

Β οι λόγοι εισίν, και την άν&ρωπίνην άσ&ένειαν άτιμάζων, 25 
αναγκάζομαι άίζιστίαν ετι εχειν παρ 3 έμαυτω περί των 
ειρημένων. Ου μόνον γ 3 εφη, ώ Σιμμία, δ Σωκράτης, 
αλλά [ταύτα τε εύ λέγεις,'] καϊ τάς υποθέσεις τάς πρώτας, 

9 δτΐόζε δι) το άδιάφ&οοον και ά&άνατον οϊχεται ΡΗοΐίυδ 5. ν. άδιάφ&ο- 

()0ν Ι ρ. 207 Νί&ϋΓ 

ι τω ΒΕά, δβά θχ θΐτιεηά. Β : το €Ό, ίη ιώ2.㧕. ο 3 οχολη ΒΟ | εϊ 
γε το ΒΟΌΕ: ει τό γε ίη ΐηαΓ^.ΐ); ει τότε ά&ανατον και άΐδιον φ&οράν 
γρ. 6 6έοτιν(Ζ, έστι* ΒΌ : έοτι Ε 8 ύ7'ΒϋΕ: δϊα ^ \ άν&ρώπω Ό, 
οογγ. ά Ι τε γεΒ(ΖΌΚ: γε δίερηαηυδ, τίΗβΐηάοΓί ίο έστινία: έστιΒ\ 
άλλο ΤίΒ, άλλ' ότιΟΌ\η 01Ή.Ό 13 άποΟ'νήισκει Β : άποθ'νήοκειΟΌΈ. 
15 άρα. εφη Β£Ό : εφη άρα Ε ΐ8 παρά ΒΌΕ: περί Ο 19 οιμ- 

μίας Έ$^Ό : οιμμίας υδε ΕΙ) | ε/ει Β^Ώ : ε'χοι Ε 20 οντιν άν ουΠΊ 

Ιϊογο ηυοάαητ. ΒβΙίΙζβΓ: όντινα ΒΟϋΕ 2 1 η τον ννν παρόντα ίη- 
οΐυβΐΐ ΗίΓδοηί^ | παρόντα ο: περ όντα υί νίάείιΐΓ Ο 23 εχω 

ΒΟϋΕ: εχω ετι 6 25 ειοι* (ν 6Γ3.53.) Βϋ : είοι ^Ε | άτιμάζων 

Β^^Ε: ουκ άτιμάζων ίη ΤΏΆΤξ. Ι) 27 σιμμία Ε, 5βά ί ίη Γ3.5. 

28 ταντά τε ευ λέγεις ίηοΐυβϊΐ: ΗΐΓ50ηί§": ταντά γε ει λέγεις ΑδΙ | τε 
Β^^6 : γε ο εί: υί νίάοΐιΐΓ Ε Ι ταντά τε εύ λέγεις αηΐβ άλλα Ιχαηδ- 
ροδίιίΐ: (Γοι-ηαπαδ εο1崙. ρ. ΐ2 



107 ΦΑΙΔΩΝ 169 



ο ~ 



χαι ει πισται νμυν εισιν, όμως επισχεπτεα σαφεστερον' 
χαϊ εάν αύτάς ιχανώς διέλητε, ως εγωμαι, αχολουΟ-ήσετε 
τω λόγψ, χα$ όσον δυνατόν μάλιστ άν&ρώπω έπαχολου- 
Ψήσαι' χάν τούτο αυτό σαφές γένηται, ουδέν ζητήσετε 
5 7ΐεραιτέρω. ΪΙλη&ή, εφη, λέγεις. ^^ 

Σ<νΐΙ. Ι4λλά τόδε γ εφη, ώ άνδρες, δίκαιον διανοη- 
&ήναι οτι, εϊπερ η ψυχή αθάνατος, επιμελείας δη δείται Ο 
ονχ νπέρ τον χρόνου τούτου μόνον, εν ω χαλοϋμεν το ζην, 
αλλ 3 νπέρ του ιταντός, χαϊ δ κίνδυνος νυν δη χαϊ δόξειεν 

ίο αν δεινός είναι, εϊ τις αυτής αμελήσει, εϊ μεν γαρ ήν ο 

θάνατος του παντός απαλλαγή, ερμαιον αν ήν τοις χαχοϊς ^ητ-^ 
άποϋ-ανοϋσι του τε σώματος αμ απηλλάχ&αι χαϊ της 
αυτών χαχίας μετά της ψυχής" νυν (Γ επειδή αθάνατος 
φαίνεται ούσα, ουδεμία αν εϊη αυτί} άλλη αποφυγή χαχών 

15 ουδέ σωτηρία πλην του ώς βελτίστην τε χαϊ φρονιμωτά- Ό 
την γενέσθαι, ουδέν γαρ άλλο έχουσα εις Αιδον ή ψυχή 
έρχεται πλην της παιδείας τε χαϊ τροφής, α δή χαϊ μέγι- 
στα λέγεται ώφελεϊν ή βλάπτειν τον τελευτήσαντα εύ&νς 
εν αρχή της εχεϊσε πορείας, λέγεται δε ούτως, ώς άρα 

2ο τελευτήσαντα εχαστον ο έχάστου δαίμων, όσπερ ζώντα 
είλήχει, ούτος άγειν επιχειρεί εις δή τίνα τόπον, οι δει 
τους συλλεγέντας διαδιχασαμένους εις 2/ιδον πορεύεσ&αι 
μετά ήγεμόνος εχείνου ω δή προστέταχται τους ενΰένδε Ε 
εχεϊσε πορενσαι' τνχόντας δε εχεϊ ών δει τυχεΐν χαϊ μεί- 

2$ ναντας όν χρή χρόνον άλλος δεϋρο πάλιν ήγεμών κομίζει 
εν πολλαϊς χρόνου χαϊ μαχραϊς περιόδοις. ,,'εστι δε αρα 

6 αλλά — ι8ο, 2ΐ ϊτίψδειν ίανχψ 5ί<Λ. εο1θ£. 1,41,58 | 6 όιανοηΰήναι — 
19 πορείας ΙεπΛΗοΗ. ρΐΌίΓερί. ο. 13 ρ. 204 ΚΐεδδΚη^ | ίο εϊ μεν — ι6 γενέ- 
ο9αι ΙδΐάοΓ. Ρείαβ. ερΐδί. ι, 203 

Ι έττιακεπτέα δβΕ^ΟΓ: έηισκεπτέαι ΒΟΕά, έπισκέπτεαιΥ) 2 διέ- 
λητε Εθθά: διέληται Ο εΐ υί νίάοΐΐΙΓ ΒΌ, οί. 121, 4 Ι ακολουθήσετε 
Β^^Ε, δβά ε 6x1x61)13. ΐη Γ3.δ. ΒΟϋ 3 μάλιστα (Ζ \ έπακολον&ηοαι 
ίηοΐυδϊΐ ΗΪΓδοηΐο; 4 *<* ν &'• και Ώ\ζητήσ8τε ΒΟΌΕ, δ6ά ε θχ1;γ6ιώ3. 
ίη Γαδ. ^^ 5 περαιτέρω* Β: πεοαιτέοω ^^Ε 6 τόδε γ ΒΟΌ : 
τόδ' Ε 7 αθάνατος Β€Ό ΐΒΤηοΙϊοηυδ, 5ί0026ΐΐδ : αθάνατος έστιν 

Εοά, αϊ νΐάβ Ν. (Ζ. ρ. 131 8 χρόνου Β, 5βά ν ΐη Γ£δ. ιο δεινός 
Έ^Ό ΐΕΐηοΙΐοηυδ, 5ϋοοα6ΐΐδ: μάλιστα δεινός Ε | αμελήσει ~Β^^ Ιαιη- 
Μίοηιΐδ, δίοοαειίδ: άμελήοειεν Εο 12 τε Ώ, δβά ε εχ ειηεηά. | 
αμ Β^Ε: α μα Ό 1 3 αυτών Β: αυτών ΟΏΕ | δ' ΒΟΌΕ 15 τε 

Οίτΐ. £ 20 υσττερ ο: ωσττερ Ο ^ 22 συλλεγέντας ΒΟΏ : ξυλλεγέντας 
Εΐ) 24 $£ ΒΟΕ) : <?' Ε | έκεϊ ών 6: εκείνων ων ΒΟΌ 61 υ£ νΐάβίυΓ 
Ε | τυχεΐν ίηοΐυδίί ΗίΓοΙιΐο;, αί νΐοίε Ν. Ο. ρ. 73 Ι μεΐναντας €, 5θά 
α 6ΧΪΓ6Π13. ίη ταδ. 26 χρόνου ΒΟΌ: χρόνων Ε 



170 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 108 

108 η πορεία ούχ ώς 6 Λίσχύλου Τήλεφος λέγει' εκείνος μεν 
γαρ άπλήν οΐμόν φησιν εις "ίιδον φέρειν, η δ 3 οντε απλή 
ούτε μία φαίνεται μοι είναι, ούδε γαρ αν ηγεμόνων εδει' 
ου γαρ που τις αν διαμάρτοι ούδαμόσε μιας οδού ούσης, 
νυν δε εοικε σχίσεις τε και περιόδους πολλάς εχειν' από $ 
των οσίων τε και νομίμων των εν&άδε τεκμαιρόμενος 
λέγω. ή μεν κοσμία τε και φρόνιμος ψυχή έπεται τε και 
ουκ αγνοεί τα παρόντα' ή δ 3 επι&υμητικώς τον σώματος 
έχουσα, όπερ εν τω έμπροσθεν ειπον, περί εκείνο πολύν 

Β χρόνον επτοημένη και περί τον όρατον τόπον, πολλά ίο 
άντιτείνασα και 7ΐθλλά παΟ-οϋσα, βία ν.αϊ μόγις υπό του 
προστεταγμένου δαίμονος οϊχεται αγομένη, άφικομένην 
δε οιπερ αϊ άλλαι, την μεν άκά&αρτον και τι πεποιη- 
κυιαν τοιούτον, η φόνων αδίκων ημμένην η αλ)ϊ αττα 
τοιαύτα εϊργασμένην, ά τούτων άδελφά τε και αδελφών 15 
ψυχών έργα τυγχάνει όντα, ταύτην μεν άπας φεύγει τε 
και υπεκτρέπεται και ούτε ξυνέμπορος ούτε ηγεμών έ&έλει 

Ο γίγνεσθαι, αυτή δε πλανάται εν πάση έχομένη απορία, εως 
αν δη τίνες χρόνοι γένωνται, ών έλ&όντων υπ ανάγκης 
φέρεται εις την αυτή πρέπουσαν οίκησιν' η δε κα&αρώς 20 
τε και μετρίως τον βίον διεξελ&οϋσα, και ξυνεμπόρων 
και ηγεμόνων &εών τυχούσα, ψκησεν τον αυτή εκάστη 
τόπον προσήκοντα, εϊσιν δε πολλοί και θαυμαστοί της 
γης τόποι, και αύτη οντε οϊα οντε οση δοξάζεται νπο 
των περί γης είω&ότων λέγειν, ώς εγώ υπό τίνος πέ- 25 
πεισμαι. 

Σ> Σ<νΐΙΙ. Και δ Σιμμίας, Πώς ταύτα, εφη, λέγεις, ώ 

2 απλή ο<3: απλή ^Ό 3 7<*° "• ν ΒϋΕ' Υ η 9 ^ | έδει* Β \ ον 
γαρ Β^^ : ονδε γαρ Εο 5 περιόδους ΒΟΌΕ: τριόδονς ΌοΙ)Γ66 

3.άν6Γ5. Ι ρ. 152, οοΐΐ. Οίγηιρίοά. ρ. 158 Είηοΐίΐι, ΡιόοΙ. ίη Γβιηρ. 
ρ. 37 2 €ί £° Γ £• 5 2 4 Α 6 οσίων Β(ΙΌ : ανοιών Ε, ίη ιώ3.γ§". ά, 

δίοβαευδ, οί. ηοΐ. 22 εί 1 6, 3 2 7 Ρ* ν ΒΟΌ: μεν ονν Εβά 5ίο- 

"03.6υ5, Άί νίάε 109, 22 εΐ Ν. ^. ρ. 63 | κοσμία τε καΐ Β^Ό^: κοσμία 
και Ε|τ« και ουκ αγνοεί ΒΟΌΕ: τε και ουκ αγανακτεί Ηευ5(1ε δρεο. 
ΟΠί. ρ. 23, και ονκ αγνοεί Ηείηάθΐ*Γ 8 $' ΒΟΌΕ 9 έμπροσθεν 

Β, δεά ε εχίχεηια ίη Γ3.5. 13 οϊπερ Οοοεί ηον. Ιεοί. ρ. 624: ο&ι*- 
περ ΒΟΌΕ, οϊπερ καί ΗεΓΐΙεϊη ίη ΕΙεοΙίείδ. 3.ηηα1. νοί. 109 (1874) 
ρ. 156 14 τοιούτον Ο,'. τοιούτα) ι> Ο | αττα* Σ> 1 6 φενγει* Ο 

19 ϊλ&όντων Β€Ό δίοοαευδ: εξελθόντων Ε, &ί νίάε Ν. 0. ρ. 130 
ανάγκης ΕοΓδίεΓ 22 θεών Εθ(1, ίη πίβγ§. β: όσων Β€ϋ 

ωκησεν Βϋ : ωκησε €Κ \ αντί], ςμίοά ρΐΌ03.νίΐ; Β3.ίί6Γ, Ε, δβά αν 
ίη Γ3.5. 23 είσι* (ν εΓΕδ3.) Β: είσί ΟϋΕ | θαυμαστοί Ό, δεά οι 

εχ επιεηάΐ. 



109 ΦΑΙΔΩΝ 171 

Σώκρατες; περί γάρ το ι γης και αυτός πολλά δη άκήκοα, 
ου μέντοι ταύτα α σε πεί&ει' ήδέως ουν αν άκούσαιμι. 
^ίλλά μέντοι, ώ Σιμμία, ουχί Γλαύκου τέχνη γέ μοι δοκεϊ 
είναι διηγήσασ&αι α γ εστίν ' ώς μέντοι άλη&ή, χαλε- 
5 πώτερόν μοι φαίνεται η κατά την Γλαύκου τέχνην, και 
άμα μεν εγώ ίσως ουδ* αν οιός τε εϊην, άμα δέ, ει και 
ηπιστάμην, 6 βίος μοι δοκεΐ 6 εμός, ώ Σιμμία, τω μήκει 
του λόγου ουκ έξαρκεϊ. την μέντοι Ιδέαν της γης, οϊαν 
πεπεισμαι είναι, και τους τόπους αυτής ουδέν με κωλύει Ε 

ίο λέγειν. ΪΙλλϊ εφη 6 Σιμμίας και ταύτα άρκεϊ. Πεπεισμαι 
τοίνυν, ή δ' ος, εγώ, ώς πρώτον μέν, εΐ εστίν εν μέσω τω 
ουρανώ περιφερής ούσα, μηδέν αυτή δεΐν μήτε αέρος 
προς το μη πεσεϊν μήτε άλλης ανάγκης μηδεμιάς τοιαύ- 109 
της, αλλά ικανήν είναι αυτήν ϊσχειν την ομοιότητα του 

15 ουρανού αυτού εαυτώ πάντϊ] και της γης αυτής τήν Ισορ- 
ροπίαν' ίσόρροπον γάρ πράγμα ομοίου τινός εν μέσω 
τεΟέν ονχ εξει μάλλον ούδ° ήττον ονδαμόσε κλι&ήναι, 
ομοίως δ 3 έχον άκλινές μενεΐ. πρώτον μέν, ή δ 3 ος, τούτο 
πεπεισμαι. Και όρ&ώς γε, εφη 6 Σιμμίας. "Έτι τοίνυν, 

20 εφη, πάμμεγά τι είναι αυτό, και ημάς οίκεϊν τους μέχρι 
Ηρακλείων στηλών από Φάσιδος εν σμικρψ τινι μορίω, Β 
ώσπερ περί τέλμα μύρμηκας η βατράχους, περί τήν 
ΰάλατταν οϊκοϋντας, και άλλους άλλο&ι πολλούς εν πολ- 
λοίς τοιούτοις τόποις οίκεϊν. είναι γάρ πανταχγι περί 

3 άλλα μέντοι — 174, ι8 θεατών Εϋδεβ. ρι-^εραι•. εν&η£. ", 37 Ι τ( * Ιοόρ- 
ροπον — 17 κλι&ήναι Ρτοοίαδ ίη Τίπΐ3ειιπι 281 ϋ, ρ. 68ι 3οΗηεκΙεΓ | 2ο τιάμ- 
μεγά — 172, 4 ουρανώ Οπ§. εοηΐΓ3. Οείδ. 7, 350» Ρ• 43 Ι^οπαιηαΙζδοη 

Ι γης Έ^Ό 5ίθΐ)3.611δ: της γης Έ, της Ίπ^ΤΏ.3.Υ§. 3.(1(1. Ο | δη άκή- 
κοα ΒΌΕ: διακήκοα £ 2 α σε Β^^Ε | ονν αν ΒΟΌΕ 3 °^'/Λ 
ΗοιικΙογΓ, οί. Ιυΐΐαη. ΟΓαί. II ρ. 67 Ο: ονχ η ΒΟΌΕ, ονχΐ η Ειΐδεοϊιΐδ | 
γέ μοι Ο ΠΙ. Ό, ροδί Γλανκον 3.(1(1. ά | δοκεϊ — τέχνην Ο ΠΙ. Ό, ίη 
Π13Γ&. 3(1(1. ά 4 « ϊ Ε: δέ γ 1 Β, δεγ' Ο, αγε ά 5 τ Ψ' Β£? 5€( 1 
τ ίη Τ3.5. Β, τ €ί ν βχ θηιεηά. Ο 6 εί και Β^^Ε: και εί Ευ56θϊιΐ5, 

ρΐΌ03νίί ΗβίηάοΓί 8 έξαρκεϊ ΒΟΌ : έξαρκεϊν Έά ΕυδΟΟίυδ, 3£ 

νίάβ Ν. Ο ρ. 130 9 πεπεισμαι Τ): ττέπνσμαι ά 12 ττεριγερές 

Ε, δ6(Ι η δΐφΓ3 νβΓδυπί 3ά<ϋΐ3 14 ίκανην ΒΟϋ: ικανήν γε Εο| 

αντην Β^^ : αυτήν τε Εθά 17 τε&έν Ό, δ6(Ι ν 3(1(1. ά\ονχέ!ζει Ό, 

δβά χ εχ επιβηά. ι8 μενέϊ (Ε) ΐ3.ηι δίερη^ηυδ ρΓοροδυΐΙ: μέ/•ει 
Β(3Ε) | μεν Β^^Ε: μεν δη Ευδθοίιΐδ, μεΐ' τοίννν ουηι Ιϊοπδ ^υΐουδ- 
άαηι Βε1ζ1<;ΘΓ, ηοο νεί ίΐΐαά οοηδίιείυάΐηβηι Ρΐαίοηίοΐ δΕΓηιοηίδ 

ρΟδίυΐΕΓβ ρυΐ3.νίί ΗβϊηάοΓί 20 μέχρι ~Β^^: μέχρις Έ 22 μνρ- 

μηκας η ϊη δυδρίίΐοηεηι ίηί€Γροΐ3.1:ϊοηίδ νοοανΐΐ; Αδΐ 23 &άλατταν 
ΒΌ : θάλασσαν £Ε, ςυ^ηι ί£ΐηΐ6η ίοπηΕηι 3. Τηυογάίάβ ευ Ρΐαίοηβ 
αΐίβη^ηι βδδβ δίαίυίί Αείίυδ Όΐοηγδΐυδ αρυά Ειΐδί&Ιη. 813, 44> ^ 
νίάβ δοηηείάοΓ 3.ά ΡΙαί. οίνίί. νοί. ι ρ. 2ΐ, νοί. 2 ρ. 245 



172 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 109 

την γην πολλά Υ.οΐλα καϊ παντοδαπά καϊ τάς Ιδέας και 
τα μεγέ&η, εις α ξυνερρυηκέναι τό τε νδωρ καϊ την 
ομίχλην καϊ τον άέρα' αυτήν δε την γην καΰαράν εν 
κ.α&αρω κεϊσ&αι τω ονρανω, εν φπερ εστί τα άστρα, ον 

^ δι αί&έρα όνομάζειν τους πολλούς των περϊ τα τοιαύτα $ 
εΐω&ότων λέγειν" ον δη νποστά&μην ταύτα είναι καϊ 
ξυρρεϊν άεϊ εις τα κοίλα της γης. ημάς ούν οίκονντας εν 
τοις κοίλοις αυτής λελη&έναι καϊ οϊεσ&αι άνω επϊ της 
γης οικεΐν, ωσπερ αν εϊ τις εν μέσιο τφ πυ&μένι του 
πελάγους οίκων οϊοιτό τε επϊ της &αλάττης οίκεϊν και ίο 
δια του ύδατος ορών τον ηλιον και τα άλλα άστρα την 
-9-άλατταν ηγοίτο ουρανον είναι, δια δε βραδύτητα τε καϊ 

Ό ασ&ενειαν μηδεπώποτε επϊ τα άκρα της &αλάττης Τρι- 
γμένος μηδέ έωρακώς εϊη, έκδνς και άνακύψας εκ της 
ΰαλάττης εις τον εν&άδε τόπον, οσω καθ-αρώτερος καϊ ι$ 
καλλίων τυγχάνει ων του παρά σφίσι, μηδέ άλλου άκη- 
κοώς εϊη του εωρακότος. ταυτόν δη τοϋτο καϊ ημάς 
πεπον&έναι' οϊκοϋντας γάρ εν τινι κοίλω της γης οϊεσ&αι 
επάνω αυτής οικεΐν, καϊ τον αέρα ουρανον καλειν, ώς δια 
τούτον ουρανού οντος τα άστρα %ωρούντα' το δε [είναι 2ο 

Ε ταυτόν,~] υπ ασθενείας ν.αϊ βραδυτήτος ουχ οϊους τε είναι 
ημάς διεξελ&εΐν έπ εσχατον τον άέρα' επεί, ει τις αυτού 
έπ άκρα ελ$οι η πτηνος γενόμενος άνάπτοιτο, κατιδεΐν 
%αν* άνακύψαντα, ωσπερ εν&άδε οι εκ της &αλάττης 
ίχ&νες ανακύπτοντες όρώσι τα εν3•άδε, ούτως άν τίνα 25 
καϊ τά εκεί κατιδεΐν, καϊ ει η ίρύσις ικανή εϊη άνέχεσ&αι 
θεωρούσα, γνώναι άν ότι εκείνος εστίν ο άλη&ώς ουρανός 

2ΐ ντί άσδίπίας — 22 άίρα Οη£. οοπΙγλ Οείδ. 7»35 2 Ρ• 47 Ι^οπίΓη&ΙζδοΗ [ 
26 καϊ ίί — ΐ73> ι φώς ΐάεπι 1. ο. 

5 των — λέγειν ίηοΐϋδίί: ΗΪΓδοηΐ^ | τά τοιαύτα ΒΟϋβ : ταντα Ε 
ΙΟ τε ΒΟΌΕ: γε ΐ) | [και δια τον ν]δατος ίηε1υ53. ίη ΓΕ5. Ο 13 μη- 
δεπώποτε Β: 3.ά μη ίη ΤϊΐΒ,Υξ. &άά. ον 1> 17 έωρακότος ^, 56(1 5 
ίη Γ3.5. 20 τό δέ είναι ταντόν 1Β^ΌΈ. 5ΐθΙ)3.6ΐΐ5, είναι ταντόν <3β- 
Ιενΐί ΚϋοΙίΟΓί: εο1θ£. ΡΙαΙοη. ρ. 1 6ο: τό δέ είναι τοιοντον ΗβίηάοΓί", 
τό δ' είναι τα'ΐτιον ΗΐΓ5θ1ΐΐ§', τό δέ αίτιον είναι ταντόν νβΓΓΩθΙΐΓβη 
Ρΐαίοη. δίυάίεη ρ. 31, το δέ δεινότατον ΒαΐίβΓ, ταντόν αιιί 3.1)6556 
3.\ιϊ εί 5ΐιοίιιη£ΐ η νεί τω Γη&νυΐΐ: ννγΙίβιΛΕοΙι οίοΙ. επί. Χ ρ. 1 2, 
τόδε δέ είναι ταντόν δΐ&Πβ&ΐιπί, τό δέ είναι οΐίΐη δίαΐΐβ&ιιιη 
22 εσχατον ΒΌΕο: εσχάτων Ο, 23 επ άκρα Ο: έπι τά άκρα ο| 
άνάπτοιτο 1 β^Ό, 56ά ά 6ί ο ρπΟΓ ίη Γ3.5. ^: άναπτοίτο Εβ 24 αν 
3.άά. δίερηπ,ηυδ: οηι. ΒΟϋΕ, δη Ειΐδεβίιΐδ | έν&άδε* Β | οι — έν- 
&άδε οηι. Ό, ίη π\3.τξ. ζάά. ά 26 κατιδεΐν €, 560 * ρπΟΓ ίη γο.5.| 
άνε'χεσβ-αι 1 β^ΌΈ.: άνασχύσ&αι 6 ίη ό άλη&ώς Β^Ό^: ό άλη- 
ΟΊνόζ Ε 



110 ΦΑΙΔΩΝ 173 

Ύ.αϊ το αληθώς φως καϊ η ώς αληθώς γη. ηδε μεν γάρ 110 
ή γη καϊ οί λί&οι καϊ άπας δ τόπος δ εν&άδβ διεφ&αρ- 
μένα εστίν κάι καταβεβρωμένα, ωσπερ τα εν τη &αλάττη 
υπό της άλμης, και ούτε φύεται ουδέν άξιον λόγου εν 
5 ττ -9-αλάττη, ούτε τέλειον, ώς έπος ειπείν, ουδέν εστί, 
σήραγγες δε και άμμος και πηλός αμήχανος και βόρβοροί 
είσιν, οπού αν και η γη η, και προς τα παρ 3 ημϊν κάλλη 
κρίνεσ&αι ουδ* δπωστιονν άξια' εκείνα δε αύ των παρ 3 
η μ ιν πολύ αν ετι πλέον φανείη διαφέρειν. ει γαρ δεί Β 

ίο και μνΰον λέγειν, άξιον άκοϋσαι, ώ Σιμμία, οία τυγχάνει 
τα επϊ της γης υπό τω ούρανώ όντα. Αλλά μην, εφη δ 
Σιμμίας, ώ Σώκρατες, ημείς γε τούτου του μύ&ου ηδέως 
αν άκούσαιμεν. 

ΜΧ. Λέγεται τοίνυν, εφη, ώ εταίρε, πρώτον μεν 

ι5 είναι τοιαύτη η γη αυτή ϊδεΐν, εϊ τις άνω&εν &εώτο, 
ωσπερ αϊ δωδεκάσκντοι σφαΐραι, ποικίλη, χρώμασιν 
διειλημμένη, ων και τα εν&άδε είναι χρώματα ωσπερ 
δείγματα, οίς δη οί γραφείς καταχρώνται' εκεί δε πάσαν Ο 
την γην εκ τοιούτων είναι, καϊ πολύ ετι εκ λαμπρότερων 

20 καϊ καΰαρωτέρων η τούτων* την μεν γαρ άλουργή είναι 
και ΰαυμαστην το κάλλος, την δε χρυσοειδή, την δε όση 
λευκή γύψου η χιόνος λευκοτέραν, και εκ τών άλλων 
χρωμάτων συγκειμένην ωσαύτως, και ετι πλειόνων καϊ 
καλλιόνων η οσα ημείς εωράκαμεν. καϊ γάρ αυτά ταϋτα 

25 τα κοίλα αυτής υδατός τε καϊ αέρος εκπλεα Οντα, χριο- 
ματός τι είδος παρέχεσ&αι στίλβοντα εν τη τών άλλων Ό 

6 σήραγγες — άμνχανος ΤΗοπι. Μα^ΐδίοΓ 5. ν. χράμμος ρ. 405 Κ.. 

Ι το άλη&ώς ΒΟΌΕ: το άλη&ινόν Ο Ευδβοίΐΐδ | ηδε Ο: ηδη Β 
3 εστί* Βϋ : εστί ^Ε | χαταβεβρωμένα ο: κατά (Ζ 4 νπό της — 

&αλάτττ} οιτι. €, ίη πΐΆΥξ. 3.άά. ο, ΐ>ίδ δοπρδϊί Ό, οοιτ. ά | άξιον λό- 
γου ουδέν Ο ΕΗ560Ϊ115 6 σηριγγες Ε, ΟΟΙΤ. 6 | άμμος Β η η γη 

ΒΟϋΕ Ευδβοίυδ 9 πολύ ε: πολλοΰ Β(Ιϋ εί υΐ νΐάεΐιΐΓ Ε 

ΙΟ λέγειν Β^^ : λέγειν καλόν και Εο, λέγειν καλόν δίΟΪ)3.βΙΐ5, μυ&ο- 
λογεϊν καλόν Εΐΐ560ΐ115 | ώ αιμ**ϊα Β, 56(1 ιμ ίη Γ3.5., ώ **σιμία (Γ, 
56(1 σι εχ βηιεηαΐ., ώ σιμμία Ό, δβά σιμ βχ οιηεηά. 15 αύτη Ειΐδβ- 
ΟΠ15: αυτή ΒΟϋΕ | εϊτις Εθθ: ήτις ΒΟϋ | &εώτο ΟΙΤ1. Έ, 3.άά. 6, 
Ό'εώτο αν (Ι(ϋ) €ί ΐΐί νίάείΐΐΓ Β, Ο'εώτο αύτην ϊ> 1 6 σφαϊραι ά: 

σφαίρα ϋ | ποικίλη υί νίάείυΓ ^: ποικίλοις ο δίοοαειίδ, Γεοερϊΐ: 
Ηβϊηαΐοΐ'ί | χρώμασιν Β, χρώμασι* Ό: χρώμασι ΟΚ 1 8 δη Ο, 5βά 

η €Χ 6Πΐβηά. 21 και &αυμαστην (ν ζάά. ά) ΒΟϋΕ: &αυμαστην 

6 Εΐΐ560Ϊυ5 22 λευκή Ό, 56(1 η 6Χ ΘΓπεηά. Ι τών άνω χρωμάτων 

Μΐΐά^ΐυδ 23 ουγκειμένην ΒΟϋ : ζυγκειμένην Εο | ετι Εο: επί 

^Ό 61 ιιί νΐάβίυΓ Β 25 εκπλεα Βϋ : έμπλεα ΟΕ 26 παρέχεο&αι 
Ε, ίη πΐΆτ^. ο ; παρέχεται Β€ϋ 



174 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 111 

χρωμάτων ποικιλία, ώστε εν τι αυτής είδος συνεχές ποι- 
χίλον φαντάζεσθαι. εν δε ταύτη ούση τοιαύτη ανά λόγον 
τα φνόμενα φύεσθαι, δένδρα τε χαϊ άνθη και τους χαρ- 
πούς' χαι αύ τα όρΐ] ωσαύτως και τους λίγους εχειν άνα 
τον αυτόν λόγον την τε λειότητα χαι την διαφάνειαν χαι 5 
τα χρώματα χαλλίω' ών χαϊ τα ενθάδε λιθίδια είναι 
ταΰτα τα αγατΐώμενα μόρια, σάρδιά τε χαι ιάσπιδας 

Ε χαι σμαράγδους χαι πάντα τα τοιαΰτα' έχει δε ουδέν ο 
τι ου τοιούτον είναι χαι ετι τούτων χαλλ'ιω. το (Γ αίτιον 
τούτου είναι, ότι εχεϊνοι οι λίθοι είσι χαθαροι χαι ου ίο 
χατεδηδεσμένοι ούδε διεφθαρμένοι- ώσπερ οι ενθάδε 
[υπό σηπεδόνος χαι άλμης] υπό των δεΰρο ξυνερρυηχό- 
των , α χαι λίθοις χαι γη χαι τοις άλλοις ζώοις τε χαι 
φυτοϊς αϊσχη τε χαι νόσους παρέχει, την δε γήν αυτήν 
χεχοσμήσθαι τούτοις τε άπασι χαι ετι χρυσω χαι αργύριο 1 5 
111 χαι τοις άλλοις αύ τοϊς τοιούτοις. έχορανή γάρ αυτά 
πείρυχέναι, Οντα πολλά πλήθει χαι μεγάλα χαι πολλαγοϋ 
τ ής γής 9 ώστε αυτήν ιδειν είναι θέαμα εύδαιμόνων θεα- 
τών, ζώα δ 3 επ αύτη είναι άλλα τε πολλά χαι ανθρώ- 
πους, τους μεν εν μεσογαία οίχοΰντας, τους δε περί τον 20 
αέρα, ωσπερ 7]μεϊς περί την θάλατταν, τους δ 1 εν νήσοις 
ας περιρρεϊν τον αέρα προς τη ήπείρω ούσας χαι ενϊ 
λόγω, ό παρ* ήμιν το ύδωρ τ ε χαι η θόλαττό εστί προς 

Β την ήμετέραν χρείαν, τούτο εχεϊ τον αέρα, ό δε ήμιν 

2 άνά — 3 ψνεσ&αι Ροΐΐυχ Οηοπι. 2, ιιδ 

Ι συνεχές ΒΟϋ: ξυνεχες Εΐ), ξννεχες και ΕυδβΟ-ϊΐΐδ 2 ανα λό- 

γον Γΐδοηοΐ": άνάλογον ΒΟΌΕ 3 ανθ'η Β^^Ε: άλση ΐη γπεγ§. Ι) 
5 την τε λειότητα Εά εΐ υΐ νΐάείΐΙΓ 1)0, ΕϋδβΟ-ΐυδ: την τελειότητα 
(ΖΏ οι υί νΐάβίιΐΓ Β η ασπίδας ^, οοιτ. ε <) ου ΒΟΌ: μη Ε, 

ϊη ιή3.γ§. Ι) 1 καλλίω ΒΟΌΕ: „ρΓ3.βδί3.ΐ κάλλιον α Εΐοΐηο Γβάάΐίιιηι" 
ΗβϊηάοΓί, ΓΟΟβρΐί ΒβΙΛβΓ 12 υπό σηπεδόνος και άλμης άοΐονΐί 

ΗΪΓδοηΐ£ ρηϋ崙. νοί. ίο (1855) Ρ• 189, νΐάο Οοοβί ν&Γ. Ιοοί. ρ. 231 1 
σηπεδόνος ^, δβά ο οχΐΓβηία ΐη Γ3.δ. | νπό τοΤ/ΈΟϋΕ: και των ουηΐ 
Εΐΐδβΐήο οΐΐηΐ Αδί, νπό τε των ΗβϊηάοΓί, και νπό των ΕΐδοηβΓ, από 
των δΐΕΐ1θ3.υΐΏ, των \νγίίβηθ3.οη | ξυνερρνηκότων ΒϋΕ : έξερρυη- 
κότων Ο, 13 λΐ&οις ΒΟΌΕ: τοΤς λΐ&οις Ο | γη ΒΟΌΕ: τη γη Ι) | 

ζώιοις Β: ζώοις ^^Ε 15 Ζ ον οφ Χ**ί ΒΟΌΕ : χρυσω τε και Ι) 

1 6 τοιοντοις ΟΠ1. Ό, 3.άά. ά \η πολλαχοΰ ΒΟΌΕ: πανταχού 6 

19 ζώια ΒΌ: ζώα €Ε | 8' επ ΒΕ: τ έπ ^^ | αύτη ΒΟ.ΌΈ., Γβδΐΐίυΐΐ: 
ΗβΐΎηαηη: αυτής 1β£β03.1:ιΐΓ αηΐβ ΗοΓΓηαηηυηι 20 μεσογαίω ^, 

ΟΟΓΓ. Ο 21 Ο'άλασααν Ε, δοά ηΐοχ 0~άλαττα, νΐάβ δίφΓΕ 171,23 | <?' εν 
ΒΟΌΕ 22 ήπειρο*, Ό, δβά ω ΟΧ ΟΙΏΟΠά. 23 ο παρ ημ'ιν ΗΐΓ- 

δθηΐ£: όπερ ημϊν Β€ΌΕ θί. δΐφΓ3. Ι44> 23 1 68, 21 | ύδωρ τ ε και 
ΒΌΕ: νδωρ και ηί ί^ΙΙοΓ Ο | έστι* Ό 24 3.Π16 τον αέρα ΐηίΟΓ- 

οίάίδδο είναι ραίανίΐ ΗοϊηάοΓί, 2Χ νίάο Ν. €. ρ. 33 6ί δυρΓα 1 1 6, 6 



111 ΦΑΙΔΩΝ 175 

#0* άήρ, εχείνοις τον αιθέρα, τάς δε ώρας αυτής χράσιν 
εχειν τοιαύτην, ώστε εκείνους άνοσους είναι χαί χρόνον 
τε ζην πολύ πλείω των ένθάδε, χαί όψει χαί άχοή χαί 
φρονήσει χαί πάσι τοις τοιούτοις ημών άφεστάναι τΎ\ 
5 αυτή αποστάσει, ηπερ άήρ τε ύδατος άφέστηκεν χαί 
αίθήρ αέρος προς χαλαρότητα, χαί δη χαί θεών άλση 
τε χαί Ιερά αυτοίς είναι, εν οίς τω οντι οϊχητάς θεούς 
είναι, χαί (ρήμας τε χαί μαντείας χαί αισθήσεις των 
θεών χαϊ τοιαύτας συνουσίας γίγνεσθαι αυτοίς προς ^ 

ίο αύτούς' χαί τον γε ηλιον χαί σελήνην χαί άστρα οράσθαι, 
υπ αυτών οία τυγχάνει οντά, χαί την άλλην εύδαιμονίαν 
τούτων άχόλουθον είναι. 

Γ/Χ. Και όλην μεν δη την γήν ούτω πεφυχέναι χαί 
τά περί την γήν' τόπους δ εν αυτγ} είναι χατά τά εγχοιλα 

1 5 αυτής χύχλω 7τερ\ ολην πολλούς, τους μεν βαθύτερους 
χαί αν απ επτά μένους μάλλον η εν ω ημείς οίχοϋμεν, τους 
δε βαθύτερους οντάς το αυτών χάσμα ελαττον εχειν του 
παρ 3 ήμΐν τόπου, εστί δ 3 ους χαί βραχυτέρους τω βάθει Ό 
του ενθάδε είναι χαί πλατύτερους" τούτους δε πάντας 

2ο υπο γτν εις αλλήλους συντετρήσθαί τε πολλαχη χαί χατά 
στενότερα χαί ευρύτερα, χαί διεξόδους εχειν, γι πολύ μεν 
ύδωρ ρειν εξ αλλήλων εις αλλήλους ώσπερ εις κρατήρας, 
χαί αενάων ποταμών αμήχανα μεγέθη υπο την γήν χαί 
θερμών υδάτων χαί ψυχρών, πολύ δε πυρ χαί πυρός 

25 μεγάλους ποταμούς, πολλούς δε υγρού πηλού χαϊ χαθα- 

ι 6 3.ηί6 άήρ οιη. ΒΟϋΕ 5ίοΙ)3.6υ5, επ άήρ ΐ6§•6ηάιιηι? | εκεί- 
νοις Έ^Ώ: τοΰτο έκεϊΈ,\αντής ΒΟϋΕ δΐοβαβυδ, ρΓΟΟΕνίί: Ηηδοηί^: 
αυτοϊς άε\κράσιν ^^ 4 φρονήσει Έ^ΌΕ 3ίοΐ33.6ΐΐ5 : όσψρήσει οιιιτι 
ΙίοΓΟ ηυοάαιη ΗεΐπάοΓί, ζΧ οϊ. άβ τβρ. II ρ. 367 £ 5 ν πε (> 

Εοοά: ε'ίπερ Ό εί Ιΐΐ νίάείΐΐΓ ΒΟ | άφε'στηκεν Β, άψέστηκε* Ό: άφε'- 
οτηκε ^Ε 6 άλση τε ΟΌΕ, 5βά ητε 6Χ βηίθηοΐ. ϋ : άλση τε Β, έ'δη τε 
γρ. 6, εμιού 1εσΐ55β νίάεΐιΐΓ είίαηι Τίηιαειίδ, ααίυδ ίηίβΓρΓβίαΐίο νειτοί 
εδος ίη ηυηο δοΐυηι Ιοουηι ΡΙαΙοηίουηι ηυαάΓβί; 9 συνουσίας Β^Ό: 
ξυνονσίας Εθ | γίνεο&αι ΒΟ ΙΟ οράσθαι ΒΟΌΕ: θεωρείαθαι ίη 

Γη3.Γ£. ΐ> 12 τούτων ρυηοΐίδ ηοΐ3.ίυηΐ ίη Ε 15 τους μεν — 

οίκον μεν οηΐ. Ό, ίη ηΐίΐΓ^. 3.άά. ά \η δε οχ βηίβηά. Ό | το αυτών 
χάσμα Μ5, νίαίε δίυάίεη ρ. 6θ: το χάσμα αυτούς ΒΏΕ, το χάσμα 
αυτών (Ζ, το χάσμα αυτών Ηεΐηάοτί, αί νίάο Τυποοηδβδ 3.ά ΟΓ3.ΐγ1. 
429 Β 19 τον* Ε 20 και 3.η1ε κατά 3.00556 νοίΐΐίΐ ΗβίηάοΓί" 

21 στενότερα Β, νκίο 6£γηΐθ1θ£. ηΊ3.£ηΐΐηΐ ρ. 275 στενότατος και 
κενότατος, απερ φασιν απο του στειιός και καινός γεγονέναι 6ί Ββΐίΐί. 
3.η60(Ι.νο1. 3 ρ. 1286: στενώτερα £ΌΈλ> \ ήι βχ οηιβηά.Β: ήΈ,ά, ηΟ.Ό, 
?] Ο 23 και ^^, ίη Γ3.5. Ε: εξ ίη Γ3.5. Β Ι αενάων Β: άεννάων ΟΌΕ 
25 πολλοίς δε ΒΟΌΕ: τε ίη ΐηα.Γ£. 3.άά. Ο Ι καθαρότερου ΒΟΌΕ: 
κα&αρωδεστε'ρου ίη ηΐ&Γ£. Ο 



176 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 112 

Ε ρωτέρον και βορβορωδεστέρου, ώσπερ εν Σικελία οι προ 
τον ρύακος πηλού ρέοντες ποταμοί και αυτός 6 ρύαξ. 
ών δη και εκάστους τους τόπους πληροϋσ&αι, ώς αν 
εκάστοις τύχη εκάστοτε η περιρροη γιγνομένη. ταύτα δε 
πάντα κινεϊν άνω και κάτω ωσπερ αίώραν τινά ένοϋσαν 5 
εν τϊ} γη' εστί δε άρα αυτή η αιώρα διά φύσιν τοιάνδε 
τινά. εν τι των χασμάτων της γης άλλως τε μέγιστον 
112 τυγχάνει ον και διαμπερές τετρημένον δι όλης της γης, 
τούτο όπερ "Ομηρος είπε, λέγων αυτό 

τηλε μάλ 3 ηχι βά&ιστον υπό χ&ονός εστί βέρε&ρον' ίο 
ο και άλλο&ι και εκείνος και άλλοι πολλοί των ποιητών 
Τάρταρον κεκλήκασιν. εις γάρ τούτο το χάσμα συρρέουσί 
τε πάντες οι ποταμοί και εκ τούτου πάλιν έκρέουσιν' 
γίγνονται δε έκαστοι τοιούτοι δι οϊας αν και της γης 
ρέωσιν. τ δε αιτία έστιν του εκρειν τε έντεύ&εν και ι$ 

Β εισρεΐν πάντα τά ρεύματα, ότι πυ&μένα ουκ έχει ούδε 
βάσιν το νγρόν τούτο, αιωρείται δη και κυμαίνει άνω 
και κάτω, και 6 άηρ και το πνεύμα το περί αυτό ταύτον 
ποιει' ξυν έπεται γάρ αύτω και όταν εις το επέκεινα της 
γης δρμήση και όταν εις το έπι τάδε, και ώσπερ τών 20 
αναπνεοντων άει έκπνεϊ τε και άναπνεΐ ρέον το πνεύμα, 
ούτω καϊ εκεί ξυναιωρούμενον τω νγρω το πνεύμα δεινούς 
τινας ανέμους και αμήχανους παρέχεται και εϊσιον και 

€ εξ ιόν. όταν τε ούν υποχώρηση το ύδωρ εις τον τόπον 
τον δη κάτω καλούμενον, τοις κατ εκείνα τά ρεύματα διά 25 
της γης είσφρεϊ τε και πληροί αυτά ώσπερ οι έπαντλούν- 



ιο τήλε — βεοε&ρον Ηοπιει•. II. 8, 14 

2 ρέοντες ΒΟΌΕ: ζέοντες Ν&06Γ 005. ΟΠί. ρ. 1 6 0θ11. 113 Α 
3 εκάστους ΒΟϋΕ 5ίοθ3.6ΐΐ5: εκείνους Ηεπη&ηη | ώς 5ΐ3.11θ3.ιπτι, οί. 
Οαΐγΐ. 424 Ε: ών ΒΟϋΕ | αν οπι. Ό, 3.άά. ά 4 τ ^'/ ί Ί £> τνχοι ο 

7 άλλως — γης ίη υώάχ^. Ε 8 τετρημμένον Ε ίο ηχι ^, οοιτ. ο 

12 κεκλήκασι Ό, οοιτ. ά | γάρ ΒϋΕ: γάρ τοι, ςμιοά Γβοερίΐ: Ηείη- 
άθΓί, Ο,, 5θά οι ίη Γ3.5. | συρρέουσί ΒΟϋΕ: είσρέονσί ΗΪΓ50ηΪ£ 

13 πάντες Ε, 5βά γρ. πάλιν 5ΐφΓ3. νβΓδυηι αοΜίίυηι | έκρέουαιν Β, 
έκρε'ουσι* Ό: έκρέονσι ΟΕ 14 οίας Β 15 $έ ΒΟΌΕ | εστί* 
{ν 6ΙΈ53.) Βϋ: έστι (ΖΈ. \ έκρρεϊν Ε \η δη ΒϋΕ: δε ^ \ κυμαίνει 
(Ι, 5εά ει 6χ εηιεηαΐ. 1 8 και αηΐβ 6 οηι. <Ζ, ζάά. ο | αϋτο Ηεΐη- 
άοΓΓ: αντον ΒΟΌΕ 19 επέκεινα ΒΟΏΕ οί. Εοοεοΐί εΐεηιεηΐ:. 
ρ£ίηο1θ£. Ι ρ. 604 22 το υγρώ (Ζ τω υγρώ Ο | το Ό, 560 6 6Χ 
ΘΐΉβηα!. 24 οϋν ΒΟΌ δίοοαβιΐδ: ουν όρμησαν Εϋά 25 τοϊς 
ΒΟΌΕ: τότε Ζευηε, ρΓΟοανίί λνγΐίεηοαοη ; τοις εί διά άείενΐί Αδί 
κατ ίη Γ3.5. Ε 26 είσφρεϊ Μαάνΐ^ ααΙνεΓδ. Ι ρ. 373 : βίσρέΐ ΒΟϋΕ 
έπαιλονι>τες Ό 



113 ΦΑΙΔΩΝ 177 

τες' όταν τε αύ εκείθεν μεν άπολίπη, δενρο δε όρμηστ], 
τα έν&άδε πληροί αύθις, τα, δε πληρωθέντα ρεϊ δια των 
οχετών και δια τις γης, και εις τους τόπους έκαστα αφι- 
κνούμενα, εις ους εκάστους όδοποιεϊται, θαλάττας τε και 
5 λίμνας και ποταμούς και κρήνας ποιεϊ' εντεύθεν δε πάλιν 
δυόμενα κατά της γης, τα μεν μακροτέρους τόπους περί- Ό 
ελθόντα και πλείους, τα δε έλάττους και βραχυτέρους, 
πάλιν εις τον Τάρταρον εμβάλλει, τα μεν πολύ κατωτέρω 
η επηντλειτο, τα δε ολίγον* πάντα δε νποκάτω είσρεϊ 

ίο της εκροής, και ενια μεν κατάντικρυ τ] εξέπεσεν είσρεϊ, 
ενια δε κατά το αυτό μέρος' εστί δε α παντάπασιν κύκλφ 
περιελθόντα, ν άπαξ η και πλεονάκις περιελιχθέντα περί 
τττν γήν ωσπερ οι όφεις, εις το δυνατόν κάτω καθέντα 
πάλιν εμβάλλει, δυνατόν δε εστίν εκατέρωσε μέχρι του Ε 

ΐ5 μέσου καθιέναι, πέρα δ 1 ου' άναντες γαρ πρόσω άμφο- 
τέροις τοις ρεύμασι το εκατέρωθεν γίγνεται μέρος. 

ΙλΧΙ. Τα μεν ούν δη άλλα πολλά τε και μεγάλα 
και παντοδαπά ρεύματα έστι' τυγχάνει δ άρα όντα εν 
τούτοις τοις πολλοίς τέτταρ άττα ρεύματα, ών το μεν 

2ο μέγιστον και εξωτάτω ρέον \_περϊ\κύκλω ο καλούμενος 
ωκεανός εστίν, τούτου δε καταντικρύ και εναντίως ρέων 
]4χέρων, ος δι έρημων τε τόπων ρεϊ άλλων και δη και υπό 
γήν ρέων εις την λίμνην άφικνεϊται την Ιίχερονσιάδα, οι 113 

Ι έκεϊθ'Βν Οίδ δΟΠρδΐΐ: € 2 αυΟΊς Β€Ό, 56ά ι ΐη Γ3δ. Β, & 6Χ 

βπίβηά. ^ ^ ΟΊς 6Χ 6Πΐ6ηα1. Ό 4 εκάστους ΒΟΌΕ: έκαστα 5ίθ- 

03.6115, έκάστοις Μυάσΐιΐδ 6 της οπι. Ε 9 V Ε : ψ (ι ΐη Γ3δ.) Β, 
ηι ΐ>, η Ο 6ί ίθΓΪ3δδ6 Ό, η ει ά | έπηντλεϊτο Β€!Ε): έπηντλητο Ε, 
έπήντλητο ΗΪΓδοηΐ^ έξηντλεϊτο ΗεΐηάοΓί ΙΟ η Εθ: ηι Β 6ί Ιΐ£ 

νΐάεΐυΐ" Ό, η (3ά, η Ο | έξέπεσεν είσρεϊ Αδί: είσρεϊ εξέπεσεν Β^^Ε 
Π α παντάπασι Εθ, άπαντα πασι ^, άπαντα πάσιν ιιΐ νΐάεΐυτ Β, 
α πάντα πάσι* Ό 13 κα&έντα Β^Ό, ΐη ΙΏ3Γ£. γρ. Ε: καμφΰ'έντα Ε 
14 δέ έατυν ΒΟΌ : έστιν Ε, ί' εστίν 6 15 κα&ιέναι ΒϋΕ: κα- 

τιε'ναι (Ζ \ άναντες γαρ πρόσω ΗεΐηάοΓί: άναντες γάρ προς ΒΟΌΕ, 
άναντες γάρ β 5ίο 03.6115, Γεοβρβπιηί Βε1<:1ίει•, 5£3ΐ1θ3ΐιπι, Τυτΐ- 
06Π565, άναντες γάρ πως Η6ΓΠΐ3ηη, πρόσαντες γάρ Αδί; 3.ά άναντες 
ΐη ηΐ3Γ§'. προς γάρ άμφοτεροις 3.άά. Ο, γρ. άναντες γάρ προς αμφό- 
τερα ΚυηηΙίεηΐΐ δοηο1Ϊ3δΐα 17 τά οπι. Ό, ζάά. ά 19 τέτταρ 
άττα Β^Ε: τέτταράτα Σ), τέτταρα 3ί0036ΐΐδ, τέτταρ* όντα \) \ ρεύ- 
ματα 3Ϊ>6δδ6 νυΐΐ: ΗεΐηάοΓί 20 ρέον περικΰκλω ΒΟΌΕ, περί ΐη- 
οΐιΐδΐ υίροίε 3 1ΐθΓ3Πθ ηυοα^ηι 3<1 ρέον Εάδοπρίυηι : ρέον πέριξ 
κνκλω Ηεΐηάοίτί, περιρρέον κνκλω Αδί, ρέον πέρι κνκλω Η6ΓΠΐ3ηη 
21 έστιν Β, έστι* Σ): έστι ^Έ. \ έναντίως ΟΏ: ενάντιος ΒΕ 22 ό 
Άχέρων ΗβΐηάοΓί | τε οπι. Ε, 3θΜ. 6 | και δη (η 6χ οπιεηα!. Ό) και 
ΌΕο: και δη Β^ 23 οί δοπρδΐ: ου ΒΟϋΕ ίΓΘςυεηίΐ ρεπτιιι- 
ΐ3ίΐοη6 

ΡΙαίο νοί. Ι. 12 



178 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 113 

αϊ των τετελευτηκότων ψυχαϊ των πολλών άορικνοϋνται 
και τινας εϊμαρμένους χρόνους μείνασαι, αι μεν μακροτέ- 
ρους, αι δε βραχντέρονς, πάλιν εκπέμπονται εις τάς των 
ζ(όων γενέσεις, τρίτος δε ποταμός τούτων κατά μέσον 
εκβάλλει, και εγγύς της εκβολής εϊσ πίπτει εις τόπον 5 

ι μέγαν ?ννρι πολλώ καιόμενον, και λίμνην ποιεί μείζω ττς 
παρ° ημϊν -3-αλάττης, ζέονσαν ύδατος και πηλού ' εντεν&εν 

Β (5έ χωρεϊ κύκλω δολερός και πηλώδης, περιελιττόμενος 
δε \ττ} γη] άλλοσέ τε άφικνεϊται και παρ 3 έσχατα της 
^χερονσιάδος λίμνης, ου συ μμιγνύ μένος τω νδατί' περί- ίο 
ελιχ&εϊς δε πολλάκις υπό γης εμβάλλει κατωτέρω τον 
Ταρτάρον' ούτος (Γ εστίν ον έπονομάζονσιν Πνριψλεγέ- 
#οντα, ού και οι ρύακες αποσπάσματα άναφνσώσιν οπη αν 
τύχωσι της γης. τούτον δε αύ καταντικρύ 6 τέταρτος εκ- 
πίπτει εις τόπον [πρώτον] δεινόν τε και άγριον, ώς λέγεται, ι$ 

Ο χρώμα (Γ έχοντα όλον οίον δ κυανός, ον δ? έπονομάζουσι 
Στύγιον, και την λίμνην, ην ποιεί δ ποταμός εμβάλλων, 
Στύγα' δ δ 3 έμπεσών ενταν&α και δεινάς δυνάμεις λαβών 
εν τω νδατι, δύς κατά της γης, περιελιττό μένος χωρεϊ 
ενάντιος τώ Πνριφλεγέ&οντι και άπαντα εν τι] ϊίχερον- 2ο 
σιάδι λίμνη εξ εναντίας' και ονδε το τούτου νδωρ ούδεν} 
μίγννται, άλλα και ούτος κύκλω περιελίϊών εμβάλλει εις 
τον Τάρταρον ενάντιος τώ Πυριφλεγέ&οντι' όνομα δε 
τούτω εστίν, ώς οι ποιηταϊ λέγουσιν, Κωκυτός. 

4 τρίτος — 23 Πνριφ?Λγέ&οντι ΤΗεοοΙοΓεΙ:. ΐΗεΓ3.ρευΙ. ρ. 4 21 Ο&ίδί. | 
4 τρίτος — ιδο, 14 Ιλττ\ς μεγά?.η ΕυδεΒ. ρΓ3.εραι\ εναη§. χι, 38 

Ι τελεντηκότων ΌΕ, ΟΟΓΓ. 6 2 είμαρμένονς Ό, 5&ά εν 6Χ 

€ΐΠ6ηά. 3 τ " £ τ( ^ ν 0Γη • Ε, 3.άά. 6 4 ζώιων Β, ζώ* ων Ό: 

ζώων (Ζ, ίη Γ3.5. Ε | μέσων Ό 5 είσπίπτηι, <}11θά 6δ£ ΐη ΓΪΟΓΟ 

ηυοά^ιη Τη6θάθΓ6ίΐ, ΗΪΓδοηΐ^: εκπίπτει ΒΟϋΕ 6 καιόμενον 

ΒΟΌΕ 9 Τ ΐ1 ϊΐΐ 0Γη • ΤΙιεοάοΓβΙυδ, Ευδεοΐιΐδ, νΐάβ δίιιάΐεη ρ. 32, 
Μ3.άνΐ§• 3.άν€Γ5. Ι ρ. 83 : &όΜ. ΒΟϋΕ δίοοίίευδ, νοΓοα αυΐ: άοίοηαΐα 
3.υΐ ΐη της γης ηιαίαηάα οοηδίιΐΐ: ΗβΐηάοΓί ίο ονμμιγννμενος 

Έ^Ό: ζυμμιγνν μένος ΕΙ) II ^ε ΟΓΠ. Ο 12 έτι όνομάζουσιν 

Βϋ, έτι όνομάζονοι ΟΕ, έπονομάζουσι άβ 14 ^« Ί^^Ό : <3° Ε | αν 

1)6: αντοϋ Οϋ 6Γ. \ΐί νΐάβίΐΙΓ ΒΕ Ι $£ κατάντικρυ Ε, 56(1 <5έ ρυηοΐίδ 
ηοίΕίυιη | 6 τάρταρος ^ 15 πρώτον οηι. ΤηεοαΙοΓΟίΐϊδ, ΐηοΐιΐδΐί: 

Μδ: ροδί εκπίπτει ΐΓαηδροδΐΐιπτι νοίυοηιηί: ΗοΐηάοΓί 6ί λνγίΐεη- 
03θη 1 6 5' ΒΟΌΕ | 6 κυανός (Ζ: 6 όκυανυς Ο 1 7 ην 3.άά. 

οοηνρΙιΐΓβδ Ιίοπ ΤηεοάοΓβΙΐ: οηι. ΒΟΌΕ δίοοαευδ | έμβαλών ^, 
ΟΟΓΓ. Ο, έμβαλλών Ώ 20 ενάντιος ΒΟΕ: έναυτίως Ό | πυριψλεγε- 

&όντι Γ) 21 έξαντίας ^ 22 εμβάλλει Ε, δθά μ ΐη ΠΙδ. 24 λέ- 

γουσι* (ν 6Γ3.δα) Βϋ : λέγουαι ^, φάσκονσι Ε, 3.1 νϊάε Εΐΐτίδίεγ 3.ά 
Ευπρ. ΗεΓαοΙίά. 903 βα:. Εΐρδ. 



114 ΦΑΙΔΩΝ 179 

Ι^ΧΙΙ. Τούτων δε όντως πεφνκότων, έπειδάν άφί- Ό 
κωνται οί τετελεντηκότες εις τον τόπον οι δ δαίμων 
εκαστον κομίζει, πρώτον μεν διεδικάσαντο οϊ τε καλώς και 
δσίως βιώσαντες και οί μη. και οϊ μεν αν δόξωσι μέσως 
5 βεβιωκέναι, πορευ&έντες επί τον Αχέροντα, άναβάντες 
α δη αύτοϊς οχήματα εστίν, επι τούτων άφικνούνται εις 
την λίμνην, και εκεί οίκονσί τε και κα&αιρόμενοι τών τε 
αδικημάτων δίδοντες δίκας απολύονται, εϊ τις τι ήδίκηκεν, 
τών τε ευεργεσιών τιμάς φέρονται κατά την άξίαν εκα- Ε 

ίο στος' οϊ δ* αν δόξωσιν άνιάτως εχειν δια τά μεγέ&η τών 
αμαρτημάτων, η ιεροσυλίας πολλάς και μεγάλας η φόνους 
αδίκους και παρανόμους πολλούς έξειργασμένοι, η άλλα 
οσα τοιαύτα τυγχάνει οντά, τούτους δε ή προσήκουσα 
μοϊρα ρίπτει εις τον Τάρταρον, οΒ-εν ούποτε εκβαίνουσιν. 

*5 οϊ δ^ αν ιάσιμα μεν, μεγάλα δε δόξωσιν ήμαρτηκέναι 
αμαρτήματα, οίον προς πατέρα ή μητέρα νπ οργής βίαιόν 
τι πράξαντες, και μεταμέλον αύτοις τον άλλον βίον βιώ- 114 
σιν, ή άνδροφόνοι τοιούτω τινϊ άλλω τρόπω γένωνται, 
τούτους δε εμπεσεϊν μεν εις τον Τάρταρον ανάγκη, εμπε- 

20 σόντας δε αυτούς και ενιαντόν εκεί γενομένους εκβάλλει 
το κύμα, τους μεν άνδροφόνονς κατά τον Κωκυτόν, τους 
δε πατραλοίας και μητραλοίας κατά τον Πνριφλεγέϋ-οντα' 
επειδάν δε φερόμενοι γένωνται κατά την λίμνην την ^χε- 
ρονσιάδα, ενταύθ-α βοώσί τε και καλοϋσιν, οί μεν ους 

25 άπέκτειναν, οί δε ους ύβρισαν, καλέσαντες δ 3 ίκετενονσι 
και δέονται έάσαι σφάς έκβήναι εις την λίμνην και δέξα- Β 
σ&αι, και εάν μεν πείσωσιν, εκβαίνουσί τε και λήγουσι 
τών κακών, ει δε μή, φέρονται αύ&ις εις τον Τάρταρον 
και εκείθεν πάλιν εις τους ποταμούς, και ταύτα πάσχον- 

ι ϊτίΒΐδάν — ΐ4 Ικβαίνονσιν ΕυβεΙ». ρΓαερ&Γ. εν&η§. 13, ι6 | 5 άναβάν- 
Ί£ζ — 6 έσ-Ιιν ΡΓοεΙυδ ϊη Τϊπι&ευιη 311 ^ ,Ρ• 755> 3 21 ^ Ρ• 7^ο δοΗηβκΙεΓ | 
ίο οϊ (Γ αν — 22 Πυφιφλεγέ&οντα ΤΗεοάοΓεΙ. ΐΗεΓ3.ρεαΙ. ρ. 423 Οάιβϊ. 

ι σντ&8 ΒΟΌΕ 4 βιονντες ΗΪΓ5θ1ιΐ§-, νίάβ (ΙοοθΙ: ηον. 1θθ£. 

Ρ• 57^ 7 οίκονσί τε Β^^Ε: οίκονσί γε\) 8 ήδίκηκεν Β, ήδί- 

κηκε* Ό: ήδίκηκε Ε, ηδίκησεν (Ζ 9 φέρονται*** ΐ) ίο άνιάτως 
ΒΟϋΕ: άνηκέστως ΤίιοοάοΓΟίιΐδ, νϊάβ δίαάΐεη ρ. 33 ΙΣ V ίε°ο- 

σνλίας Εβά Ειΐ560ΐυ5, ΤΗοοάοΓΟίιΐδ, δίοοαευδ: ίεροσνλίαςΒ€Ό, οί. 
δΐΐκϋβη ρ. 30 | πολας, ^, οογγ. Ο 13 τνγχάνει τοιαύτα οντά 0| 

οντά — οργής ΐη Γ3.5. Ε 15 οί δ" 0: ονδ' Ο | ήμαρτηκέναι ϊη 

ΠΙΟΤ^. Ε 22 πατραλοίας ΒΕοά: πατρολοίας (ΖΌ \ μητραλοίας Εοο: 
αητρολοίας Β^Ό \ πνριφλεγέΟΌντα Ό, 5ξά γέ €Χ 6ΙΊ1€ηά. 23 κατά 
Ο: κα 510 Ο 20 έάσαι ο: έάς ^ | σφάς Ό ϊη έκβαίνονσί Έλ) 

Ευ560ΐΐΐ5: άττοβαίνονσΐΈ>(ΖΌ£ 29 και έκεϊ&εν ΒΟΌΕ 

12* 



180 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 114 

τες ου πρότερον παύονται, πριν αν πείσωσιν ους ήδίκη- 
οαν' αύτη γαρ η δίκη υπδ των διχαστών αύτοις έτάχ&η. 
οί δε δτ αν δόξωσι διαφερόντως προς το δσίως βιώναι 
προκεκρίσ&αι, ούτοι είσιν οί τώνδε μεν των τόπων 
των εν τή γη ελεύθερον μενοί τε και άπαλλαττόμενοι 5 

€ ωσπερ δεσμωτηρίων, άνω δε εις την κα&αράν οϊκησιν 
άφικνούμενοι καί έπϊ γης οίκιζόμενοι. τούτων δε αυτών 
οί €ριλοσοφία ίκανώς χα&ηράμενοι άνευ τε σωμάτων ζώσι 
το παράπαν εις τον έπειτα χρόνον, καί εις οικήσεις ετι 
τούτων καλλίους αφικνούνται, ας ούτε ράδιον δηλώσαι ίο 
ούτε 6 χρόνος ικανός εν τψ παρόντι. άλλα τούτων δτ 
ένεκα χρτ ών διεληλύ&αμεν, ώ Σιμμία, πάν ποιείν, ώστε 
άρεττς και φροντσεως εν τω βίω μετασχεϊν' καλόν γαρ 
το ά&λον και η έλπις μεγάλη. 

Ό ΙλΧΙΠ. Το μεν ούν ταύτα διισχνρίσασ&αι ούτως ί$ 
εχειν, ώς εγώ διελήλυ&α, ου πρέπει νουν εχοντι άνδρί' 
οτι μέντοι τ ταντ εστίν η τοιαύτ άττα περί τάς ψνχάς 
τμών και τάς οικήσεις, έπείπερ ά&άνατόν γε η ψυχϊ 
φαίνεται ούσα, τούτο και πρέπειν μοι δοκεϊ και άξιον 
κινδυνεύσαι οίομένω ούτως εχειν κάλος γαρ δ κίνδυνος" 20 
και χρή τά τοιαύτα ωσπερ έπάδειν εαντώ, διδ δη εγωγε 
και πάλαι μηκύνω τδν μύ&ον. άλλα τούτων δη ένεκα 
&αρρεϊν χρή περί τή εαυτού ψνχη άνδρα, όστις εν τω 

Ε βίω τάς μεν άλλας ήδονάς τάς περί τδ σώμα και τους 
κόσμους εϊασε χαίρειν, ώς αλλότριους τε οντάς και πλέον 25 
&άτερον τγησάμενος άπεργάζεσ&αι, τάς δε περί τδ μαν- 

3 ο'ί δε — 7 άφικνούμενοι Οίεπιεηδ ΑΙεχαηάΓ. δίΓΟίτι. 3> *9 4> 37 ΤΗεο- 
άοΓεί. ΐΚεΓπρευΙ. ρ. 3 2τ Ο&ίδΓ. [ 3 οι ^ — ΐ4 μεγάλη ΤΚεοάοΓεΙ. ΐΗεΓ3.ρευΙ. 
ρ. 424 Ο^ίδί. | 7 τούτων δε — 1 1 τίαρόντι ΕιΐδεΙ). ρΓ&ερ&Γ. εν&η§. 13, ι6 01ε- 
ηιεηδ ΑΙεχαηάΓ. δίΓοπι. 4, 37 Ι 9 γ • αι 6 ^? — ΙΧ Λαρόντι ΤΗεοάοΓεΙ. ΐΗεΓ&ρευΙ. 
ρ. 3 21 Ο&ίδΓ. | 12 τίάν ΛοιεΙν — 14 μεγάλη Ι&παΜίοΗ. ρΓοίΓερΙ. ε. 13 ρ. 206 
Κίεδδ1ϊιι§ | 22 τούτων — ι8ι, 5 καλή ΐάεπι 1. ο 

3 διαφέροντος ΒΟΌΕ: διαφέροντες ΕοΓδίβΓ | προς το οαιη 
Ιΐβπδ φαΐβυδάαηι οϋιη άείενίΐ 5ί3.11θ3Λΐπι | βιώναι προκεκρΐσΟ'αι 
Τ1ΐ6θ(1θΓ6ΐυ5 ρ. 3 2 ι Ο&ΐδί., ΓβδίΐΙυίί Ηεΐηάοΐ"ί: διαβιώναι προκε- 
κρϊσ&αι Τ1ΐ6θάθΓ6ία5 ρ. 424* βιώναι προσκεκλησθ'αι Οεπίεηδ 4> 37? 
βιώναι ΒΟΌΕ Ειΐδεοίυδ, 3ίοΙ>3.6ΐΐ5 , ΟβηίΘηδ 3> ι 9> ηοίαιτι οπίΐ- 
03.ΓΠ £--^ — ίη ηΐ3.Γ§•. 3.άά. β, νίάθ δίυάίβη ρ. 22 εί 32 η γης 

ΒΟΌΕ: της γης Ειΐδεβΐυδ, ΤΙιεοάοΓείιΐδ, δίοΜευδ, ρΓθθ3.νίί Ηεΐη- 
άοτί 8 σωμάτων Β^^Ε Οβίηβηδ : καμάτων Εΐΐδββίυδ, Τ1ΐ6θ(1θΓ€- 
ίαδ 12 ων διεληλν&αμεν ίηοΐιΐδίί ΗΪΓδθ1ιί§- | πάν ΒΓ) Ευδββϊιΐδ, 
ΤΗβοάοΓβΐιΐδ, Ι&ΐϊΐοΐίοίπΐδ : πάντα €Ε, ζί νίάβ Οου§. 479 ^> ΡΙι&βάΓ. 
252 Ε 15 ταντα Εο : τοιαύτα ΒΟϋ 17 έστι Ε | αττα Β 

19 μοι ΒΟΌΕ 23 ψνχη Ο, ΟΟΓΓ. Ο 



115 ΦΑΙΔΩΝ 181 

■3-άνειν εσπουδασέ τε και κοσμήσας την ψυχήν ουκ αλλό- 
τριο) άλλα τω αυτής κόσμιο, σωφροσύνη τε και δικαιοσύνη 
και ανδρεία και ελευθερία και άληθεία, ούτω περιμένει 115 
την εις ^ιδου πορείαν, ώς πορευσόμενος όταν ν είμαρ- 
5 μένη καλή. νμεϊς μεν ούν, εφη, ω Σιμμία τε και Κέβης 
και οι άλλοι, εϊσαϋθις εν τινι χρόνω έκαστος πορεύ- 
σεσθε' έμε δε νυν τδη καλεί, φαίη αν άνήρ τραγικός, 
τ ειμαρμένη, και σχεδόν τι μοι ωρα τραπέσ&αι προς το 
λοντρόν' δοκεϊ γαρ δη βέλτιον είναι λονσάμενον πιειν 

ίο το φάρμακον και μη πράγματα ταϊς γυναιξί παρέχειν 
νεκρόν λουειν. 

Γ/Χίν. Ταΰτα δτ είπόντος αυτού 6 Κρίτων, Είεν, 
εφη, ώ Σώχρατες' τι δε τούτοις η έμοι επιστέλλεις η Β 
περί των παίδων η περί άλλου του, 6 τι αν σοι ποιοϋντες 

1 5 ημείς εν χάριτι μάλιστα ποιοίμεν; %περ άει λέγω, εφη, 
ώ Κρίτων, ουδέν καινότερον' ότι υμών αυτών επιτελού- 
μενοι νμεϊς και εμοι και τοις εμοϊς και ύμιν αυτοϊς εν 
χάριτι ποιήσετε αττ αν ποιήτε, καν μη νυν ομολογήσητε' 
εάν δε υμών μεν αυτών άμελητε, και μτ &έλητε, ώσπερ 

20 κατ ϊχνη κατά τα νυν τε είρημένα και τά εν τω έμπρο- 
σθεν χρονω ζην, ουδέ εάν πολλά δμολογήσητε εν τω Ο 
παρόντι και σφόδρα, ούδεν πλέον ποιήσετε. Ταύτα μεν 
τοίνυν προ&υμη&ησόμε&α, εφη, ούτω ποιείν' &άπτωμεν 
δέ σε τίνα τρόπον, "Οπως αν, εφη, βούλησ&ε, εάνπερ γε 

25 λάβητέ με και μη έκφύγω υμάς. γελάσας δε άμα ήσυχη 
και προς ημάς άποβλέψας είπεν, Ου πείθω, ώ άνδρες, 



Ι σπουδάοας ΙαοοΟδ 2 αυτής ΒΕ: αυτής (ΖΏ, εαυτής Ιαπί- 

οΐίοΐιΐΐδ 3 άνδρία Ο 4 πορίαν Ό, οογγ. (1 | ως — καλή ίηοΐιΐδίί; 
ΗΪΓ5θ1ΐί§ 6 είςαϋθΊς Εο: εις αυ^ΊςΒ^^ | έκαστος 5ΐ3.11θ3.ΐΙΠ1 : 

έκαστοι ΒΟΌΕ 8 ή ειμαρμένη Ό, 56ά ή ει 6Χ 6Ιϊ16ηά. 9 <^/ 

Βϋε: οπι. ^, ήδη Εο ιι νεκρον λοΰειν άείεοαΐ νεπηβΙΐΓβη 

ΡΜοη, δίικϋεη ρ. $ι, αί νίάβ Οοοβί ηον. Ιεοί. ρ. 620 1 2 είεν 
Ό, 56(1 εν βχ 6111611(1. 13 $* Β: δαι Ο | έπιατέλλεις Η6ΪΠ(1ογ£ οοΐΐ. 
183, 3• επιτέλλει Β, επιτε'λλ** Τ), έπιτελλη Εοά, έπιτε'λ** Ο., επι- 
τελή Ο 14 ηοιουντες Ο,, 56(1 ε 6χ 6ΐϊΐ6ΐκ1. 15 ποιοίμεν Οϋο 6ί 
υΐ νΐάείυΓ Β: ποιώμεν Εο ι6 αυτών Β, 56(1 δρϊπίυδ ίη τα5. 
17 και τοϊς έμόις ευπι 1Ϊ0Π5 ομιΐοιίδάΕΠί άείενϊΐ ΙαοοΟδ | αυτοϊς Β 
ΐ8 ιιοιήτε Ο,, 56ά η 6Χ 6111611(1. | καν ΒϋΕ: και Ο 19 αυτών Β 
20 κατά επϊ6 τά άείενίί ΟοοβΙ ναι•. Ιεοί. ρ. 1 65, οί. ΕαίΙιγρΙιΐΌη. 

2, 9 21 ουδέ ΒΟϋΕ 23 προΟ'υμηΟ'ησόμε&α ΒΟΌ 6ί υί νΐ(ΐ6- 

ΐΐΐΓ Ε: προ&υμησόμεΟ'α 6 | Ο'άπτωμεν ΒΏ : Θ'άπτομεν ΟΕ 24 γε 

οπι. Ό 26 πείΟ'ω ώ άνδρες Μ5 : πεϊΟ'ω άνδρες Β^^ ) πεί&ω εφη 

ώ άνδρες Εο 



182 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 116 

Κρίτωνα, ώς εγώ ειμί ούτος 6 Σωκράτης, 6 νννϊ δια- 
λεγόμενος, και διατόττων εκαστον των λεγομένων, άλλ 3 
οϊεταί με εκείνον είναι, ον οψεται ολίγον ύστερον νεκρόν, 

Ό και έρωτα δη, πώς με κατιτί], ότι δε εγώ πάλαι πολύν 
λόγον πεποίημαι, ώς, επειδάν πιω το φάρμακον, ονκέτι 5 
νμίν παραμένω, αλλ 3 οιχήσομαι άπιών εις μακάρων δη 
τινας ευδαιμονίας, ταντα \_μοϊ\ δοκώ αντω άλλως λέγειν, 
παραμυθού μένος άμα μεν υμάς, άμα δ 3 έμαντόν. έγγνή- 
σασ&ε ονν με προς Κρίτωνα, εφη, την έναντίαν έγγνην τ 
ην ούτος προς τους δικαστάς ηγγνάτο. ούτος μεν γαρ ίο 
τ μην παραμενεΐν' νμεϊς δε η μην μτ παραμενείν εγγντ- 

£ σασ&ε, έπειδάν αποθάνω, άλλα οϊχήσεσ&αι άπιόντα, ϊνα 
Κρίτων ραον φέρη, και μη ορών μου το σώμα τ καιόμε- 
νον τ κατορνττόμενον άγανακτη νπέρ εμον ώς δεινά 
πάσχοντος, μηδέ λέγη εν τη ταφή, ώς η προτίθεται 1 5 
Σωκράτη η εκφέρει η κατορνττει. εν γαρ ϊσ&ι, η δ 3 ος, 
ώ άριστε Κρίτων, το μη καλώς λέγειν ον μόνον εις αντο 
τοντο πλημμελές, άλλα και κακόν τι έμποιεί ταις ιρνχαϊς. 
αλλά θαρρεϊν τε χρν και φάναι τονμόν σώμα θάπτειν, 
116 και θάπτειν όντως όπως αν σοι φίλον η και μάλιστα 2ο 
ήγη νόμιμον είναι. 

Ι1<Χν. Ταντ ειπών εκείνος μεν άνίστατο εις οϊκημά 
τι ώς λονσόμενος, και 6 Κρίτων εϊπετο αντω, ημάς δ 3 
εκέλενε περιμένειν. περιεμένομεν ονν προς ημάς αντονς 
διαλεγόμενοι περί τών εϊρημένων και άνασκοπονντες, 25 
τότε δ 3 αν περί της ξνμφοράς διεξιόντες, όση ημϊν γεγο- 
ννΐα εϊη, άτεχνώς ηγούμενοι ώσίτερ πατρός στερη&έντες 

Β διάξειν ορφανοί τον έπειτα βίον. επειδή δε ελονσατο και 
ήνέχθη παρ 3 αντόν τα παιδία — δύο γάρ αντω νιεϊς 

Ι κρίτωνα Ε, 56(1 ί 6Χ 6Π16η(1. Ι 6 ρ05ί ούτος ΟΠΙ. ΒΟϋΕ, 0.(1(1. 6 
2 εκαστον ΒΟϋ: έκαστα Ε \ έρωτα* ** Ό | Ο'άπτει Ε, 56(1 ει 6Χ 

ειτιβηά. | δέ οπι. Ε, 3x1(1. 6 η μαι άείβνίί; ΜΕάνϊ§• αάνβΓδ. Ι 

ρ. 373 9 έγγνην Β, 56(1 ν 6χ βηιεηά. ίο ηγγνάτο Β^Ό, γρ. Ε, 
56(1 ν 6Χ είΠθηά. Β: έγγνήσατο Ε, ηγγνήσατο ίη Ώ\2ίΤ§. ΐ> | μεν 
ΟΠΙ. Ο II ημην £, ημην Ο, ηί Π10Χ | τΐαραμενεΐν Εθά: παρα- 

μενείν ΒΟΌ | μη ΟΠΙ. Ο, 3.(1(1. Ο | τΐαραμενεΐν Εοά: τΐαραμενεΐν £Ό, 
τΐαραμενεΐν 510 Β ( έγγνήσασ&ε ΒΟΌΕ, 56(1 νή 6Χ 6ΙΏ611θ1. Β, ε 6Χ- 

ΙΓ6ΙΏ3. ΐη Γ3.5. Ό 13 ράον β: ράδιον ΒΟΟ 6ί ηΐ νίάείιΐΓ Ε 

14 άγανακτη ^, 56(1 η 6Χ 6ΐΏ6ηά. 15 ώς ΟΠΙ. ^ \ προτί&εται Ο., 

5βά τ 6ΧΪΓ6Π13 ίη Γ35. 1 6 οο)κράτη ΒΟΌΕ: σωκράτης 0(1 | έκφέρη 

η όρνττη Ο., ΟΟΙΎ. Ο 17 ^6 ν6Γ0Ϊ5 εις αντο τοντο άυοίΐο 21 ηγη 
(2Κά, ηγεί Β 61 υΐ νίάβΐιΐΓ Ό 2\ εκέλενε Β, 56(1 ε 6χίΓ6Πΐ3 ίη Γ35.| 
αυτούς ΟΕ: αντονς ΒΌο 26 τότε Ο | ξνμφοράς €Ό, ΟΟΓΓ. θά 



116 ΦΑΙΔΩΝ 183 

σμικροί ήσαν, εις δε μέγας — και αϊ οϊκεϊαι γυναίκες 
άφίκοντο, εναντίον \_έκειναι\ τον Κρίτωνος διαλεχτείς τε 
και επιστείλας αττα εβούλετο, τάς μεν γυναίκας χαϊ τα 
παιδία άπιέναι εκέλευσεν, αυτός δε ήκε παρ ημάς. και 
5 ήν ϊδη εγγύς ήλιου δυσμών' χρόνον γαρ πολύν διέτριψεν 
ένδον, έλϋ-ών δ 3 εκα&έζετο λελου μένος, και ου πολλά 
μετά ταϋτα διελέχ&η, και ίκεν 6 των ένδεκα υπηρέτης 
και στάς παρ* αυτόν, Ώ Σωκρατες, εφη, ου καταγνώσομαι Ο 
σου όπερ άλλων χαταγιγνώσχω , οτι μοι χαλεπαίνουσι 

ίο χαϊ χαταρώνται, ε?τειδάν αυτοϊς παραγγέλλω πίνειν το 
φάρμαχον άναγχαζόντων των αρχόντων, σε δε εγώ και 
άλλως εγνωκα εν τούτω τω χρόνιο γενναιότατον και 
πραότατον χαϊ άριστον άνδρα όντα των πώποτε δενρο 
άφικομένων, χαϊ δή χαϊ νυν ευ οιδ° οτι ούχ έμοι χαλε- 

15 7ΐαίνεις, γιγνώσκεις γάρ τους αιτίους, άλλα εκείνο ις. νυν, 
οίσβ-α γάρ α ήλ&ον αγγέλων, χαΐρέ τε και πειρώ ώς 
ράστα φέρειν τά άναγχαΐα. χαϊ άμα δαχρύσας μετά- 1> 
στρεφόμενος άπήει. χαι 6 Σωκράτης άναβλέψας προς 
αυτόν, Και συ, εφη, χαίρε, και ήμεϊς ταϋτα ποιήσομεν. 

20 χαι άμα προς ημάς, 'Ως αστείος, εφη, ό άν&ρωπος' χαι 
παρά πάντα μοι τον χρόνον προσήει και διελέγετο ενίοτε 
χαϊ ήν ανδρών λώστος, χαι νυν ώς γενναίως με άποδα- 
χρύει. αλλ 3 άγε δή, ώ Κρίτων, πει&ώμε&α αυτω, χαϊ 
ενεγχάτω τις το φάρμαχον, ει τέτριπται' ει δέ μή, τρι- 

25 ιράτω 6 άνθρωπος, και 6 Κρίτων, /ίλλ* οίμαι, εφη, Ε 
εγωγε, υ) Σώκρατες, ετι ηλιον είναι επϊ τοις όρεσιν και 
ουπω δεδυκέναι. και άμα εγώ οίδα και άλλους πάνυ 

8 /.αϊ οτάς — ϊφη εϋ 2ο /.αϊ παρά — 2ΐ Ινίοΐε ΤΗοπι. Μα§ί$ΙεΓ 5. ν. παρά 
ρ. 307 Κ-• 

2 άφίκοντο** ΒΟ | εναντίον εκείναι ΒΌ, έκεϊναι ίηοΐΐΐδϊΐ Μ5 : 
εναντίον εναντίον έκεϊναιΟ, εναντίον έκείναις Εΐ)ά, εναντίον εκείνοις 
5 ί 3.1113 αυηΐ, [εκείναις~] εναντίον Ηβηηαηη 4 7 ) κε παρ' Β, 5€(1 £ παο βχ 
επιεηά. 5 πολλνν Ε 6 πολλά ΒΟϋ: πολλά αττα Ει), αί νΐάβ Ν. Ο. 
ρ. 134 8 καταγνώσομαι ΒΟΌΕ: καταγνώσομαι γε 6 () καταγινώ- 
υκω Ο ΙΟ τταοαγγέλλω ΒϋΕ: παραγγέλω £, παραγγείλω ΗΪΓ50ηί£* 
1 1 δε ΒΟΌΕ 15 γινώσκειςΒΟΏ \ αλλά ^Ό : άλλ' Ε \ νΐ>νΒ€Ό : νυν 
ονν Εά 1 6 αγγέλων ουίη ΗΪΓ50ηί§ΊΟ Οθΐ)€ΐ: Ύ3.Τ. Ιεοί. ρ. 99 : 

αγγέλων Ο., άγγέλλων ΒϋΕ 17 ράστα Εθ, ίη ΧΧ\ΆΎ£. Ϊ3 : άριστα 

Βθϋ 1 8 άπήιει Β, άπήει Οϊά: άπίει Ό 21 πράος προσήει 

Ιαοοβδ αάάϊΐαηι. αηϊηια.(1ν. ίη Αίηοηαβυηι ρ. 1 66 22 λώιστος 

(ι ίη Γ3.5. Β) Β 6ί υΐ νίάεΙιΐΓ ^Ό, λώστος Εοά, ίη ιηα.ι-£. β 23 άλλ,άγε 
ΒΟΕ, ΟΟΓΓ. 06 26 ορεσιν Ό, ορεσι* Β: ορεσι ΟΕ | και ονπω δεδυ- 
κέναι εοΐΐ. 5ίοΐ). ήΌπΙβ^. 5? 67 ιιΐή δοΐα νβΓΟα παρατηρών, εί εστίν 
ήλιος επϊ των ορών Ιθ^υηίιΐΓ, ουηι Οοοείο άοΐβνΐί: ΗΪΓ5οηΐ§• 



184 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 117 

όψέ πίνοντας, έπειδάν παραγγελ^ αντοϊς, δειπνήσαντάς 
τε και τιιόντας εν μάλα, καϊ ξνγγενομένονς γ ένίονς ών 
αν τύχωσιν επιθυμούντες, άλλα μηδέν επείγον ετι γαρ 
έγχωρεϊ. και 6 Σωκράτης, Εικότως γε, εφη, ώ Κρίτων, 
εκείνοι τε ταύτα ποιονσιν, ονς σν λέγεις, οϊονται γαρ 5 
κερδανεϊν ταντα ποιήσαντες, και εγωγε ταντα \είκότως~\ 
117 ον ποιήσω' ονδεν γαρ οίμαι κερδανεϊν ολίγον νστερον 
πιών άλλο γε η γέλωτα οφλήσειν παρ έμαντω, γλιχόμε- 
νος τον ζην και φειδόμενος ούδενος ετι ενόντος, αλλ 3 ϊ&ι, 
εφη, πι§ον και μη άλλως ποίει. ίο 

Σ<Χνΐ. Και δ Κρίτων άκουσας ενενσε τω παίδι πλη- 
σίον έστώτι, και 6 παΙς εξελ&ών και σνχνδν χρόνον δια- 
τρίψας ήκεν άγων τδν μέλλοντα διδόναι το φάρμακον, εν 
κνλικι φέροντα τετριμμένον' ίδών δε 6 Σωκράτης τον 
άν&ρωπον, Είεν, εφη, ώ βέλτιστε, σν γαρ τούτων έπισττ- 1 5 
μων, τι χρτ ποιεΐν; Ουδέν άλλο, εφη, τ πιόντα περιιέναι, 

Β εως αν σον βάρος εν τοις σκέλεσι γένηται, έπειτα κατα- 
κεΐσ&αι' και όντως αντδ ποιήσει, και άμα ώρεξε ττν 
κύλικα τω Σωκράτει' και ος λαβών και μάλα ϊλεως, 
ώ ^Εχέκρατες, ονδεν τρέσας ονδέ διαφΰείρας οντε τον 2ο 
«χρώματος οντε τον πρόσωπον, αλλ 3 ωσ7τερ είώ&ει ταν- 
ρηδον νποβλέψας 7ΐρος τδν άν&ρωπον, Τι λέγεις, εφη, 
περί τούδε τον πώματος προς το άποσπείσαί τινι; 
εξεστιν, η ον; Τοσούτον, εφη, ώ Σωκρατες, τρίβομεν, 
όσον οιόμε&α μέτρων είναι πιειν. Μαν&άνω, η δ 3 ός' 2$ 

^ αλλ 3 ενχεσ&αί γέ που τοις &εοϊς έξεστί τε και χρή, την 



2 μάλα ίη Γ2.5. Ε | ζυγγ. Ε, 56(1 ξν ίη Γ3.5. 3 <*- ν 0Γη • ΒΟΌΕ, 

3.άά. ά \ γε ΒΟΕ: γ Ό $ σν δΐιρΓΒ. ν6Γ5ΐιπι Β,άά. Ε 6 είκό- 
τως άέΐβνϊί ΗΪΓ5θ1ιϊ§", νίάβ Οοββί: ηον. Ιοοί. ρ. 102 η κερδανεϊν 
ΐ>: κερδαίνειν ΒΟΌΕ 8 πιών ΌΚο: ποιών ^ εί υί νίάβίιΐΓ Β, 

πιών ο 9 ενόντος ^Β^Ό : οντος Ε, Γεοβρίί ΗοίηάοΓί ίο πι&ον 
Β: πίθΌυ Ό, πεί&ον ΟΕ οί. Οοββί ηον. Ιβοί. ρ. 410 | άλλω Ε, οογγ. β 
13 διδόναι ΒΟΌ : δώοειν Ε, ίη πι^Υξ. Ι) ιό τι ΒΟΟΕ: είπε τι ά| 

πίοντα Ό | περιιέναι Ε, δθά. ιιε'ναι 6χ βΐηεηά. \η σον ΒΟϋΕ, 

ρΓΟΟανίΐ ΚΓϋ§•€Γ^§Γ3.ηιιη. §γεθο. § \η, % 15 : οοι ΕίδοηβΓ 19 οω- 
κράτη Ε 20 ώ 0Π1. Ό, 3.άά. ά \ οντε του χρώματος οίη. Ό, οντε 

τον σώματος ίη ηΐ3.Γ£. 3.άά. ά 23 πώματος ααηι 5ί3.11ΐ33.ιιιηίο 

δαπρδί: πόματος ΒΟΌΕ, ομίΣΐηι ίοπτιαηι αο Αίΐίοίδ αΐίβηαηι 6556 
&υοίθΓ6 ΡοΓδοηο ζά Ευπρίά. Ηεαιο. 39 2 οιιιη Ά ^ ΐιιάίο&νεπιηΐ: ίυηι 
0ο06ί ηον. Ιβοί. ρ. 455> ηιηεπιοδ. νοί. ι (1873) Ρ• 57> άβίβη^ί* 
δοηηεΐάεΓ ζά ΡΙαΙοηΐδ οΐνίί. Ι ρ. 284 <:ί"• 6ίί&ηι δαυρρβ Χεηορη. 
Ιεχΐΐο^. ρ. 112 | πώματος; άποσπείσαί τινι εξεστιν η ον; (Γουδί ηον. 
Ιεοί. ρ. ιοδ | άποσπείσαί ΒΟΌΕ: η άποχέαι ίη ηΐ3.Γ^. Ο 



118 ΦΑΙΔΩΝ 185 

μετοίκησιν την Ιν&ένδε έκεϊσε ευτυχή γενέσ&αι' α δη καϊ 
εγώ εύχομαι τε καϊ γένοιτο ταύτη, ν.αϊ αμ ειπών ταϋτα 
έπισχόμενος καϊ μάλα ευχερώς και ευκόλως έξέπιεν. ν.αϊ 
ημών οι πολλοί τέως μεν επιεικώς οίοι τε ήσαν κατέχειν 
5 το μη δακρύειν, ώς δε εϊδομεν πίνοντά τε και πεπωκότα, 
ούκέτι, αλλ 3 εμού γε βία καϊ αυτού άστακτϊ έχώρει τα 
δάκρυα, ώστε έγκαλυψάμενος άπέκ,λαιον έμαυτόν' ου γαρ 
δη εκείνον γε, άλλα την έμαυτοϋ τύχην, οίου ανδρός 
εταίρου έστερημένος είην. 6 δε Κρίτων ετι πρότερος Ό 

ϊο εμού, επειδή ούχ οίος τ ην κατέχειν τα δάκρυα, εξανέστη. 
Απολλόδωρος δε και εν τω έμπροσθεν χρόνω ουδέν 
έπαύετο δακρύων, καϊ δη και τότε άναβρυχησάμενος 
[κλαίων και] άγανακτών ούδένα οντινα ου κατέκλασε τών 
παρόντων, πλην γε αυτοϋ Σωκράτους, εκείνος δε, Οία, 

^5 εφη, ποιείτε, ώ θαυμάσιοι, εγώ μέντοι ούχ ηκιστα τούτου 
ένεκα τ ας γυναίκας απέπεμψα, ϊνα μη τοιαύτα πλημμε- 
λοΐεν' και γαρ άκήκοα, οτι εν ευφημία χρη τελευτάν. «λλ' Ε 
ήσυχίαν τε άγετε και καρτερείτε, και ήμεϊς άκούσαντες 
ήσχύν&ημέν τε καϊ έπέσχομεν του δακρύειν. 6 δε περι- 

2ο ελ&ών, επειδή οι βαρύνεσ&αι εφη τα σκέλη, κατεκλί&η 
ύπτιος" ούτω γαρ εκέλευεν 6 άνΰρωπος' καϊ άμα εφα- 
7ΐτόμενος αυτού \ούτος ο δούς το φάρμακον~\ διαλιπών 
χρόνον έπεσκόπει τους Ίΰόδας καϊ τα σκέλη, κάπειτα 
σφόδρα πιέσας αυτού τον πόδα ήρετο, ει αϊσ&άνοιτο' ο 

25 (Γ ουκ εφη' καϊ μετά τούτο αύ$ις τάς κνήμας' καϊ έπα- 118 
νιων ούτως ήμίν έπεδείκνντο, οτι ψύχοιτό τε καϊ πηγνϋτο. 
καϊ αύ ήπτετο καϊ είπεν οτι, έπειδάν προς τή καρδία 

ΐ7 και γαρ — ιδ καρτερείτε δίοΒ. ίίοπΙε£. 120, 32 

ι μετοίκισιν €οβε1: νζτ. Ιβοί. •ρ.$οο\ ευτυχή Ό, 56ά η 6χ ειηεηά. 
2 αμ ΒΟϋΕ 3 έζέπιεν ΒΟΕ, έξέπιε* Ό 5 Τίεηοκότα ΒΌ, 

€0Π*. 1)(1 6 έμον γε βία και αντον άστακτεί 1β^Ό, έμον γε αυτόν 

βία και άστακτί Ε, έμον και αντον γε βία άστακτεί 5Ϊ§ηΪ5 ΙταηδρΟδί- 
ίΐοηίδ βίϊεαί Ο, άβαστακτί και βία ίη ΙΤΙΕΓ^. γρ. ά. 8 εκείνο γε Ό, 

ΟΟΓΓ. ά 9 πρότερος ά: πρότερον Ό 13 κλαίων και ίηοΐυδί: 

κλαίων και άγανακτών ίηοΐΐΐδίί ΗΪΓ5θ1ΐί§ ( κατ έκλασε Εοά: κα- 
τ έκλανοε ΒΟ €ΐ ΙΐΙ νΐάβίΐΙΓ Ό 15 μέντοι 6: μεν Ε 20 κατεκλίτη 
ΗΐΓδθ1ΐί£ 21 έκέλενεν Ε, δθά ν 6Χ βΐΐΐοηά. 22 οντος 6 δονς το 

φάραακον υρίοηπιπ, ΕοΓδίβηιπι δΘΟίιΙυδ άείθνίί: λΥγΚεπΟΕοΙι 3.(1 
Ρ1αί3.Γθ1ι. άβ 56ΓΕ ηυιηίηΐδ νΐηάΐοΐα. ρ. 5 1 2 6 ημΧν ΒΟΌΕ: ημίν 

αντοϊς ΐη Π13.Γ^. Ι) | πηγνϋτο δοπρδί θΓ. 120, ΙΟ: πήγνντο ΒΌΕο, 
πνίγοιτο (Ζ, πηγννοιτο ΤΐΐΓΠ6ΐ)ΐΐ5, πηγνύοιτο νβΐ πηγνϋτο Αδΐ 
27 αύ Μ5: αυτός Β€ΌΚ, αύ&ις ΕθΓδί6Γ Ι ότι έπειδάν ΒϋΕ: ότι 
ο αν {,, οτε ο αν ο 



186 ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΦΑΙΔΩΝ 11» 

γένηται αντω, τότε οϊχησεται. ηδη ονν σχεδόν τι αντον 
ην τα περί το ητρον ψυχόμενα, και εκχαλνψά μένος, ενε- 
κεκάλνπτο γάρ, είπεν, δ (5^ τελενταΐον εφ&έγξατο , ~2 
Κρίτων, εφη, τω ϊίσν.λητχιω όφείλομεν άλεκτρνόνα' άλλα 
άπόδοτε και μη άμελήσητε. *4λλα ταντα, εφη, εσται, 6 ζ 
Κρίτων * αλλ 3 ορα, εϊ τι άλλο λέγεις, ταντα ερομένον 
αντον ονδεν ετι άπεκρίνατο, αλλ* ολίγον χρόνον διαλι- 
τΐών εκινή&η τε και δ αν&ρωπος εξεκόλνιρεν αντόν, και 
ος τα όμματα εστησεν' ίδών δε δ Κρίτων συνέλαβε το 
στόμα και τονς οφθαλμούς. ία 

Σ<ΧνΐΙ. α Ηδε η τελεντή, ώ Ήχέκρατες, τον εταίρον 
ημΐν εγένετο, ανδρός, ως ημείς φαϊμεν αν, των τότε ών 
εττειρά$ημεν άριστον και \αλλως\ φρονιμωτάτον ν.αϊ 
δικαιοτότον. 

Ι αντίο ίη Γ3.5. Ε | αντω ην ΗΪΓ5θ1ΐί§" 2 έκκαλνψάμενος Ε 7 

56(1 έκ εχ βπιεηά. 4 άλλα ΒΟϋΕ 6 ερομένον Ό, δοά ον βχ 

ειηβηά. 9 οννέλαβε ΒΟϋ: ξννέλαβε ΕΙ) ίο στόμα και ΒΟϋΕ: 
στόμα τε καϊ 6 II εταίρου (Ζ, δθά αί βχ εΐϊίβηά. 12 των τότε 

ών ΒΟΌΕ: των πώποτε ών \νγΙί6ηθ3.ο1ι, των ών τότε Β6Γη1ΐ3.Γ(1γ 
δγηί. £Γ3.60. ρ. 461, πάντων, τότε ως ΗείηάοΓΓ, κα&"ών τότε υοοβτ- 
\νβ£ ρΚϋοΙοβ". νοί. 20 (1863) ρ. 5ΐ3> £κ τ & ν τότε ών ΒυΙΙιηαηη, ών 
νεί των ών οΐϊπι 5ΐ3.11θ3Λΐπι 13 άλλως ΒΟΌΕ, ίηοΐιΐδίΐ: Μδ: άλλων 
ΒϊδοΙιοίτΓ Ρΐιαεάοη ρ. 234 Ι φρονιμωτάτον Ό, δβά νι βχ εΐϊίβηά. 



ΑϋΌΕΝϋΑ ΕΤ ΟΟΚΚΙΟΕΝΌΑ. 187 



ΑΌΌΕΝΌΑ ΕΤ ΟΟΚΚΙΟΕΝΌΑ. 



ρ. 9? 2 8 3.(1(16! ν6ΓΪ)3. οντω μεν ονν. και εν γε φαίνεται είρησ&αι Ευ- 

ίΙιγρΙίΓοηί άεάίί 6ί νεΛα δοκώ — γάρ άοΐβνϊΐ Βοΐάΐιαηι ίη 

βρΐδίοΐα Ευίΐιγάειηο ρΓ&εβχα. ρ. XXVIII. 
ρ. 34) 6 άεΐβ ν6ΓΪ>3.: αϊ οί. δγπιρ. 2ΐ6 Ε εν βραχεί. 
ρ. 4 2 ? 4 50Π06 «^οκο^ν* Β ρΓΟ άποκρίν* Βϋ. 
ρ. 46 3(1άο ί€5ΐίηιοηϊυιη : 14 σωμάτων — 1 8 δημοσία ΙαπιοΚοΙι.. 

ρΐΌίΓβρί. ο. 13 ρ. 208 ΚΪ655ϋη§. 
ρ. 6ο, 4 οψλών δοπβοηάυπι. 
ρ. 63 3.(1(16 ΐ65ΐίπιοηίαιη : \η εν τι — 20 πράγματα ΙαΓαοϋοΙι. ρΐΌ- 

ίΓβρί. ο. 13 ρ. 2θ8 ΚΪ655ΐΐ秕. 
ρ. 8 1, 12 αάάε: εί μη — ηρεσκεν (Ιοίβνίΐ Οοοεί: ΐϊΐηεπιοδ. νοί. 2 (1874) 

ρ. 2 4 5 : 
Ρ• 97) 2 3 Ι^β 6 οϊμαι ρΐΌ ο'ίμαι. 
ρ. 98> 17 3-άάβ: τί δε τάς άλλας — θεραπείας; ίηΐ6Γρυηχίί ΚΐοΜβΙΙ 

Όΐ£6δί Οίΐάίοηΐδ ρ. 121. 

ρ. 107, 3 3αΜ6: όρ&ώς αιπι ΙαιηοΚοΙιο άείονΐί ΟοοεΙ ιτιη6ηιο5. νοί. ζ 

(1874) Ρ• 268. 
ρ. 107, 20 (1616 νεΛα.: άπόλλνται Ι6δ£6 Βγ\ν&1:6Γ Β 6ί δ0Π06! άπολλνηται 

Γ6ν6Γ3., υΐ ΚϋΜίυδ δοπβΐί, Β. 

ρ. III, 24 άβΐ6 μέν (ρ€ΓρβΓ3.Π1 Γ6ρ6ίίΐΐ1Πΐ). 
ρ. 113, 12 δΟ"ίΙ)θ μενταν ρΓΟ μενταν. 
ρ. 124, Ι0 5θπΐ)6! σώματος αυτά ουδέποτε Γ6ν6Γ3 Β. 
ρ. 137) Η 20Π06! γάρ αηίο αν οιη. €Ό, 3.άά. οά. 

ρ. 158, 15 3ά(1ο: [είτε] παρουσία, εϊτε κοινωνία ει'ύΚ υπη Βαάΐίαιη ΙΙ1115» 
τΐιεηίΐη. νοί. 28 (1873) Ρ• ΐ74• 



< 



ΡΕΑΤ0ΝΙ8 



ΟΡΕΚΑ 

<3ΤΙΑΕ ΕΕΚϋΝΤϋΚ ΟΜΝΙΑ. 



ΑΏ 00ΌΙ0Ε8 ϋΕΝϋΟ ΟΟΕΕΑΤ08 



ΕϋΠ)ΙΤ 



ΜΑΚΤΙΝϋ8 80ΗΑΝΖ. 

νΟΕ. II. 

ΓΑδοιουι^υδ ρκιοβ. 



ΕΧ ΟΓΕΙΟΙΝΑ ΒΕΚΝΗΑΚΌΙ ΤΑϋΟΗΝΙΤΖ. 
ΕΙΡ8ΙΑΕ ΜϋΟΟΟΕΧΧνίΓ. 



\Χ 



φ' 



ΡΙ.ΑΤ0ΝΙ8 



0ΕΑΤΥΙϋ8. 



ΚϋΙϋΙΤ 



ΜΑΚΤΙΝϋΒ 80ΗΑΝΖ 



ΕΧ ΟΡΡΙΟΙΝΑ ΒΕΚΝΗΑΚϋΙ ΤΑΙΙΟΗΝΙΤΖ. 
ΟΡ8ΙΑΕ ΜϋϋΟΟΡΧΧνίΙ. 



Ύ 



ΕΕΟΝΑΚϋΟ 3ΡΕΝΟΕΕ 

ΡΚΟΡΈ550Κ.Ι ΜΟΝΑ0ΕΝ5Ι 
ΓΕδΤυΜ ΏΙΕΜ XX. ΜΕΝ5Ι5 ΜΑΚΤΙΙ Α. ΜϋΟΟΟΕΧΧνίΙ 
ς>υθ ΑΝΤΕ Η05 ΟυίΝςυΑΟΙΝΤΑ ΑΝΝΟδ 
δΙΙΜΜΟδ ΙΝ ΡΗΙΕ050ΡΗΙΑ ΗΟΝΟΚΕδ ΚΙΤΕ ΑΌΕΡΤυδ ΕδΤ 

οκΑτυΕΑτυκ. 

ΕϋΙΤΟΚ. 



ΡΚΑΕΡΑΤΙΟ. 



Αά ΟΕίγΙυιη αρυά Βεΐίΐίεπιιτι 
δεπρίιίΓΕδ Γβρβπηιυδ εχεει-ρίΕδ 
όαοάβνί^-ϊηίΐ εοαίίουιη, ςμιοδ ηίδ 
ηοΐίδ ίηδί^ηίνίί: : 

%Γ4Λ3Π2ΤΒ€ΈΡ£ΐΠΧ1τη. 

Ηοηιηι ΙίοΐΌπιηι άεηιιο ίηδρεχί 
ΕΟουΓΕίίυδηυε εοηίυΐί: 

ΡΓα€ΐ€Γ6Ε ΟΟΠίρΕΓΕνί ΙΐΟδ 0θάίθ65 

ε ΒεΙίΙίεΐΌ ίη ΟΕίγΙο ηε^ΐεείοδ : 
ι) νεηείυηι Ερρεηά. εΐΕδδ. 4 
εοά. ι (Βεΐίΐ^επ {). 

2) ΕΕΐίΓεηΙΪΕηυηι ρΐυί. 85, 6 
(Βεΐίΐίεπ α) 

3) νεηείυηι 59°• 

ΙίΕ^υε 2ΐ ΙίοΐΌπιηι δεπρίιίΓΕε ίη 
ιίδυηι ηοδίπιηι εοηνεΓίί ροδδυηί. 
ΕίοΐΌδ, ηυοδ Ερυά 8ίΕΐ1θΕΐιιηίιιηι 
δοΐιττη εοΙΙΕίοδ ίΐΕΟειηιΐδ, οπιίΐίεη- 
άοδ άυχί υίροίε ηυηηιίΕΐη ίει*ε οο- 
ηοδ ηεςυε ΕεειίΓΕίε εοΙΙΕίοδ. 

€οάίουηι, ηυοδ πιειηοΓΕνίηιυδ, 
άιίΕΟ ΓΕίηίΙίΕε ροδδυηί άίδίίη^υί: 

ίΕηιίΙΐΕ α, ομίΕε εοηΐίηείιΐΓ 8 Ιίοπδ : 
^άΞΠΣΤΟ νεηει. 590; 

ίΕηιίΙίΕ 1), ομίΕε εοηιρίεεΙίίιΐΓ ηοδ 
13 ΙίοΓΟδ: ^ΒΟΕΕΗΙΧΙιη Εειιγ. 
ρΐυί. 85, 6 νεηεί. ί. 

Ουοά υΐ άεηιοηδίΓΕΓεΐυτ, ΙΐΕεε 
εχεπιρίΕ εχδεπρδί : 

6, 9 (Βεΐίΐί. ίο, ι) των όντων έοτίν 
3.άά. ε: ογπ. ο. 

6, 24 (Βε&ΐζ. ΙΟ, 7) ούτως εχειν ε: 
ί^εί/' Ο. 

7, 25 (Βε^. ιι, 17) όνοηάζοντες ε: 
•αιύ διοΐΌμάζοντες Ο. 

ίο, 12 (Βείζΐί. 15, 2) β*» άν&ρώποις 
Ε: άν&οώποΐζ Ο. 

31, 7 (Ββΐ^ΐί. 42, 1 8) ρευμάτων 3.άά. 
ε: οηι. ο. 

•32, 8 (Βεΐίΐζ. 44 > χ 5) φοβούνται ε: 
γοβεϊται Ο. 

32, 21 (Βε1<:1ί. 44 ? ι ΐ) πεφόβηνται 
Ε: πεφόβηται Ο. 



Οιττη ςμιίευηςιιε ίη ΕΓίε επίίεΕ 
νεΓδΕηΙιΐΓ εοάίεεδ ηοη ηιιηιεΓΕη- 
άοδ, δεά ροηάεΓΕηάοδ εδδε ηοη 
ηεδΟΐΕηί, ηοοίδ ίηο!Ε£Εηάιιηι εδδε 
ΕρρΕΓεί, εχ ηυο Ιϊογο δίνε εχ ηαί- 
οιΐδ Ιίοπδ υηΐυδουΐυδςυε ΓΕίτιίΙίΕε 
ϊηΐΕ^ο ριίΓΕ ροδδίί εχρπηιί. Ηυίε 
Ευίεηι οίηείο υ Ι δΕΐίδίΕείΕΐηιΐδ, ρεΓ- 
δρεοΐυηι ΙΐΕοεΓε ηοδ οροΓίεί, ηυΕε 
γεΙϊο ϊηίεΓ δΐη^υΐοδ εοάίεεδ ιιίπιΐδ- 
ςυε ΓΕίηίΙίΕε ίηΐει•εεάΕΐ;. ζ)ιΐΕ άε 
Γε ευηι ίη άίδδεΓίΕίίοηε ρηίΐοΐο^ο 
(35 Ρ•643) ίηδεΓίΕ(υηίεΓδυοηιιη§εη 
ϋοεΓ άίε ρΐΕίοηίδεηεη ΗΕηάδεηπί- 
ίεη) εορίοδε άίδρυίΕπηι ΕΐΐΕδ^υε 
οίε εΕάεηι τε ηοηηυΙΐΕ Εάάίίυηΐδ 
δίηι, ηοε Ιοεο δΕίίδ ΙΐΕοεο ΙΐΕεε 
ηιεηιοΓΕΓε : 

Ι. ΓΕηιίΙΪΕε α ίεδίίδ ίηίε^ειτίηιυδ 
εδί εοάεχ ΒοάΙείΕηιΐδ δίνε €ΐΕΓΐίίΕ- 
ηυδ Β (Βε^εΓΐ 21). Είυδ ί^ίΙυΓ 
δΟΓίρίυΓΕε οηιηεδ εΓΕηί δυηιηΐΕ άί- 
Ιί^εηΐΪΕ άεδοποεησίΕε. ΡΓΕεΙεΓ 
ηυηε ΙΐΟΓυιηνΕϋίοΕηαιτιν (Βε^επ 
Λ Θ), ηυεηι εχ ΟεγΙ^ϊεπο εδδε άε- 
δεπρίυηι άοεαί „8ίυάίεη ρ. 5 Ι "> 
δϊη^υΐίδ Ιοείδ Εάηίουί, υοί, ςμιο- 
Ιίεδουηηυε άε ρπδίίηΕ δΟπρίυΓΕ 

ΟεγΙοΕΠΙ δίνε ρΓΟρίεΓ ΓΕδΠΓΕΠΙ 

δίνε ρΓορίεΓ εΙιεπι ΐΕοεηι εΓΕί άα- 
οίΐΕίίο, εχ Ερο^ΓΕρΙιο Ευχίΐίυπι 
ρείί ροΙεΓΕί. Είίθηι νεηείυηι ϋ 
(Βεΐίΐίεπ II) ηίε ίΐΐίε ίη Ευχίΐίυητ. 
νοοΕνί; ίδ ΙΐοεΓ ρΙεΓυηιςυε εοηδρί- 
ΓΕηδ εηπι ^1Ε^1^^Εηο ηιυΐϋο ίΕηιεη 
ηοε Ιϊογο άείεποΓ εδί; ηΕηι ρπ- 
ηιαηι ηοη γεγο εοΓΓεείϊοηεδ (εΙΪΕηι 
δεουηάυηι ίΕΐηϋΪΕΐηδ) εχρεΓΐαδ εδί, 
άείηάε ΙίοΓΕΓϋ ηε§1ί§εηΐΐΕ ίη δεπ- 
οεηάο Ιϊογο εΓΕί; πιεχϊπιε. Εχ ηοε 
εοάίεε εΕδ ίΕηίυηι δεπρΙυΓΕδ Ιιαυ,ά 
8αηβ ηιιιΐίαβ εηοίΕνί, ηυΕε ε Οεγ- 
ΙίΐΕηο οϋδΟΓερΕηίεδ ηοη εχ επτοΓε 
ΙίοΓΕποΓίιπι ΟΓίΕε εδδε νίάεηίιΐΓ. 



VIII 



ΡΚΑΕΓΑΊΊΟ. 



II. Αΐΐοπιΐδ Γ3ηιΐ1Ϊ3ε δ Ηβη οοηι- 

ρ1υΓ65 ©ΧδίΕΠι (}113.Π1 ί3.Πΐΐ1Ϊ3.Θ α. 

5εά οηιηεδ ν&ΐάο εχΐ£ΐΐ3ηι 1ΐ3οεη1: 
υΐϋΐίαίεηι ρΓ3είεΓ υηυιη νεηείιιπι 
Τ (ΒεΙίΙίεπ ϊ), υηάε ιηειηοπ3ηι ία- 
τηΐΐίαβ 5 ορίΐηιε οΐίδοΐ ροδδε άοοπΐ 
ΐη άί55θΓΐ3.1ΐοη6, οίε ψιζ δυρι-3 πιεη- 
Ιΐοηειη ίεοΐ. ύί ϊ^ΐίιΐΓ θ3ΓΐίΪ3.ηί, 
Ϊ13. ε1:ί3.ιη νεηείΐ 5θπρίυΓ35 οιηηεδ 

3.00υΓ3ΐΪ5δΐΠΐε εΧδΟΠΟΟΓε ρ3Γ 6Γ3Ϊ. 
Ργ3€1;0Γ03 0Ο1Ήρ1υπβΐ15 1θ0Ϊ5 1ΐθ»ΓΟ- 

πιηι νοηείο ιτΐ3χΐιηε οο£η3ίοπιηι, 
Ρ3Π5ΐηί Ρ (Βεΐ&βη Β), νεηείΐ Ο 
(Βεΐ^επ Α), Ι,αυΓβηΐΐΕηΐ Η (Βε^- 
Ιςεπ α) 5θπρίιΐΓ3.5 εχηΐβυΐ, εο οοη- 
δίΐΐο ιιΐ ουιτι νεηείΐ επτοΓεδ, δι ςμιΐά 
αυχΐΐίΐ ΐη ΡΟΗ ΐηεΓ3ί, ε1ΐηιΐη3ΐ•εη- 
ΐυΓ Ιυηι 3,1) οηιηΐΐ)ΐΐδ ρεΓδρΐοεΓείιΐΓ, 
^υοιηοάο ΐη Ιιίδ Ιΐβπδ ί3ηιΐ1Ϊ3ε ί 
ΐεχίιΐδ ηιιιΐίο πΐ3£Ϊδ ομΐ3ηι ΐη Τ άε- 

ρΓ3ν3ίυδ 6δδ6ί ΐί3, 11 ί 1Π ΟΗ 0[110δ 

εχ υηο Γοηίε ηΐ3η355ε οοηιιηιιηΐδ 
Ι30υη3 ίηάΐθ3.1 70, 19 Κρατύλε — 86, 
27 αλη&είας ΐ30<εδ 61131Τ1 ΐηιιΐΐο 

πι3Ϊογ ΐιτερεΓεί 0[ΐΐ3ηι ΐη Ρ. <^)ιιο 
νίηουΐο οο£η3ίΐοηΐδ ΐηίεΓ δεδε δΐηΐ 
οοηΐυηοίΐ ομιαΙίιιΟΓ ηυοδ ηοιτιίη3νΐ 
οοάΐοεδ, 3.1ΐο«ΐ 3θουτ3ΐ:ίιΐδ εη3ΐΎ3θο. 
Αΐϋ Ιίβπ δϊ (μπά ηονΐ, ςμιοά ΐάεηι 
νεπιηι βδδοί, οβίυΐεηιηΐ, ΐά εχ οοη- 

160111Γ3 6δδ6 η3ίΐ1ΙΤΙ ρΐ3Π6 Πΐίηΐ ρβΓ- 

δυ3δί. Νεο Ι3ηιεη ογεϊ οιιγ Ι3ΐεδ 

ΟθηΪ60ΐΐ1Γ36 3 Π16 δρΟΓϋΟΓΟΠΐαΓ. 



Ροδίςυ3ηι άοοιιΐηιιΐδ, ςηοηιοοίο 
άυ3πιηι ί3Πΐΐ1Ϊ3πιηι Γηεηιοπ3 3 ηο- 
βΐδ επιίΕ εδδεί, φΐ&εύΐυτ, 3.ά ψΐΒ,πι 
ηοπτΐ3ηι ΙεχΙιΐδ οοηδίΐΐυεηάιΐδ δΐΐ. 
ΟΗιίι ουηιΟοοείο οιιΐιΐδ ΐ3ΐΐδ Γηΐηιιη 
0[υ3ηί;αηι ΐη δΐιιεΙΪ3 ηιε3 ν3ΐυΐ1; ΐη 
1ΐ30 ορΐηΐοηε ίυΐ , υί Γ3πιΐ1Ϊ3ε & ηηΐ- 
ΐ3ηι ρ3εηε ΕΐιοΙοπίΒ,ίεηΊ εδδε ρυί3- 
Γεπι, 3ί ηυηο ιηε1ΐθΓ3 εάοοίιΐδ άΐ3- 
Ιο^οπιιη ΐη η30 τε άΐνεΓ53ηι εδδε 
οοηάΐίΐοηεηι οοηίεηάο. διιηΐ; ο!Ϊ3- 
Ιο^ΐ, ΐη εμιΐοιίδ ρ3υο3 £3η£ιιηι ψιαε 
δΐηΐ 3ρί3 ηοβΐδ ρΓ3εΙ)ε3ί: 3ΐίεΓ3 ϊά- 
ηιΐΐΐα; δυηΐ 3υίειη είΐ3ΐΉ άΪ3ΐθ£Ϊ, ΐη 
ηυΐΙ)ΐΐδ ί3ηιΐ1Ϊ3ε ϋ ηΐ3§•η3 εδί 3.υοίο- 
πί3δ. Ιη ηοπηη ηυηιεΓΟ εδί άΐ3- 
Ιο^υδ, ςμιεηι δυδοερΐ εάεηάυπι, 
^Υ3.ίγ\\15. Ιί30[αε άΐΐΐ^εηΐΐδδϊιηε 
ιιΐΓΐυδηυε ί3ηιΐ1Ϊ3ε δθπρίυΓ3δ ΐηίεΓ 
δε οοηιρ3Γ3νΐ ηηΐά^ιιε εδδεί ^εηιιΐ- 
ηιπτι εχ ΐΐδ ΐηνεηίΓε δίυάηΐ. Αί ΐυάΐ- 
οΐυηι εΓ3ί, ΐά ψιοά ί3θϋε ηιιΐδ δεη- 
ΙΪ3ί, ηοη Γ3Γ0 3ηιΤ3Ϊ§•υυηι. Νεπι εδί; 
ηυοά οοηιρ1υΓΪΙ)υδ Ιοοΐδ (1υΐ3Ϊίεδ, 
υΙίΓυηι ΐη Β ΐηΙεΓροΐ3ΐίο δί3ίηεη(ΐ3. 
δΐί 3η ΐη Τ οηιΐδδϊο. Ιη τεουδ ηιΐ3ε 
3(1 Γ3ίΐοηεηι δοπί^εηάΐ ρεΓίΐηεηΙ 
(ί, ο), ΐη οο11οο3ΐ;ΐοηε νεΛοηιηι, ΐη 
εΐΐδΐοηε, υΐ^ΐ άαο Ιΐοπ ηοη Γ31Ό ΐη- 
ΐεΓ δεδε οΐΐδδεηίίυηΐ;, 3ά 3ηίΐθ|αΐο- 
πδ εχεηιρΐ3Π5, ΐά. εδί 0ΐ3Γΐΐΐ3ηΐ 
ηοΓηΐ3ηι, ίεχίυδ τεοεηδΐο εΓ3ί ΐη- 
δίΐΐυεηθι3. ΕίΪ3Πΐ ΐη ν έψελκιατικω, 
\ο\.& 3άδοπρ1ο δι άΐδδεηδυδ εΓ3ί ΐη- 
ίεΓ οΐυοδ οοάΐοεδ, ηε ΐη ίηοοηδί3η- 
ΙΪ3ε ΟΓΐηιεη ΐηουΓΓΟΓεηι, 013γ1<:Ϊ3- 
ηυπι ουΓ3νΐ εχρΓίηιεηοΙαηι. 



ΝΟΤΑΚυΜ ΙΝϋΕΧ. IX 



ΝΟΤΑΚϋΜ ΙΝΌΕΧ. 

Β (Βεΐίΐ^επ 21) ΟαιΊααηιΐδ δίνε Οχοηίεηδίδ δίνε Βοάΐείαηαδ. 

Τ (Ββίε&βη ϊ) νεηεΐυδ 3,ρρεηά. εΐ^δδ. 4 οοά. ι. 

ΕχειηρΙυπι ναηΐεηί δεουίιΐδ εί Κ.ίίδοηε1ϋ νεΓΟοπιηι πιεηιΟΓ (ορυδο. 
Ι 839) δοπρίιίΓΕδ ηοπιηι άυοπιπι ΙίοΐΌπιηι δυηιηΐ3. (Ιεαίί άίΐί^εηίία. Αο 
οεηΐυδ Ιηηιεη οπιίδδοδ νεί ρεΓί:υτο3.ίοδ εί δρίπίιΐδ ηεσίεοΐοδ νεί οοη- 
ίιΐδΟδ ιιί ιιοίηυε εηοίΕΓεπι, ΐΓηρείχαΓε 3. ιηε ηοη ροΐυί. Είίίίπι ιτιοάαιτι 
δατίοεηάί νεΛα ςιΐ3.εοΐ3.ιη ρΓορίεΓ ηΐ3.§•ηιιηι ηιιπιεΓαιη εχεηιρίοηιηι ηίο 
ηΐ3.1υί ΐηάίθ3.Γε ^ιιαιη ΐη ηοίίδ. νείαΐϊ όταν δοπβίΐ Τ 9, 15 9> 2 5 Ι0 ? 4 
27, 15 33, 12 45, *5 5°, 22 57, τ 3 7 2 , Γ 77, 1 5 77, ι6 — όταν ο, όταν Τ 
εί ιιί νίάείιΐΓ Β 19, 15 5°> ΙΟ & 2 , χ 9 65, ίο 70, ιι 73? 33 — οπόταν ο, 
οπόταν Τ εί ιιί νίάείιΐΓ Β 4, 3 1 — επειδ'αν Τ 24, 3° 47> 6 48, 19 5°, Σ 
6ο, 17 8 1, 25 — έπειδάν ο, επειδ'αν Τ εί αϊ νίάείυΓ Β 46, 26 — Ργο 
οτιονν δΟΠΟίί οτιονν Τ 65, 9 — οτιονν Ο οτιονν Τ εί Ιΐΐ νίάείυτ Β 
62, 20, ότιονν Β, οτιονν Τ 3> ΐ6 — οτονονν ΒΤ, ΟΟΓΓ. Ο 3? Ι0 — ότωοΤν 
Τ 32, 25, όταίοίϊ' Ο, οτωονν ΒΤ 14, 5 — " οντιν ονν Τ 66, 13 — οπον- 
ονν Τ 3 2 , 2 5, όπονονν ΐ), οπονονν ΒΤ 12, 5 — όποιωονν Ο, όποιωονν 
ΒΤ 10,27 12,8 — όποιαισονν ο, όποίαιζ οί?'Β, οποίΛίςοί^Τ 12,3 — οπως- 
τιοιν Τ 67, ιι — ρΐΌ /<^£ δατίουηί μ^δ ΒΤ: 6ι, 31 7°, 22 7 ι , 2 8• 

Ιοί3. ααΐδοπρίιιηι εδί εί ίη Β εί ίη Τ (Τ αυίεηι ηοη γεγο οοηιρεηάϋδ 
ιιίίίιιι-), εςιιίάεηι ίη ηοίΐδ δεηιρεΓ αάηίουί ΐοί3. δΐιοδατίρίιπη. 

Τ ιιί ροδδεηι δοΐίίο αοοιίΓαίίιΐδ ροδδεηι εοηίειτε, ηιιηΐ3.ηίί3.ίε ρΓ3.ε- 
£εοίί Μ3.Γ0Ϊ3.ηα.ε, νείυάο είϊεοίυηι εδί, ΐη ςιιεπι ηιε δεηιρεΓ £Γαίο αηίηιο 
ίοΓε ΠοεηίεΓ ηίο Γ&ίεοι•. 

Ι,ίοΐΌπιηι, ο•υοδ δίαίίπι ηοηιίη&οο, δεπρίιίΓαδ δίνε οοηίεοίυταδ δίη- 
£ΐιϋδ ίαηίυηι Ιοοίδ ηοίανί: 

Ό (Βε^επ 77) νεηείιΐδ 185. 

Ε (Βε1ί1<:επ Ξ) Βεδδαποηΐδ ΙίοεΓ δίνε νεηείιΐδ 184. 

Ο (Βεΐ^επ Λ) νεηείυδ 8 (Ερρεηά. εΐαδδ. 4 ^οά. 54)• 

Η (Βε^επ α) ΕαυΓεηίίΕηυδ ρΐυί. 85, 6. 

Ρ (Βε^επ Β) Ραπδίηυδ ιδοδ (οΐ. 2088). 

V (Βε1<1ίεπ Ά Θ) νΛΐίοα,ηπδ 225, 226. 



Χ ΝΟΤΑΚυΜ ΙΝϋΕΧ. 

ΚεοβηΙΐοΓβδ πι&ηιΐδ ΙίβΓΟΓυπι ΒΤϋΕΟΗΡ V δί^ηίβοανί Ιϊΐεπδ 
1)ίά©§1ιρν. 

ΕΐΐΕΐη εχ 3.1ΪΪ5 Ιίβπδ 5Ϊ ηυ&πι ν6Γ3.ιτι οοηΐεείιίΓαΓη Ιιαβεβαηί, ηοη άυ- 
ϊ)ϊΐ3.νί 63.Π1 αίϊειτε; Ιιοδ ί&πιεη ΙίβΐΌδ ηοΐιιί ηοίΐδ άΐδΙΐη^υΘΓΟ. 

δίεΐΐυΐα ΙϊβΐΌπιιη δοπρίιιπδ ΐη ηοίίδ αάροδΐίΕ δϊ^ηίβοαΐ: ΙΐίεΓαπι 
€Γ3.5εγπ, δίεΙΙυΐΒ. ΐεχίυΐ ΐηδειτΐ^ ΐΣίευπαιτι. 

νει-βα δΐηε ϋβΓΟπιπι ΒΜΟίοήίΒΧο ϊη Ιεχίυπι Γεεερία δίεΐΐυϋδ ΐηοΐυδί. 

ζ)υοΐΐεδ<:υηςιιιε άε εο1ΐ3.1ϊοηε Π163. άιΛΐί&βαπι, ηοίαδ ϋβΐΌπιπι υηάδ 
( ) αι-ειιπκίεάί. 

Νυπιεπ ρα^ΐηαι-υιη εί νεΓδαυπι ϊη 3.ρρ3.Γ3.ίυ οπίΐοο οοοιπτεηίεδ ζά 
ηοί3.δ, δι ηοΐαε άεδίιηΐ, 3.(1 νεΛα δοπρίοπδ δρεοΐαηΐ. 



ΚΡΑΤΥΛΟΣ 

η περί ονομάτων ορΟ'ότητος , [λογικός]. 



ΤΑ ΤΟΓ ΔΙΑΛΟΓΟΓ ΠΡΟΣΩΠΑ 

ερμογενης, κραττλος, ςωκρατης. [5ΐ.η 

Ρ-383 

Ι. ΕΡΜ. Βούλει ούν χαι Σωχράτει τώδε άναχοινω- 
σώμε&α τον λόγον; 

ΚΡ. Εϊ σοι δοχεϊ. 

ΕΡΜ. Κρατύλος φησϊν όδε, ώ Σωχρατες, ονόματος 
5 ορθότητα είναι εχάστω των όντων φύσει πεφυν.υϊαν, χαϊ 
ου τούτο είναι δνομά ο αν τίνες ξυν&έμενοι χαλεΐν χα- 
λώσι, της αυτών φωνής μόριον επιφ&εγγόμενοι, αλλά 
όρ&ότητά τίνα των ονομάτων τνεφυχέναι χαι Ελλησί και 
βαρβάροις την αυτήν αττασιν. ερωτώ ούν αυτόν εγώ, Β 
ίο ει αύτώ Κρατύλος τγι αλητεία ονομα' δ δε ομολογεί. Τί 
δε Σωχράτει; εφην. Σωκράτης, ι) δ 3 ός. Ουχούν χα ι 
τοις άλλοις άν&ρώποις πάσιν, όπερ χαλοϋμεν όνομα 
εχαστον, τούτο εστίν εχάστω όνομα; δ δε, Οϋχουν σοι 
γε, η (Γ ος, δνομα ^Ερμογένης, ουδέ αν πάντες χαλώσιν 

Κρατύλος η περί ονομάτων όρθ'ότητος ΒΌΡΤ, λογικός ρο$1: όρ&ότη- 
τος αάά. ιιί νίάείυΓ Ο, θ£. Ν. Ο ρ. 113; τά τον διαλόγου πρό- 
σωπα Ερμογένης Κρατύλος Σωκράτης Ράί, Ερμογένης Κρατύλος 
Σωκράτης Π13.ηΐΙ Γ606ηίΪ55ίΐΉ3. ο 

5 και ου — 9 &Λασιν ΕυβεΙ). ρι•αερ3Γ. εναη£. ιι, 6 (νοί. 2 ρ. 9 Τ>Ίηάοτ{), 
Οτε§θΓ. ΟοπηίΗ. \ν&1ζ Λείοι•. §Γ&εο. νοί. η ρ. 1094 

Ι άι•ακοινωσώμε9'α Β: ανακοινωθώ μεν Τ, 3.Ϊ θΓ. ΡΐΌίΗ.^. 314 -Β 

βί ΒΓβίΐεηοαεΙι 3.ά Χεηορίι. Αηαο. 2, ι, 5 ρ. 55? δεπιεί ί&ηΐυπι (άο 
1θ£. XI ρ. 913 Β) ΡΙ&Ιο ιΐ5ΐΐΓρ£νΐ{: αοΐΐνυπι 6 ξυν&έμενοι Β: 

ουνθ'έμενοι ΌΎ "] αυτών Τ: αυτών Β 8 όρ&ότητα τίνα Τ 

ΙΟ ει αύτώ κρατύλος τη άλη&εία όνομα Τ: ει αύτώ πότεοον κρατύ>- 
λος τη άλη&εία όνομα έοτιν η ου Β, Ιιοπιπι νβΓΟοηιπι εί άείενΐί: 
, Βί&Πβαυπι πότεροι• ΗΐΓ5θ1ιϊ§•, ει Σΐίηυο πότερον οαιη ΗβίηάοΓήο 
\νΐηο1<:6ΐηΐ3.ηη ; οΐίηι ρΐΌ εί 5θπρ5Ϊ έπ δρεο. οπί. ρ. 1 5 (εί• Οτ&ίγΐ. 
415 ^ Χεηορη. Οεοοη. 6, 12 (Γοηιιηβηΐ:. 7, 14, 12), ηυαπι οοηΐεοία- 
Τ3.πι ηυηο ρΐΌρίβΓ νβΓΟΕ ίηΒβομιεηΙίΣΐ τί δε Σωκράτει αοϊαο | όμο- 
λ.ογεϊ τί δε ΒΤ: ομολογεί αύτώ γε τούτω όνομα είναι τί δαι Ο 
II εφην Τ: εφην εγώ Β 13 τοντό έοτιν Β: τοντ έοτιν Τ 

14 ήο: ??Β 

ΡΙαίο νοί. Π. 1 



2 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 384 

άνθρωποι, χαϊ εμού έρωτώντος χαι προΰυμουμένον 
384 εϊδέναι ο τι ποτέ λέγει, ούτε άποσαίρει ουδέν ειρωνεύεται 
τε προς με, προσποιούμενος τι αύτος εν έαυτω διανοεί- 
σ&αι ώς ειόως περί αυτού, ο ει βούλοιτο σαφώς ειπείν, 
ποιησειεν αν και έμέ δμολογεϊν χαϊ λέγειν άπερ αντος 5 
λέγει, ει ούν πη έχεις σνμβαλείν την Κρατύλου μαντείαν, 
ηδέως αν άχονσαιμι' μάλλον δε αύτω σοι οπτ] δοχεΐ εχειν 
περί ονομάτων ορ&ότης, έτι αν ηδιον πυ&οίμην, εϊ σοι 
βονλομένω. 

ΣΩ. Ώ παΐ Ιππονίχου Ερμόγενες, παλαιά παροιμία ίο 

Β οτι χαλεπά τα καλά εστίν οπτ] έχει μα&εϊν' χαϊ δη χαι 
το περί των ονομάτων ου σμιχρον τυγχάνει ον μά&ημα. 
ει μεν ούν εγώ ηδη νχηχόη παρά Προδίχου την πεντηχον- 
τάδραχμον έπίδειξιν, ην άχούσαντι υπάρχει περί τούτο 
πεπαιδενσΰαι, ως φησιν εχεϊνος, ουδέν αν έχώλυέν σε 15 
αντίχα μάλα εΐδέναι την άλή&ειαν περί ονομάτων ορ&ό- 
τητος' νυν δε ουχ αχηχοα, αλλά την δραχμιαίαν' ούχουν 

€ οιδα πγι ποτέ το άληίϊές έχει περί των τοιούτων, συζη- 
τεϊν μέντοι έτοιμος ειμί χαϊ σοι χαι Κρατύλω χοινη. οτι 
δε ου φησί σοι ( Ερμογένη όνομα είναι τι] αλητεία, ωσπερ 2ο 
ύποπτεύω αυτόν σχώπτειν' οϊεται γαρ ίσως σε χρημά- 
των έφιέμενον χτήσεως άποτυγχάνειν. αλλ 5 ο νύν δη 
ελεγον, εΐδέναι μεν τα τοιαύτα χαλεπόν, εις το χοινον δε 
χατα&έντας χρη σχοπεϊν εϊτε ώς συ λέγεις έχει είτε ώς 
Κρατύλος. 25 

II. ΕΡΜ. Και μην εγωγε, ώ Σώχρατες, πολλάχις δη 

Ό χαι τούτω διαλεχτείς χαϊ άλλοις πολλοίς, ου δύναμαι 



η δοκεϊ εχειν περί ονομάτων όρ&ότης 50πρ5Ϊ: δοκεϊ εχειν περί 
ονομάτων όρΟ'ότητος Β, δοκεϊ περί ονομάτων όρ&ότητοζ Τ, ΐάβηΐ 
νϊίίυιη όρ&οτητος ρπ> όρ&ότης Ιιαοεί ναΐΐοαηυδ V θ3ΐγ1. φ, 12 
Ββΐ^ει•, ρΓορϋβΓ Ιοααίΐοηεπι οί*. 2, ι8 οί ρ. 14, ιδ 9 βονλομε'νο* 
Τ: βονλομένω έοτίν ΒΟΗΡΐ, 3ΐ οί. άβ Γ6ρ. II 35& Ο ° οα εί ° 01 
βονλομένο) α λέγω 61 (}ΐΐ36 3.(1 Ιιυηο Ιοαιπι αάηοίανίί; 5ΐ3ΐ1θ3ΐιιη 
ίο Έρμόγενες άβΐθνΐΐ: Ν3.06Γ 005. επί. ρ. ιι, (Γοβοί: ηον. Ιβοί. ρ. 641, 
αϊ οί. Ο.. Ρ1. ρ. 113 ι 3 ν κτ 1 κ όη Τ: άκηκόειν ΒΌ (ηοη, υΐ 3.1 ϋ 

θ3Ϊ5ίθΓά, άκηκόει Β), ηκηκόειν ΟΗΡά 6ί Ιΐ£ νίάοίΐΙΓ ί, άκηκόη Ββίζ- 
ΙίβΓ 15 ώς γησίν Β | έκώλνέν Ό: έκώλνοέν Β, έκώλνε' Ύά, έκώ- 

λνσε ΐ) 17 δραχμιαϊανΤ, 0ΟΙΎ. ί | ονκοννΒΎ, ΟΟΠΓ. Οί 20 ου 

γηοί Το: ου γήοει Έΐ 21 οκώπτειν ΒΤ: σκοπειν (δίηβ 30- 

οεηΐυ) ΐη ιώ3㧕. 3.άά. Τ 22 άποτυγχάνειν Τ: άποτυγχάνειν 

εκάστοτε Β 



385 ΚΡΑΤΤΛΟΣ 3 

πεισ&ήναι, ως άλλη τις όρΟ-ότης ονόματος η ξυνΟ-ηκη και 
ομολογία, έμοι γαρ δοκεϊ, ο τι αν τις τω &ήται όνομα, 
τούτο είναι το όρ&όν' ν.αϊ αν αν&ίς γε έτερον μετα&ήται, 
εκείνο δε μηκέτι χαλί], ούδεν ήττον το ύστερον όρ&ώς 
5 εχειν του προτέρου, ώσπερ τοις οίκέταις ήμεϊς μετατι- 
ΰέμε&α' ου γαρ φύσει εκάστω 7ΐεφυκέναι όνομα ουδέν 
ούδενί, άλλα νόμω και ε&ει των με&ισταντων τε και κα- 
λούντων, εϊ δε πη άλλτη έχει, έτοιμος εγωγε και μαν&ά- Ε 
νειν και άκούειν ου μόνον πάρα Κρατύλου, άλλα και παρ 3 
ίο άλλου δτουοϋν. 

ΣΩ. 'Ίσως μέντοι τι λέγεις, ώ 'Ερμόγενες' σκεψώμε&α 385 
δε. ο αν φι] καλεϊν τις εκαστον, τον$ έκαστος όνομα; 

ΕΡΜ. "Έμοιγε δοκεϊ. 

ΣΩ. Και εάν ιδιώτης καλί] και εάν πόλις; 
15 ΕΡΜ. Φημί. 

ΣΩ. Τι ούν; εάν εγώ καλώ οτιοΰν των όντων, οίον ο 

νυν καλοΰμεν άν3•ρωπον , εάν εγώ τούτο ϊππον προσα- 

γορεύω, ο δε νυν ϊππον, άν&ρωπον, εσται δημοσία μεν 

όνομα άνθρωπος τω αυτω, ιδία δε ϊπιτος; και Ιδία μεν 

20 αύ άν&ρωτνος, δημοσία δε ϊππος; ούτω λέγεις; 

ΕΡΜ. *Έμοιγε δοκεϊ. Β 

III. ΣΩ. Φέρε δη μοι τόδε είπε. καλείς τι άλη&ή 
λέγειν και ψευδή; 

ι τις ΒϋΤ: τις εστίν ά, ουηι δίερηαηο ρΐΌ03.νί1: ΗΪΓδοηί§• | 
ξυν&ήκη Β : συνθήκη ΌΤ 3 ^ ιαί Β• εΐναι ν.αϊ Τ, 3ί οί. 386 ^, και 
ειναι¥ί&[ηάοτ{ 5 μετατιθέμε&αΎ : μετατιθέμενα ουδέν ήττον τουτ 
είναι ορθόν το μετατεθέν του προτέρου κείμενου Β, ουδέν ήττον 

τ 
είναι όρΟ'όν τουτ είναι το μετατεθέν του προ κειμένου ΐη Π\3.Υξ. 
3.άά. ί; ουδέν ήττον — κειμένου οαιη ΟοΐΎίαπο 6θ1ο§". ρ. \η άείβνϊϋ 
Αδί, ονδεν ήττον — &%ει>ν του προτέρου άβίβνΐί ΒαΐίβΓ θί. Ν3.06Γ 
ΟΟηΐΓΠ. II ρ•73? ουδέν ήττον — εχειν του προτέρου άείβνΐί 61 νβίτβα 
ουδέν ήττον — κειμένου ΐη εοπιηι Ιοαιηι Ιχαηδροδαΐί βάΐΙΟΓ ΑΙάΐ- 
Ώ.3.6, εχειν του προτέρου κειμένου δϋπρδΐΐ: 6ί νβΛα ουδέν ήττον — 
κειμένου άείβνΐΐ Ββ1:ΐ£6Γ, τοΰ προτέρου ουηι οοάϊοβ Ου(ΙΪ3.ηο 0Π1. 
ΗοίηάοΓί, εί ροδί ώοπερ ΐηδοπιΐΐ βί 3.άάΐί3.ιτΐ6η1;υπι Οαι-ΐάαηΐ ουδέν 
ήττον — κειμένου ΐη ίβχίυηι Γεεερΐί: Ηβπηαηη η των μεθιστάν- 
των γρ. ά, ρΐΌβανΐί: Ηβηηαηη: των έθισάνταιν ΒϋΤ, των διορισάν- 
των ΝαοβΓ οοπίιή. II ρ. 73 τ ι Τ4 ' Β : τι ΤΙ) 1 2 ο αν ψη καλεϊν 

δΟΊΌδΐ θί. 385 ϋ' ο εάν θτ} καλεϊν Β, ο αν ψ?]ς (θή ΐη να3.Υ§. ί) καλεί 
Τ, ο αν, ψής, καλή ΗΪΓδΟηΐσ•, ο αν θί] και καλτ] νβΐ ο αν θέλιΤ] καλ.εϊν 
Ηειΐδάε δρεο. οπί. ρ. 79 Ι τον θ* εκάστω Τ: τουτ έ'οτιν εκάστω Β, 
3.1 θ£. Ι, ΙΟ 14 και έαν Βΐ: και αν Τ | εάν πόλις Βΐ: αν πόλις Τ 

1 6 εάν Β: αν Τ 20 τώ αντώ ροδί άνθρωπος 3.άά. ά 21 τι γαρ 

αν άλλο τις γαίη 3.ά δοκεϊ ΐη ΐηαΓ£". αάά. ά 22 τι Βί: τά Τ 

1* 



4 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 385 

ΕΡΜ. 'Έγωγε. 

ΣΩ. Ονκοΰν εϊη αν λόγος αληθής, 6 δε ψευδής; 

ΕΡΜ. Πάνυ γε. 

ΣΩ. ^ρ ούν ούτος, ος αν τα οντά λέγτ] ώς εστίν, 
αλη&ής' ος δ 3 αν ώς ουκ εστίν, ψευδής; 5 

ΕΡΜ. Ναι. 

ΣΩ. "Εστίν άρα τούτο, λόγω λέγειν τα οντά τε καϊ μν; 

ΕΡΜ. ! Πάνυ γε. 

ΣΩ. Ό λόγος δ 3 εστίν 6 αληθής πότερον όλος μεν 
€ άλη&ής, τα μόρια δ 3 αυτού ουκ άλη&ή; ία 

ΕΡΜ. Ουκ άλλα και τα μόρια. 

ΣΩ. Πότερον δε τα μεν μεγάλα μόρια άλη&ή, τα δε 
σμικρά ού' η πάντα; 

ΕΡΜ. Πάντα, οιμαι εγωγε. 

ΣΩ. 3 Έστιν ούν 6 τι λέγεις λόγου σμικρότερον μόρων ι$. 
ακκο η όνομα; 

ΕΡΜ. Ουκ άλλα τούτο σμικρότατον. 

ΣΩ. Και το όνομα άρα το του αληθούς λόγου λέγεται; 

ΕΡΜ. Ναι. 

ΣΩ. ϊίλη&ές γ ε, ώς €ρής. 20 

ΕΡΜ. Ναι. 

ΣΩ. Το δε του ψευδούς μόριον ου ψεύδος; 

ΕΡΜ. Φημί. 
Ό ΣΩ. 3 Έστιν άρα όνομα ψεύδος καϊ άλη&ες λέγειν, 
εϊπερ και λόγον; 25 

ΕΡΜ. Πώς γαρ ου; 

ΣΩ. °<9 αν άρα έκαστος φγ} τω όνομα είναι, τούτο 
εστίν εκάστω όνομα; 

ΕΡΜ. Ναι. 

ΣΩ. Ή καϊ οπόσα αν ψγ\ τις εκάστω ονόματα είναι, 3<> 
τοσαύτα εσται καϊ τότε οπόταν φΰ; 



2 ^£ Β, 5βά £ βχ επιεηά. 4 "?' Τ εί δίο δ&ερε, Ιοοοδ, υοί ίη 
άρα, άο\ άρ' Εοοοηίππι οπήδΐί 5θ1υ$ Τ, 3.1Ϊ3.5 ίηάίοαοο 5 °ν κ έ'οτιν 
Β: ονκ εοτι ΤΙ) 9 όλος μεν Β: μεν όλος Τ II ονκ υΐ 1 7 ΒΤ, 3.ί 

οί. ΚϋΙιηεΓ §ι\ £γ. Ι ρ. 233 1 3 V ΒΤ ι8 το όνομα Β: τοντο 

όνομα ΟΗΤ, 56ά όνομα δυρΓα νεΓδυπι 3.άά. ΟΗ, τοντο Ρ | άρα Β 
20 ψγς ΒΤ 22 ν>ενδονς Σ): ψενδονς ΒΤ | ψενδος ΒΤ: -ψευδές 

(ΓοιτίΕπυδ εε1θ£. ρ. 1 8 24 ψενδος ΒΤ, άείεηάΐί δοΙιηείάεΓ &<1 

Ρΐ3.ίοηΪ5 οίνίί. νοί. ι ρ. 39> °& ΐηίτΗ. 43° Α: γενδες δίερίι&ηιΐδ 
27 έκαστος φγ τφ (τω Β, τω θ) ΒΤ: εκάστω φϊ] τις ΗΪΓ5θ1ΐΐ§' | τοΐτό 
έοτιν ΒΤ ^ 3° *7 Τ Ι ΨίΙ Ί1 * Β •' Τί2 9^ Τ 



386 ΚΡΑΤΥΛΟΣ 5 

ΕΡΜ. Ου γαρ εχω εγωγε, ώ Σώχρατες, ονόματος άλ~ 
λην ορθότητα η ταντην, εμοϊ μεν έτερον είναι χαλεϊν 
έχάστω όνομα, ο εγώ β&έμην, σοι δε έτερον, ο αν συ. 
ούτω δε χαι ταΐς πόλεσιν ορώ ίδια επι τοις αντοϊς χεί- 
5 μένα ονόματα, και Ελλησι παρά τους άλλους Ελληνας, Ε 
χαϊ α Ελλησι πάρα βαρβάρους. 

IV. ΣΩ. Φέρε δη ϊδωμεν, ώ *Ερμόγενες, πότερον και 
τα οντά ούτως εχειν σοι φαίνεται, Ιδία αυτών η ουσία 
είναι εχάστω, ώσπερ Πρωταγόρας ελεγεν, λέγων πάντων 
ίο χρημάτων μέτρον είναι άνΒ-ρωπον , ώς άρα οία μεν αν 386 
εμοϊ φαίνηται τα πράγματα, τοιαύτα μεν εστίν εμοϊ, οία 
δ* αν σοι, τοιαύτα δε σοί' η εχειν δοχεϊ σοι αυτά αυτών 
τινά βεβαιότητα της ουσίας; 

ΕΡΜ. "Ηδη ποτέ εγωγε, ώ Σώχρατες, άπορων χαι εν- 
ΐ5 τανθ-α έξηνέχ&ην εις απερ Πρωταγόρας λέγει' ου πάνυ 
τι μέντοι μοι δοχεϊ ούτως εχειν. 

ΣΩ. Τι δέ; ες τόδε ηδη εξηνέχ,&ης, ώστε μη πάνυ 
σοι δοχεϊν είναι τίνα άνθ-ρωπον πονηρόν; Β 

ΕΡΜ. Ου μά τον ζ/ ία. αλλά πολλάχις δη αυτό πέ- 
20 πον&α, ώστε μοι δοχεϊν πάνυ πονηρούς είναι τινας αν- 
θρώπους, χαϊ μάλα συχνούς. 

ΣΩ. Τι δέ; πάνυ χρηστοί ουπω σοι εδοξαν είναι; 

ΕΡΜ. Και μάλα ολίγοι. 

ΣΩ. "Εδοξαν δ 3 ου ν; 
2$ ΕΡΜ. 'Έμοιγε. 

ΣΩ. Πώς ουν τούτο τί&εσαι; άρ (οδε' τους μεν πάνυ 
χρηστούς πάνυ φρόνιμους, τους δε πάνυ πονηρούς πάνυ 
άφρονας; 

3 έ&έμην ΒΤ, θ£. φΙ&6 06 1θΟΟ 50Πρ51 5ρ60. ΟΠί. ρ. 36 | (XV ΗΐΓ- 

5θΗί§•: αν ΒΤ, ο£. 14, 8 ΡΜεάοη. 155 ? 22 δγηιρ. ρ. 47> 6 ρ. 51, ιι 
|3.1ΐη-υ5€η6Γ 4 ίδια Τ: ίδια έκάσταις ένίοις Β, ίδια έκάσταις 

ένίοτ Βυΐίπιαηη, ιδία έκάσταις δοπουηί νυΐ^ο 6 παρά βαρβά- 
ρους Το: βαρβάρους Β 7 ϊδωμενίδί: είδώμενΙ$Ύ 8 ιίί'α Β 
9 ελεγεν ΒΤ: έλεγε Ο II πράγματα Τ: πράγματα είναι Β | μεν 
εστίν ΒΤ 12 τοιαύτα δέ σοι (δέ σοι 50πρ5ΐ) Τ: τοιάδε ΒΏ, κείμε- 
νον τοιαύτα δ'αύ σν ϊη τηΒ-Γ^. ά, τοιαύτα δ'αν σοι οοάεχ Ουάΐ3.ηιΐ5 
44) ρΓ003.νίί ΗείηάοΓί οοΐΐ. ΤΙιΟΣίβίβΙ:. 152 Α, ρΓορίβΓ αν οϊ. 1 6, 1 1 1 
ή ΒΤ ΟΟΓΓ. Ο Ι δοκεϊ σοι Βΐ: δοκεϊς οι Τ | αντά Β : άττα Τ | αυτών Β: 
αντών Τ Ι'] δέ Β: δαι Το ΐ8 άν&ρωπον ΒΤ: άν&οώπων ΗΪΓ- 
5θ1ΐΪ£ 19 ον ΒΤ | αντο Τ: ταντδ Β, τοντ αυτό ΕΪ5θ1ΐ6Γ 20 ώστε 
ιιοι ΒΤ 22 ύ ν £ Β: δαϊ ΤΙ) | είναι Τ: είναι άν&ρωποι Β 26 ώδε 
Β, Ιιεπο ίοητίΕΐη 2.05υΓά3.ιτι νοοανίΐ (Ζοΰεΐ: ιηϊδο. ςπί. ρ. XV, 3,1 οΓ. 
ϋδεηοΓ ϊη Γ1βε1ί6ί5. 3ηη3ΐ. νοί. 9 1 (1865) ρ• 251: ώδε Τ 



6 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 387 

Ο ΕΡΜ. "Εμοιγε δοχεΐ ούτως. 

ΣΩ. Οιόν τε ούν, ει Πρωταγόρας άλη&ή ελεγεν χαι 
εστίν αυτή Ύ] αλήθεια, το οία αν δοχη εχάστω τοιαύτα 
χαι είναι, τους μεν ημών φρόνιμους είναι, τους δε άφρο- 
νας; 5. 

ΕΡΜ. Ου δήτα. 

ΣΩ. Και ταΰτά γε, ώς εγωμαι, σο\ πάνυ δοχεϊ, φοο- 
νήσεως ούσης χ.αί αφροσύνης μη πάνυ δυνατόν είναι 
Πρωταγόραν άλη&η λέγειν, ουδέν γαρ αν που τη αλητεία 
ο έτερος του ετέρου φρονιμώτερος εϊη, εϊπερ α αν εχάστω ίο 
Ό δοχη εχάστω άλΐ]&ή εσται. 

ΕΡΜ. *Έστι ταντα. 

V. ΣΩ. Ι4λλά μην ουδέ χατ Ευ&νδημόν γε οιμαι 
σοι δοχεϊ πάσι πάντα ομοίως είναι αμα χαι αεί. ουδέ 
γαρ αν ούτως είεν οι μεν χρηστοί, οι δε πονηροί, ει ι$ 
ομοίως απασι χαι αει αρετή τε χαι χαχία εϊη. 

ΕΡΜ. ϊίληΰη λέγεις. 

ΣΩ. Ούχοϋν ει μήτε πάσι πάντα εστ\ν ομοίως αμα 
και αεί, μήτε εχάστω ιδία εχαστον, δήλον δη ότι αυτά 
Ε αυτών ούσίαν εχοντά τίνα βέβαιον εστί τα πράγματα, ου 2α 
προς ημάς ούδε νφ ημών, έλχόμενα άνω χαι χάτω τω 
ημετέρω φαντάσματι, αλλά χαΟ αυτά προς την αυτών 
ούσίαν έχοντα ηπερ πέφυχεν. 

ΕΡΜ. Λοχεϊ μοι, ώ Σωχρατες, ούτω. 

ΣΩ. Πότερον ούν αυτά μεν αν εϊη ούτω πεφυχότα, 2$. 
άί δε πράξεις αυτών ου χατά τον αυτόν τρόπον; ή ου 
χαι αύται εν τι είδος τών όντων εϊσϊν αϊ πράξεις; 

ΕΡΜ. Πάνυ γε χαι αύται. 
387 ΣΩ. Κατά την αυτών άρα φύσιν χαι αι πράξεις 
πράττονται, ού χατά την ήμετέραν δόξαν. οίον εάν τι ζ® 

2 ουν Τ: ουν έστιν Β | ελεγεν ΒΤ: έλεγε Ο 3 έκάστω ΒΤ: 

έκαστο) έκαστα ουπί Εΐοΐηο Ηεϊηόΐοΐ'ί 4 φρόνιμους είναι ΒΤ^Ϊΐ: 

φρόνιμους ΟΗΡ 7 εγώμαι Β, έγωμαίΤ ΙΟ α αν Β: ο έαν Ύ, 

θ£. 3> Ι2 Ι2 εστί Β 13 οΐμαΐ σοι Τ 14 άεί Β: αιεί Τ 

ΐ8 πάσι πάντα ΓβνβΓΕ ΒΤ 19 εκαατον Τ: εκαστον των όντων 

έστιν Β 20 αυτών Β: αυτών Τ | έχοντα τινά Τ \ έατι Τ: εστί Β 

21 προς ημάς (ημάς Τ) ΒΌΤ: προς ημάς οντά ά, ρΐΌΟανίί ΗεΐηάοΓί 

22 άλλα Β: αλλά και Τ | αυτών ΒΤ, εί. Ι, 7 6, 29 23 ηπερ Τ: 
η*περ Β | πέψυκεν ΒΤ: πεψυκε Ο 24 ούτω Τ: όντως εχειν Β, οί» 
439 ^ 2 5 ** ν είΐ 1 Β> ΐ η Π13.Γ£. Τ: αεί η Τ 26 ή Τ 27 αύται 
ΗεΐηάοΓί: αΰταί ΒΤ 28 ανται Ηείηάθΐ"Γ: αυταί ΒΤ 29 αυτών 
Τ: αυτών Β 



387 ΚΡΑΤΥΛΟΣ 7 

έπιχειρήσωμεν ημείς των όντων τέμνειν, πότερον ημϊν 
τμητέον ε/.αστον ώς αν ημεϊς βουλωμένα γ.αϊ ά αν βου- 
λη&ώμεν, η εάν μεν χατά την φύσιν βονλη&ώμεν ε/.αστον 
τέμνε ιν του τέμνειν τε γ.αϊ τέμνεσ&αι γ.αϊ ω πέφυχε, τε- 
5 μοΰμέν τε γ.αϊ πλέον τι ψιϊν εσται χαι δρ&ώς πράξομεν 
τοντο, εάν δε παρά φνσιν, έξαμαρτησόμε&ά τε γ.αϊ ουδέν 
πράξομεν; 

ΕΡΜ. "Εμοιγε δοΥ.εΙ ούτω. Β 

ΣΩ. Ου/.οΰν γ.αϊ εάν Υ.άειν τι έπιχειρήσωμεν, ου Υ.ατά 
ίο πάσαν δόξαν δεί Υ.άειν, αλλά Υ.ατά την όρ&ήν; αυτή δ 3 
εστίν 7} τιέφυ/εν ε/.αστον Υ.άεσ&αί τ ε χαι Υ.άειν και ω 
πέφυ/.εν ; 

ΕΡΜ. °Έστι ταϋτα. 

ΣΩ. Ου/.οϋν χαι τάλλα ούτω; 
1 5 ΕΡΜ. Πάνυ γε. 

VI. Σ#. ^ίρ ούν ου γ.αϊ το λέγειν μία τις των πρά- 
ξεων εστίν; 

ΕΡΜ. Ναι. 

ΣΩ. Πότερον ούν Ύ] αν τω δο/.η λεχτέον είναι, ταντΐ] 
2ο λέγων δρ&ώς λέξει, η εάν μεν ι) πέφυχε τά πράγματα 
λέγειν τε Υ.αι λέγεσ&αι /.αϊ ω, ταυττ] γ.αϊ τ οντω λέγγ], Ο 
πλέον τέ τι ποιήσει χαι ερει, αν δε μή, έξαμαρτήσεταί 
τε χαι ουδέν ποιήσει; 

ΕΡΜ. Ούτω μοι δοχεί, ώς λέγεις. 
25 ΣΩ. Ουχοϋν του λέγειν μόριον το ονομάζειν' δνομά- 
ζοντες γάρ που λέγουσι τους λόγους. 

ΕΡΜ. Πάνυ γε. 

ΣΩ. Ουχοϋν χαι το δνομάζειν πράξίς εστίν, εΐίπερ χαϊ 
το λέγειν τεράξίς τις ?)ν περί τά πράγματα; 
3° ΕΡΜ. Ναι. 



2 τμητέον Τ: τιιητέον έοτϊν Β, τμητέον των όντων ΟΗΡ 
4 πέφνκεν Τ 5 τί Τ: τι Β 8 οντω ΒΤ: οιτως Η, 3.ί εί. Ν. ^. 

ρ. 4 9 *««* ει 5ίΕΐϊηι ΒΤ 1 1 πέφνκεν εί 5ΐ3.ΐΐπι Ο. Ηεπηαηη 
άε ειτιεηά. §γ. §τ. ρ. 202 εί ζά Ηεευο. ρ. 96 : έτιεψνκει εί δίαΐΐπι ΒΤ, 
ηοη εδί νεπδΐπιΐΐε ϊη εαάεΐΏ τε Ρΐαΐοηεπι ΐϊΐοάο ρεΓίεοίιπη (7, 4 
7, 20 8, 4) ιποοίο ρΙυδςιίΕΐηρεΓίεοίιίΓη (7, 1 1 η, ιι ίο, \η ίο, 29 1 1, 5) 
ροδίΐΐδδε Ι κάεσίϊαί τε και κάειν Τ: καίευθ'αί τε χαι κάειν Β 
14 οντω τενεΓΕ ΒΤ 1 6 άο ΒΤ \η έστΐ Τ Κ) ύ]Ύ: η*Έ>, ^ ο 
20 μεν η*Έ>, μεν ή Ι), μεν η Τ 22 έοεΐ*Β | αν ΒΡΤ: έάν Γ)ΟΗ 

25 όνομάζοντες Β: και διονομάζοντες Τ ; νεΐΊ)3. όνομάζοντες — λό- 
γους δρυπα. ΐαάίοανΐΐ; ΗεΐηάοΓί 28 πράξίς έστινΒ: πράξις τις 
έοτιν Τ 29 πράξίς τις (πράξις τις Τ) ην ΓενεΓΣΙ ΒΤ 



8 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 388 

Ό ΣΩ. ΑΪ δε πράξεις εφάνησαν ημϊν ου προς ημάς ου~ 
σαι, αλλ* αυτών τίνα Ιδίαν φύσιν εχουσαι; 

ΕΡΜ. 'Έστι ταύτα. 

ΣΩ. Ουχοϋν χαι δνομαστέον β πέφνχε τα πράγματα 
δνομάζειν τε και όνομάζεσ&αι χαϊ φ, αλλ! ονχ η αν ημείς 5 
βονλη&ώμεν, εϊπερ τι τοις έμπροσθεν μέλλει δμολογον- 
μενον είναι; χαι ούτω μεν αν πλέον τι ποιοϊμεν χαι όνο- 
μάζοιμεν, άλλως δε ου; 

ΕΡΜ. Φαίνεται μοι. 

VII. ΣΩ. Φέρε δη, ο έδει τέμνειν, έδει τω, φαμέν, ίο 
τέμνειν; 

ΕΡΜ. Ναι. 
Ε ΣΩ. Και ο έδει χερχίζειν, έδει τω χερχίζειν, χαϊ ο 
έδει τρνπάν, έδει τω τρυπάν; 

ΕΡΜ. Πάνυ γ ε. 1 5 

ΣΩ. Και ο έδει δη όνομάζειν, έδει τω δνομάζειν; 
388 ΕΡΜ. 'Έστι ταντα. 

ΣΩ. Τι δε ην εχεϊνο φ έδει τρνπάν; 

ΕΡΜ. Τρνπανον. 

ΣΩ. Τι δε ω χερχίζειν; 2ο 

ΕΡΜ. Κερχίς. 

ΣΩ. Τ'ι δε ω δνομάζειν; 

ΕΡΜ. 'Όνομα. 

ΣΩ. Ευ λέγεις, όργανον άρα τι εστί χαϊ το όνομα. 

ΕΡΜ. Πάνυ γε. 25 

ΣΩ. Ει ουν εγώ εροίμην' τι ην όργανον η χερχίς; ονχ 
φ χερχίζομεν; 

ΕΡΜ. Ναι. 
Β ΣΩ. Κερχίζοντες δε τι δρω μεν; ου την χρόχην χαϊ 
τους στήμονας συγχεγυμένους διαχρίνομεν; 3° 

ΕΡΜ. Ναι. 

ΣΩ. Ουχονν χαι περί τρνπανον έξεις ούτως ειπείν 
χαι περί των άλλων; 

ΕΡΜ. Πάνυ γε. 

ΣΩ. ""Εχεις δη χαϊ περί δνόματος ούτως ειπείν; ορ- 35 
γάνψ οντι τω δνόματι δνομάζοντες τι ποιου μεν; 

2 αυτών Τ 4 ονομαστέον Τ: ονομαστέον εστίν Β, οί. η, ι \ 

ί?*Β, ή Ο 5 όνομάζειν τε και όνομάζεσ&αι Το : όνομάζεο&αι Β | 

?7*Β, η Ό ΙΟ ο έδει Το : έδει Β | τω Τ: τω Β 1 3 Τω 6ί δίαίΐΐϊΐ 

, 1)15 ΒΤ ιδ δε Β: δαί Το 20 $£ Β: δαι Το 3 2 τονπάνον 

ΒΡΤ: του τουπάνου ΟΗ $6 ποιονμεν ΌΎ: ποιοϊμεν Β 



388 ΚΡΑΤΤΛΟΣ 9 

ΕΡΜ. Ουκ εχω λέγειν. 

ΣΩ. Ϊ4ρ ούν διδάσχομέν τι αλλήλους χαί τα πράγ- 
ματα διαχρίνομεν τ\ έχει; 

ΕΡΜ. Πάνυ γε. 
5 VIII. ΣΩ. 'Όνομα άρα διδασχαλιχόν τι εστίν όργανον 
"/.αϊ διαχριτιχδν της ουσίας, ωσ7τερ χεριάς υφάσματος. Ο 

ΕΡΜ. Ναι. 

ΣΩ. Ύφαντιχόν δε γε η χερχίς; 

ΕΡΜ. Πώς δ' ου; 
ίο ΣΩ. Ύφαντιχος μεν άρα χερχίδι καλώς χρήσεται' κα- 
λώς δ* εστίν ϋφαντιχώς' διδασκαλικός δε ονόματι *χα- 
λώς'* καλώς <Γ εστί διδασχαλικώς. 

ΕΡΜ. Ναι. 

ΣΩ. Τω τίνος ούν έργω δ υφαντής καλώς χρήσεται, 
1 5 όταν τη κερκίδι χρήται; 

ΕΡΜ. Τώ του τέχτονος. 

ΣΩ. Πάς δε τέχτων η δ την τέχνην έχων; 

ΕΡΜ. 'Ο την τέχνην. 

ΣΩ. Τώ τίνος δε εργφ δ τρυπητής καλώς χρήσεται, Ό 
2ο όταν τώ τρυπάνω χρήται; 

ΕΡΜ. Τώ του χαλκέως. 

ΣΩ. Ι4ρ ούν π:άς χαλχευς η δ την τέχνην έχων; 

ΕΡΜ. Ό την τέχνην. 

ΣΩ. Ειεν. τω δε τίνος έργω δ διδασχαλιχδς χρήσεται, 
25 όταν τω ονόματι χρήται; 

ΕΡΜ. Ου τοΰτ εχω. 

ΣΩ. Ουδέ τοϋτό γ 3 έχεις ευτεϊν, τις παραδίδωσιν ημϊν 
τα ονόματα οίς χρώμε&α; 

ΕΡΜ. Ου δήτα. 



2 αρ Β, άο Τ | ονν ΒΤ, δβά 1ϊί€Γ3. ν ριιηοίίδ ηοί3ΐ:3 ΐη Β, ου 
δίβρίΐαηΐΐδ $ ή*Β, ή\) ΙΟ κερκίδι Τ, δβά 1Ϊ16Γ3 κ ροδί ρ 6Χ 

βΐηβηαΐ. | χρήσεται ΒΟΗΡ: κεχρησεται Ύ§ 1 1 καλώς- καλώς Πΐ3.ηα 
Γ606η1;ϊ οοάεχ ΟοϊδΙϊηΪΒ,ηυδ 155 ^• Οοπΐ3Πϋδ 6θ1崙. ρ. ι8: καλώς 
ΒΤ, ρΐΌΟ&νίί Η6ΓΠΐ3.ηη 15 χρήται Τ, δ6ά. ροδί η Γ3.5. 17 τέκ- 

των ΒΤ: τέκτων εστίν ο, 3.1 ο£. 9> 22 | ^ Β: « τ Τ, ή ίη πΐ3Γ£. Τ 
20 όταν τώ τρυπάνω χρήται 3.άά. Β: οίη. Τ, 3.1 οί. 9> 15 9> 2 5 
ΙΟ, 4 22 «£>' Β? <*(? Τ 23 ο τ^ν τέχνην ΏΎ : ΟΥΠ. Β, ο τ^ 

τέχνην έχων ζάά. Ι), ο£. δϋυάίεη ρ. 57 2 4 ^ ΒΤ: δέ δή ΗΪΓ5θ1ιϊ§•| 
χρήσεται ΒΤ: καλώς χρήσεται ΗΪΓδοΙίϊ^' 26 οι; ΗβίηάοΓί: 0ί5^£ ΒΤ, 
οι; νεί ουχί Αδ£ 27 τοίτο ^' Β: το^τ' Τ 



10 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 389 

ΣΩ. ϊ-ίρ ουχί 6 νομοθέτης δοκεϊ σοι 6 παραδιδους αυτά; 

ΕΡΜ. 'Έοικεν. 
Ε ΣΩ. Νομοθέτου άρα έργω χρήσεται 6 διδασκαλικός, 
όταν ονόματι χρήται; 

ΕΡΜ. ζ/οκεϊ μοι. 5 

ΣΩ. Νομοθέτης δε σοι δοκεΐ πάς είναι άνηρ η δ την 
τέχνην έχων; 

ΕΡΜ. Ό την τέχνην. 

ΣΩ. Ουκ αρα παντός ανδρός, ώ Έρμόγενες, όνομα 
389 θέσθαι, αλλά τίνος όνοματουργού' ούτος (Γ εστίν, ως ιο 
εοικεν, 6 νομοθέτης, ος δτ των δημιουργών σπανιώτατος 
εν άνθρώποις γίγνεται. 

ΕΡΜ. "Εοικεν. 

IX. ΣΩ. 'ίθι δη, έπίσκεψαι, ποϊ βλέπων 6 νομοθέ- 
της τα ονόματα τίθεται; εκ των έμπροσθεν δε άνάσκε- 1 5 
ψαι. ποϊ βλέπων δ τέκτων την κερκίδα ποιεί; άο ου 
προς τοιούτον τι ό πέψυκε κερκίζειν; 

ΕΡΜ. Πάνυ γε. 

ΣΩ. Τι δέ; αν καταγΐ} αυτω η κερκις ποιοϋντι, πό- 
Β τερον πάλιν ποιήσει άλλην προς την κατεαγνίαν βλέπων, 20• 
η προς εκείνο το είδος, προς όπερ και ην κατέαξεν έποίει; 

ΕΡΜ. Προς εκείνο, εμοιγε δοκεϊ. 

ΣΩ. Ουκοΰν εκείνο δικαιότατ αν αυτό ο εστίν κερκις 
ν.αλέσαιμεν; 

ΕΡΜ. "Εμοιγε δοκεϊ. 25. 

ΣΩ. Ουκοΰν έπειδάν δέτ] λεπτω ΐματίω η παχεϊ η 

λινω η £ρεω η δποιωοΰν τινι κερκίδα ποιεϊν , πάσας μεν 

δεϊ το της κερκίδος εχειν είδος, οϊα δ 3 έκάστω καλλίστη 

^ πέψυκε, ταύτην αζτοδιδόναι την φύσιν εις το έργον εκα- 

στον; 3° 

ι «ο' Β: αοα Τ | ο νομοθέτης δοπρδί: ο νόμος Β, ίη πΐ3.Γ£. ί, 
ονόματος Τ, δΐηιΠΐ ηοά.0 ίη οοηιηίΘηΐΕπο αά Ευπρΐα.. Ηείβη. ρ. 19 
6 νόμος θΐίουΐΐ: νομοθέτης άβ Ιο§. II 663 Α III 685 Β Βίκϋιαπι | 
σοι Τ: οοί είναι, Β 2 εοικεν Γ6ν6Γ3. ΒΤ 6 η Τ ίο Ο'έσ&αι 

Τ: Ο'έσ&αΐ εστίν Β, έστιν ροδί ανδρός ίΓαη5ρ05υϊΐ ΗίΓ50ηΐ§• 12 εν 
αν&ρώποις Β: άν&ροίποις Τ, αΐ εί. Εγ5. 211 Ε τον άριστον εν άν- 
χϊρώποις ορτνγα \η πέψυκε ουπι άυοοιίδ οοάίαοιίδ δίαΐΐοαυπι: 

πεψνκει Β, έπεψνκει Τ, θί. η, Ι Ι 19 <5« ΒΤ: δαί \> \ η 51φΓ3. 

νοΓδυηι 3.άά. Ι 2 1 η Β | ην Τον: ην V εί, υί νίαΐεΐυι•, Β 23 ον- 
κονν — 25 δοκεϊ 0Ώ\. Β, ίη Π\3.Τ§. 3.άά. 1} | έστιν Τ, εστί ΐ> %η λινω 
Β, ηιαηπ ΓεοεηίίδδϊηΐΕ ί: λίνω Τβ | έρεώ Β, τηαηιι ΓεοβηίϊδδΐπίΒ. ΐ: 
έρέω Το 28 δεϊ Β, ηΐΒ,ηιι ΓεοβηΙΐδδίηια Ι: δη Τ | οία ά: οία ΒΌΤ 
29 ηέφνκε 5ΐ3.11οαυιη: έπεψνκει ΒΤ, οί. η, 1 1 



390 ΚΡΑΤΥΛΟΣ 11 

ΕΡΜ. Ναι. 

ΣΩ. Και περί των άλλων δη οργάνων ο αυτός τρό- 
πος' το φύσει εκάστω πεφυκός όργανον εξενρόντα δει 
άποδοϋναι εις εκείνο, εξ ου αν ίτοιί] το έργον, ούχ οίον 
5 αν αντος βουλή &η, αλλ' οίον πέφνκε. το φύσει γαρ εκά- 
στω, ώς εοικε, τρύπανον πεφυκος εις τον σίδηρον δεϊ 
επίστασ ( &αι τι&έναι. 

ΕΡΜ. Πάνυ γ ε. 

ΣΩ. Και την φύσει κερκίδα εκάστω πεφυκυϊαν εις 
ίο ξύλον. 

ΕΡΜ. *Εστι ταύτα. 

ΣΩ. Φύσει γαρ ϊ,ν εκάστω εϊδει υφάσματος, ώς εοι- Ώ 
ν.εν, εκάστη κερκίς, και τάλλα ούτως. 

ΕΡΜ. Ναι. 
ΐ5 ΣΩ. Ιίρ ούν , ώ βέλτιστε, και το εκάστφ φύσει πε- 
φνκός όνομα τον νομο&έτην εκείνον εις τους φθόγγους 
και τάς συλλαβάς δεϊ επίστασ&αι τι&έναι, και βλέποντα 
προς αυτό εκείνο, ο εστίν όνομα, πάντα τα ονόματα 
ποιεϊν τε και τ'ι&εσ&αι, ει μέλλει κύριος είναι ονομάτων 
20 &έτης; ει δε μη εις τάς αντάς συλλαβάς έκαστος 6 νομο- 
θέτης τί&ησιν, ονδεν δεϊ τούτο αμφιγνοεϊν' ούδε γάρ εις 
τον αυτόν σίδηρον άπας χαλκεύς τί&ησιν, του αυτού ένεκα Ε 
ποιών το αυτό όργανον αλλ όμως, εως άν την αυτήν 
ϊδέαν αποδίδω, \εάν τε εν άλλω σιδήρω, όμως] ορθώς 390 
2$ έχει το όργανον, εάν τε ενθ-άδε εάν τε εν βαρβάροις τις 
ποιΐ}. η γάρ; 

ΕΡΜ. Πάνυ γε. 

3 το φύσει ΒΤρη, δβά το ρυηοίίδ ηοίαίιπη ίη Τ: φύσει ΟΗΡ 
4 ποιΐ} το έργον Β: ποιϊ] Τ 5 πέφνκε 8ί3.11θ3.1ΐηΐ : έπεφνκει ΒΤ, 

3.ί οί. η, ιι 6 ^ΐ Β, πΐ3.ηιι Γ606ηίίδδϊηΐ3. ί: δη Τ, οί. ίο, 29 

9 εις ξνλον ΓβνβΓΒ. ΒΤ 13 εκάστη Β: έκαστηΐ Τ, ίθΓί:3.δδ6 ΙαΙβί ίη 

ηοο ιώτα 3.Γΐΐοα1υ5 ή, ο£. Ροϋΐίο. 256, ι ΒβΜίβΓ | τάλλα Το : τ άλλα Β 
15 άο Β, «ο' Τ ΐ8 ο έστιν ΒΤ | όνομα Τΐ): ονόματα Β 19 μέλ- 
λει ΒΤ: μέλλοι ΟΗΡ, θί. 13, 2 4 22 Ε 21 ουδέν δεϊ τοΖτο άμφι- 
γνοείν ΡεΐρΟΓδ ρηϋθ1θ£. νοί. 26 ρ. 197 •' ονδεν δεϊ τοντο άγνοέΐν 
ΒΤ, οί. 3.ρο1觕. 36, 4> ουδέν δεϊ τοντο άπορεϊν Αδί, ονδεν δεϊ τοντο 
άγνωμονεϊν Βεπιαγδ, ού δεϊ τοντ άγανακτεϊν ΒυΙίπιαηη | ονδέ 
Β: ον Τ 22 τον αντον Β: τον Τ | τί&ησιν Β: τΐΟ'ηαι Τ 23 εως 
άνΤ: εως Β 24 έάν τε εν άλλω σιδήρω όμως (Ιείβνΐ δρθΟ. οπί. 
ρ. 42 '. νβΓ03. άβίεηάΐΐ: ΚίάάβΠ Όΐ^εδί: οί Ιάϊοηΐδ ρ. 2ΐ6, εάν τε εν 
τω αντω έάν τε έν άλλω σιδήρω όμως ΑδΙ, έάν και έν άλλιο σιδήρω 
όμως 5ΐ3.11θ3Λΐιη, έάν τε έν άλλω σιδήρω ομοίως 5ί€ρη3.ηυδ 25 τις Τ 



12 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 390 

Σ2. Ονχονν όντως αξιώσεις χαι τον νομοΟ-έτην τόν 
τε ενΰάδε χαι τον εν τοις βαρβάροις, εως αν το τον ονό- 
ματος είδος αποδιδφ το προσήχον εχ.άστω εν δποιαισονν 
σνλλαβαϊς, ονδεν χείρω νομο&έτην είναι τον εν&άδε η 
τον δπονονν άλλο&ι; 5 

ΕΡΜ. Πάνν γ ε. 
Β Χ. ΣΩ. Τις ονν δ γνωσόμενος, ει τδ προσήκον είδος 
χερχίδος εν οποιωονν ξνλω κείται; δ ποιήσας, δ τεχτων, 
η ο χρησόμενος [νφάντης~]; 

ΕΡΜ. Εϊχδς μεν μάλλον, ώ Σωχρατες, τον χρησό- ίο 
μενον. 

ΣΩ. Τις ονν ο τω τον λνροποιον έργω χρησόμενος; 
αρ ονχ οντος, ος επίσταιτο αν εργαζομένω χάλλιστα επι- 
στατείν χαΐ εϊργασμένον γνοίη είτ εν είργασται εϊτε μη; 

ΕΡΜ. Πάνν γε. 1 5 

ΣΩ. Τις; 

ΕΡΜ. °0 χιθ-αριστης. 

ΣΩ. Τις δε δ τω τον νανπηγον; 
Ο ΕΡΜ. Κνβερνητης. 

ΣΩ. Τις δε τω τον νομο&έτον έργω επιστατήσειέ τ 20 
αν χάλλιστα χαι εϊργασμένον χρίνειε χαι εν&άδε χαι εν 
τοις βαρβάροις; άρ ονχ οσπερ χρήσεται; 

ΕΡΜ. Ναι. 

ΣΩ. ^4ρ ονν ονχ δ ερωτάν επισταμένος οντός εστίν; 

ΕΡΜ. Πάνν γε. 2$ 

ΣΩ. *0 δε αντδς χαι άποχρίνεσ3•αι; 

ΕΡΜ. Ναι. 

ΣΩ. Τον δε ερωτάν χαι άποχρίνεσ3•αι επιστάμενον 
άλλο τι σν χαλείς η διαλεχτιχόν; 

ΕΡΜ. Ονχ άλλα τοντο. 3° 

ι ονκονν ονίως — 5 άλλο&ι ΕαβεΙ). ρΓαερ&Γ. ον3η§. ιι, 6 (νοί. 2 ρ. ίο 
Ώ'ιηάοτί) 

Ι ονκονν Β, ΟΟΓΓ. Ο 2 τοϊς βαρβάροις ΒΡΤ: βαρβάροις ΟΗ, 

ρΓΟΟανϊΙ; ΗΪΓδεΙιΐ^ | το ΒΤ: καϊ το Ευ5βοίιΐ5 8 6 τέκτων άθΐβνίί 
Ν3.06Γ ΟΟΙΏΙΊ1. II ρ. 73 9 V Τ | 6 χρησόμενος νψάντης Β, νψάντης 

ουηι ΝαοεΓΟ ριτορΙεΓ Γβδροηδυπι άείενί: 6 χρησόμενος 6 νψάντης Τ 

13 08 (Ι6ΐ6νίΐ ΒυΐΙιτιαηη ρΐΌΟ^ηΐε ΗεΐηάοΓβο | επίσταιτο (ο ίη 
Γ3.5. Τ) αν εργαζομένω ΟΗΡΤ: έπίαταται τω αν εργαζομένω Β 
έπίσταται τω άτι εργαζόμενο) εοάεχ νΐηάοβοηβηβΐδ 3 1 ? ρΓΟΟΕνΐί: 
λνϊηοΐίεΐηιαηη 1 6 τις ΒΤ: τις όή οοάβχ Ουάΐαηυδ 44 ? ρΓΟΟανϊί 
ΗθΐηάΟΓί 1% 8έΒΤ: δαιΐ) Κ) ο κνβερι 'ήτης ΗΪΓ5θϊ𣕠20 <?£ 
ΒΤ : δαί ο 24 έστιν Β : έστι Τ 3° °^' κ ΒΤ, ο£. ^ ιι 



391 ΚΡΑΤΤΛΟΣ 13 

ΣΩ. Τέκτονος μεν άρα έργον εστίν ποιησαι πηδάλιον Ό 
έπιστατοΰντος κυβερνητου , ει μέλλει καλόν είναι το πη- 
δάλιον. 

ΕΡΜ. Φαίνεται. 
5 ΣΩ. Νομοθέτου δε γε, ώς εοικεν, όνομα, Ιίΐιστάτην 
έχοντος διαλεκτικόν άνδρα, ει μέλλει καλώς ονόματα &ή- 
οεσ&αι. 

ΕΡΜ. 'Έστι ταύτα. 

ΣΩ. Κινδυνεύει άρα, ώ 'Ερμόγενες, είναι ου φαϋλον, 
ίο ώς συ οϊει, ή του ονόματος &έσις, ουδέ φαύλων ανδρών 
ουδέ τών επιτυχόντων, και Κρατύλος άλη&η λέγει λέγων 
φύσει τα ονόματα είναι τοϊς πράγμασι, και ου πάντα Ε 
δημιουργόν ονομάτων είναι, άλλα μόνον εκείνον τον απο- 
βλέποντα εις το τ$} φύσει όνομα ον εκάστω και δυνάμε- 
ις νον αύτοϋ το είδος τι&έναι εις τε τα γράμματα και τάς 
συλλαβάς. 

ΕΡΜ. Ουκ έχω, ώ Σωκρατες, όπως χρη προς ά λέγεις 
εναντιούσ&αι. Ισως μέντοι ου ράδιόν εστίν ούτως έξαί- 391 
φνης πεισ&ηναί σοι, ει μη δείξε ιας, ηντινα φης είναι την 
2ο φύσει ορθότητα ονόματος. 

ΣΩ. *Εγώ μέν, ώ μακάριε ^Ερμόγενες, ουδεμίαν λέγω, 
αλλ* έπελά&ου γε ων ολίγον πρότερον ελεγον, οτι ουκ 

ι ΐέκΐονος μεν — 14 εχάσΐψ Ο〧ογ. ΟοπηίΗ. \νΈ1ζ τΙιεΙοΓ. §γςι€ο. νοί. η 
ρ. ιο94 | ι ζίκζονος μεν — τ6 σνλλαβάς Ειΐδεο. ρι-αεραΓ. εναη^. 1 1, 6 (νοί. 2 
ρ. ίο ϋίηάοΓί) 

Ι έ'ργόν εστίν Β, έργον εστί Τ | το ποιϊ,σαι Εΐΐ5€0Ϊΐΐ5 5 ΐ'ομο- 
■Θ'έτον ΒΌΤ: γρ. και όνοματο&έτης, ά 12 πάντα ΒΤ Εΐΐ56θίΐΐ5: 

πάντ άνδρα Ν3.06Γ ΟΟίηΐη. II ρ. 50 15 το Β : τό τε Τ 19 οοι, 

εί μη δοπρδί ρ!ιΐ1ο1θ£. νοί. 35 Ρ• 3^9 : ° 0ί ε 'ί / <0ί ΒΌ, νοουΐαο μοι βί 
μη 53.6ρΪ55Ϊηΐ6 ΐηίβΓ 56 ρ€πηιιί3.η1:ιΐΓ, οί. Οαΐγΐ. 95? χ 5 ^ο㧕. 33, 15 
129,3 &ρο1崙. 99,^! ΕυίΙιγρΙίΓοη. 367, 7 Ευΐΐιγάεπι. 45 2 ? 4 ΒεΙϋίβΓ, 
άλλα δοκώ) μοι ώδε αν μάλλον τί&εσ&αί (πεί&εσ&αί 6Χ 6Π16ηά.) 
οε ει μοι ΡΤ, άλλα δοκώ μοι ώδε αν μάλλον τι π,είθ'εσθ'αί σε ει μοι 
Η, άλλα δοκώ μοι ώδε αν μάλλον (αν μάλλον οχ βΐϊΐεηά.) πεί&εσ&αί 
(τί&εσ&αι εχ ειηεηά.) σε ει μοι Ο, νειτοίδ σοι εϊ μοι 6Γ3.515 δοπρδίί: 
άλλα δοκώ μοι ώδε ϊίν μάλλον πεισ&ήσεσθ'αί σε εϊ (σε εϊ €χ 6ΓΩ6πά.) 
μοι Ο, άλλα δοκώ μοι ώδε αν μάλ.λον πεισθ'ήσεσ&αι εϊ μοι ά, άλλα 
δοκώ) μοι ώδε αν μάλλον, εϊ μοι Ν3.06Γ 0ΟΠ1Π1. II ρ. 74 5 «ΛΛ« δοκώ 
μοι ώδε άν μάλλον πεισ&ήναί σοι εϊ μοι ΟοΟθΙ ΠΐηεηίΟδ. νοί. 2 
(1874) Ρ* 2 4$, αλλά δοκώ μοι ώδ' αν μάλλον πείΟ'εσΟ'αί σοι εϊ μοι 
Ηϊγ5ο1ίϊ§•. Εαάΐΐυδ ίί, ςυί ν€Γΐ)3. 5υρρ1εί3. ΐυεοαηΐιΐΓ, ττι&έσ&αι σοι 
ροΐυεπιηί δοπβει-ε οί. Ρΐιαεάοη. 184, ίο (ϋοβεΐ ηον. Ιεοί. ρ. 410, 
ιηπεπιοδ. νοί. ι (1874) Ρ• Ι35? Η3 ν °1• 9 (ι 86ο) ρ. 297 19 ψ^ £ Τ 

21 Έρμόγενες άβίβνΐί ΝΕ06Γ 005. ΟΠί. ρ. II, θί. 2, ΙΟ 22 έπελά- 

&ον γε ών ολίγον Β: έπελάΟΌν ολίγον γαρ ΡΤ§, έπελάΟΌν ολί- 
γον ΟΗ 



14 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 391 

είδείην, αλλά σχεψοίμην μετά σου. νυν δε σχοπουμένοις 
ΐ]μϊν, Ιμοί τε χαι σοι, τοσούτον μεν ηδη φαίνεται παρά 
τα πρότερα, φύσει τέ τίνα όρΟ-ότητα έχον είναι το όνομα 
Β χαϊ ου παντός ανδρός έπίστασ&αι χαλώς αυτό πράγματι 
δτωούν &έσ$αι' η ου; 5 

ΕΡΜ. Πάνυ γε. 

XI. ΣΩ. Ουχούν το μετά τοϋτο χρη ζητεϊν, εϊπερ 
εΊϊΐ&υμεϊς εϊδέναι, ήτις ποτ αύ εστίν αυτού ή όρΰότης. 

ΕΡΜ. ^Ιλλά μην έπι&υμώ γε είδέναι. 

ΣΩ. Σχόπει τοίνυν. ίο 

ΕΡΜ. Πώς ούν χρη σχοπεΐν; 

ΣΩ. Όρ&οτάτη μεν της σκέψεως, ώ εταίρε, μετά των 
επισταμένων, χρήματα έχείνοις τελούντα και χάριτας χα- 
τατι&έμενον. είσϊ δε ούτοι οι σοφισταί, οίσπερ χαϊ δ 
^ αδελφός σου Καλλιας πολλά τελέσας χρήματα σοφός δο- 15 
χει είναι, επειδή δε ουχ εγχρατής ει των ιτατρωων , λι~ 
παρεϊν χρη τον άδελφόν χαϊ δεισΟ-αι αυτού διδάξαι σε 
την όρ&ότητα περί των τοιούτων, ην εμαΟεν παρά Πρω- 
ταγόρου. 

ΕΡΜ. άτοπος μεντάν είη μου, ώ Σωχρατες, ή δέησις, 2ο 
ει την μεν άλήΰειαν την Πρωταγόρου όλως ουχ αποδέχο- 
μαι, τά δε ττ\ τοιαύτη αλητεία ρη&έντα αγαΊΐωην ως 
του άξια. 

ΣΩ. ^/λλ' ει μη αύ σε ταύτα άρέσχει, παρ 3 Όμηρου 
Σ) χρη μαν&άνειν χαϊ πάρα των άλλων ποιητών. 25 

ΕΡΜ. Και τι λέγει, ώ Σώχρατες, α Ομηρος περί ονο- 
μάτων, χαϊ πού; 

ΣΩ. Πολλαχού' μέγιστα δε χαι χάλλιστα εν οις διο- 
ρίζει επϊ τοις αύτοϊς α τε οι άνθρωποι ονόματα χαλούσι 
χαι οι -ΰ-εοί. ή ουχ οϊει αυτόν μέγα τι χαι ΰαυμάσιον 30 
λέγειν εν τούτοις περί ονομάτων δρ&ότητος; δήλον γάρ 



4 έττίστασΟ'αι καλώς Β: έπίστασιΤαι Τ, 3.1 οί. 13 -> 6 393 Ε [ 
πράγματι Το : πράγμα τι Β 8 αύ έοτιν Β: άν εστίν ΡΤ, έ'νεστιν ρ ; 
έατιν ΗβϊηάοΓΓ 9 Υ ε Β, 56(1 / εχ βιηβηά. | είδέναι όβίβνΐΐ: ΗΪΓ5θ1ιΪ£ 
ΐ8 έ'μαΟ'εν Β: έμα&ε Το 20 μεντάν Ό: μεν τάν Β, μεντάν Το | 

είη μου ώ οώκρατες η βε'ησις ΒΟΡΤΙΐ, 5θά δεησις ίη Γ35. Ο: εϊη μου 
ώ σώκρατες Η, εϊην ώ σώκρατες η δέησις εοάεχ νϊηάοβοηΘΠδΐδ 3Ι> 
εϊην ω Σώκρατες Ο)06ϋ Πΐη6ΐη05. νοί. II (1862) ρ. 361 νοί. 4 (1875) 
ρ. 39 1 2 ^ ονομάτων ΒΤ: ονομάτων ορ&ότητος οοάθχ ΟυάΪ3.ηΐΐ5 

44? ρΐΌ03.νίΙ ΗβίηάοΓί, ζΧ οί. \ιη Ε 3° °* &εοίΒΤ: « οι &εοί 
ΗεΐηάοΓί, εΙ οί. ΚϋΙιηβΓ §τ. §γ. II ρ. 79°> β | η υΐ 15, 2 Τ 



392 ΚΡΑΤΥΛΟΣ 15 

δη οτι οϊ γε ΰεοι αντα ν.αλονσιν προς ορθότητα, άπερ 
εστί ψνσει ονόματα" η συ ουκ οϊει; Ε 

ΕΡΜ. Εν οίδα μεν ονν εγωγε, εϊπερ ν.αλονσιν, οτι 
δρ&ώς ν.αλονσιν. άλλα ποια τ αντα λέγεις; 
5 ΣΩ. Ου/, οισΰα οτι περί τον ποταμού τον εν τη 
Τροία, ος έμονομάχει τφ 'Ηϊραίστω, ον Ξάν&ον, ψησί, 
τ,αλέουσι &εοί, άνδρες δε Σ/άμανδρον ; 
ΕΡΜ. "Εγωγε. 

ΣΩ. Τι ονν δη; ον/. οϊει τούτο σεμνόν τι είναι, γνώ- 392 
ίο ναι οπτ] ποτέ 6ρΟ•ώς έχει ε/.εϊνον τον ποταμόν Ξάν&ον 
/.αλεϊν μάλλον η Σ/.άμανδρον; ει δε βονλει, περί της όρ- 
νι&ος ψ λέγει οτι 

χαλ/.ίδα "/.ι/.λήσ/ονσι ΰεοί, άνδρες δε ν.νμινδιν, 
(ρανλον ηγεί το μά&ημα, οσω όρ&ότερόν εστί ν.αλεϊσ&αι 
ϊ5 χαλζις /.νμίνδιδος τω αντω όρνέω; η την Βατίειάν τε 
και Μνρίνην, "/.αϊ άλλα πολλά, /.αϊ τούτον τον ποιητοϋ 
/.αϊ άλλων; άλλα ταύτα μεν ϊσως μείζω εστ\ν η κατ εμε Β 
/.αϊ σε εξευρεϊν' δ δε Σ/.αμάνδριός τε ν.άί δ Ιίστυάναξ 
άν&ρωπινώτερον διασ/έψασΰαι, ώς εμοι δο/εϊ, χαι ράον, 
2ο α φησιν ονόματα είναι τω τον "Ε/τορος νιεϊ, τίνα ποτέ 
λέγει την όρ&ότΐ]τα αυτών, οίσ&α γαρ δήπου ταΰτα τα 
επη, εν οίς εν εστίν α εγώ λέγω. 
ΕΡΜ. Πάνυ γε. 

ΣΩ. Πότερον ονν οϊει "Ομηρον δρΰότερον ηγεϊσΰαί 
2$ τών ονομάτων χεϊσΟ-αι τω παιδί, τον ϊίστυάνα/.τα η τον 
Σχαμάνδριον; 

ΕΡΜ. Ονχ εχω λέγειν. ^ 

XII. ΣΩ. Ώιδε δη σ/όπει. εϊ τις εροιτό σε, πότερον 
οϊει ορ&ότερον '/αλεϊν τα ονόματα τους φρονιμωτέρους η 
30 τους άίρρονεστέρονς; 

6 δν Ξάν&ον — 7 Σχάμανδοον Ηοιηει•. II. 20,74 Ι τ 3 χαλκίδα — κύμιν- 
διν Ηοιηει•. II. 14, 291 

Ι καλονσιν Β : καλονσι Τΰ | απέρ έοτι ΒΤ 9 ρβΓδΟΠΕίη 5θ- 

0Γ3.1Ϊ5 3.ηίο ουκ ΐΓ3.π5ρο5ΐπ1: Ηεΐηάοι-ί" οοΐΐ. ΕυίΗγαΙειη. 291 Β, 3.1 οί. 
ΐ6, 17 ΙΟ ποτέ Τ 13 κικλήοκονοι Τ: κικλησκονοι Β, ίθΓΪ3.55θ 

5ΐο δοποβηάυηιοί.υδεηεΓ ϊη ΕΊεο^εΐδβη. 3.ηη3.1.'νο1•9ΐ (1865) ρ•247 
15 βατιειαν (δΐηβ αοοεηίυ) Τ 17 έμέ και οέ Τ, ρΐΌοανίί: ΗβΓπΐ3.ηη. 
€θ11. 439 Β: έμέ τε και οέ Β ΐ8 οκαμάνδριόί θ: σκάμαιδρόί ΒΤ 

19 ράομ β; ράδιον Ύ, αϊ. Ρΐιαεάοη. 109, 2 182, 13 (Γοοεί ηον. Ιβεύ. 
ρ. 748 ιτιί50. οπί. ρ. XII | α φησιν — νίΒΪ άοΐονΐί ΝαοβΓ οοιτιηι. II 
ρ. 73 2 ο τίιά ποτέ Β 22 ενεοτιν Τ, δβά δυρΓΟ. εο ταδ. 28 ώδε 
Β: ωδεΤ 



16 ΠΛΑΤΑΝΟΣ 393 

ΕΡΜ. Αήλον δή οτι τους (ρρονιμωτερονς φαίην αν. 

ΣΩ. Πότερον ουν αι γυναίκες εν ταϊς πόλεσιν φρονι- 
μώτεραί σοι δοκοΰσιν είναι ή οί άνδρες, ως το όλον ει- 
πείν γένος; 

ΕΡΜ. Οί άνδρες. 5 

ΣΩ. Ουκοΰν οίσ&α οτι "Ομηρος το παιδίον το τον 
"Εκτορος υπό των Τρώων ίρησιν καλεϊσ&αι °Αστυόνακτα, 
Ό Σκαμάνδριον δε δηλον οτι υπ ο των γυναικών, επειδή οϊ 
γε άνδρες αυτόν Αστυάνακτα έκάλουν; 

ΕΡΜ. 'Έοικέ γε. ίο 

ΣΩ. Ουκοϋν και "Ομηρος τους Τρώας οοφωτέρους ηγεϊτο 
η τας γυναίκας αυτών; 

ΕΡΜ. ΟΙμαι εγωγε. 

ΣΩ. Τον ^Αστυάνακτα αρα όρ&ότερον ωετο κεϊσ&αι 
τψ παίδι η τον Σκαμάνδριον; 1 5 

ΕΡΜ. Φαίνεται. 

ΣΩ. Τι δή ποτέ; ου γαρ πω ουδ 1 αυτός εγωγε μαν- 
ΰάνω' ώ 'Ερμόγενες, συ δε μανΰάνεις; 

ΕΡΜ. Μα 4 1 ουκ εγωγε.' 

ΣΩ. Σκοπώμεν δή δια τι ποτέ. η αυτός ημιν κάλ- 2ο 
λίστα υφηγεΐται το διότι; φησϊν γάρ' 
Ε οίος γαρ σίριν ερυτο πόλιν και τείχεα μακρά. 

δια ταΰτα δή, ώς εοικεν, ορ&ώς έχει καλεϊν τον του σω- 
τηρος νίόν Αστυάνακτα τούτου ο εσωζεν δ πατήρ αυτού, 
ως ίρησιν "Ομηρος. 25 

ΕΡΜ. Φαίνεται μοι. 
393 ΣΩ. 3 Αλλ' αρα, ώγα&έ, και τω "Εκτορι αυτός ε&ετο το 
όνομα "Ομηρος; 

ΕΡΜ. Τί δή; 

ΣΩ. "Οτι μοι δοκεΐ και τοΰτο παραπλήσιόν τι είναι 3° 

22 οίος — μαχοά Ηοπιει•. 11. 22, 5°7 

2 πόλεαιν Γβνοτα ΒΤ η ψηαΐν Β: ψησι Το 8 οι γεάξ: 
οι τε ΒΌΟΤ 9 έκάλονν Τθ : έκαλονμην Β II και ΒΤ : αν και 

ΟΗΡί, εΙ (1ε αν δαερο ρεΓροΓαπι ΐηνοοίο οί. ΒΓείίοηοαοΙι ΧεηορΙι. 

ΑηαΟ. ρ. Χυ | τρώας Τ 12 77 β: 77 Β 17 τι δή ποτέ — 19 ονκ 

ίίγωγε ΐΐυο Ιχαηδροδαίί Ηοπηαηη οί. ΡοϊρβΓδ ρΐιΐΐοΐοξ - . νοί. 29 (1870) 
ρ. 176: ροδί φαίνεται μοι (νΘΓδ. 26) νεΛα ροδίιεπιπί ΒΤ ] εγωγε 
μαν&άνω ΒΌΤ: ε/ω μαν&άνειν ά \ μαν&άνω' ώ Έρμόγενες, ον δε 
ίηΐΟΓρυηχΐ Ο. Ρ1. ρ. 105: μαν&άνω, ώ Έρμόγενες' ον δε ίηίΟΓρυη- 
£Ϊ£υΓ νυΐ^ο ι8 ον δε μαν&άνειζ Τ, ίη γπεγ^. ο: ονδέ μαν&άνεις Β 
20 η β: τ) ΒΤ 21 ψηοιν Β: ψησι Τθ 22 οίοζ Τ 24 ο ΒΤ: οϋ 

ΗβϊηάοΓί 25 ώε ψηοιν Β 27 αρα ΒΤ 



393 ΚΡΑΤΥΛΟΣ 17 

τω °4στυάνακτι, και βοικεν 'Ελληνικοϊς ταΰτα τά ονόματα, 
δ γάο αναξ και δ εκτωρ σχεδόν τι ταυτόν σημαίνει [βα- 
σιλικά αμφότερα είναι τα ονόματα^" ου γαρ αν τις αναξ 
γΐ, και εκτωρ όήπου εστίν τούτου ' δηλον γαρ οτι κρατεί 

5 τε αυτού και κέκτηται και έχει αυτό. η ουδέν σοι δοκώ Β 
λέγειν, άλλα. λανθάνω και έμαυτόν οϊόμενός τίνος ώσπερ 
ίχνους εφάπτεσΰαι της 'Ομήρου δόξης περί ονομάτων 
δρ&ότητος; 

ΕΡΜ. Μα, Λ ι* ου συ γε, ως εμοι δοκεΐς, άλλα ϊσως 

ίο του έφάπτει. 

XIII. ΣΩ. Λίκαιόν γέ τοί εστίν, ώς εμοι φαίνεται, 
τον λέοντος εκγονον λέοντα καλεϊν και τον ϊππου εκγονον 
ϊππον. ου τι λέγω, εάν ωσπερ τέρας γένηται εξ ϊππου 
άλλο τι η ϊππος, άλλϊ ου αν ή του γένους εκγονον την 

1 5 φΰσιν, τούτο λέγω" εάν βοδς εκγονον φύσει ϊππος παρά Ο 
φύσιν τέκη [μόσχον], ου πώλον κλητέον, άλλα μόσχον' 
ουδ* άν εξ άν&ρώπου οίμαι μη το ανθρώπου εκγονον 
γένηται, το εκγονον άνθρωπος κλητέος' και τά δένδρα 
ωσαύτως και τάλλα απαντα' η ου ξννδοκεΐ; 

2ο ΕΡΜ. Ξυνδοκεϊ. 

ΣΩ. Καλώς λέγεις' φύλαττε γάρ με, μη πη πάρα- 
χρούσωμαί σε. κατά γάρ τον αυτόν λόγον καν εκ βασι- 



I ν€Γ03. και έ'οικεν 'ΕλληνικοΊ,ς ταντα τα ονόματα ΙιολκΙ 5θΐο 3.Π 
δΐηΐ άβίεηάα: οΐϊηι ρΓΟ Έλληνικοϊς δοπρδί Όμηρικοϊς (οοΐΐ. Βαδί 
οοιτιπι. ρΕίαεο^Γ. ρ. 7 2 4) 6 * Τί * ονόματα ροδί είναι άβίενΐ οί. 
ΖεΐίδεΙίΓ. ί. 05ΐ6ΐτ. Ογιηη. νοί. 20 (1869) ρ. %%\ταντα τα Βί: τανταΎ 
2 βασιλικά αμφότερα είναι τά ονόματα άβΐθνίϋ 8ί3.11θΕΐΐιη : ριιηοίαιη 
Επίθ 6 γάρ δΐΐδίυΐεπιηΐ: εί οοπιρ3.Γ3.ν6πιη1: 395 £ 4 21 Β Τυποεη- 
565, έοικέναι ρΓΟ εοικεν δοπρδΐί ΗείπάοΓί", είναι άθίενίΐ Βυΐΐηΐίΐηη, 
οντά ρΐΌ είναι 50ΓΪρ5Ϊΐ δίερίιαηυδ, τά ονόματα άβίενΐί, βασιλικά 
αμφότερα όντα δοπρδΐί 6ί νεΐ"03. ροδί ταντα τά ονόματα ΪΓ3.ηδροδΐη£ 
Αάαιη οοδ. οπί. ΐη Ρΐαίοηίδ Οαίγΐυιη ρ. 5 4 έοτϊνΤ: έστιν Β 5 υί: 
19 η Τ 6 οίόμενος τινός Τ ΙΟ έφάπτει ΒΤ: έφάπτη β II δίκαιον 
γέ το ι έστιν Τ 1 4 αλλ! ον αν ή τον ΒΤ, ΓβδΙΐΙυεηιηί Τυποεηδβδ 
οοΐΐ. 19, ι8: αλλ 7 ο άν τ] τοΰ οοαίεχ νΐηάοοοηθηδΐδ $ι, αλλά ο άν ?} 
τον ΗεΐηάοΓΓ, άλλ' ον άν ή τον ΑοΙαπι 1. ο. ρ. 5 1 5 ^ αν ΒΤ: έάν 

δε ΡθϊρβΓδ ρΐΐίΐοίοσ. νοί. 26 (1867) ρ. 353 χ 6 τέκτ} μόσχον ΒΤ, 

μόσχον αυείΟΓθ ΗείηάοΓίιο άοίενΐί Αδί 1 8 τό 1. ο. ΡοίρβΓδ: άλλ' ο 
έάν τό Β, άλλο έάν τό Τ, άλλ' έάν ΐη η~ι&ΐ"£. πΐίΐηιι Γεοεηίΐδδϊηια ΐ, άλλ' 
άλλο έάν το λνΐηοΙζεΙπίΕηη , άλλ' άλλο τι Αά3.ηι 1. ο. ρ. 6, νβΓοα άε- 
Ιβΐα εχ ναπεί&ίο δοπρίυτΕβ νβΓδυϊ 14 3.άδ(:πρ£3.6 Π3.13. 6δδ6 ριιίανΐί: 
ΡθϊρβΓδ 19 (όοαντωζ Τ | τάλλα άπαντα Τ: πολλά άπαντα Β, οί. 

3.ρο1ο§. 30, ι | ξυνδοκεϊ βΐ δίαΐΐπι Β: σννδοκεϊ 61 δίαίΐιη ΏΎ, αΐ- 
ίβηίΓη σννδοκεϊ οηι. ΟΗΡ 

ΡΙαίο νοί II. 2 



18 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 394 

Ό λέως γίγνηταί τι εκγονον, βασιλεύς κλητέος' ει δε εν 
ετέραις σνλλαβαϊς η εν ετέραις το αυτό σημαίνει, ου δεν 
πράγμα, ούδ 3 ει πρόσκειται τι γράμμα ούδ 3 εϊ άφήρηται, 
ουδέν ουδέ τούτο, εως αν εγκρατής ί\ ή ουσία του πράγ- 
ματος δηλούμενη εν τφ ονόματι. 5 
ΕΡΜ. Πώς τούτο λέγεις; 

ΣΩ. Ουδέν ποικίλον, αλλ 3 ωσπερ των στοιχείων οίσ&α 
ότι ονόματα λέγομεν, αλλ 3 ουκ αυτά τα στοιχεία, πλην 
τεττάρων, του ε και τον ν και τον ο και τον ω' τοις δ 3 

Ε άλλοις φωνήεσί τε και αφώνοις οίσ&α ότι προστι&έντες ίο 
άλλα γράμματα λέγομεν, ονόματα ποιούντζς' αλλ* εως 
αν αυτού δηλονμένην την δύναμιν εντι&ώμεν, όρ&ώς έχει 
εκείνο το όνομα καλεϊν, ο αυτό ημίν δηλώσει, οίον το β % 
οράς οτι τον η και τον τ και τον α προστε&έντων ούδεν 
ελύπησεν, ώστε μη ουχί την εκείνον τον στοιχείον φύσιν 15 
δηλώσαι ολω τω ονόματι ου εβούλετο δ νομο&έτης' όντως 
ψτιστή&η καλώς &έσ&αι τοις γράμμασι τα ονόματα. 
ΕΡΜ. 3 Λλη&η μοι δοκεϊς λέγειν. 
394 ΣΩ. Ουκονν και περί βασιλέως δ αυτός λόγος; εσται 
γάρ ποτέ εκ βασιλέως βασιλεύς, και εξ άγαμου άγα&ός, ίο 
καϊ εκ κάλου καλός, και τάλλα πάντα ούτως, εξ εκάστον 
γένους έτερον τοιούτον εκγονον, εάν μη τέρας γίγνηται' 
κλητέον δη ταύτα ονόματα, ποικίλλειν δε εξεστι ταΐς 
σνλλαβαΐς, ώστε δόξαι αν τω ιδιωτικώς εχοντι έτερα 
είναι αλλήλων τά αυτά όντα' ωσπερ ήμϊν τά τών ιατρών 25 
φάρμακ.α, χρώμασιν η όσμαϊς πεποικιλμένα, άλλα φαίνε- 

Β ται τά αυτά όντα, τφ δέ γε ίατρώ, ατε την δύναμιν τών 
φαρμάκων σκοπού μένω, τά αυτά φαίνεται, καϊ ονκ εκ- 
πλήττεται νπό τών προσόντων, ούτω δε ϊσως και δ 
επισταμένος περί ονομάτων την δύναμιν αυτών σκοπεί, 3° 
και ονκ εκπλήττεται, εϊ τι πρόσκειται γράμμα η μετά- 
κείται η άφήρηται, ή και εν άλλοις παντάπασιν γράμ- 
μασίν εστίν η του ονόματος δύναμις. ωσπερ ό νυνδή 
έλέγομεν, 3 Αστυάναξ τε και 'Έκτωρ ούδεν τών αυτών γραμ- 

3 ον <5' ει άψήρηται Ο : ονδ' άφήρηται Β, η άφήρηται Τ, ίη ΤΏ.'ά.Υξ. Ο 
ΙΟ προστι&έντεε ΝαοβΓ εοπίηΐ. II ρ. 74 : Τΐεριτι&έντεξ ΒΤ 13 κα- 
λεϊν ο Τ: κακεΐνο Β | β Β : βήτα Τ 14^ και τον τ και του α Β: η 
και τον ταυ και τον α Ύ 20 ποτέ Β: ποτ Τ 23 ταντά Τ): 
ταντα ΒΤ 26 χρώμασιν η Β: χρώμασι και Τ 29 προσόντοιν Τ: 
προσιόντων Β 3 2 παντάπασιν Β: παντάπασι Τ 33 ^ Β 



395 ΚΡΑΤΥΛΟΣ 19 

μάτων έχει πλην τον τ, αλλ* όμως ταύτόν σημαίνει, και ^ 
^Αρχέιιολίς γε των μεν γραμμάτων τι επικοινωνεί; όηλοΐ 
δε όμως το αντό' και άλλα πολλά εστίν, α ουδέν άλ£ η 
βασιλέα σημαίνει 9 και άλλα γε αν στρατηγόν, οίον 'Λγις 
5 και Πολέμαρχος και Ενπόλεμος' και ιατρικά γε έτερα, 
*Ιατροκλής και ^Ακεσίμβροτος' και έτερα αν ϊσως συχνά 
ενροιμεν ταΐς μεν σνλλαβαϊς και τοις γράμμασι διαφω- 
νούντα, τη δε δννάμει ταύτόν φ&εγγόμενα. φαίνεται 
όντως η ον; 
ίο ΕΡΜ. Πάνυ μεν ονν. Ό 

ΣΩ. Τοις μεν δη κατά φύσιν γιγνομένοις τα αυτά 
άποδοτέον ονόματα. 

ΕΡΜ. Πάνυ γε. 

XIV. ΣΩ. Τι δε τοις παρά φύσιν, οϊ αν εν τέρατος 

1 5 εϊδει γένωνται; οίον όταν εξ ανδρός άγα&ον και &εοσε- 

βοϋς άσεβης γένηται, άρ 3 ούχ ωσπερ εν τοις έμπροσθεν, 

καν ϊππος βοος εκγονον τέκη, ον τον τεκόντος δήιιου έδει 

την επωνυμίαν εχειν, αλλά του γένους ου εϊη ; 

ΕΡΜ. Πάνυ γε. 
20 ΣΩ. Και τω εκ του ευσεβούς άρα γενόμενο) ασεβεί το Ε 
τον γένους όνομα άποδοτέον. 

ΕΡΜ. "Εστί ταντα. 

ΣΩ. Ον Θεόφιλον, ώς εοικεν, ονδε Μνησί&εον ουδέ 
των τοιούτων ουδέν, αλλ ο τι τάναντία τούτοις σημαίνει, 
25 εάνπερ της ορ&ότητος τυγχάνη τά ονόματα. 

ΕΡΜ. Παντός γε μάλλον, ώ Σώκρατες. 

ΣΩ. "Ωσπερ γε και δ ^Ορέστης, ώ 'Ερμόγενες, κινδυ- 
νεύει όρ&ώς εχειν, είτε τις τύχη ε&ετο αυτω το όνομα 
εϊτε και ποιητής τις, το θηριώδες της φύσεως και το 
30 άγριον αντον και το όρεινον ένδεικννμενος τω ονόματι. 

ΕΡΜ. Φαίνεται όντως, ώ Σώκρατες. 395 

ΣΩ. "Εοικεν δέ γε και τω ιιατρϊ αντον κατά φύσιν το 
όνομα είναι. 

ΕΡΜ. Φαίνεται. 
35 ΣΩ. Κινδυνεύει γάρ τοιούτος τις είναι δ Αγαμέμνων, 



Ι τ Β: ταν Τ 2 επικοινωνεί ΒΤ: κοινωνεί ΟΗΡ 3 εοτιν 

Τ, δβά. 5ΐφΓ2. έ ΓΕ5. 4 «7 ί2 ΒΤ 9 V Τ 14 <?£ Β: δαι Το 

ΐδ εχειν ΒΤ: εχειν το εκγονον ΗβίηάοΓί 24 άλλ' Β: άλλα Τ 

28 τνχη Τ: τνχτ] Β 3 2 εοικεν Γ6νβΓ3. ΒΤ 

2* 



20 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 395, 

οίος α δόξειεν αντώ διαπονεΐσΒ-αι '/.αϊ καρτερεϊν , τέλος 
έπιτι&εις τοις δόξασι δι άρετήν. σημεϊον δε αντον η εν 
Τροία μονή τον πλήθους τε και καρτερία, ότι ονν αγα- 
στός κατά την έπιμονήν ούτος ο ανήρ, ενσΐ]μαίνει το 

Β όνομα ο Αγαμέμνων, ϊσως δε και ο Λτρενς όρ&ώς έχει. 5 
ο τε γαρ τον Χρυσίππου αυτώ φόνος και α προς τον 
Θυέστην ώς ωμά διεπράττετο, πάντα ταντα ζημιώδη και 
άτηρά προς άρετήν. η ονν τον ονόματος επωνυμία σμι- 
κρόν παρακλίνει και έπικεκαλνπται, ώστε μη πάσι δη- 
λοϋν την φνσιν τον ανδρός' τοις δ επαΐονσι περί όνο- ίο 
μότων ικανώς δηλοί ο βονλεται ο ^Ατρενς. και γαρ κατά 

Ο το άτειρες και κατά το άτρεστον και κατά το άτηρόν 
πανταχη όρθ-ώς αντώ το όνομα κείται, δοκεΐ δε μοι και 
τω Πέλοπι το όνομα εμμέτρως κεϊσ&αι' σημαίνει γάρ 
τοντο τοννομα τον τα εγγύς ορώντα [_άξιον είναι ταύτης ι$ 
της επωνυμίας]. 
ΕΡΜ. Πώς δη; 

ΣΩ. Οιόν πον και κατ εκείνον λέγεται τον ανδρός εν 
τω τον Μυρτίλου φόνω ουδέν οϊον τε γενέσ&αι προνοη- 
&ήναι ουδέ προϊδεϊν τών πόρρω τών εις το πάν γένος, 20 
όσης αυτό δνστνχίας ενεπίμπλη, το εγγνς μόνον ορών 

Ό και το παραχρήμα — τοντο δ° έστι πέλας — ηνίκα προε- 
ΰυμεϊτο λαβείν παντι τρόπω τον της Ιπποδάμειας γάμον. 
τω δε Ταντάλφ και πάς αν ήγήσαιτο τοννομα όρ&ώς και 
κατά φνσιν τε&ήναι, ει άλη&ή τά περί αυτόν λεγόμενα. 25 
ΕΡΜ. Τά ποια ταντα; 

ΣΩ. *Ά τε που έτι ζώντι δυστυχήματα έγένετο πολλά 
ν.αϊ δεινά, ων και τέλος ή πατρίς αντον όλϊ] άνετράπετο, 

Ι α ΗβΠΏΕηη: αί'ΒΤ, αν Βε^βΓ 2 επιτιθ'εις Β: έπ ιδείς Τ| 

δε ΓβνβΓΕ ΒΤ 3 πλήθους τε και καρτερία Ε, ρΓοβανΐΐ Ηεπτΐ3.ηη: 

πλή&ους τε και καρτερίας ΒΤ, ε£. 2, 7 > πλήθους μετά καρτερίας 
5ΐ3.1Π)3.υηΐ 8 άτηρά Τ: άτειρά Β 12 άτειρές Β: άτηρές Τ | 

άτοεοτον ΒΤ: άτρεπτον ΟΗΡ 1 3 αντώ Β: αυτό Τ | δοκει Β: δοκώ 
Τ, δεά ει 5ΐφΓ3. νβΓδυηΐ 3.(1(1. ί 15 νβΛίΐ άξιον είναι ταύτης της 

επωνυμίας υίροίε ίηΐΘΓρΓεΐαηάϊδ αηίεεεάεηίΐβιΐδ έμμετρως κέϊσΰ'αι 
3.ά5θπρί3. (Ιείενΐΐ Ηεπτιαηη, εί. 424 Β : ώστε αηΐε άξιον 3.άά. Βεοΐί 
19 οίον β: οί'ω ΒΗΤ, οίον \ι 21 αυτό β: αντώ ΒΤ | ενεπίμπλη 

το Β : ένεπίμπλητο Τ, ϊάεπι ίη πΐ3ΐ•£. υί νϊάεΙυΓ νοίυΐί Ι) | ορώντα 
ΗεϊηάοΓί 22 δ' έστι Β 24 πάς τενεΓ3. ΒΤ 25 αντον Β: αυ- 
τών Τ, αντον ΗΪΓ5ε1ιί§• ζά Οοτ§. ρ. 88, αϊ εί. Ρΐιαεάοη. 109 Β 
27 πον Τ 28 άνετράπετο ΒΤ: άνετέτραπτο ΗεΓΐΙεΐη ϊη Πεεί^είδ. 
ΕηηΕί. νοί. 95 ( Ι 867) ρ• 53^; νεΐ"1)3 ών και τέλος ή πατρίς αντοΰ ολη 
άνετράπετο (Ιείεηάα εεηδεο 



396 ΚΡΑΤΥΛΟΣ 21 

χαϊ τελευτησαντι εν Ζ4ιδου η νπερ της κεφαλής του λίθου 
τανταλεία θανμαστώς ώς σύμφωνος τω ονόματι" χαϊ Ε 
άτεχνώς εοιχεν, ωσπερ αν ει τις βονλόμενος ταλάντατον 
όνομάσαι άποχρνπτό μένος όνομάσειε ν.αϊ εϊποι άντ εχεί- 
5 νου Τάνταλον, τοιούτον τι και τούτω το όνομα εοιχεν 
έχπορίσαι η τύχη της φήμης, φαίνεται δε χαϊ τω πατρι 
αυτόν λεγομένω τω Αιι παγνΛλως το όνομα χεϊσθαι' 
εστί δε ου ράδιον χατανοησαι. άτεχνώς γαρ εστίν οίον 396 
λόγος το του Λιος όνομα" διελόντες δε αυτό διχη οι μεν 

ίο τω ετέρω μέρει, οι δε τω έτέρω χρώμε&α' οι μεν γαρ 
Ζηνα, οι δε ζ/ία χαλονσιν' συντιθέμενα δ* εις εν δηλοί 
την φύσιν του θεον, ο δη προσήχειν φαμέν ονόματι οϊω 
τ ε είναι άπεργάζεσθαι. ου γαρ εστίν ημϊν χαϊ τοις άλ- 
λοις πάσιν όστις εστίν αίτιος μάλλον του ζην η 6 άρχων 

25 τε χαϊ βασιλεύς των πάντων, συμβαίνει ούν ορθώς όνο- 
μάζεσθαι ούτος 6 θεός είναι, δι όν ζην αεί πάσι τοις Β 
ζώσιν υπάρχει, διείληπται δε δίχα, ωσπερ λέγω, εν όν 
το Ονομα, τω Λιϊ χαϊ τω Ζηνί. τούτον δε Κρόνου νίον 
νβριστιχόν μεν αν τις δόξειεν είναι άχούσαντι εξαίφνης, 

20 εύλογον δέ, μεγάλης τινός διανοίας εχγονον είναι τον ζΐία' 
χόρον γαρ σημαίνει, ου παΐδα, άλλα το χαθαρον αυτόν 
χαϊ άχήρατον του νου. εστί δε ούτος Ουρανού υιός, ώς 
λόγος' η δε αύ ες το άνω όψις χαλώς έχει τούτο το 
Ονομα χαλεΐσθαι, Ουρανία, όρώσα τα άνω, όθεν δη χαί ^ 

25 φασιν, ώ ^Ερμόγενες, τον χαθαρον νουν παραγίγνεσθαι οι 
μετεωρολόγοι, χαϊ τω ουρανώ ορθώς το όνομα χεϊσθαι' 
εϊ δ^ εμεμνημην την Ησιόδου γενεαλογίαν, τίνας ετι τους 

ίο οί μεν γάς> — 15 ιών τίάνΐων 5ΐοΐ> εο1θ£. ι, 2, 27 

2 τανταλεία ΒΤ: ταλαντεία δραΐάϊησ, ρΓΟΟανϊί; 5ί&11θ3.υηι | 
■&ανμαστώς ώς σύμφωνος Β : &ανμαοτή ώς σνμφώνως Τ 5 τούτω 

Β: τούτο Τ, θί. 20, 13 6 της φήμης ΒΤ: τη φήμη (3.ί τοντο 56Γ- 

νζΧο) ΒοΪ55θη3.άο 3.ά ΡγοοΙιιπι ΐη Οαίγΐ. ρ. 5 1 ηοί., η τις φήμη 
Αά&Πΐ 005. ΟΠί. ίη Ρΐαίοηίδ Οαίγΐυΐη ρ. 8 | τω πατρι αντον λεγο- 
μένω άείενίΐ ΝαοβΓ οοππη. II ρ. 75 8 άτεχνως (5ΐηβ 3.006η1:υ) Β 
9 διελόντες δέ Β: διελόντες Τ II χαλονση'ΈΎ \ ό'είς Β: $£ εις Τ, 

<?« ταντα εις οοάεχ Ουάΐ3.ηιΐ5 44 > ρΐΌΟανϊί ΗείηάοΓί 13 γάρ 
έστιν ΒΤ 1 6 δι ον ζην Το : διό ζην Β 1 8 νίον ΒΤ, ρΐΌΟανε- 
Γυηί δίερίιαηυδ οί \νϊη(:1ίε1πΐ3.ηη : νίον είναι οιιπι οοάίοε Ουάΐαηο 
44 ΗείηάοΓί αάηοΐαηδ „ είναι ηοη πιαίβ πΜυεπί ροδί δόξειεν 1 •• 
19 τις ΒΟΤ, ΓβδίΐΙυΐί Ηεπτΐ3.ηη: τι οι, τινι £ 24 και φαοιν ΒΤ 
26 μετεωρολόγοι Το : μετεωρολόγω Β | ονραν*ω Τ 



22 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 397 

ανωτέρω προγόνους λέγει, τούτων, ουκ αν επαυόμην διε- 
ξιών, ώς όρ&ώς αύτοίς τα ονόματα κείται, εως άπεπει- 
ρά&ην της σοφίας ταντησϊ τι ποιήσει, ει άρα άπερεϊ η 
ου, η έμοι εξαίφνης νυν ούτωσι Ίΐροσπέπτωκεν άρτι ουκ 

Ι) οίό' δπό&εν. 5 

ΕΡΜ. Και μεν δη, ώ Σώκρατες, άτεχνώς γέ μοι δο- 
κεϊς ωσΊΐερ οι ενθ-ονσιώντες εξαίφνης χρησμωδεϊν. 

XV. ΣΩ. Και αίτιώμαί γε, ώ 'Ερμόγενες, μάλιστα 
αυτήν από Ευ&ύφρονος του Προσπαλτίου προσπεπτω- 
κέναι μοι. εω&εν γαρ πολλά αύτφ συνή και παρείχον ίο 
τα ώτα. κινδυνεύει ούν εν&ουσιών ου μόνον τα ώτά μου 
έμπλήσαι της δαιμόνιας σοφίας, αλλά και της ψυχής 
επειλήφ&αι. δοκεΐ ούν μοι χρήναι ούτωσι ημάς ποιήσαΐ' 

Ε το μεν τήμερον είναι χρήσασ&αι αύτη καϊ τά λοιπά περί 
των ονομάτων έπισκέψασΰαι, αύρων δε, αν και ύμίν 1 5 
ξυνδοκη, αποδιοπομπησόμε&ά τε αυτήν και κα&αρούμε&α 
έξευρόντες όστις τά τοιαύτα δεινός κα&αίρειν, εϊτε των 
397 ιερέων τις εϊτε των σοφιστών. 

ΕΡΜ. *Λλλ εγώ μεν ξυγχωρώ' πάνυ γαρ αν ήδέως τά 
επίλοιπα περί τών ονομάτων άκούσαιμι. 2ο 

ΣΩ. \4λλά χρή ούτω ποιεϊν. πόϋ-εν ούν βούλει άρξώ- 
με&α διασκοποΰντες, επειδήπερ εις τύπον τινά εμβεβή- 
καμεν, ϊνα είδώμεν, ει άρα ημίν έπιμαρτνρήσει αυτά τά 
ονόματα μη Ίΐάνυ άπο του αυτομάτου ούτως έκαστα κεί- 

Β σ&αι, αλλ 3 εχειν τινά ορθότητα; τά μεν ούν τών ηρώων 2 5 
και ανθρώπων λεγόμενα ονόματα Ιίσως αν ημάς εξαπα- 
τήσειεν. πολλά μεν γάρ αυτών κείται κατά προγόνων 
επωνυμίας, ούδεν προσήκον ενίοις, ώσπερ κατ αρχάς 



Ι ανωτέρω αΐπΐ ΒΤ δΟΠρδί: ανωτέρω υ56Π6Γ ίη ΠβοΙίΘίδ. 
3.ηηα1. νοί. 91 (1865) ρ. 250, 3.1 οί. Ο>οε£ ιηηθπΐ05. νοί. 3 (1875) 

ρ. 324 (11115. ΟΠί. ρ. 33^) Ι επαυόμην ΒΤ: έπανοάμην ίη ΙΏ3.Γ§". Ι 
3 ταντηοί τι Τ, ταύτης ει τι (ει Ι) Βΐ | ν6Γ03. τι ποιήσει, εξαίφνης, 
άρτι ίθΓΐ3.55β άβίεηάα 6556 ριιίανΐί Να06Γ ΟΟΙΏ1Τ1. II ρ. 74 Ι άπεοίΓ 
Γ6ν6Γ3. ΒΤ 4 V 0: V Β^ ίο συνή Β: οννήν Το 15 $£ &» Β: 
δ^έαν Τ 1 6 ξννδοκή Β: συνδοκή ΌΎ 19 ξνγχωρώ Β: συγχωρώ 

ΌΤ Ι γαρ αν Β: γαρ Τ, οί. Ρηαεά'οη. 170, 3 £οο6ί ηον. Ιεοί. ρ. 45 8 
ιηηεπιοδ. νοί. 4 (1876) ρ. 2θ6 (πιΐδο. οπί. ρ. 199) 2Ι άρξωηε&α Β: 
άρξόμεθ'α Τ 23 έπιμαρτυρήσει Β: έτι ι μαρτυρήσει Τ 26 έξαπα- 

τήσειεν Γ6ν6ΠΙ ΒΤ 28 έπωννμίαζ Τ: ομωνυμίας Β, ομώνυμον 6Χ 

έπώνυμον 36, 12 οογγ. Ο, ά6 οοηίιΐδίοηε £Γ6α.υ6ηΙί νεΓΟοηιπι έπώ- 

νυαος 6ΐ ομώνυμος θί. 0θ06ί: ΙΏη6Ιϊ105. νοί. 4 (1876) ρ. 97 (ΠΠ30• 
€Πί. ρ. 122) 



397 ΚΡΑΤΥΛΟΣ 23 

έλέγομεν, πολλά δε ωσπερ ευχόμενοι τίθενται, οίον Εν- 
τνχίδην και Σωσίαν και Θεόφιλον και άλλα πολλά, τα 
μεν ούν τοιαύτα δοκεϊ μοι χρηναι έάν' εικός δε μάλιστα 
ημάς εύρεϊν τα όρ&ώς κείμενα περί τα αεί οντά και πε- 
5 φυκότα. έσπουδάσ&αι γαρ ένταν&α μάλιστα πρέπει την 
&έσιν των ονομάτων ' ϊσως δ* ενια αυτών /.α ι υπ ο &ειο- £ 
τέρας δυνάμεως η της των αν&ρώπων ετέ&η. 

ΕΡΜ. Λοκεϊς μοι καλώς λέγειν, ώ Σωκρατες. 

XVI. ΣΩ. *Λρ ούν ου δίκαιον από τών &εών αρχε- 
ίο σ&αι σκοπούμενους, πη ποτέ αυτό τούτο το όνομα οι 
&εοί όρ&ώς έκλή&ησαν ; 

ΕΡΜ. Εικός γ ε. 

ΣΩ. Τοιόνδε τοίνυν εγωγε ϋποπτεύω' φαίνονται μοι 
οι πρώτοι τών ανθρώπων τών περί την ^Ελλάδα τούτους 
1 5 μόνους τους 3-εούς ηγεϊσ&αι, οΰσπερ νυν πολλοί τών 
βαρβάρων , ηλιον και σελήνην και γην και άστρα και Ό 
ουρανόν' ατε ούν αυτά δρώντες πάντα αεί ιόντα δρόμω 
και δέοντα, από ταύτης της φύσεως της του &εϊν -3-εούς 
αυτούς έπονομάσαι' ύστερον δε κατανοοϋντες τους άλ- 
2ο λους πάντας ηδη τούτω τώ ονόματι προσαγορεύειν. 
εοικέ τι ο λέγω τη αλητεία η ουδέν; 

ΕΡΜ. Πάνυ μεν ούν εοικεν. 

ΣΩ. Τι ούν αν μετά τούτο σκοποϊμεν; η δήλον δη ότι 
δαίμονας τε και ήρωας και ανθρώπους; 
25 ΕΡΜ. δαίμονας. 



5 ΙσΛουδάσ&αι — η ίτί9~η Ευεεο. ρΓ&ερ&Γ. βναη£. χι, 6 (νοί. 2 ρ. 15 
ϋΐηθοΓί) | 13 φαίνονται — 17 ονρανόν Ειΐδεο. ρτΆζρΆΤ. εναη£. 3, 2 (νοί. ι ρ.ιο6 
Ώΐη<3θΓί) | 13 φαίνονται — 19 Ιπονομάσαί ΤΗεο<3θΓε£. ΐΗει•αρευί. ρ. 69 εΐ 
ρ 107 Ο&ϊδΓ, Ευδεο. ρΓ&ερ&Γ. εν&η§. ι, 9 (νοί. ι ρ. 35 Οίηάοι-Γ) | 14 τούτους 
— 17 ονρανόν ΕιαδεΙ). ρΓ&ερ&Γ. εν&η§. 3> ι° (νοί. ι ρ. 124 Ώϊηάοτί) 

ι εντνχίδην Τ, Ηίβπδ 3.(1 ΐΉθ άαΐΐδ Ιιεπο ίοππαπι 5ο1επι Ρΐαίοηβ 
€556 (ϋ^ηαιη ίυάίοΕνίΙ; ϋϊΙίβηοβΓ^ει•: εντνχιάδην Β 3 Χ^ ναί 

ΒΌΤ: γρ. και χαίρειν ά 5 πρέπει ΒΤρ, γρ. Ιι Εΐΐ56θίΐΐ5 : πρέπει 

περί υ£ νίάεΙίΐΓ Ρ, περί ΟΗ ΙΟ πτ\ ποτέ ΒΤ 15 μόνους ήγεΐ- 

ο&αι &εονς Τ1ΐ6θάθΓ6ΐυ5 | τους οιτι. Ευδβοίυδ | πολλοί ΒΤ: οι πολ- 
λοί Τ1ΐ6θάθΓ6ίΐΐ5 19 έπονομάοαι ΒΌΤ: γρ. και έπικαλε'οαι ά. 

21 ττ] άληΟ'εία Β: τω άληΟ'εΐ Τ, 3.Ϊ θί. 43& Ρ τ " όμοια τή άληθ'εία 

22 εοικεν ΒΤ: έ'οικε Ό 2$ οκοποΐμεν ΒΏΤν, 560. ν ϊη Γ3.5. Β | 
η δήλον οοάεχ Ουάΐαηυδ 44 ? ρΐΌ03.νίΐ ΗείηάοΓί, ίάεηι ρ6Γ50Π3.5 
τεοΐβ άΐδίϊηχίί, Εηίε βυπι εηίιη νβΓΟΕ δήλον — άν&ρώπονς Ηειτηο- 
§εηί, ν6Γ03. δαίμονας και ώς άληΟ'ώς — ειπείν 500Γ3.1Ϊ 3.11Π0ΐΐ60Εη- 
ΐΐΐΐ": δήλον ΒΤ 25 ΙΪΙΪΓΟ ΠΊΟάο η δαίμονας ώς άλη&ώς δΟΠρδίί 61 

ν€Γ0£ΐ δοοΓαΐί άεάΐί ΒαάΗαηι αάάεηά. ϊη Ειιίΐιγάεπι. ρ. 89 



24 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 398 

Ε ΣΩ. Και ώς αληθώς, ώ ζ Ερμόγενες, τι αν ποτέ νοοΐ 
το όνομα οι δαίμονες; σκέψαι αν τι σοι δόξω ειπείν. 

ΕΡΜ. Λέγε μόνον. 

ΣΩ. Οίσθα ουν τίνας ψησϊν 'ΐίσίοδος είναι τους δαί- 
μονας; 5 

ΕΡΜ. Ουκ εννοώ. 

ΣΩ. Ουδέ ότι χρνσοϋν γένος το πρώτον φησιν γενέ- 
σθαι τών ανθρώπων ; 

ΕΡΜ. Οίδα τοϋτό γε. 

ΣΩ. Λέγει τοίννν περί αυτόν, ίο 

αυταρ επειδή τούτο γένος κατά μοϊρ εκάλνψεν, 
398 οι μεν δαίμονες αγνοί νποχθ-όνιοι καλέονται, 

εσθλοί, άλεξίκακοι, ίρνλακες θνητών ανθρώπων. 

ΕΡΜ. Τι ονν δη; 

ΣΩ. 'Οτι οίμαι εγώ λέγειν αυτόν το χρνσοϋν γένος ουκ 1 5 
εκ χρυσού πεφυκός, αλλ 3 αγαθόν τ ε και καλόν, τεκμτ- 
ριον δέ μοί εστίν, ότι καϊ ημάς φησϊν σιδηρούν είναι 
γένος. 

ΕΡΜ. Ιίληθή λέγεις. 

ΣΩ. Ουκοϋν και τών νυν οϊει αν φάναι αυτόν ει τις 2ο 
Β αγαθός έστιν, εκείνον τον χρνσον γένους είναι; 

ΕΡΜ. Εικός γε. 

ΣΩ. Οι δ 3 αγαθοί άλλο τι η ίρρόνιμοι; 

ΕΡΜ. Φρόνιμοι. 

ΣΩ. Τοϋτο τοίνυν παντός μάλλον λέγει, ώς έμοι δο- 25 
κει, τους δαίμονας' ότι φρόνιμοι και δαήμονες ήσαν, 
δαίμονας αυτούς ώνόμασεν. και εν γε ττ] αρχαία ττ\ ημε- 
τέρα φωνβ αυτό συμβαίνει το Ονομα, λέγει ούν καλώς 
και ούτος και άλλοι ποιηταϊ 7ΐθλλοί, όσοι λέγουσιν ώς, 
επειδάν τις αγαθός ων τελευτήσγ], μεγάλην μοΐραν και 3° 
€ τιμήν έχει και γίγνεται δαίμων κατά την της φρονήσεως 



ιι αύτάρ — 13 άνΟρώτΐων ΗεδΐοκΙ. ϊργα καϊ ημίραι ΐ2ΐ 5ς. ρ. 78 5εΗδ- 
πι&ηη, 12 οί μεν — 13 ανθρώπων 1ααά3.νϊΐ ΡΙαίο εΐϊαπι <3ε Γβρ. V 4^9 Α Ι 
29 ώς ετΐειδάν — 25, 2 άνδρα ΤΗεο<3θΓεί. ΐΚει-ζιρεαϋ. ρ. 323 Ο&ΐδΓ. 

ι νοοϊ το Ρ: νοοϊτο ΒΤ, οί. 20, 2 1 7 ψν οιν Β? φησϊ Τΰ 

12 υποχ&όνιοι Γ6ν6Γ3. ΒΤ \η δε μοι έστιν Β | ψησίν Β: ψησι Τΰ 

20 φάναι ΒΤ 21 γένους Τΰ : γένος Β 23 αλλά τι Β, αλλ οτι Τ 

25 δοχεϊ' τους δαίμονας οτι (ϋδΐΐηχϊί Η. δοΐιηιίάί; (Ιταίγΐ. ρ. 4 1 
27 ώνόμασεν ΒΤ: ώνόμασε ί 28 συμβαίνει ΒΤ: σημαίνει Ο 

31 έ'χει εχ εχη ίεοίΐ Τ 



398 ΚΡΑΤΥΛΟΣ 25 

επωννμίαν. ταύτη ονν τίθεμαι και εγω [τον δαήμονα] 
πάντ άνδρα, ος αν άγα&ός ή, δαιμόνων είναι ν.αϊ ζώντα 
ν.αϊ τελεντήσαντα, και όρ&ώς δαίμονα καλεϊσ&αι. 

ΕΡΜ. Και εγώ μοι δοκώ, ώ Σώκρατες, τούτον πάνυ 
5 σοι σύμψηφος είναι, δ δε δη η ρ ω ς τί αν εϊη; 

ΣΩ. Τούτο δε ου πάνυ χαλεπόν εννόησα ι. ο μικρόν 
γαρ παρήκται αυτών το όνομα, δηλοϋν την εκ του έρωτος 
γένεσιν. 

ΕΡΜ. Πώς λέγεις; 
ίο ΣΩ. Ονκ οίσ&α, οτι ημίθεοι οι ήρωες; 

ΕΡΜ. Τί ονν; 

ΣΩ. Πάντες δήπον γεγόνασιν έρασ&έντος η ϋεού &νη- Ό 
της ύ θνητού &εάς. εάν ούν σκοπός ν.αϊ τούτο κατά την 
°Αττικην την πάλαιαν φωνήν, μάλλον εϊσει' δηλώσει γάρ 
15 σοι, οτι παρά το τού έρωτος όνομα, ο&εν γεγόνασιν οι 
ήρωες, σμικρόν παρηγμένον εστ\ν ονόματος\ χάριν, και 
ήτοι τούτο λέγει τους τρωας, ή οτι σοφοί ήσαν και ρή- 
τορες δεινοί και διαλεκτικοί, έρωτάν *καϊ εϊρειν* ικανοί 
δντες' τό γάρ εϊρειν λέγειν εστίν, όπερ ονν άρτι λέγομεν, 
20 εν τγ, ^Αττική φωντ} λεγόμενοι οι ήρωες ρήτορες τίνες και Ε 
ερωτητικοϊ σνμβαίνονσιν, ώστε ρητόρων και σοφιστών 
γένος γίγνεται τό ηρωϊκον φύλον. αλλά ου τούτο χαλε- 
πόν έστιν έννοήσαι, αλλά μάλλον το τών ανθρώπων, διά 
τί ποτέ άν&ρωποι καλούνται" %η* συ έχεις ειπείν; 
25 XVII. ΕΡΜ. Πό&εν, ώγα&έ, εχω; ονδ* εϊ τι οίος 

Ι τον δαήμονα πάντ άνδρα ΒΤ, τον δαήμονα ϊηοΐυδίί: Ηεπηαηη: 
τον δαήμονα άνδρα οοάεχ Ε3.ιΐΓβη1:ίαηιΐ5 ρΐυί. 85, Ι7? ΤΙιεοάοΓβίιΐδ, 
ρΐΌΟΒ,νίί 5ί3.11θ3.υΐΏ 4 έγώΒ: εγωγέΤ ΙΟ ήρωες ΒΤ: ηρωές 

είαιν οοάεχ Ραπ5ΐηυ5 1813, ρΐΌοανΐί ΗΐΓδο1ιί§• 12 έραο&έν- 

τος η Ο'εου θνητής η θνητοί) θεάς 3.ηοηγΐΊ1115 Ο05. ΓηίδΟεΙΙ.νΐΙ ρ. 273 ^ 
έραο&έντες η θεοί θνητής ή θνητοί θεάς ΒΟΗΡΤ, έραοθέντων η 
θεών θνητής η θνητών θεάς £ , έρασθέντος η Ο'εου θνητής ή θεάς 
θνητον οοάεχ ΟυάίαηπΒ 44 τ 3 ^ 6 νβΓοΐδ την Αττικήν άυβϊίΣίνίΙ: 
ΗεΐηάοΓί, άε νεΛϊδ την πάλαιαν Η. δοΐιιηίαΐΐ: Οοίγΐ. ρ. 41 1 4 ε ^ οε '- 

Β: εΐση Τ, 5βά ει 51φΓ3. νβΓδΙΠΠ 3.άά. Τ, εϊοη 1> 1 6 ονόματος ΒΤ, 

5ΐη6 (ίυοΐο οοππιρΐυπι : αινίγματος Ηθπηαηη, οτόματος ΡεΐρβΓδ 
ρ]ΐΐ1θ1觕. νοί. 29 (1870) ρ. 178 17 ^ονς ήρωας άβίβνίΐ; Αδί 18 δει- 

νοϊ Τ, δβά γε5. Εηίβ δ , ίυΐί £θΓΐ3.55β οοπιρεηάίιιπι ραιΙϊοιιΙαΘ και: 
και δεινοί Β | έρωτάν και ε'ίρειν ικανοί οντες Η. δοΙίΙΓπάΐ: 0Γ3.1γ1. 
ρ. 41 > έρωτάν ικανοί οντες ΒΤ, εϊρειν ικανοί οντες ΒυΙίΐΤίαηη, έρο>- 
τάν ικανοί οντες και λέγειν 8ΐ3.11θ3.ΐ1ΐη 19 λέγομεν Β: έλέγομεν Το 
20 ρήτορες τινές Τ | και ερωτητικοϊ Β: και ερωτικοί Τ, η και ερωτι- 
κοί ΗεΐηάοΓί, και ερωτηματικοί η και εριστικοί (ΓθΐΎΐη.Π115 βοΐο^". 
ρ. 1 8 24 η Άάά. ΗεΐηάοΓί: οπι. ΒΤ, οί. 23, 23 ■ 25 εχω ϊηοΐυδΐΐ 
ΗίΓδοΗί^, οί. 6ΐυ5 αάηοίαί. αά. Οογ£. ρ. 53 



26 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 399 

τ αν εϊην ευρεϊν, ου συντείνω διά το ήγεϊσ&αι σέ μάλλον 
εύρήσειν η εμαντόν. 
399 ΣΩ. Τη του Ευ&ύφρονος επιπνοία πιστεύεις, ώς 
εοικας. 

ΕΡΜ. ζΐηλα δή. 5 

ΣΩ. 'Ορ&ώς γε συ πιστεύων' ώς και νυν γέ μοι φαί- 
νομαι κομψώς έννενοηκέναι, καϊ κινδυνεύσω, εάν μη ενλα- 
βώμαι, ετι τήμερον σοφώτερος του δέοντος γενέσθαι, 
σκοπεί δη ο λέγω. πρώτον μεν γαρ το τοιόνδε δει εννο- 
ησαι περί ονομάτων, οτι πολλάκις έπεμβάλλομεν γράμ- ίο 
ματα, τα δ* έξαιρονμεν, παρ ο βονλόμε&α όνομάζοντες, 
Β καϊ τάς οξύτητας μεταβάλλομεν. οίον ζΐιϊ φίλος' τοϋτο 
ϊνα άντϊ ρήματος όνομα ημϊν γένηται, τό τε έτερον αντό- 
&εν ιώτα εξείλομεν και άντϊ οξείας της μέσης συλλαβής 
βαρείαν εφ&εγξάμε&α. άλλων δε τουναντίον έμβάλλομεν 1 5 
γράμματα, τά δε βαρύτερα ^οξύτερα* φ&εγγόμεΰ-α. 

ΕΡΜ. Ι^λη&ή λέγεις. 

ΣΩ. Τούτων τοίννν εν και το τών ανθρώπων όνομα 
πέπονΰεν, ώς έμοι δοκεϊ. εκ γάρ ρήματος όνομα γέγονεν, 
ενός γράμματος τον άλφα έξαιρε&έντος καϊ βαρντέρας 2ο 
της τελευτής γενομένης. 

ΕΡΜ. Πώς λέγεις; 
Ο ΣΩ. Ώιδε. σημαίνει τοϋτο το όνομα δ άν&ρωπος οτι 
τά μεν άλλα &ηρία ών δρα ούδεν επισκοπεί ούδε αναλο- 
γίζεται ούδε άνα&ρεϊ, δ δε άν&ρωπος άμα εώρακεν — 25 
τοϋτο δ 3 εστί δπωπε — και άνα&ρεΐ και λογίζεται τοϋτο 
ο δπωπεν. εντεϋ&εν δε δή μόνον τών θηρίων ορ&ώς δ 
άνθρωπος άνθρωπος ώνομάσ&η, άνα&ρών α δπωπε. 



25 ό ίέ άν&()ωπος — 27 οΛωτΐεν Εϋδββ. ρΓ&ερ&Γ. βν&η£. ιι, 6 (νοί. 2 
ρ 12 ϋίη<3οι•£) | 27 υφ&ώς — 28 οπωτίΐ δίοβ. 6ο1θ£. ι, 39» 3 

5 δηλαδή ΒΤ II παρό Β 13 'ύνα Τ, δβά ι ίη Γ3.5. 15 βα- 
ρείαν (δϊηβ αοοεηΐυ) Β, βαρείαν Τ | άλλων ΒΤ: ετι άλ2ων δίορίια- 
ηυδ, άλλω ΗεΐηάοΓί, άλλως Αδί; άλλων — φ&εγγόμε&α ίηοΐιΐδίί: 
ΗΪΓ5θ1ΐί§•, οί. βίΐΐδ Εάηοίαί. 3.ά ΟθΓ£. ρ. 53 χ 6 βαρύτερα οξύτερα 

ΒαίίΐΏΕηη: βαρύτερα ΒΤ 1 8 τούτων τοίννν εν Β: τοντο τοίννν 

εν Τ, τοντο τοίννν οοάεχ Οοίδΐίηΐαηιΐδ Ι55> ρΐΌΟανίί: ΗΪΓδθ1ιί§• 
20 ενός γράμματος ΒΎ§: ένος ΟΡ, εντός Η | άλφα Β: « Τ 23 ωδε 
Β: ώδε Τ 2ζ έώοακεν Β: έώοακε Το 26 όπωπε οοάθχ Ουάΐα- 

ηιΐδ 44» Ευδεοϊυδ: τό οποιπε ΒΤ, 3.1 Γβοίε 395 £ 43 1 Ε οοπιρ&Γ&νίί 
ΗεΐηάοΗ* 27 δέ δη Β: δη Τ 28 όπωπε ΒΌ: όπωπεν ΡΤ 



400 ΚΡΑΤΥΛΟΣ 27 

ΕΡΜ. Τί ούν; το μετά τούτο ερωμαι σε, ο ήδέως άν 
πνθοίμην; 

ΣΩ. Πάνυ γε. 

ΕΡΜ. α 2σπερ τοίνυν μοι δοχεΐ τούτοις εξής είναι τι Β 
5 χρήμα, ψυχήν γαρ που χαι σώμα χαλούμεν τον ανθρώ- 
που. 

ΣΩ. Πώς γαρ ου; 

ΕΡΜ. Πειρώμεθα δή χαι ταύτα διελειν, ώσπερ τα 
έμπροσθεν. 
ίο ΣΩ. Ψυχήν λέγεις επισχέψασθαι, ώς είχότως τούτον 
του ονόματος τυγχάνει, επειτ αύ το σώμα; 

ΕΡΜ. Ναι. 

ΣΩ. Ώς μεν τοίνυν εχ του παραχρήμα λέγειν, οίμαί τι 
τοιούτον νοείν τους την ψυχήν όνομάσαντας, ώς τούτο 
15 άρα, όταν παρή τω σώματι, αίτιον εστί του ζήν αντώ, 
την τού άναπνεΐν δύναμιν παρέχον και άναψύχον, άμα δε Ε 
ελλείποντος του αναψύχοντος το σώμα απόλλνταί τε χαϊ 
τελεντά' όθεν δή μοι δοχούσιν αυτό ψυχήν χαλέσαι. ει 
δε βούλει, εχε ηρέμα' δοχώ γάρ μοι τι χαθοράν πι&ανώ- 
20 τερον τούτου τοις άμφϊ Ευθύφρονα. τούτου μεν γάρ, ώς 400 
εμοι δοχεΐ, χαταφρονήσαιεν αν χαι ήγήσαιντο φορτιχον 
είναι' τόδε δε σχόπει, εάν άρα χαι σοϊ άρέση. 

ΕΡΜ. Λέγε μόνον. 

ΣΩ. Την (ρύσιν παντός τού σώματος, ώστε χαι ζήν 
25 χαι περιιέναι, τι σοι δοχεΐ εχειν τε χαι όχεϊν άλλο η 
ψυχή ; 

ΕΡΜ. Ονδεν άλλο. 

ΣΩ. Τι δέ; χαι την τών άλλων απάντων φύσιν ον 

13 οίμαί — ι8 καλέσαι 8ΐ<Λ. €ο1ο§. ι, 41» ίο 

ι νεΛα τί ονν — πν&οίμην οΐίηι δοοΓαίί Είίτϊουία ρππιιΐδ 
ΗβΓίηο^εηΐ άεάίί εΙ ΐη ίηδεηιιεηίίβιΐδ ψαοφίε νει-οίδ ρειΊιΐΓβαίΕδ 
εοΐΐοηυεηΐίυηι ρ^Γίεβ ϊη ΐηίε^πιηι ΓβδΙΐίυίΐ ΗεΐηάοΓί | τί ονν; το 
μετά τοντο ερωμαι ρπιηιΐδ άίδίΐηχΐΐ δίερηαηιΐδ: τί ονν το μετά 
τοντο; η ερωμαι Ηευδάε δρεο. επί. ρ. 8θ, τί ονν το μετά τοντο; 
ερωμαι Η. 5θ1ΐΙΤ1Ϊ€ΐί (ΓίΓΕίγΙ. ρ. 41 Ι ερωμαι θ: έρώμαί Β, έ'ρομαί Τ 
5 οώμαΒ: σώμα τίΤ, τι, ψιοά Γεδίίίυίί: 5ί3.11οαυιη, Εεηυε άεεδί: 
ΡγοΙεο;. 358 Ό, οί. ΑΙάο. II 145 Α εί Ν. Ο ρ. 119 8 διελεϊν ΒΤ: 

διελ&εϊν ΗΪΓδΟηίο;, οί. εϊυδ 3.άϊϊθί3.ί. 3x1 ΟθΓ°;. ρ. 54 Η τοιοντον 

ΒΌΤν, δεά ν ΐη Τ3.5. Β 16 άναψνχον ΒΤ 19 ι,ρέμα ΒΤ, εί. 

δεηηεΐάεΓ αά Ρ1εΙοπΪ5 εϊνϊί. νοί. ι ρ. 35° > ηοέμα Β εΐΪ3.ηι ρΓΕεοεί 
ΡιόΙεο;. 333 Ε ΤηεαεΙεί. 152 Β, ηρεμεϊν δορη. 248 Ε Ρηαεάοη. 96 Β 
28 <?£ ΒΤ : δαί ο 



28 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 400 

πιστεύεις Αναξαγόρα νουν καϊ ψνχην είναι την διακο- 
σμούσαν ν.αΐ εχουσαν; 

ΕΡΜ. 'Έγωγε. 

Σ.9.. Καλώς άρα αν το όνομα τοϋτο εχοι τ/; δυνάμει 
Β ταύττ], η φύσιν όχεϊ και έχει. φνσέχην επονομάζειν. εξεστι 5 
$£ καϊ ψνχην κομψευόμενον λέγειν. 

ΕΡΜ. Πάνυ μεν ούν, και δο/.εϊ γέ μοι τοϋτο εκείνον 
τεχνικίότερον είναι. 

Σ9. Και γαρ εστιν' γελοΐον μέντοι φαίνεται ώς άλν- 
■&ώς όνομαζόμενον ώς ετέ&η. ίο 

ΕΡΜ. *Λλλα δη το μετά τοϋτο πώς φώμεν εχειν; 

Σ9.. Το σώμα λέγεις; 

ΕΡΜ. Ναέ. 

Σ9.. Πολλαχϋ/ μοι δοκεϊ τοϋτό γε' αν μεν και σμικρόν 
τις παρακλίντ], κάϊ πάνυ. καϊ γάρ σήμα τινές φασιν 1 5 
€ αυτό είναι την ψυχής, ως τε&αμμένης εν τω νϋν παρόντι. 
και διότι αΰ τούτω σημαίνει ά αν σημαίνη η ψυχή, και 
ταύττ] σι^ια ορ&ώς καλεϊσ&αι. δοκοϋσι μέντοι μοι μάλι- 
στα -9-έσΰαι οϊ άμφϊ Όρφέα τοϋτο το όνομα, ώς δίκην 
διδούσης της ψυχής, ών δη ένεκα δίδωσιν' τούτον δε πε- 2ο 
ρίβολον εχειν, ϊνα σωζηται, δεσμωτηρίου εικόνα* είναι 
ούν τϋς ψυχ^ς τοϋτο, ωσπερ αυτό ονομάζεται, εως αν 
εκτίσϊ] τα οφειλόμενα, το σώμα, καϊ ουδέ δεϊν παράγειν 
ουδέν γράμμα. 
Ό XVIII. ΕΡΜ. Ταϋτα μέν μοι δοκεϊ ίκανώς, ώ Σω- 25 
κρατες, είρήσ&αι* περί δε τών &εών των ονομάτων, οίον 
καϊ περί τοϋ Λιός νυνδη έλεγες, εχοιμεν αν που κατά 

12 το σώμα — 24 ονδ&ν γράμμα 5£<Λ. €θ!θ£. ι, 35» 9 1 τ 5 ' / • <Χί 7"° σηαά 
— 2ο όίόωσιν Οεπιεη5 Αΐβχϊηάι-. 51γοπι. 3, ι6 

ι νονν χαϊ ψνχην Γ6\"6Γ3. ΒΤ $ η!5: τ] Ύ \ ψυαεχην Βί: φνσέ- 
χην Τ 7 Υ^ μοι Β: γεμοι Τ 9 '/<*ρ έστιν Β, γάρ εστί Τ II νβΓ- 
βίδ άλλα 8η — εχειν εΙΪ3.Π1 5θΟΓ3.ίϊ 3.11πβυΐΪ5 Ηεπη崙εηϊ το σώμα 
λέγεις, 5οοΓ3.ίί ναι. πολλαχη κ. τ. λ άεάίΐ Ηειΐδάε δρεο. επί. ρ. ιδι 
15 παραχλίντ], -και πάνυ ίηΙεΓρυηχίί" 8ΐερ1ΐ3.ηυ5 : παραχλίντ) χαί 
πάνυ ίηίεΓρυηχείΊΐηί εοΐΐ. 418 Α Τυπεεηδεδ, παραχλίντ} πάνυ Ηείη- 
άοτί | τίνες φασιν Β, τίνες φασιν Τ 1 7 οηααίιη Β, σημηνη Τ 

20 δίδωσιν ΓενεΓ3. ΒΤ | δε ΒΤ δίοβαειίδ : δη ΗεΐηάοΓί" 2 1 σφζηται 
δεπρδΐ εί". ΙΤδεηεΓ ίη Γΐεεί^εϊδ. αηηαΐ. νοί. 9 1 (1865) ρ• 241 \Υεε1ί- 
Ιεϊη ευΓ3.ε ερΐ^ΓαρΙιΐεαε ρ. 45 ^^-ωε^ ΐη ΟυΓίϋ δΐιιά. νοί. 8 (1875) 
ρ. 41 5 : οώζηται ΒΤ 23 ουδέ δεϊν τταράγειν ονδεν εοάεχ Οικϋα- 

ηυδ 44> ρΓθΙ>3,νίΙ ΗεΐηάοΓί: ονδέν δεϊν τταράγειν ουδέν Β 5ίθ03.ειΐδ, 
ονδέν δεϊν τταράγειν ονδε Ύ, άε νοείΐΐϊδ ουδέ εΐ ονδέν ϊηίεΓ 5ε ρεΓ- 
πιΐ-ΐΙ&Ιίδ εί". είΐαιη 43 χ Α 



401 ΚΡΑΤΥΛΟΣ 29 

τον αυτόν τρόπον επισχέψασθαι, χατά τίνα ποτέ ορθό- 
τητα αυτών τα ονόματα κείται; 

ΣΩ. Ναι μα ζ/ ία ημείς γε, ώ 'Έρμόγενες, εϊπερ γε 
νουν ϊχομεν, ενα μεν τον χάλλιστον τρόπον, ότι περί θεών 
5 ουδέν ϊσμεν, ούτε περί αυτών ούτε περί τών ονομάτων, 
αττα ποτέ εαυτούς χαλούσιν' δηλον γαρ ότι εχεινοί γε 
τάληθή χαλούσι. δεύτερος δ 3 αύ τρόπος όρθότητος, ωσπερ Ε 
εν ταις ενχαΐς νόμος εστίν ημϊν ενχεσθαι, οϊτινές τ ε χαϊ 
οπόθεν χαίρουσιν ονομαζόμενοι, ταΰτα χαι ημάς αυτούς 
ίο ν.αλεϊν , ώς άλλο μηδέν είδότας' καλώς γαρ δη εμοιγε 401 
δοχεΐ νενομίσθαι. ει ουν βούλει, σχοπώμεν ωσπερ προει- 
πόντες τοις θεοϊς, οτι περί αυτών ουδέν ημεϊς σχεψόμεθα 
- — ου γαρ αξιούμεν οίοι τ αν είναι σχοπεϊν — άλλα περί 
τών ανθρώπων, ηντινά ποτέ δόξαν έχοντες έτίθεντο αντοϊς 
1 5 τα όνόματα' τούτο γάρ άνεμέσητον. 

ΕΡΜ. *Λλλά μοι δοχείς, ώ Σώχρατες, μετρίως λέγειν, 
/.αϊ ούτω ποιώμεν. 

ΣΩ. "Αλλο τι ουν αφ ^Εστίας άρχώμεθα χατά τον Β 
νόμον; 
2ο ΕΡΜ. Λίχαιον γ ουν. 

ΣΩ. Τι ουν αν τις φαίη διανοούμενον τον όνομάσαντα 
'Εστίαν όνομάσαι; 

ΕΡΜ. Ου μα τον ζ/ία ουδέ τούτο οίμαι ράδιον είναι. 
ΣΩ. Κινδυνεύουσι γοΰν, ώγαθέ Έρμόγενες, οι πρώ- 
25 τοι τα ονόματα τιθέμενοι ου φαύλοι είναι, αλλά μετεω- 
ρολόγοι χαϊ αδολέσχαι τινές. 
ΕΡΜ. Τι δη; 

ΣΩ. Καταφαίνεται μοι η θέσις τών ονομάτων τοι- 

• 

Ι κατά τίνα Τ 4 εχομεν βάίίίο Βα5ΐΐ66η5ΐ5 α1ί6Γ2.: έ'χοιμεν ΒΤ, 
θ£. Οπίοη. 8θ, 1 6 6 αττά ποτέ Β | έαντονς ΒΤ : αυτοί έαντονς 

οοαίβχ Ουάΐαηυδ 44 ,^ρΐΌΟανίΐ ΗείηάοΓί" | καλονσιν Β: καλονοι Τ 
8 εστίν Τ II εί ουν βονλει Β: ει βονλει ονν Τ, βονλει ονν ]θΤ- 

άαη άβ οοάίαιιη Ρΐαΐ. Ευοΐοπίαίβ ρ. 624 14 ν ν ποτέ τίνα ΒΤ, 
ίθΓία556 νεππη, ζί. άο 1⧕. IX 864 Ε ην αν τίνα ζί ΚϋηηβΓ ξτ. §τ. 
II ρ. 906, 2 ΐ6 μετρίως ΒΌΤ: γρ. και καλώς ίη ηΐ3.Γ£. ά, 3.1 θ£. 

εχεπιρίΒ. ηυαβ ίη 3.άτ\οί3.ί\οηβ άβ 1觕. III 696 Ό οοηξεδΒΪί δίαΐΐ- 
βαιιηι 1 8 άλλο τι Β, άλλο τι Τ 2 1 ψαίτ] Β, οί. 19, 28, 

αρυά Ηοπιβηιηι ηυίιΐδ οιτοπε βχειηρίΕ οοΐΐε^ίΐ: Εβ. Κοοηβ ίη αρ- 
ρεηάίοε &ά Π. 22, 246 24 γούν Β, γ ονν Τ, 5€ά γ ίη γβ.5., οηι. 

ΟΗΡ, 3.θΜ. £ | Ερμόγενες άβίβνίί: ΝαΟβΓ 005. Οΐίί. ρ. 12 26 αδο- 

λέσχαι Β: αδολέσχαι Τ, 3.1 οί.υδεηεΓ ίη Πβοΐίβίδ. 3.ηη3.1. νοΐ.95 (1865) 
ρ. 255 η0 *• 2 Ι τίϊ'ίδ ροδί μετεωρολόγοι ουιη οοάίοβ Ουάίαηο 44 
Ιπιηδροδίπί: ΗείηάοΓί 



30 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 402 

€ όντων τινών ανθρώπων , και εάν τις τα ξενικά ονόματα 
ανασκοπη, ουχ ήττον ανευρίσκεται ο εκαστον βούλεται. 
οίον και εν τούτω, ο ήμεϊς ονσίαν καλόν μεν, είσιν οϊ 
εσσίαν καλονοιν, οϊ δ 3 αν ώσίαν. πρώτον μεν ούν κατά 
το έτερον όνομα τούτων ή τών πραγμάτων ουσία 'Εστία 5 
καλεϊσ&αι έχει λόγον' [και οτι γε αύ ημείς το της ουσίας 
μετέχον εστίαν φαμέν, και κατά τοΰτο ορθώς αν καλοίτο 
€ Εστία'~\ έοίκαμεν γάρ και ημείς το παλαών εσσίαν καλεϊν 
την ούσ'ιαν. ετι δε και κατά τάς θυσίας άν τις εννοήσας 
Ό ήγήσαιτο ούτω νοείν ταντα τους τιθεμένονς' το γάρ προ ίο 
πάντων θεών τη 'Εστία πρώτη προθύειν εικός εκείνους 
οϊτινες την 7ΐάντων ούσίαν εστίαν επωνόμασαν. όσοι ό' 
αν ώσίαν, σχεδόν τι αν ούτοι καθ 3 'Ηράκλειτον άν ήγοίντο 
τά οντά Ιέναι τε πάντα και μένειν ουδέν το ονν αίτιον 
και το αρχηγόν αυτών είναι το ώθονν, όθεν δη καλώς 15 
εχειν αντο ώσίαν ώνομάσθαι. και ταύτα μεν δη ταύτη 
Ε ως παρά μηδέν είδότων ειρήσθω ' μετά δ 3 'Εστίαν δίκαιον 
'Ρέαν και Κρόνον ειτισκέιρασθαι. καίτοι τό γ ε τον Κρό- 
νον όνομα ήδη διήλθομεν. ϊσως μέντοι ονδεν λέγω. 

XIX. ΕΡΜ. Τι δη, ώ Σώκρατες; 2ο 

ΣΩ. 3 ί2γαθέ, εννενόηκά τι σμήνος σοφίας. 

ΕΡΜ. Ποίον δη τοντο; 
402 ΣΩ. Γελοϊον μεν πάνν ειπείν, οίμαι μέντοι τινά πι- 
θανότητα έχον. 

ΕΡΜ. Τίνα ταύτην; 25 

ΣΩ. Τον 'Ηράκλειτόν μοι δοκώ καθοράν Ίίαλαι άττα 
σοφά λέγοντα, άτεχνώς τά ε:τι Κρόνου και 'Ρέας, α και 
Ομηρος ελεγεν. 

ΕΡΜ. Πώς τοΰτο λέγεις; 

ΣΩ. Λέγει που Ηράκλειτος, οτι πάντα χωρεί και 30 

ι άν&ρώπων Τ: άν&οωποιν είναι Β, 3.1; οί. Ρΐιαβάοη. 68 Ό Ν. ^. 
ρ. 132 4 εσσίαν Τ, οί. ΒβΓ^Ιζ ΖβΐίδοΙίΓ. ί. ΑΙΙβΓίΙιυΐϊΐδλν. 1843 Ρ• 2 4 : 
έσίαν Β | οι δ' ΒΤ 5 *'"**'« Τνβά : εστία ΒΌ 6 και οτι γε — 

β Εστία άείενϋ: Βο,άΐιαιη ρΓοΐε^οιη. &ά Ειιίΐιγάεπι. ρ. XXIII 
7 έστίαν Τνίχΐ: εστίαν ΒΌ, εστί 1. Ο. Β3.ά1ΐ3.Πΐ 8 εστία ΤνΤκΙ: 

εστία Βϋ | εσσίαν ΒΤ: εστίαν Ρ, εσσίαν ΟΗ II εστία Τ(Ιν: εστία 
Β, εστία Όλί | προ&νειν (προ Τ, προ ί) ΒΤ, οί. άθ Ιιοο ρΐεοηαδπιο 
ΚϋΙιηβΓ £Γ. §γ. II ρ. 1087: &νειν ΟΗΡ, οί. Κ), 2 12 έστίαν 

Τον: έστίαν ΒΌν 17 έστίαν Τάν: έστίαν ΒΌν 23 γελοϊον 

μεν Β : γελοϊον Τ | μέντοι ΒΎξ, ίη ΙΏ3.Γ§. Ρ: μεν ΟΗΡ 26 πάλαι 

οοάεχ Οικϋ^ηυδ 44> Γβδίίΐυίί: ΗθίηάοΓί: πάλαι Β, πάλαι Τ, οί. Οοοοί: 
ΥΕΓ. Ιεοί. ρ. 384 | ιίττα Τ 28 ελεγεν Γ6Υ6Γ3. ΒΤ 3° η °ν Τ 



402 ΚΡΑΤΥΛΟΣ 31 

ονδέν μένει, και πόταμου ροη άπεικάζων τά οντά λέγει, 
ώς δις ες τον αυτόν ττοταμον ουκ αν έμβαίης. 
ΕΡΜ. "Εστί ταύτα. 

ΣΩ. Τι ούν; δον.εΐ σοι άλλοιότερον Ηρακλείτου νοεϊν Β 
5 δ τι&έμενος τοις των άλλων &εών προγόνοις ( Ρέαν τε και 
Κρόνον; άρα οϊει από τον αυτομάτου αυτόν άμφοτέροις 
ρευμάτων ονόματα &έσ$αι, ώσπερ αύ Όμηρος ^Ωκεανόν 
τε -3-εών γένεσίν φησιν και μητέρα Τη&νν' οίμαι δε και 
'Ησίοδος. λέγει δέ που και Όρφενς οτι 
ίο ωκεανός πρώτος καλλίρροος ήρξε γάμοιο, 

ο ς ρα κασιγνήτην δμομητορα Τη&ύν οπνιεν. € 

ταντ ούν σκοπεί οτι και άλλήλοις συμφωνεί κ,αϊ πρδς 
τα του Ηρακλείτου πάντα τείνει. 

ΕΡΜ. Φαίνει τι μοι λέγειν, ώ Σωκρατες' το μέντοι 
15 της Τη&νος ουκ εννοώ όνομα τι βονλεται. 

ΣΩ. *Λλλά μην τούτο γε ολίγον αυτό λέγει οτι πηγής 
όνομα έπικεκρυ μμένον εστίν, το γαρ διαττώμενον και το 
η&ονμενον πηγής άπείκασμά έστιν' εκ δε τούτων άμφο* Ι) 
τέρων τών ονομάτων η Τη&νς το όνομα ξυγκειται. 
20 ΕΡΜ. Τούτο μέν, ώ Σώκρατες, κομψόν. 

ΣΩ. Τι δ ου μέλλει; αλλά τι το μετά τοΰτο; τον 
μεν ζίία εϊπομεν. 
ΕΡΜ. Ναι. 

ΣΩ. Τους αδελφούς δη αυτόν λέγωμεν, τον τε Ποσειδα 
25 και τον Πλούτωνα και το έτερον όνομα ο ονομάζονσιν 
αντόν. 

ΕΡΜ. Πάνν γε. 

ΣΩ. Το μεν τοίννν τον Ποσειδώνος μοι φαίνεται ώνο- 



4 άλλοιότερον Γβν6Γ3. ΒΤ: άλλο τι έτερον Βαά1ΐ3.πι ρΓοΙβ^οιη. 
3.ά Ειιίΐιγάοπι. ρ. XXIII 5 ° τι&εμενος οί: οτι Τέμενος ΒΤ 

6 ονόματα ροδί Κρόνον αάά. ΝαοβΓ οοππη. II ρ. 75 > ^ Γβοίθ 
ΤΙιΟΕβίοΙ:. 157 Β 0Γ3.1γ1. 39 2 Ο οοιηρ3.Γ3.νίί: ΗοίηάοΓί | άρα Τ η ρευ- 
μάτων ονόματα Β: ονόματα Τ 8 φησιν Β, φησί θ: ΟΓΠ. Τ 
10 καλλίρροοξ ά: καλ.λιρόονς Βν, καλλιρόος \ΐϊ νίάοίΐΐΓ Ό, καλλιρ- 
ρόονς Τ, καλλιρόον (οί Π650ΪΟ ηαΐαΐ 5ΐφΓ3. ου δοπρίυπι) ο, καλλίρ- 
ρονς Ι II οπνιεν Τ: ώπνεν Β 12 ότι ΒΤ: ε'ί τι ΗοΐηαΙοΓί, ώς 
Αδΐ | άλλήλοις Τ: άλλοις Β, οί. άε 1ΐ3.ο οοηίυδϊοηο Οοοεί πιηοιηοδ. 
νοί. 4 (1876) ρ. 194 (ιηίδα οπί. ρ. 187) 13 πάντα ΒΤ: πάνττ] Αδϋ 
14 φαίνει τι Τ: φαίνεται Β, φαίνη τί\) \η εστίν Β: εστί Τ | διατ- 
τώμενον ΒΤ, οί. Κυΐιηΐίβη 3.ά ΤΪΓηαουπι ρ. 8ο: ΰιαττόμενον ο 
19 Σύγκειται Β: σύγκειται ΌΤ 21 ιιέλλ.ει οοάοχ ΟυάΪΕηυδ 44> 

Γ65ίΐΐ;ιιΐί ΗείηοΙοΓί, οί. άο Γορ. III 394 Ε: μέλλω ΒΤ, οί. 2 ο, 13 



32 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 403 

Ε μάσΰαι [του πρώτον δνομάσαντος], οτι αυτόν βαδίζοντα 
επέσχεν η της &αλάττης φύσις καϊ ονκέτι εϊασεν προελ- 
-Θ-εϊν, αλλ ωσπερ δεσμός των ποδών αύτώ έγένετο. τον 
ονν άρχοντα της δυνάμεως ταύτης Ό-εον ών 6 μασ εν Ποσει- 
δώνα, ώς ποσίδεσμον όντα' το δε ε έγκειται ϊαως ενπρε- ζ, 
πείας ένεκα, τάχα δε ουκ αν τούτο λέγοι, αλλ 3 άντι τον 
403 σίγμα δύο λάβδα το πρώτον ελέγετο, ώς πολλά είδότος 
τον &εον. ϊσως δε από τον σείειν ο σείων ώνόμασται* 
πρόσκειται δε το πΐ και το δέλτα, το δε Πλούτωνος, 
τούτο μεν κατά την τον πλούτον δόσιν, οτι εκ της γης ίο 
χ,άτω&εν ανίεται ο πλούτος, έπωνομάσΟ-η' ο δε ^ίιδης, 
οι πολλοί μεν μοι δοκονσιν νπολαμβάνειν το άειδες προ- 
σειρησ&αι τω ονόματι τούτω, και φοβούμενοι το όνομα 
Πλούτωνα καλούσιν αντόν. 
Β ΕΡΜ. Σοι δε πώς φαίνεται, ώ Σώκρατες; ι$ 

XX. ΣΩ. Πολλαχγ] εμοιγε δοκονσιν άνθρωποι διη- 
μαρτηκέναι περί τούτον τον &εον της δυνάμεως και φο- 
βεϊσ&αι αντόν ουκ άξιον *όν*' οτι τε γάρ, επειδάν άπαξ 
τις ημών άποΰάνη, άει εκεί εστίν, φοβούνται, και οτι η 
ψνχη γνμνη τον σώματος παρ 3 εκείνον απέρχεται, και 2α 
τούτο πεφόβηνται' τά δ 3 έμοι δοκεϊ πάντα ες ταύτόν τι 
συντείνειν, και η άρχη τον Ό-εον και το όνομα. 

ΕΡΜ. Πώς δη; 
€ ΣΩ. 3 Εγώ σοι έρώ, ά γέ μοι φαίνεται, είπε γάρ μοι, 
δεσμός ζωω ότωονν, ώστε μένειν όπονονν, πότερος ισχν- 2$. 
ρότερός εστίν, ανάγκη η έπι&νμία; 

ΕΡΜ. Πολύ διαφέρει, ώ Σώκρατες, η επιθυμία. 

ι τον πρώτον ονομάσαντος ΒΤ, ν6ΓΪ)3. ΐηοΐυδί, ρΓορίβΓ ΪΠ56- 

0|116η5 ώνόμαοε οί. 417 Β 4*9 Α ^•'• νπο τον πρώτον όνομάσαντος 

τ 
ΟΟίΙεχ Οικϋαηιΐδ 44? ρΐΌβανίί ΗείηοΙοΓί 2 Ο'αλάττηζ Β : θαλάσσης 
(δίο) Τ, οί. φ,ιαε 3.(1 ΡΗαεάοη. 171, 23 3.άηοί3.νίιηιΐ5 | ονκέ'τι Τ | 

εϊασεν ΒΟΗ: εΧαοε ΌΡΤβ 4 ώνόμασεν Β: ώνόμαοε Τβ 5 & Β Τ 

λλ μ 

7 σίγμα Β : ο Τ| δνο λάβδα Β, 56(1 λλ 6ί μ β, δνο λλ Τ <) πι και το 

_ μοί 

δέλτα Β: π και το δ Τ 12 μοι δοκονσιν ΒΤ: μοι δοκονσιν Υ> ΐζ δε 
Β, 56(1 έ 6χ εΐϊΐεηά. 1 6 αν&ρωποιΈΤ : οί άνθρωποι ΟΗΡ ι8 άξιον 
ον ΒΕΐίει-, οί. Βαάΐιαιη αάάβηά. ϊη Ευίΐιγάειη. ρ. 82 : άξιον ΒΤ, οί. 
Οοβεί ηον. Ιεοί. ρ. 703 19 τ ^ Τ Ι έ° τιν Β: έστι Τ, έστι β \ φο- 

βούνται Β: φοβείται Τ 21 πεφόβηνται Β: πεφόβηται Τ | τάδ 7 

έμοι Β, 56(1 5ΐφΓ3. α Γ35. : τάδε μοι Τ 2$ α γε μοι Β, α γέ μοι Τ, 

5εά 5υρΓ3. ε Γ3.5. 25 ζώω Β: ζώφ Τ 26 ή Τ 



404 ΚΡΑΤΥΛΟΣ 33 

ΣΩ. Οϊει ούν τον *}ΐιδην ουκ αν πολλούς εκφεύγειν, ει 
μη τω ίσχυροτάτω δεσμω έδει τους έκεΐσε ιόντας; 
ΕΡΜ. ζΐηλα δή. 

ΣΩ. ^Επιθυμία αρα τινϊ αυτούς, ώς ϊοικε, δει, εΪ7ΐερ 
5 τω μεγίστω δεσμω δεί, και ουκ ανάγκη. 
ΕΡΜ. Φαίνεται. 

ΣΩ. Ονκονν επι&νμίαι αν πολλαί εισιν; 
ΕΡΜ. Ναι. 

ΣΩ. Τη μεγίστη αρα ετίιΰυμία των επιθυμιών δει Β 
ίο αυτούς, εϊττερ μέλλει τω μεγίστω δεσμω κατέχειν. 
ΕΡΜ. Ναι. 

ΣΩ. "Εστίν ονν τις μείζων επιθυμία η όταν τις τω 
σννών οϊηται δι εκείνον εσεσ&αι αμείνων ανήρ; 
ΕΡΜ. Μα Λί* ούδ* δπωστιονν, ω Σωκρατες. 
1 5 ΣΩ. Λιά ταντα αρα φώμεν, ώ 'Ερμόγενες, ονδένα 
δενρο ε&ελήσαι άπελ&εϊν των εκείθεν, ονδε αντάς τάς 
Σειρήνας, άλλα κατακεκηλήσθαι εκείνας τε και τους άλ- 
λους πάντας' οντω καλούς τ ίνας, ώς εοικεν, εΊΐίσταται Ε 
λόγονς λέγειν 6 %ιδης, και εστίν, ως γ εκ του λόγου 
2ο τούτου, 6 θεός τέλεος σοφιστής τε και μέγας ευερ- 
γέτης των παρ αύτω, ός γε και τοις ενθάδε τοσαντα 
αγαθά άνίησιν' οντω πολλά αυτώ τα περιόντα εκεί εστίν, 
και τον Πλούτωνα από τούτον εσχε το Ονομα, και το 
αύ μη εθέλειν συνειναι τοις άνθρώποις εχουσι τα σώ- 
25 ματα, αλλά τότε συγγίγνεσθαι, έπειδάν η ψνχή καθαρά 
η πάντων των περί το σώμα κακών και επιθυμιών, ου 404 
φιλοσόφου δοκεΐ σοι είναι και ευ εντεθυμημένου, ότι 
ούτω μεν αν κατέχοι αυτούς δήσας τη περί άρετην επι- 
θυμία, έχοντας δε την του σώματος πτοίησιν και μανίαν 



Ι αδην* Β 3 δηλαδή ΒΤ η εισιν Β: είσί Τ 9 έπι&νμία 

ιτνολλλύί ΗΐΓ5θ1ιί§• ΙΟ ε'ίπερ ΒΡΤ: εϊπερ γε ΟΗ, ρΐΌΟανίί ΗΐΓ5θ1ΐί§ 
12 ονν τις Τ | η Β, ΟΟΙΎ. ΐ> | τις τω ΒΤ, ΟΟΙΎ. Ι 13 έ'σεσ&αι Βί: 

έ'σται Τ 1 6 άπελ&εϊν ΒΤ: άνελβ'εΧν ΝαΙ)€Γ ΟΟΓηΐΉ. II ρ. 75 

17 έκεϊνάς Τ 19 λόγονς λέγειν ΒΤ: λέγειν λόγονς ΟΗΡ | γ ΓβνΌΓΟ. 
ΒΤ 20 6 &εος Τ: 6 &εος οντος Β | τέλεος ΒΤ, αϊ οί. ςμΐ3.6 ΟΟηίΤΒ. 
Ιιαηο ίοπηαιη αϋχϊί (Γοοβί ηιηειηοδ. νοί. 4 (1876) ρ. 217 (πήδο. επί. 
ρ. 2 1 ο) 22 έατιν ΓβνβΓΒ. ΒΤ 25 σνγγίγνεο&αι Τ: σνγγίνεσΟ'αι Β 
27 φιλοοόφον — έντε&νμημένον Ηεΐΐδάβ 5ρβΟ. ΟΓΪί. ρ. 8 1 : ψιλόοο- 
φον — έντε&νμημένον ΒΤ | δοκέΐ σοι Β: σοι δοκεϊ Τ 29 Τΐΐοϊησιν 
ΒΤν - : ποίησιν Ό, γρ. V (οί. 5γπιρ. 2θ6 ϋ), πτόησιν ά 
ΡΙαίο νοί II. 3 



34 ΠΛΑΤΩΝΟΣ 404 

ουδ' αν δ Κρόνος δύναιτο 6 πατήρ συγκατέχειν αυτω εν 
τοις δεσμοΐς δήσας τοις αυτού λεγομένοις; 

ΕΡΜ. Κινδυνεύεις τι λέγειν, ώ Σώκρατες. 

ΣΩ. Και τό γε όνομα δ %ιδης, ώ 'Ερμόγενες, πολλού 
Β δει άπδ του άειδοϋς επωνομάσθ-αι, άλλα πολύ μάλλον 5 
άπδ του πάντα τα καλά εΐδέναι, άπδ τούτου νπδ του 
νομοθέτου Ζίιδης έκλή&η. 

XXI. ΕΡΜ. Είεν' τι δε Λήμητρά τε ν.αϊ α Ηραν και 
Ι4πόλλω και ί4&ηνάν ν.αϊ "Ηφαιστον και ϊ/ρη και τους 
άλλους -9-εούς, πώς λέγομεν; ίο 

ΣΩ. Λημήτηρ μεν φαίνεται κατά την δόσιν της έδω- 
δτς δίδουσα ώς μήτηρ κεκλήσΰαι, 'Ήρα δε ερατή τις, 
£ ωσπερ ούν και λέγεται δ Ζευς αντης ερασ&εϊς εχειν. ϊσως 
δε μετεωρολόγων δ νομοθέτης τον αέρα "Ηραν ώνόμασεν 
επικρυπτό μένος, &εις την άρχην έπι τελευτύν' γνοίης δ* 1 5 
αν, ει πολλάκις λέγοις το της 'Ήρας όνομα. Φερρέφαττα 
δέ, πολλοί μεν και τούτο φοβούνται το όνομα και τον 
Ι4πόλλω, νπδ απειρίας, ώς εοικεν, ονομάτων δρ&ότητος. 
και γάρ μεταβάλλοντες σκοπούνται ττν Φερσεφόνην, και 
Ό δεινδν αυτοϊς φαίνεται" τδ δε μηνύει σοφην είναι τι ν 2ο 
ΰεόν' άτε γάρ φερομένων των πραγμάτων τδ έφαπτόμε- 
νον και επαφών και δυνάμενον επακολου&εϊν σοφία αν 
εϊη. Φερέπαφα ούν διά την σοφίαν και την έπαφην του 
φερομένου ή &εδς αν όρ&ώς καλοΐτο, η τοιούτον τΐ' δι 
όπερ και σύνεστιν αύττι δ ΙΆιδης σοφδς ών, διότι τοιαύτη 25 
εστίν, νυν δε αύτης έκκλίνουσι τδ όνομα, εύστομίαν περί 
πλείονος ποιούμενοι της αληθείας, ώστε Φερρέφατταν 

ι 6 Κρόνος άβίβνίΐ: Ν306Γ οοππη. II ρ. 75 > ^ ε£ Ν. Ο. ρ. 69 
| αντω ΒΤ 3 Τί • ΒΤ 5 άειδονς Ρ: άιδονς ΒΤ 6 είδέναι ΒΤ: 

άει είδέναι ΗεητίΕηη 8 <)'ε ΒΤ: δαί Ι), ί« δη οοάβχ νβηβΐιΐδ 189, 
ρΐΌ03νΐΐ ΗθΐηάοΓί | Λήμητρά Οοοοΐ πυιβιηοδ. νοί. ίο (ι86ι) ρ. 311 
νοί. 4 (1876) ρ. 225 (ιηΐδο. επί. ρ. 2 1 8) οί. ΡγοοΙ. ζά Οταίγΐ. ρ. φ 

ΒθΪ55θη3.άβ: δήμητράν Β, δημήτραν Τ 9 άττόλλω Βΐ : άπολλώ Τ | 
άρη Β: άρην Τ, 3.1; θί. 38, 27 12 μήτηρ Β: μήτηρ δημήτηρ Τ 

13 έοασ&εϊζ εχειν Ε: 6 έρασΰ'είζ έχει ΒΤ 15 τελεντήν ΒΤ: την 

τελεντήν ουάβχ Ουάίαηυδ 44 •> ρΐΌ03.νίΐ; ΗβΐηάοΓί, 2λ οί. 1 1, 6 τον 
οίδηρον 6ΐ δίαΐίπι ξνλον, νΈΐίίθη 3.(1 Απδΐοίβΐ. άβ 3γΙθ ροέί:ΐθ3 ρ. 98 
ΐ6 φερρεφάττα Β, φερεφάττα Τ ΐ8 άπόλλώ Βί: άπολλώ Τ 19 φερ- 
σεφόνην Β: φερεσεφόνην Τ 21 0~εόν Β: Ό"εάν Τ, 3ΐ θί. 406 ΑΒ 
Οοοβί ηον. ίθΟί. ρ. 26 22 επαφών Τ 23 φερρέπαφα \ΐί νΐάβ- 
ΐϋΓ Β, φερεπάφα Τ, φερρεπάφα Ο, φερεφάττα ΐη ΙΠ3Γ£. ί 2\ η θ: 
η Β, ή Τ | διόπερ ΒΤ 25 τοιαύτη ΒΤ: τοιαύτη αντή νοί τοι καΐ 
αυτή ΗεΐηάοΓί 26 εστίν Γ6ν€Γ3 ΒΤ 27 φερρέφατταν Β : φερε- 
φάτταν Τ 



405 ΚΡΑΤΥΛΟΣ 35 

αυτήν καλεΐν. ταντον δε και περί τον Απόλλω, όπερ Ε 
λέγω, πολλοί πείρόβηνται περί το όνομα τον 3-εον, ως τι 
δεινον μηνύοντος' η ονκ ησΰησαι; 

ΕΡΜ. Πάνυ μεν ούν, και άλη&ή λέγεις. 
δ ΣΩ. Το δέ γ 3 εστίν, ώς εμοϊ δοκεϊ, κάλλιστα κείμενον 
προς την δνναμιν του &εοϋ. 

ΕΡΜ. Πώς δη; 

ΣΩ. Έγώ πειράσομαι φρόσαι ο γέ μοι φαίνεται' ου 
γαρ εστίν ο τι αν μάλλον όνομα ηρμοσεν εν ον τέτταρσι 405 
το δυνάμεσι ταϊς του 3-εον, ώστε πασών ΙφάιττεσΒ-αι και 
δηλοϋν τρόπον τίνα μουσικην τε και μαντικών και Ιατρι- 
κην και τοξικήν. 

ΕΡΜ. Λέγε δή' άτοπον γαρ τι μοι λέγεις το όνομα 
είναι. 
ί5 XXII. ΣΩ. Ευάρμοστον μεν ονν, άτε μουσικού οντος 
τον $εού' πρώτον μεν γαρ τ κά&αρσις και οι καθαρμοί 
και κατά την ίατρικην και κατά την μαντικην και αϊ τοϊς 
ίατρικοϊς Γραρμάκοις και αϊ τοις μαντικοίς περι&ειώσεις 
τε και τά λουτρά τά εν τοις τοιούτοις και αϊ περιρράν- Β 
2ο σεις, πάντα εν τι ταύτα δύναιτ αν, κα&αρον παρέχειν 
τον άν3•ρωπον και κατά το σώμα και κατά την χρυχιίν' 
η ου; 

ΕΡΜ. Πάνυ μεν ούν. 

ΣΩ. Ουκοϋν ο κα&αίρων $εος και 6 άπολούων τε και 
25 άπολύων τών τοιούτων κακών οντος αν είη; 

ΕΡΜ. Πάνυ μεν ούν. 

ΣΩ. Κατά μεν τοίνυν τάς απολύσεις τε και άπολού- 
σεις, ώς ιατρός ών τών τοιούτων, άπολούων αν όρ&ώς € 
καλοϊτο' κατά δε την μαντικην και το άλη&ές τε και το 
3ο απλούν (ταύτόν γάρ εστίν), ωσπερ ούν οι Θετταλοι κα- 
λοϋσιν αυτόν, ορ&ότατ αν καλοϊτο' απλούν γάρ φασι 
πάντες Θετταλ